ชาไข่มุก^^

พระเอกเราหึงโหดแอบกลัวเมีย ส่วนนางเอกเราก็หึงโหดอ่อยเก่ง 1คอมเม้น=1ล้านกำลังใจค่ะ อย่าลืมเม้นกันเยอะๆนะคะ

LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : Perfect (END)

ชื่อตอน : LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : Perfect (END)

คำค้น : ผัวดุ,เมียดุ,ผัวโหด,เมียโหด,ช่างสัก,เมียช่างสัก,เมียนักสัก,เซ็กซ์,หื่น,หึง,หวง,เยดุ,อ่อย,ยั่ว,เลว,เถื่อน,สัก,25+,รัก,เมีย,ผัว,ลีลาเด็ด,เลมอน,มะนาว,โรมัน,โรม,แรด,ร่าน,ลีลาเด็ด,เอามันส์,กลัวเมีย,bts,jimin,krystal,roman,lamon,tattoo,love,lovetattoo,อ่านฟรี,ฟรี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.2k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 16:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
LOVE TATTOO เมียนักสัก [25+] : Perfect (END)
แบบอักษร

แกร้ก 

ผมเปิดประตูเข้ามาในบ้านก่อนจะวางสัมภาระทุกอย่างลงบนโต๊ะ ผมจ้ำเท้าเปิดประตูห้องนอนก็พบเข้ากับเลมอนที่กำลังนั่งอยู่ปลายเตียง เธอส่งยิ้มเล็กๆมาให้ผม 

ผมเดินเข้าไปนอนลงบนตักของคนตัวเล็ก ส่วนเธอก็ล้มลงมามองใบหน้าของผมพร้อมเอามือลูบศีรษะเบาๆ 

“เหนื่อยรึเปล่า” เสียงเล็กๆของเมียเอ่ยถาม 

“เหนื่อย แต่แค่กลับบ้านมาเจอมอน โรมก็หายเหนื่อยแล้ว” 

“โรม~” 

“หื้ม” ผมจับมือเล็กไว้ก่อนจะกดจุ๊บเบาๆ 

“เราใช้ชีวิตด้วยกันมานานเท่าไหร่แล้วนะ” 

ผมใช้หัวสมองนึกคิดระยะเวลาที่ผมกับเลมอนคบกันเป็นแฟนจนถึงใช้ชีวิตอยู่ด้วยเฉกเช่นภรรยา 

“6ปีกว่าแล้วคับ” 

“แล้ว...โรมรักมอนมากมั้ย?” 

“รักมากสิ โรมรักมอนมาก โรมรักมอนคนเดียว” 

ไม่มีครั้งไหนหรือไม่มีเวลาไหนที่ผมไม่รักเธอ ทุกช่วงเวลาทุกช่วงวินาทีผมรักเธอ และรักมากขึ้นเรื่อยๆ... 

“มอนให้โรมพูดใหม่” 

“โรมรักมอนคนเดียว รักที่สุดในโลก” 

“ว้า~ งั้นก็แย่จัง” 

“แย่อะไร โรมรักมอนไม่เห็นแย่สักหน่อย” ผมรีบลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองหน้าเลมอนอย่างสงสัย 

“โรมรักมอนไม่ได้แย่หรอก แต่....” 

“แต่อะไร?” 

“โรมคงรักมอนคนเดียวไม่ได้อีกแล้วล่ะ” คิ้วเข้มของผมขมวดเข้าหากัน 

“.......” 

เลมอนยื่นใบกระดาษสีขาวที่เขียนอะไรเต็มไปหมดไม่รู้ พร้อมทั้งมีกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆสีชมพูผูกโบว์ไว้สวยยื่นให้ผม 

“เปิดสิ” เธอยกยิ้ม 

ผมเปิดกล่องออกอย่างทะนุถนอมก็พบเข้ากับ... 

ที่ตรวจครรภ์ 

ผมช้อนสายตาขึ้นไปมองเลมอน ก่อนจะกลับมาสนใจที่ตรวจครรภ์ต่อ ผมหยิบมันขึ้นมาดูอย่างช้าๆ สัส! เชื่อมั้ยว่าตอนนี้หัวใจผมเต้นแทบจะหลุดออกมาข้างนอกแล้ว 

สองขีด 

“มอน” ผมยิ้มกว้างให้เมียพร้อมดึงเธอเข้ามากอดอย่างแนบแน่น 

“โรม มอนอึดอัดนะ” เธอพูดพร้อมหัวเราะออกมาเบาๆ 

“ขอบคุณนะ ขอบคุณนะครับ” ผมกดจุ๊บเบาๆบนหน้าผากมน 

จู่ๆน้ำตาหยดใสของผมก็ร่วงหล่นลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ผมพูดไม่ออกจริงๆนะ 

ความรู้สึกตื้นตันใจ ความรู้สึกเฝ้ารอใครสักคนมันเป็นแบบนี้นี่เอง... 

“โรม โรมร้องไห้หรอ” เลมอนรีบประคองใบหน้าก่อนจะเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าผม 

“โรมดีใจ” 

“ไม่เอานะ ไม่ร้องนะ” 

“ขอบคุณนะมอน โรมรักมอนนะ” ผมดึงเธอเข้ามากอดอีกครั้ง 

ผมได้แต่ขอบคุณเลมอน ขอบคุณที่พยายามไปกับผม และแล้ววันนี้ก็มาวันที่ ‘ผมกำลังจะเป็นพ่อคน’ 

. 

. 

. 

. 

. 

7เดือนผ่านไป 

“โรมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำ” ฉันที่กำลังยื่นทำอาหารเช้าให้สามีอยู่ในห้องครัวเริ่มทำสีหน้าเซ็งๆ 

เจ็ดเดือนผ่านมานี่ฉันแทบจะกลายเป็นคนง่อยเข้าไปทุกที โรมันไม่ให้ฉันทำอะไรเลย ให้นั่งให้นอนให้อยู่บ้านเฉยๆ คือฉันแค่ท้องไม่ได้พิการนะผัว 

“ก็มอนอยากทำ โรมอย่าขัดใจมอนสิ” 

“ก็โรมเป็นห่วง” 

“แค่ทำอาหารเอง” 

“......” 

“อีกอย่างช่วงนี้โรมก็กินแต่ข้าวกล่อง มอนเป็นห่วงสุขภาพโรมนะ” 

“ก็ได้ครับ โรมไม่ห้ามก็ได้” 

“ดีมาก” 

“แต่อยากอื่นโรมห้ามนะ” 

“ค่ะ! รู้แล้ว” 

“ไหนขอโรมฟังเสียงลูกหน่อยสิ” 

“กินข้าวให้เสร็จก่อนดีกว่ามั้ยคะคุณพ่อ” 

“ก็ได้ครับ” 

 

 

เพียงไม่นานเมื่อโรมันทานข้าวเช้าเสร็จเขาก็พาฉันมานั่งที่โซฟา ก่อนที่เขาจะคุกเข่าเอาหูแนบท้องที่โตป่องของฉัน 

“เป็นไงบ้างเด็กๆ อีกไม่กี่เดือนเราจะได้เจอกันแล้วนะครับ” 

“.....” 

เด็กๆ? ไม่ต้องแปลกใจหรอก ฉันท้องลูกแฝด พอดีเชื่อพ่อมันแรงไปหน่อย ท้องทีได้ตั้งสองคน แถมฉันยังได้ลูกแฝดชาย-หญิงด้วยนะ ของแบบนี้ต้องยกความดีความชอบให้โรมันเขา 

“พ่ออยากเจอพวกหนูแล้ว”

“อดใจรออีกหน่อยนะคะคุณพ่อคนหล่อ”

“ครับ พ่อรักพวกหนูนะ รักแม่ของพวกหนูด้วย” โรมันช้อนสายตาขึ้นมามองฉัน ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนมานั่งลงข้างๆฉัน

“.....”

“โรมรักมอนนะครับ”

“อะไรกันเล่า จู่ๆก็มาบอกรัก” โรมันจับมือฉันลูบเบาๆ

“ไม่รู้สิ แต่โรมอยากบอกรักมอน ยิ่งเห็นมอนต้องอุ้มท้องแบบนี้ จะทำอะไรทีก็ลำบากแต่มอนไม่เคยบ่นเลยสักครั้ง”

“.....”

“เห็นแบบนี้แล้วโรมยิ่งรักมอนมากขึ้นไปอีก”

“เพื่อลูกของเรามอนทำได้เสมอแหละ มอนเองก็รักโรมมากนะ”

“......”

“และรู้อะไรมั้ยตัวแทนความรักของมอนกับโรมก็คือลูกของเราไง เราจะเลี้ยงเค้าด้วยความรักที่เรามีให้กัน”

“ครับ โรมสัญญาจะเป็นพ่อและสามีที่ดี”

“มอนเองก็เหมือนกันค่ะ”

ลูกคือตัวแทนและพยานแห่งรักระหว่างฉันกับโรมัน และลูกก็จะเป็นทั้งแก้วตาดวงใจของฉันกับโรมันเหมือนกัน....

.

.

.

.

.

2 ปีผ่านไป 

เด็กน้อยตัวเล็กสองคนที่เป็นพี่น้องหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกัน คนหนึ่งผู้หญิงดวงตากลมโตใสซื่อบริสุทธิ์ ความน่ารักน่าเอ็นดูมากล้นโดยเฉพาะแก้มที่จ้ำม่ำ ส่วนอีกคนผู้ชายที่มีความน่ารัก ความทะเล้น ความดื้อซนตามประสาเด็กผู้ชาย ความน่ารักน่าเอ็นดูก็ไม่แพ้พี่สาว 

ส่วนในเรื่องความสวยความหล่อนั้นไม่ต้องพูดถึง ก็เพราะทั้งพ่อทั้งแม่ระดับความฮอตความหล่อแทบระดับสิบ ลูกก็แน่นอนว่าได้พ่อได้แม่มาเต็มๆ 

โรมัน คนที่มีดีกรีเป็นถึงพ่อของสองแฝด แน่นอนว่าต้องเห่อลูกเป็นไหนๆ เรียกได้ว่าถึงขั้นพาลูกไปโม้ถึงที่ทำงานเรียบร้อยแล้ว... 

“พ่อ! พ่อ” เสียงที่พยายามพูดคำว่าพ่อของเด็กน้อยวัยสองขวบ อย่างเรมันต์  

“ไงคับหื้ม เรียกพ่อหรอ” ชายหนุ่มค่อยๆอุ้มเรมันต์ ลูกชายตัวน้อยให้นั่งบนตัก ก่อนที่จะหยอกเล่นตามประสาพ่อกับลูกชาย 

ลูกสาวกับแม่คนสวยก็เล่นกันตามประสาผู้หญิง เลมอนนั่งป้อนคุกกี้ให้เรมี่ลูกสาวตัวน้อย ส่วนเด็กสาวตัวน้อยก็เล่นตุ๊กตาบาร์บี้ในมือไปพลาง 

“เรมี่คะอิ่มรึยังคะ”

“ยางงงค่า~” เธอยกยิ้มก่อนจะเก็บคุกกี้ถุงใหม่ต่อ ความน่ารักจ้ำม่ำของลูกสาวทำให้เธออดไม่ได้ที่จะก้มลงจุ๊บแก้ม

“แม่ค้าบ~ หิว” เรมันต์ที่นั่งบนตักโรมันทำปากจู๋ให้คนเป็นแม่ ก่อนที่เลมอนจะหัวเราะอย่างนึกเอ็นดูแล้วป้อนคุกกี้ในมือให้ลูกชาย

“เมียค้าบ พ่อหิว” โรมันเองก็อดไม่ได้ที่จะเอาใจภรรยาตามลูก

“ของลูก ไม่ใช่ของพ่อ”

“น้อยใจ” เลมอนก้มลงไปกระซิบเรมี่ให้เข้าไปง้อพ่อที่ทำหน้าบึ้ง

เรมี่เดินเข้าไปนั่งบนตักโรมันที่มีเรมันต์นั่งอยู่ก่อนแล้ว สองพี่น้องกระซิบกระซาบกันอยู่สองคนก่อนที่ทั้งสองจะยืนขึ้นแล้วจุ๊บเบาๆตรงแก้มนิ่มของผู้เป็นพ่อคนละข้าง

การกระทำของเด็กน้อยสร้างรอยยิ้มและใบหน้าที่แดงระเรื่อไปถึงหูให้กับโรมัน เหมือนกับว่าตอนนี้เขากำลังถูกเลมอนบอกรักเมื่อตอนอายุ20กว่ายังไงยังงั้น

ก็นะ...ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

“ลูกหอมแก้มพ่อแล้ว ไหนอะ แม่จะไม่หอมแก้มพ่อหน่อยหรอ”

“อะไรเล่า ลูกอยู่ไม่เห็นหรอ”

“แม่คะหอมแก้มพ่อ หอมแก้มพ่อ” เรมี่พูด

“แม่หอม แม่หอม” เรมันต์ช่วยเสริม

ทั้งเรมี่และเรมันต์ลุกออกจากตักพ่อก่อนจะนั่งทำสีหน้าออดอ้อนให้แม่หอมแก้มพ่อให้ได้

“ก็ได้จ้ะ” เลมอนเอาผมทัดหูเพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง

เลมอนค่อยๆโน้มตัวเพื่อจะจุ๊บแก้มสามี แต่แล้วเพราะความเจ้าเล่ห์ของโรมัน ชายหนุ่มจับท้ายทอยของหญิงสาวไว้แล้วดึงเข้ามากดจุ๊บเบาๆที่ริมฝีปาก

จุ๊บ! 

เด็กน้อยหัวเราะชอบใจใหญ่เมื่อเห็นพ่อกับแม่จุ๊บกัน ก่อนที่เลมอนจะผละพร้อมอาการเขินอายจนแก้มแดงอย่างกับลูกตำลึงสุก 

“พ่อชื่นใจ” โรมันทำสีหน้าระรื่น 

“โรมทำมอนเขิน” 

“น่ารักดีนะ” โรมันหยิกแก้มภรรยาคนสวย 

“มาเร็วลูก” เลมอนอุ้มเรมันต์มานั่งบนตัก พร้อมกับโรมันที่อุ้มเรมี่มานั่งบนตักเช่นกัน 

สองพี่น้องก็หยอกล้อหยอกเล่นกันตามประสาเด็กเล่น โดยมีพ่อกับแม่ที่มองดูการกระทำของเด็กๆอยู่ 

“มอน” 

“หื้ม” 

“ขอบคุณนะครับ” 

“......” 

“ขอบคุณที่สร้างครอบครัวที่ดีและสร้างครอบครัวให้โรมนะครับ” 

“เช่นกันนะคะที่รักของมอน” 

“รักนะครับภรรยาของโรมัน” 

“รักเหมือนกันนะคะคุณสามีของเลมอน” 

 

โรมันเป็นทั้งคนรัก เป็นทั้งสามี เป็นทั้งพ่อที่ดีให้กับฉันและลูก เขาคือคนเดียวที่ฉันรักและเป็นคนเดียวที่ฉันจะฝากชีวิตไว้ตลอดไป.... 

 

เลมอน เธอเป็นผู้หญิงที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงเพียงคนเดียว เธอทำให้ผมอยากทำทุกอย่างเพื่อเธอ ทำให้ผมได้รู้จักคำว่ารัก คำว่าชีวิตคู่ และคำว่า..ครอบครัว 

 

••••••••••••••••••••• 

ฉันได้พบผู้หญิงคนหนึ่ง เธอแข็งแกร่งกว่าใครที่ฉันเคยรู้จักเลย 

เธอร่วมแบ่งปันความฝันของฉัน ฉันหวังว่าสักวันจะได้แบ่งปันบ้านกับเธอด้วยนะสักวันหนึ่ง 

ฉันได้พบกับความรัก ที่เป็นมากกว่าแค่การแบกรับความลับร่วมกันเอาไว้ 

แบกรับความรักเอาไว้ แบกรับลูกๆของเรา 

เรายังคงเป็นเด็กอยู่ แต่เราก็รักกันมากเหลือเกิน 

เผชิญกับความไม่มั่นคงต่างๆนานา 

ฉันรู้ว่าครั้งนี้เราต้องไม่เป็นไร 

ที่รัก จับมือฉันไว้สิ 

เป็นสุดที่รักของฉัน และฉันก็จะเป็นที่รักของเธอ 

ฉันเห็นอนาคตในตาของเธอนะ 

(เพลง Perfect ฉบับแปล) 

••••••••••••••••••••• 

!!TALK!! 

แล้วก็มาถึงวันจบ แงงแอบเศร้าเลยไม่ได้เล่าสตอรี่ความรักของโรมันกับเลมอนแล้ว  

แต่ไม่เป็นไรค่ะ พวกเขาสองคนมีพยานรักด้วยกันแล้ว 

แม้จะมีอุปสรรคแต่เพราะความรักโรมันกับเลมอนจึงผ่านไปได้ 

รักทุกคนที่ติดตามและเข้ามาอ่านนะคะ เราอาจจะแต่งได้ไม่ดีสักเท่าไหร่ยังไงก็ขออภัยด้วยนะคะ ฝากติดตามเรื่องอื่นๆของเราด้วยนะ 

อย่าลืมคอมเม้น กดถูกใจนิยายกันด้วยน้า 

1 คอมเม้น 1ล้านกำลังใจให้ไรท์ 

ปล.ขออนุญาตเจ้าของรูป ภาพทุกภาพไม่มีเจตนาจะทำให้เสียหายแต่อย่างใด 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น