คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [1]

ชื่อตอน : บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [1]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 16:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15: ห่างไกลใจคิดถึง [1]
แบบอักษร

 

บ้าจัง น้ำตาหล่อนไหลลงมาอีกแล้ว มันเป็นเซ้นท์ที่ผู้หญิงทุกคนมักจะมีว่าอนาคตของหล่อนมันไม่มีเหลือหรอก มองยังไงก็ไม่เห็นปลายทางอะไรเลย เขาไม่มีวันรักหล่อน เราไม่มีวันได้อยู่ด้วยกัน สุดท้ายหล่อนก็จะเป็นแค่คู่นอนแค่แม่ของลูก แล้วก็แยกทางกัน 

เขาเพอร์เฟ็คทุกอย่างมีผู้หญิงมารายล้อมมากมายชี้นิ้วเลือกยังได้ แล้วจะเป็นไปได้เหรอที่เขาจะหันกลับมามองคนข้างหลัง ขอแค่นี้คิดว่าเขาจะยอมรับปากแต่เปล่าเลยเขาปฏิเสธ 

“ไม่รู้ ใครจะรับปากส่งเดชอนาคตอะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้” 

อย่าร้องไห้ กลั้นไว้ อย่าร้องนะเฟื่อง บอกตัวเองทว่าในวินาทีต่อมาน้ำตามากมายมหาศาลก็พรั่งพรูหยดลงบนท่อนแขน พยายามเช็ดออกแล้วกดใบหน้าตนเองลงซบอ้อมกอดแข็งแรง เขาพยายามจะดึงงัดตัวออกมาแต่หล่อนไม่ยอมยังปิดหน้าร้องไห้ 

“ขี้งอน พูดอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้ ชอบฉันเหรอ ถึงยอมฉันมากขนาดนี้ หืม? ว่าไง ตอบมาก่อน เด็กดี” แกล้งจูบลงบนปลายนิ้ว แตะจนครบทุกนิ้วแล้วแกะมือเล็กออกให้เห็นใบหน้าสวยแดงก่ำไปด้วยหยาดน้ำตา 

“ว่าไง ตกลงจะยอมรับได้หรือยังว่าแอบรักฉัน” เขากอด กวน ถามย้ำหลายครั้งอยากได้ยินให้ชัดเต็มหูว่าหล่อนรักเขาไหม “ฉันรู้ตัวหรอกน่า เพอร์เฟ็คตั้งขนาดนี้มีใครบ้างไม่ชอบฉัน” 

หลงตัวเอง เฟื่องลดายังคงร้องไห้ทว่าเลือกจะเสี่ยงดวงมองใบหน้าคม ถามปนเสียงสะอื้น “ถ้า เฟื่องตอบว่าใช่ล่ะคะ” 

“ก็จะหัวเราะเยาะไง ชอบไปก็ไม่ได้คบกันอยู่ดี ตัดใจซะเถอะ เธอเป็นคู่นอนที่ดีที่สุดของฉันในตอนนี้เลยรู้ไหม” 

แค่นี้เองเหรอ เฟื่องลดาเจ็บแปลบไปทั้งใจร้องไห้ออกมาหนักมากกว่าเดิมใต้อ้อมแขนแข็งแรงที่ไม่ยอมให้ตนเองพักพิงนานๆ แค่อยากตักตวงความสุขชั่วครั้งชั่วคราวในระยะสั้น เฟื่องลดามั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่มีวันพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาไปเป็นอย่างอื่นได้ ถ้าไม่ยอมตัดจบก็จะเป็นได้แค่ ‘คู่นอน’ ตลอดไป 

 

เขาคิดได้นานแล้วว่าการเป็นลูกคนเดียวไม่ได้สะดวกสบายอย่างที่ใครเข้าใจเลย เหงาก็เหงา พี่น้องก็ไม่มี งานเยอะแค่ไหนก็ต้องแบกไว้บนบ่าคนเดียวไม่มีใครช่วยแบ่งเบา รณภพโตมาในครอบครัวที่ดีพ่อแม่สร้างทุกอย่างไว้ให้หน้าที่ของเขาคือสานต่อปณิธานและทำให้ธุรกิจของเราขยายให้ไปได้ไกลมากกว่ารุ่นท่าน 

รณภพยังคงโหมงานหนักเหมือนเดิม ที่เห็นได้ชัดเลยคือการออกเที่ยวนอกบ้านลดลงอย่างชัดเจน ชีวิตเขาตอนนี้เหมือนคงที่มากขึ้นวันๆ คิดแค่เรื่องงาน ลูก บ้าน แค่นี้ เสร็จงานนอกงานในก็กลับบ้านไม่ได้แวะไปเถรไถลที่ไหน เขารู้สึกชอบช่วงชีวิตแบบนี้นะ อาจเพราะอีกไม่นานเขาก็ครบ 33 แล้ว ถึงวัยลงหลักปักฐานกับใครสักคน เขาไม่อยากฟันธงว่าจะต้องเป็นผู้หญิงคนไหน แค่รู้สึกว่าตัวเองพร้อมก็เท่านั้น 

รณภพเร่งเคลียร์งานที่ไทยแล้วบินต่อไปยังลอนดอน ประเทศอังกฤษเพื่อตรวจงานที่สโมสรฟุตบอล พ่อเขาซื้อไว้ตั้งแต่สมัยนานมากแล้วทีมไม่ได้แกร่งไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร กว่าจะได้โค้ชถูกใจปั้นนักเตะ วางระบบในทีมได้ก็ใช้เวลานานหลายปีจนตอนนี้ทีมกำลังรั้งรองจ่าฝูงในลีกดิวิชั่นสองของเมืองผู้ดี มีโอกาสลุ้นขึ้นไปเล่นในลีกสูงสุดของประเทศอังกฤษอย่างพรีเมียร์ลีก ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องพยายามพาทีมไปให้ถึงแชมป์ รณภพเข้ามาพูดคุยกับโค้ชมาดูนักเตะลงสนามฝึกซ้อม เขาเป็นตัวแทนเจ้าสัววิทยาผู้เป็นบิดามาคุยเรื่องแผนการทำทีมในฤดูกาลหน้า โค้ชแจกแจงถึงตำแหน่งที่ควรเสริมควรปล่อย เขาพิจารณาแล้วก็บอกทิ้งท้ายให้โค้ชมีความสุขว่าจะได้งบไปช็อปปิ้งนักเตะใหม่ 

การเดินทางออกทำงานนอกประเทศรณภพมีทีมงานเป็นของตัวเอง หลักเลยคืออานนท์ ลูกชายอาปกรณ์ เจ้านนท์เป็นทนายแล้วก็ยังมีความรู้ความสามารถด้านธุรกิจสามารถช่วยงานได้หลากหลาย ทั้งช่วยดูคดีความตรวจสอบเอกสารสัญญาต่างๆ เขาสบายขึ้นมาก สองคือเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันเป็นวิศวกรคนเก่งของบริษัทชื่อพจน์ นายพจน์จะช่วยงานเขาเกี่ยวกับโครงการต่างๆ กรองให้ในระดับหนึ่งเพราะเขาค่อนข้างยุ่ง ไม่ใช่ยุ่งธรรมดานะแต่เป็นยุ่งมาก เขาเป็นทั้งวิศวกรที่ปรึกษา รองประธาน นักลงลงทุน ทำธุรกิจของตัวเองอีกหลายอย่าง และอีกหนึ่งงานที่ยากและท้าทายก็คือการดูแลสโมสรฟุตบอล 

ช่วงก่อนหน้านั้นพ่อเขายังไม่ป่วยหนักท่านจะบินมาทุกเดือน มีช่วงสามสี่เดือนที่ผ่านมาที่งานหลายอย่างเขาต้องทำแทน ทั้งในบริษัทและนอกบริษัทอย่างงานนี้ รณภพทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน เขาอยากมีลูกคนที่สองมาก อยากมีสักสี่ห้าคนลูกจะได้ช่วยกันทำงานไม่เหนื่อยคนเดียว แต่ก็ติดปัญหาเรื่องแม่พันธุ์ ไม่รู้ยัยผมสั้นขี้งอนที่บ้านจะให้ความร่วมมือไหม โดยส่วนตัวแล้วเขาก็ไม่ได้อยากใช้บริการอุ้มบุญเพราะกลัวจะมีปัญหาตามมามากมาย กลับบ้านครั้งนี้คงต้องขอให้แม่ช่วยพูดหน่อย เขาพูดเองไม่ได้หรอก ก็คนมันขี้เก๊ก! 

“คุณภพครับ จะแวะกินมื้อค่ำก่อนหรือให้ผมสั่งไปให้ที่ห้องดีครับ” อานนท์ทักถามขณะอยู่บนรถ เราเพิ่งอยู่ชมเกมการแข่งขันจนจบและอยู่ระหว่างทางกลับเข้าสู่โรงแรม 

 

 

 

 

 

คุณภพไปทำงานที่อังกฤษสักแป๊บเดี๋ยวกลับไปหาเฟื่อง ^//^ 

 

ขอโทษที่ไม่ค่อยได้อ่านหรือตอบคอมเม้นนะคะ 

กำลังเร่งแต่งเรื่องใหม่ ปีนี้แต่งนิยายไม่ค่อยออกเลยค่ะ ช้ามากๆ 

แต่เรื่องของคุณรัน (พ่ายรักภรรยาตีทะเบียน) อยากออกให้ทันปีนี้ 

อาจจะไม่ได้มาอัปต่อเนื่อง ลงอีกทีอีบุ๊คเลย แล้วค่อยมาลงตัวอย่างในเน็ตทีหลังค่ะ 

 

ถ้าลงๆ แต่งๆ ไปมีหวังลบแต่งใหม่เหมือนเดิมค่ะ เป็นอะไรก็ไม่รู้ T____T 

 

นิยายดราม่าและย๊าวยาวเหมือนเดิม 

ขอฝากล่วงหน้าด้วยน้าา จะยาวแค่ไหนก็ไม่ขายเกิน 199 บาท 

ฝากหยอดกระปุกรอด้วยนะคะ >//< ขอบคุณค่ะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น