LamoonLove
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Obligation of Love 04 - โดดเรียน

ชื่อตอน : Obligation of Love 04 - โดดเรียน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2562 08:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Obligation of Love 04 - โดดเรียน
แบบอักษร

ปั่ง!! 

 

“ยินดีด้วยจ้าา กับตำแหน่งแชมป์เทควันโดปีนี้ ” 

 

“สมกับเป็นเจ้าหญิง..ประจำโรงเรียน ประจำห้องหนึ่งของเรา” 

 

“ฉันว่าแล้ว ว่าแกหนะ ชนะอยู่แล้วเนอะ” 

 

“เออๆ ใช่ๆ ” 

 

ทันทีที่ฉันเดินเข้ามาในห้อง..เสียงพลุ เสียงเพื่อนในห้องต่างก็มารุมล้อมฉันมากมาย..พร้อมกับถ้อยคำแสดงความยินดี ที่มีไม่ขาดปาก รวมไปถึงกระดานในห้องที่ต่างก็วาดรูป และเขียนข้อความยินดีฉันเต็มไปหมด และทั้งหมดนั้น มันดูออกไปในทิศทางเดียวกันว่า..ทุกคนจงใจทำให้ฉันหายโกรธ 

 

หึ.. 

 

“เหอะะะะ อย่ามาทำเป็นพูด เมื่อวานหายหน้าไปไหนกัน! ทำไมพวกแกไม่มาเชียร์ฉัน!! เชอะ!” 

 

ฉันเปลี่ยนเป็นกอดอกเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าเพื่อนร่วมห้องเรียงคน เพื่อนร่วมห้องที่มีจำนวนราว 24 คน 

 

แม้ว่า..ข้างนอกใครต่อใครจะบอกว่า ฉันคือเจ้าหญิง และปฎิบัติกับฉันเป็นอย่างดี แต่สำหรับเพื่อนในห้องเรียนของฉัน ฉันบอกเลย ไม่มีคำคำนั้นอยู่ในหัวแน่นอน เนื่องจากสมาชิกร่วมห้องมีเพียง 24 คนเท่านั้น ทำให้พวกเราเป็นเพื่อนกันหมด และค่อนข้างที่สนิทกัน ทำให้พวกมันรู้ว่าจริงๆแล้ว ฉันไม่ได้เป็นเจ้าหญิงที่น่ารักน่าทะนุถนอม เหมือนกับที่คนอื่นมองกันหรอก 

 

และก็อย่างที่ฉันพูดไป เมื่อวานพวกมันบอกว่าจะมาเชียร์ฉันกันยกห้อง แต่ตั้งแต่ต้นจนจบการแข่ง ก็ไร้วี่แววไอ้พวกนี้ซักคนเดียว แล้วก็กลับมาเรียนที่ห้อง ไอ้พวกนี้ก็เงียบ ไม่พูดเรื่องนี้กันซักคำ ส่วนฉันก็นั่งงอนยาวไปสิ! จนมาเช้าวันใหม่วันนี้นี่แหละ ที่อยู่ๆก็มาฉลงฉลองอะไรให้ฉันเสียยกใหญ่ นั่นเลยทำให้ฉันต้องเชิ่ดหน้าออกไป ด้วยอารมณ์น้อยใจเล็กน้อย.. 

 

“ไอ้เดย์ เมื่อวานพวกเราก็จะไปเชียร์แกอยู่หรอก แต่แบบเมื่อวานมันมีเรื่องไง” 

 

และแล้วก็มีเสียงนึงเล็ดลอดออกมา เสียงของหนึ่งในสมาชิกร่วมห้องของฉัน และอยู่ชมรมดนตรีร่วมกันกับฉันด้วย..เอิงเอย 

 

“เรื่องไรวะ?” 

 

“แหะๆ คืองี้เว้ย เมื่อวานอยู่ๆไอพีมันก็อยากจะทำป้ายไฟไปเชียร์แก.. ก็อย่างที่รู้ไง แม่งฉลาดจัด เลยจะทำป้ายไฟเอง ต่อวงจรเอง พวกเราทุกคนก็วางแผนกัน แอบย่องไปที่ห้องทดลองวิทยาศาตร์ของพี่เกรดสิบไง แล้วทีนี่ ป้านวลศรีดันจับได้ แม่งเลย โดนทำโทษกันยกห้อง แต่นั่นก็ไม่พีคเท่าอีกเรื่องหรอกว่ะ” 

 

“เรื่อง?” 

 

“ก็ไอ้บาสนะซิ ไม่รู้ต่อวงจรยังไงของมัน ระหว่างพวกเรากำลังโดนอาจารย์เทศนาอยู่ อยู่ๆป้ายไฟที่มันทำ ก็ช๊อตมันว่ะ” 

 

“ห้ะ ไฟช๊อต?!” 

 

“เออ เมื่อวานพวกเราก็เลยวุ่นวายต้องห่ามมันไปโรงพยาบาล และก็นั่นละ เลยเป็นสาเหตุที่เมื่อวานคาบสุดท้ายกับวันนี้มันไม่ได้มาโรงเรียน" 

 

“แล้วทำไมพวกแกไม่บอกฉัน แล้วมันเป็นหนักมั๊ยนั่น” 

 

ตอนนี้ฉันไม่วางฟอร์มอะไรแล้ว จริงๆเมื่อวานก็สงสัยว่าไอ้บาสหายไปไหน..แต่ฉันงอนอยู่ไง เลยไม่พูด 

 

“พวกเราไม่อยากให้แกคิดมาก เห็นว่าเพิ่งได้รางวัลด้วยไง เลยให้แกนอนดีใจก่อนวันนั้น แล้วค่อยบอกวันนี้ดีกว่า...ส่วนไอ้บาส มันก็เป็นไม่หนักหรอก ก็แค่สลบไปเท่านั้นแหละ ตอนนี้มันก็อยู่กลับไปนอนที่บ้านมันแล้ว ..เนี้ยะ ดีนะที่พ่อแม่มันอยู่อังกฤษ ไม่งั้นพวกเราโดนสวดยับแน่ๆ พามันเล่นอะไรแบบนี้ แค่ป้านวลศรีคนเดียว พวกเราก็ไมเกรนจะกินแล้ว” 

 

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเช้าก่อนที่จะเริ่มเรียน 20 นาที มันเป็นปกติที่ฉันและเพื่อนๆ จะชอบมานั่งเม้าส์กันไปเรื่อย เหมือนกับเวลานี้ แต่พอได้รู้เรื่องแบบนี้ฉันก็รู้สึกเม้าส์ต่อไม่ลง 

 

ก็แน่ละ ที่ไอ้บาสมันเป็นอย่างนี้ ส่วนนึงก็เพราะว่าฉัน ถ้ามันไม่คิดจะทำป้ายไฟ มันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก เพราะฉะนั้น.. 

 

ฉันเลยวิ่งออกไปทางประตูห้องตัวเอง ก่อนจะชะเง้อซ้ายและขวาจนกระทั่งพบว่า..ทางปลอดภัย ไร้ผู้คนเดินมาทางนี้ โดยเฉพาะผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์  

 

นั่นเลยทำให้ฉันหันหน้าไปหาเพื่อนๆในห้องอีกครั้ง พร้อมกับ..ยิ้มเล็กน้อยและพูดออกมา 

 

“พวกแก..ฉันจะไปเยี่ยมไอ้บาส” 

 

“เออ เย็นนี้พวกเราก็จะไปอยู่ ไปด้วยกัน” 

 

“ไม่..ฉันจะไปตอนนี้” 

 

“ห้ะ ตอนนี้!!” 

 

หลังจากที่ฉันพูดจบ..เพื่อนแต่ละคน บ้างก็ตกใจ บ้างก็สบถเสียงออกมา แต่ที่แน่ๆ ทุกคนต่างก็มองหน้าฉันด้วยความเหนื่อยใจเล็กน้อย เพราะนี่จะเป็นอีกครั้งที่ฉันจะ​ชวนทั้งห้อง..โดดเรียน.. 

 

“ใช่ ป่ะ..ไปเซอร์ไพรส์ไอ้บาสมัน” 

 

แค่นึกก็สนุกแล้ว..  

 

แต่แล้วอยู่ๆเสียงไอ้แก้ว เพื่อนร่วมห้องก็พูดขึ้นมา 

 

“ไอ้เดย์.. เมื่อวานพวกเราทั้งห้องโดนทัณฑ์บนกันหมดวะ ฉันไปด้วยไม่ได้จริงๆ เพราะถ้าครั้งนี้โดนจับได้ เรื่องถึงหูพ่อฉันแน่” 

 

“เออ ฉันก็เหมือนกันว่ะ แม่ฉันด่าเก่งอยู่ด้วย ถ้ามีเรื่องอีก จนเช้าฉันก็ไม่ได้นอนอะ” 

 

แม้ว่าฉันจะอยากให้ทุกคนไปพร้อมกัน แต่ฉันก็เข้าใจ เพราะฉันเองก็ไม่อยากให้เฮียหรือป๊าม๊ารู้เหมือนกัน.. 

 

โดยเฉพาะเฮีย..เพราะฉันเพิ่งสัญญาล่าสุดกับเฮียไว้ ว่าจะไม่โดดเรียนอีก..แต่วันนี้พวกเฮียไม่มีเรียนที่โรงเรียน แล้วก็ฉันมั่นใจว่าฉันต้องไม่โดนจับได้แน่ๆ.. เพราะฉะนั้น เฮียก็ไม่มีทางรู้หรอก จริงมั๊ย ^ ^ 

 

หลังจากที่ฉันฟังเพื่อนฉันบ่นกลัวการโดดครั้งนี้กันอย่างล้นหล่าม.. ฉันก็ยกมือขึ้นห้าม พร้อมกับเอ่ยปากพูดออกมาทันที 

 

“เออๆ หยุดๆๆ ไม่ต้องบ่นละ เดี๋ยวฉันโดดคนเดียวเอง โอเค๊?..พวกแกรอสแตนบายได้เลย ..เดี๋ยวไอ้เดย์คนนี้ รายงานข่าวส่งมาให้นะจ๊ะ..” 

 

“ไอ้เดย์ จริงๆแกก็โดนเรื่องโดดเรียนอยู่ปะวะ ..นี่ถ้าโดนจับได้อีกครั้ง ก็ไม่รอดเหมือนกัน” 

 

“ครั้งนี้ก็อย่าให้จับได้ซิวะไอ้น้ำ..แล้วนี่ไปคนเดียวด้วย แค่นี้จิ๊บๆ” 

 

“เออๆ แล้วอย่ามาบ่นนะโว้ย ถ้าโดนจับได้อ่ะ..” 

 

“นี่ใคร ฉันเดย์นะย่ะ เมื่อวานก็เพิ่งชนะเทควันโดมาาาา” 

 

“อย่างนี้ก็ได้หรอวะ? ชนะเทควันโดแล้วเอามาเหมารวมเรื่องโดดเรียน” 

 

“ปล่อยมันไปเถอะฟ้า นี่ถ้าฉันไม่อยู่ห้องเดียวกับมันนะ คงคิดว่ามันเป็นผู้หญิงที่น่าทะนุถนอมแน่ๆ แต่จริงๆแล้ว ไม่เลยซักนิดด” 

 

“เอ้า! ไอ้พี จะหาเรื่องหรอวะ?!” 

 

“เออ ดูมันซิ หัดทำตัวให้มันเข้ากับหน้าตาบ้าง อุตส่าห์มีพี่ชาย หล่อ เท่ห์ ฉลาด เพอร์เฟค..แต่ดูมันซิ ” 

 

“ทำไมไอ้บอลลูน พูดให้มันดีๆ ฉันก็สวย เก่ง เพอร์เฟคเหมือนพี่ฉันนั่นละ..ชิ ไม่พูดมากดีกว่า เดี๋ยวอาจารย์มา ไปละ..ฝากขานรับชื่อให้ด้วยนะไอ้ฟ้า บัยยย” 

 

“เออๆ โชคดีนะโว้ยยย” 

 

หลังพูดจบ ฉันก็ค่อยๆมองนอกประตูอีกครั้ง จนกระทั่งเห็นว่าทางโล่ง จากนั้นฉันก็วิ่งด้วยความเร็วทันที.. 

 

ครั้งนี้ฉันต้องเนียนกว่าคราวที่แล้ว..เพราะ ถ้าเฮียรู้ ฉันตายแน่.. 

 

ฉันค่อยๆเดินมาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่ประจำ..บริเวณรั่วกำแพงที่ใกล้ๆกับตึกเรียนของพวกเฮีย มันเป็นทางที่ฉันเป็นคนค้นพบเองแหละ เพราะนอกจากพวกเฮียก็คงมีแต่ฉันละมั้งที่เดินมาแถวนี้บ่อย นั่นเลยทำให้ฉันรู้จุดบอดของโรงเรียนแห่งนี้ มันเป็นอะไรที่ง่ายมาก ก็แค่ปีนผ่านต้นไม้ใหญ่นี้ไปอีกฝั่ง ฉันก็จะเป็นอิสระจากในโรงเรียนนี้ทันที.. 

 

คิดได้เช่นนั้น ฉันก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยความภูมิใจ กับเส้นทางที่ฉันค้นพบ ก่อนจะเดินไปแปลงร่างหลังพุ่มไม้บริเวณนั้น 

 

ฉันหยิบกางเกงวอร์มตัวโปรดที่ใส่ไว้ในกระเป๋า ก่อนจะเอามาสวมใส่ทับภายใต้กระโปรงอีกชั้นอย่างเชี่ยวชาญ.. จากนั้นก็เหลียวมองซ้ายขวา หน้าหลังเช็คทางอีกครั้ง และเมื่อเห็นว่าทางสะดวก ฉันก็จัดการคว้าต้นไม้ตรงหน้าทันที ก่อนที่จะปีนมันด้วยความเคยชิน.. 

 

ฮึบ! 

 

ฮึบ!! 

 

แต่แล้วในขณะที่ฉันกำลังปีนขึ้นไปได้สูงจากพื้นดินเพียงราวสองเมตรกว่าๆ อยู่ๆก็มีเสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นมา..และนั่นเลยทำให้ฉันหันไปมองด้วยความตกใจทันที 

 

“ทำอะไร..” 

 

ควับ! 

 

“เฮ้ย เฮียโซ่!” 

 

เฮียโซ่มาทำอะไรที่นี้นะ แล้วนี่เฮียมาได้ไง.. 

 

หลังฉันอุทาน ก็พบหน้าของเฮียโซ่ที่เงยหน้ามองฉันพร้อมกับขมวดคิ้วเล็กน้อยเท่านั้น และนั่นเลยทำให้ฉันเกิดไอเดีย..บางอย่างเข้ามาแทนที่แทน 

 

“เออ! เฮียมาก็ดีแล้ว ช่วยดูต้นทางให้เดย์หน่อย ถ้าอาจารย์เดินผ่าน เฮียชวนคุยให้หน่อยนะ อย่าให้อาจารย์มองมาทางเดย์ละ..เดี่ยวเดย์จะรีบปีนรีบไป..” 

 

ฉันรีบพูดออกมา ก่อนจะเงยหน้าไปมองปลายต้นไม้อีกครั้ง และเอื้อมมือคว้าก้านต้นไม้ เพื่อที่จะไปต่อ แต่แล้วอยู่ๆฉันก็รู้สึกถึงแรงดึงกระชากที่เท้าของฉัน และนั่นเลยทำให้ฉันสะดุดทันที.. 

 

“ว้ายยย” 

 

โครมมม! 

 

โอ้ยย!!!! นี่ฉันตกต้นไม้หรอเนี้ยะ 

..ว่าแต่ ทำไมพื้นมันทั้งแข็งทั้งนุ่ม แล้วที่สำคัญ มีกลิ่นหอมอ่อนๆด้วย 

 

จากที่หลับตาอยู่ ฉันก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา จนกระทั่งพบว่า..ฉันไม่ได้อยู่ตรงพื้นหญ้า แต่ฉันกำลังอยู่บนตัว เฮียโซ่!!!! 

 

อร๊ายยยย!! 

 

ถึงฉันจะชอบเขา แต่ฉันก็ไม่เคยกอดเฮียโซ่เลยนะ นี่ก็เท่ากับว่า นี่คือกอดแรกของฉันเลยซิแบบนี้  

 

คิดได้แบบนั่น ฉันก็ซบลงอีกครั้ง พร้อมกับเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ได้รับอย่างเต็มที่ 

 

โอ้ยยย ทำไมมันแน่นอย่างนี้นะ งื้อออ.. 

 

โอ้ยยย ฟินนน 

 

โอ้ยยย หอมมม 

 

โอ้ยยย งานดี!! 

 

ผละ!! 

 

แต่แล้วในขณะที่ฉันกำลังเคลิ้มกับที่รองกระแทกของฉันอยู่นั้น ก็มีแรงดันที่หัวอย่างแรงที่ทำให้ฉันกระเด็นออกมาจากที่รองนอนนั่น และนั่นเลยทำให้สติฉันกลับมาทันที.. 

 

“โอ้ยย มาผลักทำไมอะเฮีย..เจ็บนะ” 

 

“ถ้าไม่ผลัก..คง..โดนลวนลามไปมากกว่านี้” 

 

ทันทีที่เฮียพูดจบ ฉันก็สะดุ้งตัวทันที..ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่า เมื่อกี้ฉันทำอะไรลงไป!! 

โอ้ยย ถึงฉันจะชอบเฮีย แต่แบบว่า ฉันก็ไม่เคยเข้าหาเฮียแบบนี้มาก่อน แล้วเมื่อกี้ฉันเผลอทำอะไรไปบ้างเนี้ยะ >///< 

 

แต่แล้วระหว่างที่ฉันกำลังทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะวางสายตาไปทางไหน ไม่รู้จะเอามือไม้วางยังไง อยู่ๆ เฮียโซ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับบิดแขนและไหล่ไปมา..ราวกับว่ากำลังปวดเมื่อย.. 

 

เอ๊ะ ปวดเมื่อยงั้นหรอ .. 

ถึงฉันจะไม่ได้ตัวหนัก แต่ล่นลงมาจากที่สูงทับกันขนาดนั้น มันก็คงเจ็บไม่ใช่น้อย... 

 

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ฉันก็รีบลุกขึ้นพรวด ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาเฮียโซ่พร้อมกับพูดออกมาด้วยความเป็นห่วงทันที 

 

“เฮียเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนเปล่า!!” 

 

แต่แล้วเฮียก็ไม่ได้สนใจฉันเลยซักนิด แต่เปลี่ยนเป็นพูดเสียงนิ่งออกมาแทน 

 

“แล้วนี่จะหนีไปไหน” 

 

กรึก..  

 

เมื่อสิ้นสุดคำพูดของคนตรงหน้า นั้นเลยทำให้ฉันคิดได้ 

 

นี่เราจะเอาเวลามาเป็นห่วงเฮียไม่ได้ จะเอาเวลามาเขินที่แอบลวนลามเฮียไม่ได้ เพราะถ้าไม่ใช่เขา ป่านนี้ฉันได้ข้ามไปอยู่อีกฝั่งแล้ว..เพราะฉะนั้น เฮียคือคนขัดขวางแผนการของฉัน!!! 

 

“ไม่ต้องมาถามเลย เฮียนั่นละ ดึงเดย์ทำไม ก็บอกอยู่ว่าให้ดูต้นทาง จะข้ามได้อยู่แล้วเชียว หึ!!” 

 

ฉันพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนจะปัดเสื้อและกระโปรง กางเกง ที่เปื้อนฝุ่นไปมา และเงยหน้ามามองผู้ชายตรงหน้าที่ขัดขวางเป้าหมายของฉันพร้อมยู่ปากเล็กน้อย แต่คนตรงหน้า ทำเพียงแค่สีหน้านิ่งเหมือนเดิม..ทำหน้าเหมือนกับผู้ปกครองที่จับได้ว่าคยภายใต้การดูแลทำความผิดยังไงยังงั้นแหละ.. 

 

“สรุปว่า..?” 

 

เฮียโซ่กอดอกเล็กน้อย พร้อมกับพูดเลิกคิ้วอีกครั้ง และนั่นเลยทำให้ฉันต้องถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะมองซ้ายมองขวา เพราะกลัวว่าใครจะเดินผ่านมาเห็น และนั่นก็ทำให้ฉันเห็นจริงๆ 

 

ซวยแล้ว อาจารย์มา!! 

 

หมับ!! 

 

ฉันไม่พูดอะไรมาก นอกจากคว้าแขนของเฮียมาและลากมาหลบอยู่หลังพุ่มไม้แถวนั้นแทน 

 

“ชู่วว" 

 

ฉันทำสัญลักษณ์มือให้เงียบทันที เมื่อเห็นว่าเฮียขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะชะเง้อหน้าออกมาเหนือพุ่มไม้ เพื่อดูว่า..อาจารย์คนเมื่อครู่เดินผ่านไปยัง..และก็พบว่า อาจารย์คนนั้นไม่ได้เดินผ่าน แต่กำลังเดินมุ่งหน้าตรงมาตรงนี้!! 

 

ซวยของจริงแล้ว!!! ไอ้เดย์เอ้ยยย!! 

 

เอ๊ะ แต่ตรงนี้ มีเฮียโซ่ หนึ่งในนักเรียนพิเศษ ที่ไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนเหมือนฉัน....และเขาต้องช่วยฉันได้แน่ๆ 

 

ทันทีที่คิดได้เช่นนั้น ฉันก็หันไปสบตาผู้ชายข้างๆ ด้วยสายตาอ้อนแบบที่ชอบทำกับพวกเฮียๆบ่อยๆ ก่อนจะเอ่ยปากขอร้องไป..อย่างสุดความสามารถ  

 

แม้จะรู้ว่า สิ่งที่ทำ ไม่ค่อยได้ผลกับเฮียโซ่ซักเท่าไรก็ตามที 

 

“เฮียโซ่ ช่วยทำยังไงก็ได้ให้อาจารย์คนนั้นออกไปหน่อยสิ ...ถ้าเดย์โดนจับได้ครั้งนี้ เฮียไนท์รู้ ป๊าม๊ารู้ เดย์โดนลงโทษแน่เลย ...ถ้าเฮียอยากให้เดย์ทำอะไร เดย์ยอมหมดเลย ช่วยเดย์หน่อยยย น้าาา นะคะะะะ ” 

 

ฉันรีบยกมือไหว้ขอร้องเฮียโซ่ที่มองมาทางฉันนิ่งๆ เป็นพัลวัน พร้อมกับหันมองไปทางนอกพุ่มไม้อยู่เป็นระยะ ด้วยใจที่มันลุ้นระทึก..จนกระทั่งผู้ชายตรงหน้า ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่จะลุกขึ้นยืนเต็มตัว.. 

 

และก็ไม่รู้ว่าเขาจะลุกไปฟ้องอาจารย์ หรือจะลุกไปช่วยฉัน นั่นเลยทำให้ฉันได้แต่นั่งมองดูและภาวนาว่า ขอให้เฮียช่วยฉันด้วยเถ๊อะะะ.. 

 

“อ่าว.. โซ่นั่นเอง อาจารย์ก็นึกว่าใคร..มาทำลับๆล่อๆแถวนี้” 

 

“สวัสดีครับ อาจารย์นวลศรี พอดี ผม..ทำสร้อยคอตกแถวนี้ ก็เลยหามานะครับ..ตอนนี้เจอแล้ว” 

 

โอ้ยย ให้มันได้อย่างนี้สิ ผู้ชายคนนี้คือ..พ่อของลูกฉันเองง มีความปกป้องฉันด้วย งื้ออ > < 

 

“อ่อ.. จ้ะ ถ้างั้นอาจารย์ขอตัวไปสอนหนังสือก่อนแล้วกัน” 

 

“ครับ..” 

 

และแล้ว เสียงทุกอย่างก็เงียบไป..และนั่นเลยทำให้ฉันค่อยๆชะเง้อหน้ามองออกไปนอกพุ่มไม้อีกครั้ง ก่อนจะปะทะกับสายตาคม..ของผู้ชายที่ยืนกอดอกมองหน้านิ่งมาทางฉันอยู่คนเดียว ปราศจาคผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอาจารย์ในบริเวณแถวนี้ และนั่นก็เลยทำให้ฉันค่อยๆลุกขึ้น ก่อนจะส่งยิ้มไปในทันที 

 

“ขอบคุณนะเฮีย ..ไว้เดย์ค่อยมาตอบแทนนะ งั้นฝากดูต้นทางต่อหน่อยละกัน” 

 

เรื่องอื่นค่อยว่ากัน ตอนนี้ขอฉันออกไปจากความเสี่ยงบริเวณนี้ก่อนเถ๊อะะ 

 

ฉันพูดจบก็หันกลับไปที่ต้นไม้ใหญ่อีกครั้ง ก่อนที่จะเริ่มปีน..แต่แล้ว..ก็เป็นอีกครั้งที่ฉันโดนเบรกไว้ด้วยการกระชากเอวออกจากต้นไม้ด้วยความเร็ว ก่อนจะหมุนตัวฉันจนต้องหันไปปะทะสายตากับคนที่ดึงฉันออกมาด้วยระยะที่ประชันชิด.. 

 

อ้อมกอดนี้ .. สายตาคู่นี้ .. ระยะใกล้แบบนี้ 

อีกแล้วนะ! 

 

ตึกตึก ตึกตึก 

 

แบบนี้ มัน..มีผลต่อหัวใจฉันเกินไปแล้วววว 

 

ผละ!! 

 

ฉันรีบผละออกมาจากเฮียโซ่ทันที.. พร้อมกับใจที่มันดังรั่ว จนควบคุมไม่อยู่ นั่นเลยทำให้ฉันได้แต่ยืนนิ่งงัน และทำอะไรต่อไม่ถูกอยู่กับที่..จนกระทั่งอีกฝั่งเอ่ยเสียงเรียบออกมา 

 

“หึหึ.. สรุปว่า จะไปไหน..ตอบเฮียมาก่อน” 

 

“อะ เออ..ปะ ไปหาไอ้บาส..” 

 

“บาส?” 

 

“อะ อื้ออ เพื่อนในห้องอะ มันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย เดย์เลยจะไปเยี่ยม..” 

 

“ตอนนี้?” 

 

“อื้มม ก็เดย์อยากไปหาเลยอะ รอตอนเย็นไม่ไหว..” 

 

หลังจากที่ฉันพูดจบเฮียก็ทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง และไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำให้ฉันโพล่งปากออกมาอีกครั้ง 

 

“เรื่องนี้ เฮียอย่าบอกเฮียไนท์นะ น้าาาา นะคะเฮียโซ่” 

 

ปิ๊ง ปิ๊ง 

 

ฉันได้แต่ส่งสายตากระพริบอย่างขี้อ้อนส่งไปให้ เหมือนที่ชอบทำให้เฮียไนท์และป๊าม๊า บ่อยๆ  

 

ที่ฉันต้องพูดแบบนี้ เพราะฉันเคยบอกเฮียไนท์ไปรอบที่แล้ว ที่เฮียจับได้เรื่องฉันโดดเรียน ว่าจะไม่ทำอีก และถ้าทำอีกฉันจะยอมให้เฮียกักบริเวณฉัน 2 อาทิตย์เลย 

 

ถ้าเฮียรู้แล้วทำอย่างนั้น ฉันก็หมดอิสระกันพอดีซิ ..ตั้ง 2 อาทิตย์เลยนะ 

 

โป้ก! 

 

โอ้ย ให้ตายเถอะ เวลาฉันทำท่าอ้อนเฮียแบบนี้ทีไร เฮียมักจะเขกหัวฉันแบบนี้ทุกทีเลยสินะ ฉันเลยได้แต่ยู่ปากและลูบหน้าฝากเบาๆ และก็ยังยื่นยันคำเดิมว่าเฮียไนท์จะรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด 

 

“ไม่รู้ละ ยังไงเฮียก็ห้ามฟ้องเฮียไนท์นะ ไม่งั้นเดย์ตายแน่รอบนี้” 

 

“ ถ้าเฮียไม่บอกไอ้ไนท์ว่าเดย์โดดเรียน แล้วเฮียจะได้อะไร?” 

 

คุยกับพวกเฮียแต่ละคนแล้วแบบนี้ทุกที เสียผลประโยชน์กันไม่ได้เลยนะ! 

 

“งั้น..เพิ่มอีกข้อเลยจากเมื่อกี้ที่ช่วยเดย์ เฮียจะให้เดย์ทำอะไรก็ได้ โอเคมั๊ย” 

 

“หึหึ..ได้” 

 

เย้ เฮียไนท์ไม่รู้แล้ว ทางก็โปร่งแล้ว งั้นฉันไปละ.. แม้ว่าทุกอย่างฉันจะต้องแลกกับข้อตกลงกับเฮียก็ตาม แต่ถึงยังไง เฮียโซ่ก็ไม่ให้ฉันทำอะไรที่โหดๆอยู่แล้ว สบายใจได้ 

 

“..เยี่ยม! งั้น..ตอนนี้เดย์ขอตัวก่อนดีกว่า เดี๋ยวอาจารย์มาอีก เดย์ก็ต้องลำบากเพิ่มข้อตกลงกับเฮียอีก..” 

 

หลังจากที่ฉันพูดจบไปอย่างอารมณ์ดี และกำลังจะหันหลังไปหาต้นไม้ใหญ่เช่นเดิม แต่แล้วยังไม่ทันที่ฉันจะหันไปปีนต้นไม้อีกครั้ง ฉันก็โดนมือคนตัวใหญ่คว้าเอาไว้ ก่อนที่จะเขาเปลี่ยนเป็นจูงมือฉัน พาเดินไปอีกทางทันที ..แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร และเดินตามแรงจูงของเขา จนรู้ตัวอีกที เขาก็พาฉันไปยังรถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่คันเดิม ที่ฉันเห็นบ่อยๆและได้ซ้อนเป็นบางครั้ง โดยเมื่อไปถึงเขาก็ยื่นหมวกกันน๊อคส่งมาให้ฉันใส่  

 

และนั่นเลยทำให้ฉันรับแต่โดยดี..พร้อมกับยิ้มส่งไปให้ในทันที  

 

ลืมคิดไปได้ไง ว่าพวกเฮียๆ สามารถเข้าออกโรงเรียนนี้ได้ตลอดเวลา และก็เป็นประตูโรงเรียนเฉพาะพวกเฮียด้วย ถ้าฉันไปกับเขา ก็เท่ากับว่าฉันออกไปจากโรงเรียนนี้ได้สบายๆ โดยที่ไม่ต้องปีนรั้วเลย 

 

“ขอบคุณน้าา เฮียโซ่น่ารักอีกแล้ววว” 

 

ฉันพูดจบก็เอาหมวกกันน็อคมาใส่ ก่อนจะขึ้นซ้อนบนรถมอเตอร์ไซต์เขาอย่างร่าเริง และนั่นก็ทำให้เขาสตาร์ทรถและออกไปยังนอกโรงเรียนทันที.. 

 

เมื่อกี้ก็ช่วยปกป้องฉันจากอาจารย์ แล้วตอนนี้ยังจะพาฉันไปส่งให้อี๊กกก ..แบบนี้จะไม่ให้ฉันรักเขาได้ยังไง....เฮียโซ่ > < 

 

ว่าแต่..เฮียรู้หรอ ว่าบ้านไอ้บาสมันอยู่ไหน..อืม..สงสัยรอให้ฉันบอกละมั้ง ^ ^ 

 

“เฮีย เดี๋ยวแยกหน้าแล้วเลี้ยวขวานะ “ 

 

บรื้นนน 

 

ฉันพูดพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข..ก่อนจะจับเสื้อของเขาไว้แน่น แต่แล้วอยู่ๆฉันก็รับรู้ได้ว่า..เขาไม่ได้ขับไปในทิศทางที่ฉันบอกก่อนหน้า นั่นเลยทำให้ฉันที่เคลิ้มกับการมองแผ่นหลังเขาเปลี่ยนเป็นผงะไปทันที 

 

“..เห้ยยยย เฮีย ไปไหนอะ บ้านไอ้บาสมันต้องเลี้ยวขวาาาา” 

 

บรื้นนน 

 

“ว้ายยยย ” 

 

แต่แล้วก็เหมือนเดิม เฮียไม่ได้ตอบอะไร แถมยังขับรถเร็วจนฉันเกือบหงายหลังไปอีก 

 

เอ๊ะ หรือว่าเฮียจะพาฉันไปที่อื่นก่อน แบบพาไปกินข้าว เดินห้าง หรือว่าเขาจะพาฉันไปเที่ยว > < 

 

เอาเป็นว่า ..รอลุ้นดีกว่า ว่าเฮียโซ่จะพาไปไหน ช่วงนี้ก็เก็บเกี่ยวความฟินที่ได้ซ้อนมอเตอร์ไซต์เฮียไปพลางๆก่อนแล้วกัน 

 

งื้อออ > < 

 

และแล้วในที่สุดก็ถึงปลายทาง..และเมื่อถึงปลายทาง ฉันก็ขมวดคิ้วงงทันที และได้แต่สงสัยว่าเฮียจะพามาทำไม 

 

“พามาที่นี้ทำไมอะ?” 

 

ฉันเอ่ยปากถามออกมาด้วยความสงสัย..เมื่อก้าวเท้าลงจากรถคันใหญ่คันนั้นเป็นที่เรียบร้อย พร้อมกับยื่นมองทางเข้าบ้านของ..เฮียโซ่  

 

แต่แล้วยังไม่ทันที่ฉันจะได้คำตอบ..เสียงทุ้มดังพร้อมกับใครบางคนที่เดินออกมาหน้าบ้านก็ลอยมาเข้าหูฉันทันที.. 

 

“เดย์..” 

 

ห้ะ!!..ฮะ เฮียไนท์!!!  

 

ซวยแล้ว!! แล้วเฮียโซ่พาฉันมาที่นี้ทำไมกัน! T ^ T 

 

 

50% 

 

 

“ทำไมมากับไอ้โซ่? แล้วนี่โดดเรียน?” 

 

ทันทีที่ฉันหันไปตามเสียงทุ้มที่คุ้นเคย ฉันก็พบกับคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี..พี่ชายของฉันเอง 

 

ส่วนไอ้คำถามที่ว่า ทำไมฉันมากับเฮียโซ่นั้น..ฉันก็งงอยู่เหมือนกัน 

เพราะก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที ฉันจะไปหาไอบาส แต่ไหงตอนนี้มาอยู่กับเฮียโซ่ได้ แล้วไหงมาโดนเฮียไนท์จับได้แบบนี้เนี้ยะ! 

 

แล้วที่สำคัญ... 

 

“ไหนเฮียโซ่ว่าจะไม่บอกเฮียไนท์ไง” 

 

ฉันหันไปพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึงทันทีกับเฮียโซ่ที่ยืนข้างๆ ส่วนเฮียก็เอาแต่ยิ้มพร้อมกับพูดตอบกลับมา 

 

“เฮียก็ไม่ได้บอก และยังไม่ได้พูดกับไอไนท์เลยซักคำ ..จริงมั๊ย..” 

 

ฉันว่าบางทีเฮียก็กวนฉันเหมือนกันนะ ก็ยอมรับนะ เฮียไม่ได้บอกเฮียไนท์อย่างที่่ว่าจริงๆนั่นละ แต่พาฉันมาหาเฮียไนท์แทน!! มันก็ไม่ต่างกันมั๊ยละ!! เผลอๆ อาจจะหนักกว่าด้วยซ้ำ T T 

 

“สรุปว่าไง เดย์..” 

 

“เออ..คือ เฮียโซ่พามา..” 

จบกันชีวิตฉันหลังจากนี้ เห้ออ.. 

 

หลังจากที่ฉันเอ่ยเสียงเบาไปแบบนั้น เฮียไนท์ก็หันไปมองเฮียโซ่ ก่อนจะเอ่ยปากออกมาแทน.. 

 

“ไหนบอกว่าไปเอาของที่โรงเรียน แล้วมึงพาน้องกูมาไมวะ?” 

 

“บังเอิญเจอ..ตรงต้นไม้ใหญ่ข้างตึกเรา ก็ตามนั้น..” 

 

ห้ะ!! คือตอบเหมือนดี แต่ความหมายง่ายๆเลยก็คือ เฮียโซ่กำลังฟ้องว่าฉันโดดเรียนใช่มั๊ย! ก็ตรงนั้นมันเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่ฉันใช่โดดเรียนมาตลอด 

 

แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีตัวช่วยส่งเสียงแทรกกลางมา ทำให้ฉันต้องรีบหันไปหาทันทีด้วยความดีใจ.. 

 

“คุณหนูมาแล้วหรอครับ.. อ่าว หนูเดย์มาด้วยหรอ.. ” 

 

ดูจากสีหน้าที่เรียบเฉยของเฮียในตอนนี้แล้ว ฉันว่ารอให้เฮียใจเย็นกว่านี้ แล้วค่อยลองอ้อนดูดีกว่า..ส่วนตอนนี้ฉันขอเอาตัวรอดก่อนละกัน 

 

“ลุงเชิดดดดดดดดด คิดถึงจังเลยย” 

 

ฉันเบี่ยงหน้าจากผู้ชายหน้านิ่งทั้งสองคน ก่อนจะไปหาผู้ชายสูงอายุที่ดูใจดีอีกคน ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนสนิทและเป็นผู้ใหญ่ที่เฮียโซ่ เฮียๆ และฉันเคารพคนนึง 

 

และที่ฉันสนิทก็เพราะว่า ฉันมาเล่นบ้านเฮียโซ่บ่อย ยิ่งหลังจากตอนที่ฉันชอบเฮียโซ่แล้วนะ ฉันอะมาบ่อยยิ่งกว่าเฮียไนท์ซะอีก..  

เอาจริงๆ ถ้าค้างบ้านนี้ได้ฉันค้างไปแล้ว แต่ก็นะ ฉันก็โดนเฮียไนท์ลากกลับบ้านทุกครั้ง 

 

หลังจากที่ฉันเดินเข้าไปเกาะแขนตัวช่วยของฉัน คุณลุงก็ทำเพียงแค่ส่งยิ้มมาเล็กน้อย ในขณะที่เฮียไนท์เอ่ยเสียงเรียบออกมา.. 

 

“เดย์..อย่ามานอกเรื่อง..ไหนบอกเฮียว่าจะไม่โด..” 

 

“โอ้ยย หิวววว ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าเลย ที่บ้านหลังนี้จะมีอะไรให้กินบ้างน้าาา..” 

 

ฉันขยิบตาส่งไปให้ลุงเชิดเล็กน้อย.. เพื่อเป็นการบ่งบอกว่าให้พาฉันออกไปจากรังสีของพี่ชายของฉันที และนั่นเหมือนว่าคุณลุงจะรู้ดี ก็เลยรีบเอ่ยปากพูดออกมาอย่างรู้ใจ..แน่ละ เพราะฉันทำบ่อย 

 

“มีอาหารเต็มเลยครับ ป่ะๆ หนูเดย์ไปกินก่อน เดี๋ยวลุงให้ป้านวลเตรียมอาหารให้นะครับ” 

 

“ขอบคุณค่าาาา นี่ถ้าไม่ได้ลุงเชิด เดย์หิวแย่แน่เลยยย เฮีย..มีอะไรค่อยคุยกันนะ เดย์หิวจนจะเป็นลมอยู่แล้วเนี้ยะะ ป่ะคะ ลุงเชิด ไปหาอะไรกินกันดีกว่าาา” 

 

ฉันรีบพูด รีบมองหน้าเฮียไนท์ และเฮียโซ่ที่ยืนมองสีหน้านิ่ง ก่อนที่จะหลบสายตาแล้วก็วิ่งเข้าไปในบ้านทันที.. 

 

ตอนนี้ ฉันขอแวะไปเติมพลังก่อนแล้วกัน.. 

 

ฟิ้ววว 

 

“ขอบคุณนะคะ ลุงเชิด นี่ถ้าไม่ได้ลุงนะ เดย์โดนเฮียบ่นแน่ๆ นี่ก็ไม่รู้ว่าเฮียโซ่จะพาเดย์มาที่นี้ทำไม แทนที่จะไปหาไอบาส อุตส่าห์เสี่ยงโดดเรียนมาทั้งที ให้มาอยู่ที่นี้ทำไมก็ไม่รู้..” 

 

ฉันบ่นออกมาไปเรื่อยระหว่างที่เดินไปกับคุณลุง โดยที่คุณลุงก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งฟังฉันบ่นไปได้ซักพัก คุณลุงก็เริ่มเอ่ยปากพูดอย่างใจดีออกมา 

 

“คุณเดย์จะไปกินที่ห้องอาหาร หรือจะไปหาคุณซัน คุณเค คุณเคนก่อน แล้วเดี๋ยวลุงเอาอาหารเข้าไปให้ดีครับ” 

 

เอ๊ะ พวกเฮียๆก็อยู่หรอ.. อยู่กับครบทีมเลยซินะ! 

งั้น..ไปให้พวกเฮียช่วยดีกว่า 

 

“ไปหาพวกเฮียแล้วกันค่ะ” 

 

“ครับ” 

 

หลังจากนั้น คุณลุงก็นำทางฉันไปยังห้องนั่งเล่นรับรองของพวกเฮียๆ ห้องที่มักจะรวมตัวกันเป็นประจำ และทันทีที่เข้าไป ก็พบเฮียเค เฮียซัน และเฮียเคน นั่งอยู่ในห้อง.. 

 

“เดี๋ยวลุงไปเอาของทานเล่นมาให้นะ” 

 

“ขอบคุณมากนะคะ” 

 

กรึก.. 

 

“มาได้ไง อย่าบอกนะว่าโดดเรียนอีกแล้ว” 

 

อีกละ..เจอคำถามนี้อีกแล้ว ไม่รู้จะตอบยังไงเลย  

 

ทันทีที่คุณลุงเดินออกไปจากห้องนี้ พวกเฮียๆที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ ก็ว่างหนังสือลง ก่อนที่เฮียซันจะเอ่ยปากออกมา.. ส่วนฉันก็ทำเพียงเดินไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง..พร้อมกับบ่นพึมพำเล็กน้อย 

 

“ก็เฮียโซ่นะซิ ไม่รู้ว่าพามาทำไม.. ก็ดีอยู่หรอกนะ ได้ซ้อนมอไซต์เฮีย แต่แบบว่า เดย์ไม่ได้อยากมาที่นี้อ่าา” 

 

“ไอ้โซ่พาเดย์มา?” 

 

ฉันเด้งตัวขึ้นทันที ที่ได้ยินเฮียซันพูดแบบนั้น 

 

“ก็ใช่นะสิ ถ้ารู้ว่าพามาเจอพวกเฮียนะ เดย์ไม่ยอมมาด้วยหรอก ..เอาจริงๆจะว่าไป เดย์ไม่ได้โดดเรียนซะหน่อย แต่เดย์โดนลักพาตัวมาต่างหาก พวกเฮียช่วยเดย์พูดกับเฮียไนท์หน่อยซิ อย่าให้เฮียไนท์ทำโทษเดย์นะ เดย์ไม่ผิดซะหน่อย..” 

 

“แน่ใจว่าไม่ได้คิดจะโดดเรียนตั้งแต่แรก?” 

 

แต่แล้วยังไม่ทันที่พวกเฮียจะตอบอะไรออกมา เสียงทุ้มของเฮียโซ่ก็ลอยเข้าหูมาทันที..นั่นเลยทำให้ฉันหันควับไปมอง ก็เจอ คู่เดิม คู่ที่ฉันเจอตั้งแต่หน้าบ้าน 

 

โดยมีสายตาของเฮียไนท์มองมาเพื่อสื่อให้ฉันอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น.. 

 

“ก็..ก็..คืองี้ เดย์อธิบายได้..เพื่อนเดย์มันไม่สบายเพราะเดย์ เดย์เลยจะไปเยี่ยมไง..” 

 

“หลังเลิกเรียนไม่ได้?” 

 

“แหมม เฮีย..ก็เดย์เป็นห่วงเพื่อนอะ เหมือนแบบว่า ถ้าเฮียซันเป็นอะไรไปแบบใกล้ตายไรงี้ เฮียต้องรีบไปหา ถูกม่ะ?” 

 

“นี่ยัยเดย์ นี่ยกตัวอย่างหรือแช่งเฮียกันแน่ หื้มม” 

 

“แหะๆ ยกตัวอย่างไง ยกตัวอย่างค่าา ..” 

 

“แล้วเพื่อนเป็นอะไร?” 

 

“ไฟช๊อตอะ อาการหนักมากเลย เนี้ยะตอนนี้ก็กำลังโคม่าอยู่ เหตุก็เป็นเพราะมันพยายามทำป้ายไฟให้เดย์เมื่อวานไง คิดดูซิเฮีย ถ้าเดย์ไม่ไปใครจะไป..” 

 

ต้องเล่าให้เฮียไนท์ฟัง ดูรุนแรงหน่อย ฉันจะได้ดูไม่ผิด..ฉันคิดว่างั้นนะ 

 

“อ่อ เพื่อนในห้องที่ได้ข่าวเมื่อวานว่าโดนไฟช๊อต แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก พรุ่งนี้ก็มาโรงเรียนได้แล้วนะหรอ” 

 

โอ้ย..ซวยแล้ว นี่เฮียรู้เรื่องมันด้วยหรอเนี้ยะ 

 

“บ้าน่าา เฮียได้ข่าวมาผิดแล้ววว” 

 

“อืม..แล้วเคสเมื่อวานที่โรงพยาบาลที่ชื่อ อัครพงษ์ ต้นวิเศษฤทธิ์ นักเรียนโรงเรียน Ambid เกรด 9 ห้อง 1 มารักษาด้วยอาการไฟช๊อตนั่นคือใครกันนะ.. อย่าลืมนะ ว่าเฮียเป็นหมอที่นั่น” 

 

โอ้ย ไอ้บาสสส โรงพยาบาลอื่นมีให้รักษาเยอะแยะทำไมไม่ไปวะ!! 

แต่ฉันซะอย่าง สู้ให้สุด แล้วหยุดที่โดนจับได้ 

 

“อ่าวหรอ? ไม่รู้เลยนะเนี้ยะ ส่งสัยเดย์ได้ข่าวมาผิดแน่ๆเลย..แย่จังเลยเนอะ แหะๆ” 

 

“เดย์..” 

 

หลังจากที่เฮียไนท์พูดขึ้นมาเสียงนิ่ง ฉันก็รู้ตัวแล้วละ ว่าฝืนไปต่อไม่ได้แล้วจริงๆ ฉันเลยเปลี่ยนเป็นสีหน้าสลดลง พร้อมกับเสียงที่เอ่ยออกมาเบาๆ 

 

“..ลดเหลืออาทิตย์นึงได้มั๊ย” 

 

“อยากเป็นคนไม่รักษาสัจจะคำพูดตัวเอง?” 

 

เฮียไนท์ก็เป็นอย่างนี้เสมอ แม้ว่าเฮียจะตามใจฉัน และยอมฉันบ่อยครั้งแต่ถ้าเฮียจริงจังขึ้นมาละก็.. ไม่ว่าจะอ้อนยังไงก็เอาไม่อยู่ นั่นเลยทำให้ฉันค่อยๆส่ายหัวไปมา 

 

“หลังจากนี้ สองอาทิตย์ ห้ามเดินทางไปโรงเรียนเอง ห้ามกลับบ้านเอง ห้ามเถลไถล เสาร์อาทิตย์ก็ห้ามออกนอกบ้าน ทุกอย่างต้องอยู่ในสายตาของเฮีย เข้าใจนะ” 

 

ก็อย่างที่ว่า ฉันเป็นคนพูดเอง สัญญาเอง..และฉันก็ทำผิดเอง ฉันจะมางี่เง่าแบบนี้ไม่ได้..เดี๋ยวเฮียจะมองว่าฉันเป็นเด็กอีก 

 

“..ค่ะ” 

 

นั่นเลยทำให้ฉันพูดตอบรับได้อย่างจำใจด้วยเสียงที่มันเบา พร้อมกับหน้าที่มันเศร้าลงเล็กน้อย 

 

เห้อ..สองอาทิตย์ ทนๆไปละกัน 

 

แต่จริงๆจะว่าไป ฉันคงไม่โดนทำโทษแบบนี้แล้วเชียว ถ้าเฮียโซ่ไม่พามาที่นี้.. 

นั่นเลยทำให้ฉันมองค้อนไปยังคนที่ยืนข้างๆคนที่ลงโทษฉันไปเมื่อครู่ ด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นเชิดหน้าใส่แทน 

 

ถึงแม้ฉันจะปลื้มเขา แต่ตอนนี้ฉันไม่ปลื้มการกระทำของเขาแล้ว! 

 

“ฮ่าๆๆ ในที่สุดก็ได้เห็นเป็นบุญตาว่ะ วันที่ยัยเดย์งอนไอ้โซ่” 

 

ตอนนี้ฉันได้แต่มองตาขวางใส่ทุกคน จนกระทั่งเสียงของลุงเชิดดังเข้ามาอีกครั้ง 

 

“อาหารมาแล้วครับ..” 

 

“เดย์ไม่กินในห้องนี้แล้ว เดย์จะไปห้องวาดรูป ฝากคุณลุงเอาไปในห้องนั้นแทนนะคะ!” 

 

ฉันพูดจบก็เดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องนี้เลยทันที..เพื่อไปยังอีกห้องของบ้านหลังนี้ ห้องที่ฉันมักจะมาขลุกอยู่ในนั้นเสมอ เวลาที่พวกเฮียๆคุยงานหรือศึกษาหาความรู้กันเมื่อมาบ้านหลังนี้  

 

และก่อนที่ฉันจะออกจากห้องนี้ ฉันก็ไม่วายที่จะมองหน้าเฮียโซ่อีกครั้ง เพื่อที่จะสะบัดผมใส่ 

 

เชอะ! 

 

ฉัน..ของอนผู้ชายที่ฉันชอบซักชั่วโมงนึง 

  

และฉัน ก็ขอไประบายอารมณ์สำหรับ..อิสระภาพของฉันที่ต้องหายไปอีกสองอาทิตย์หน่อยเถอะ!!! 

 

 

เรื่องนี้ ร้ายพอกันทั้งพระและนางนะจ้ะ แต่ก็ร้ายไม่เท่าตอนโตหร้อกกก บอกเลย สปอยยั่วๆจ้าาา 555 

ความคิดเห็น