พลอยสีสมุทร
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่12

คำค้น : เลือดทรนง ตอนที่12

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 145

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 17:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่12
แบบอักษร

"หึ้ยยย...ขนลุกชะมัด"

 

"..."

 

"นี่แกไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเลยเหรอวะไอชล" หญิงสาวบ่นออกมาขณะเดิมตามชายหนุ่มเพื่อนของตนต้อยๆ

 

"พูดไรวะโบนัส" ถามด้วยเสียงเรียบ

 

"เพื่อนแกอ่ะ มองฉันจนตาจะถลนอยู่แล้ว หรือว่าเขาจะจำฉันได้จริงๆ"

 

"จำอะไรได้"

 

"ไอชลแกจำไม่ได้จริงๆเหรอวะ ตอนอยู่ไฮสคูลเกรดสิบเอ็ดอ่ะ ตอนนั้นที่ฉันเล่าแก"

 

"หรือว่าจะเป็นเรื่องนั้น"

 

"จำได้แล้วใช่ป่ะ"

 

"ฉันว่าเขาคงจำแกไม่ได้หรอก แกตอนนั้นขี้เหร่จะตาย" ว่าพลางส่ายหน้าเบาๆแล้วนึกถึงตอนสมัยเรียนที่มีหญิงสาวข้างๆเป็นเพื่อนสนิท

 

... 

 

"เขาว่ากันว่าห้องน้ำเก่าหลังอาคารเก่ามีผีด้วยแหละ" เสียงซุบซิบของเพื่อนต่างชาตินั้นเข้าหูเด็กสาวไทยอย่างเธอ แต่เธอก็ฟังออกเพราะเธอมาเรียนต่างประเทศนานแล้ว

 

ตอนเที่ยง 

 

"นะๆ ไอชลแกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยน้า" พูดอ้อนเพื่อนสนิทที่เป็นคนไทยด้วยกันเป็นภาษาบ้านเกิด

 

"ไม่...ผีอะไรจะโผล่มากลางวันแสกๆวะ"

 

"น้าๆ ฉันอยากไปดูนี่ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นผีเลย" เด็กสาวผิวซีดรูปร่างผอมบางยิ่งกว่ากระดาษษเขย่าแขนเพื่อนด้วยแรงทั้งหมดที่มี

 

"เออๆ ไปก็ไป แต่อย่านานนะ ฉันจะรอข้างนอก"

 

"เย้ ไชโย แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเลยไอชล"

 

"เบาๆสิ เสียงดังไปแล้วนะ "

 

"ค่าาาา..."

 

... 

 

"ฮึก...อึก...อ้ะ..."

 

"หึ้ยยย เสียงน่ากลัวชะมัดเลย ผีผู้หญิงอย่างที่เขาว่าจริงๆด้วย" คิดพลางค่อยๆก้าวไปยังห้องน้ำห้องในสุดที่มีเสียงดังออกมา

 

"อ้าาา...ทัชคะ..." เมื่อค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ๆเสียงก็เริ่มดังขึ้น

 

"อึก...อ่า...เชอร์รี่"แต่หลังเข้าไปใกล้ๆหญิงสาวที่หน้าซีดอยู่แล้วก็หน้าซีดยิ่งไปอีก เมื่อเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังทำกิจกรรมเข้าจังหวะในห้องน้ำที่ประตูแทบจะหลุดออกมาอยู่แล้ว ขายาวก้าวหนีออกไปจากห้องน้ำนั้นทันที

 

"เห้ย...เจอผีจริงๆเหรอ" เมื่อเห็นเพื่อนสาววิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากห้องน้ำจึงถามขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา

 

"เปล่า...มะ...ไม่มี..."

 

"อ้าว แล้วทำไมถึง..."

 

"อ้าวไอชลมาทำอะไรตรงนี้น่ะ" เสียงนั้นทำให้หญิงสาววิ่งแจ้นไปหลบหลังเพื่อนหนุ่มทันที

 

"ไอทัช แกออกมาจากห้องน้ำนั้นได้ยังไง อย่าบอกนะว่าล่าท้าผี" ถามเพื่อนพลางขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

 

"อืม ว่าจะเข้าไปจับผีสักหน่อย แต่สงสัยคงอยากมีคนร่วมด้วย" ว่าด้วยเสียงนิ่งๆพลางปรายตาไปมองร่างซีดบางที่หลบหลังชายหนุ่มเพื่อนตนอยู่

 

"เออๆ ยัยนี่น่ะกลัวผียิ่งกว่าอะไร สงสัยจะเห็นแกเลยตกใจคิดว่าผี ฮ่าๆ" ว่าพลางหัวเราะร่วนออกมา

 

"เออ ว่าแต่เย็นนี้มึงจะไปไหนมั้ย ฉันว่าจะชวนแกไปดื่มด้วยกันหน่อย"

 

"โทษทีว่ะฉันว่าจะไปติวหนังสือกับโบนัสน่ะ"

 

"..."

 

"หึ้ยยย...ป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย ไอทัชฉันไปก่อนนะ โบนัสไปเรียนกันเถอะ" พูดจบก็คว้าแขนเพื่อนวิ่งไปห้องเรียนด้วยกัน โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาดุที่มองไปยังร่างทั้งสองที่วิ่งไปไกลแล้ว

 

"ชลวันนี้ฉันไม่ได้เจอผีแต่เจอเพื่อนแก"

 

"เออ ไอทัชบอกฉันแล้วนี่"

 

"ไม่ได้เจอแบบปกติน่ะสิ"

 

"เจอแบบไหนวะ แกถึงได้หน้าตาตื่นแบบนั้น"

 

"ก็..." หลังจากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดที่ได้เจอมาให้เพื่อนฟังทันที

 

... 

 

"นึกถึงก็ยังขนลุกไม่หายเลยแก"

 

"..."

 

"เห้ย ไอชล ไอ้ชล"

 

"แกจะเสียงดังทำไมวะโบนัส"

 

"ก็แกเหม่ออ่ะ ช่วงนี้แกเป็นไรของแกวะ หรือคิดมากเรื่องดูตัวกับฉัน"

 

"เปล่านี่ ฉันไม่ได้เป็นอะไร"

 

"แกอย่าคิดมากไปเลยน่า ถ้าพวกผู้ใหญ่บังคับให้แกแต่งงานกับฉันจริงๆ ฉันจะบอกว่าแกนิสัยแย่มาก เป็นผู้ชายสารเลว แค่นี้พ่อฉันก็ไม่เอาแกเป็นลูกเขยแล้ว"

 

"ไอโบนัส แกนี่มัน"

 

"ฮ่าๆ แกอย่าเเครียดไปหน่อยน่ะ ช่วงนี้พวกเราแค่แกล้งทำเป็นดีๆกันไว้ จะได้ไม่ต้องไปดูตัวกับคนอื่น" ว่าด้วยเสียงสดใสก่อนจะตบบ่าเพื่อนอย่างให้กำลังใจ

 

"อืม"

 

"เออ ว่าแต่เพื่อนแกนี่งานดีทั้งนั้นเลยนะไอชล อยากได้เป็นพ่อพันธุ์สักคนว่ะ"

 

"ไอโบนัส แกเป็นผู้หญิงนะเว้ย เรื่องแบบนี้ยังจะกล้าพูดอีก" ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาเพื่อนรักที่พ่วงตำแหน่งคู่ดูตัวของตน

 

"จริง ฉันพูดจริงนะเว้ย แต่เพื่อนแกที่ชื่อทัชอ่ะ ฉันไม่ไหวจริงๆว่ะมองฉันอย่างกับไปแย่งเมียเขายังไงอย่างงั้น"

 

"แค่กๆ..."

 

"เป็นไรของแกว่ะไอชล สำลักน้ำลายตัวเองรึไง"

 

"เปล่าๆ แค่ขำที่แกพูดน่ะ ไม่มีไรหรอก"

 

"เออ ว่าแต่แกมีเพื่อนๆคนอื่นอีกรึเปล่า แนะนำให้ฉันรู้จักบ้างนะ"

 

"นี่แกเอาจริงดิ"

 

"จริง เพื่อนแกต้องงานดีทุกคนแน่ๆ ฉันว่าจะขอซื้อน้ำเชื้อสักหน่อย"

 

"พรวดดดด...." น้ำที่กำลังดื่มถูกพ่นออกมาทันทีแต่โชคดีที่หญิงสาวหลบทัน

 

"เชี้ยยย แกนี่มันเกินเยียวยาแล้วว่ะ"

 

"เห้ย ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ คืองี้นะ..."

หลังจากนั้นก็เริ่มเล่าความคิดของตัวเองให้เพื่อนหนุ่มฟังเรื่อยๆขณะที่ขาก็ก้าวไปเรื่อยๆเช่นกัน

 

... 

 

"ไอทาม แกกลับมาเร็วดีนะวันนี้ ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก" ว่าพลางปรายตามองคนข้างๆที่เดินมากับลูกตน

 

"ทามงั้นลุงขอตัวกลับก่อนนะ"

 

"สวัสดีครับลุงประยุทธ์" ยกมือไหว้ลาผู้เป็นอาทันที

 

"เดี๋ยว..."

 

"มีอะไรรึเปล่าพิสุทธิ์"

 

"แกก็ต้องอยู่ด้วย"

 

"..."

 

"เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่"

 

"ตาทามฉันจะให้แกแต่งงานกับหนูชมพู"

 

"ห้ะ แต่งงาน ฮ่าๆๆ"

 

"แกหัวเราะอะไร"

 

"ผมไม่แต่ง"

 

"เหอะ ไม่แต่งงั้นเหรอ แต่แกกลับไปทำเขาท้อง เหอะ แกยังมีสิทธิ์ที่จะไม่แต่งอีกงั้นเหรอ"

 

"ผมไม่แต่งยังไงคุณก็บังคับผมไม่ได้" พูดออกมาเสียงกร้าว

 

"แกพูดแบบนี้ได้ยังไง แกจะให้เธอกับลูกอยู่แบบนี้ไปตลอดรึไง เธอก็มีหัวใจ"

 

"เหอะ คุณพูดคำนี้ได้ด้วยเหรอครับ แล้วแม่ผมล่ะ แม่ผมก็มีหัวใจ แต่คุณกลับเหยียบย่ำหัวใจนั้น"

 

"ไอทาม"

 

"เหอะ ยังไงผมก็ไม่แต่ง เด็กในท้องลูกผมรึเปล่าก็ไม่รู้"

 

"ไอ้ทาม..." ตวาดดังลั่น

 

"พิสุทธิ์ใจเย็นก่อนสิ" จับแขนเพื่อนไว้อย่างห้ามปราม

 

"พลั่ก แกไม่ต้องยุ่งฉันจะจัดการไอลูกสารเลวนี่"

 

"เหอะ สารเลวงั้นเหรอ ก็ไม่ต่างจากคุณนัก"

 

"ไอ้ทาม..." ตวาดฝาดดังกว่าเดิม

 

"พอเถอะ พอได้แล้วตาทาม" รีบห้ามหลานตนที่เริ่มจะพูดจาไม่น่าฟังขึ้นเรื่อยๆก่อนที่จะทำให้เพื่อนตนต้องช็อกไปก่อน

 

"แกต้องแต่ง ถ้าไม่แต่งงานฉันจะบอกบริษัทแกรวมถึงสปอนเซอร์ต่างๆหรืองานของแกให้ยกเลิกสัญญากับแกให้หมด"

 

"คุณ..."

 

"ตาทาม ฟังพ่อก่อน" ส่ายหน้าปรามผู้เป็นหลานเบาๆ

 

"หลังจากแต่งงาน แกต้องเข้าบริหารบริษัทในตำแหน่งประธานผู้ถือหุ้นสูงสุด"

 

"..."

 

"เหอะ...ก็ได้ครับ แต่งก็แต่ง แต่เพื่องานของผม ผมจะจัดงานแต่งให้เงียบที่สุด" พูดจบก็เดินขึ้นไปข้างบนทันทีโดยไม่สนใจผู้ใหญ่ทั้งสองคนอีกเลย

 

"ไอ้ทาม..."

 

"พิสุทธิ์พอก่อนเถอะ น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือไปขวางเลย" ปรามเพื่อนตนเบาๆพลางยึดไหล่เพื่อนตนไว้

 

"แกรักตาทามมากสินะ ดูแลมันตั้งแต่เด็กๆ"

 

"..."

 

"งั้นเรื่องงานแต่งของไอ้ทาใฉันคงต้องฝากแกดูแลทั้งหมด" พูดจบก็เดินขึ้นไปข้างบนทันทีโดยไม่ร่ำลาเพื่อนที่ได้แต่ยืนอึ้งอยู่ ก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่ใครเห็น

 

... 

 

"เธอใช้มารยาอะไรกันแน่พ่อฉันถึงยอมให้เธอแต่งงานกับฉัน" ว่าพลางกำข้อมือบางแน่นจนเกิดรอยแดง

 

"เปล่าเลยนะคะ...ฉันไม่ได้..."

 

"เหอะ...ได้ในเมื่อเธออยากแต่งฉันก็จะแต่งให้ก็ได้ เธออย่าหวังเลยว่าหลังจากนี้จะมีความสุข" พูดจบก็สะบัดมือหญิงสาวทิ้งก่อนจะเดินฟึดฟัดออกไปจากห้อง

 

"พ่อคะชมพูคิดถึงพ่อจัง" น้ำตาค่อยๆซึมออกมาจากหน่วยตา ตอนนี้เธอไม่ได้ติดต่อกับพ่อมานานแล้ว ถึงพ่อเธอจะดูเงียบขรึมไม่ค่อยคุยกับเธอนัก แต่เธอก็รู้ว่าพ่อเธอรักเธอมาก

 

... 

 

"ฮัดชิ้ว..."

 

"นัย นายเป็นอะไรรึเปล่า"

 

"หนาวนิดหน่อย แต่ก็ยังพอทนได้อยู่" พูดพลางคลุมผ้าห่มบางๆถึงคอก่อนจะเอามือไปผิงไฟไว้

 

"ไม่รู้ว่าพวกเราจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่"

 

"แค่กๆ..."

 

"นัย!!!"

 

"ฉันไม่เป็นไร นายยังไหวอยู่ใช่มั้ยทอง"

 

"อืม"

 

"เราคงต้องรออีกสักนิด"

 

"..."

 

... 

จบตอน 

ตอนนี้พระนางน้อยมาก ไรต์เริ่มจุดปม แต่จะคลายตอนไหนนั้นก็ต้องติดตามกันเรื่อยๆนะ ทุกคนมีเหตุผลเป็นของตัวเอง แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ บาย....

ความคิดเห็น