หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 37 น้ำยาผสานฌาน (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 37 น้ำยาผสานฌาน (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 14:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 37 น้ำยาผสานฌาน (1)
แบบอักษร

ประกายอันชั่วร้ายปรากฏขึ้นในดวงตาอวิ๋นลั่วเฟิง “ครั้งหนึ่งข้าช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงกลับมาตอบแทนบุญคุณ”  

นางเคยช่วยชีวิตเขาครั้งหนึ่งจริง แต่นางมิได้ใส่ใจอะไรมากมาย เพียงช่วยไปส่งๆ ก็เท่านั้น ใครใช้ให้ชายผู้นี้จู่ๆ ก็มาชนนางตอนนั้นกันล่ะ หากไม่ใช่เพราะกายเขาเป็นแหล่งพลังฌานอันแข็งแกร่ง นางคงไม่คิดแม้แต่จะช่วยเหลือ และคงปล่อยเขาไปตามยถากรรมแล้ว!  

อวิ๋นลั่วหัวเราะดังลั่น "หลานสาวของข้าความสามารถยอดเยี่ยมจริงๆ มิใช่เพียงไม่ใช่คนไร้ค่าอีกต่อไปอย่างเดียว แต่ยังเป็นเลิศทางด้านการแพทย์อีกด้วย! เมื่อไม่กี่วันก่อนอัครมหาเสนาบดีมู่พึ่งจะกล่าวหาว่าในภายภาคหน้าคงไม่มีผู้ใดอยากจะแต่งงานกับเจ้า และเจ้าคงเป็นได้แค่นางสนมเท่านั้น! ข้ากล้าบอกได้เลยว่าอีกไม่นานบุรุษมากมายจะพากันมาเบียดเสียดกันอยู่หน้าจวนเพื่อสู่ขอเจ้า!" 

อัครมหาเสนาบดีมู่งั้นรึ 

อวิ๋นเซียวลอบจดจำชื่อนี้ไว้อย่างเงียบๆ ไม่แสดงท่าทีออกมา สีหน้ายังคงเย็นชาไร้อารมณ์ 

"ถูกแล้วท่านปู่" อวิ๋นลั่วเฟิงยื่นมือของนางไปหาอวิ๋นลั่ว ขณะที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างสุขใจ "ท่านยังมีเงินเหลืออยู่อีกหรือไม่ ตอนนี้ข้าอยากจะขอสักหนึ่งพันตำลึง"  

ถึงแม้มู่เซินจะเป็นถึงลูกชายของอัครมหาเสนาบดีมู่ แต่ก็มิใช่เรื่องง่ายที่จะรวบรวมเงินได้มากถึงห้าสิบล้านตำลึง! แม้แต่ที่มาของเงินก้อนแรกที่เขาจ่ายให้นางก็ไม่รู้ว่าไปหามาจากที่ใด 

หากต้องมานั่งรอเงินสี่สิบห้าล้านตำลึง นางเกรงว่าต้องใช้เวลาอีกหลายวัน 

"แค่ก แค่ก!" ชายชราสำลักน้ำลายตัวเอง เขารีบยกมือป้องหน้าอกโดยสัญชาตญาณเพื่อป้องกันมิให้ใครมาฉวยเอาเงินไปจากเสื้อเขาได้ "เจ้าคิดจะทำอะไร เงินหนึ่งพันตำลึงนี้เป็นเงินทั้งหมดที่เหลืออยู่! อย่าได้คิดจะเอาเงินเกษียณก้อนสุดท้ายของข้าไปละลายเล่น”  

"เอาออกมา" อวิ๋นลั่วเฟิงใช้นิ้วกวักเรียก “ตอนนี้ท่านยังไม่มีความจำเป็นต้องใช้เงินหนึ่งพันตำลึงนี้ ให้ข้ายืมไม่นาน หลังจากนี้อีกไม่กี่วันข้าจะช่วยท่านถมสมบัติในคลังแห่งนี้ให้เต็ม" 

"เจ้าพูดจริงรึ" 

แม้ชายชราจะลังเลแต่เขาก็ดึงตั๋วเงินใบเดียวที่เหลืออยู่ออกจากอกเสื้อด้วยมืออันสั่นเทา "สาวน้อย ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน นี่เป็นเงินก้อนสุดท้ายของจวนแม่ทัพ หากไม่กี่วันถัดจากนี้เจ้าไม่ช่วยข้าหาเงินมาเติมคลังเก็บสมบัติ ข้า...ข้าจะร้องไห้ต่อหน้าเจ้า!" 

เมื่อเห็นท่าทางเศร้าหดหู่ของตาเฒ่า อวิ๋นลั่วเฟิงก็อดนิ่วหน้ามิได้ นางยกมือรับตั๋วเงินมาอย่างไร้ทางเลือกก่อนจะออกจากคลังเก็บสมบัติไป ทิ้งชายชราให้ยืนน้ำตาคลอหน่วยอยู่ด้านหลัง  

... 

น้ำยาผสานฌาน จะช่วยให้ผู้ฝึกฝนพลังฌานสามารถบรรลุการฝึกได้ง่ายขึ้น 

ผู้ฝึกฌานเพียงต้องแช่ตัวในน้ำยาผสานฌานที่ถูกปรุงขึ้น น้ำยาเหล่านี้ก็จะทำให้พวกเขาสามารถเพิ่มพูนพลังฌานได้อย่างรวดเร็ว! เมื่อหลายพันปีก่อนมันคือสมบัติล้ำค่า และมีผู้ฝึกฌานมากมายนักที่ปรารถนาอยากครอบครองแม้แต่ในความฝัน แต่ตำรับน้ำยาผสานฌานนั้นสาบสูญไปนานแล้ว และมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นในแผ่นดินนี้ที่ยังคงรู้ตำรับปรุงยา 

โชคดีที่อวิ๋นลั่วเฟิงมีสารานุกรมเดินได้อย่างเสี่ยวโม่ ดังนั้นน้ำยาผสานฌานจึงมิใช่เรื่องยากอันใดสำหรับนาง 

แต่โชคไม่ดีนักที่ตอนนี้อวิ๋นลั่วเฟิงยังไม่ได้เพาะสมุนไพรพลังฌาน การปรุงน้ำยาผสานฌานจากสมุนไพรธรรมดานั้นย่อมทำให้คุณสมบัติของน้ำยาด้อยกว่ามาก 

... 

ณ หอโอสถ  

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างเดินเข้าออกประตู แลดูวุ่นวายยิ่ง 

อวิ๋นลั่วเฟิงพึ่งมาถึงประตูทางเข้าของหอโอสถ ขณะนั้นเองชายชุดเขียวที่คราวก่อนเป็นผู้ต้อนรับนางก็เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มสุภาพประดับใบหน้า "คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอวิ๋น ไม่ทราบว่าครั้งนี้ท่านต้องการซื้อสมุนไพรชนิดใด" 

"หอโอสถมีสมุนไพรเหล่านี้หรือไม่" 

อวิ๋นลั่วเฟิงส่งตำรับยาในมือนางให้  

ชายในอาภรณ์สีเขียวรับรายการสมุนไพรมากวาดตาอ่านอย่างพิจารณา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "คุณหนูใหญ่อวิ๋น สมุนไพรที่ท่านจะซื้อในคราวนี้มิได้มีราคาสูงมาก รวมทั้งหมดเพียงแปดร้อยตำลึง ข้าจึงตัดสินใจมอบสมุนไพรเหล่านี้ให้เป็นของขวัญสำหรับแม่นางอวิ๋น พวกเราจะไม่รับเงินของท่าน"  

คงกล่าวได้ว่าหอโอสถรู้จักกลยุทธ์ทางการค้า อวิ๋นลั่วเฟิงจ่ายเงินถึงยี่สิบห้าล้านตำลึงให้แก่หอโอสถในคราวก่อน ดังนั้นแม้ว่าครั้งนี้จะไม่เก็บเงินค่าสมุนไพร แต่หอโอสถก็ยังคงได้กำไรมากอยู่ดี มิหนำซ้ำยังได้ใจของลูกค้าในคราเดียวกันอีกด้วย  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น