ดวงดุษณี / MARITA
facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ - เดินไปด้วยกัน...ถึงจุดหมายพร้อมกัน

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ - เดินไปด้วยกัน...ถึงจุดหมายพร้อมกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 272

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 11:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ - เดินไปด้วยกัน...ถึงจุดหมายพร้อมกัน
แบบอักษร

ผู้พันกริชกำลังยืนดูรูปถ่ายในวันแต่งงาน รูปคู่ของเขากับขวัญแก้วบนผนังห้องรับแขก เป็นรูปที่เขาชอบมากที่สุดจึงสั่งให้ร้านขยายใหญ่ขึ้นเกือบจะเท่ากับขนาดจริง ในรูปขวัญแก้วก้มหน้าลงพนมมือไหว้แนบอกเขา สายตาของเขาที่ทอดมองเธอ ฉายชัดว่าขวัญแก้วสำคัญกับเขามากเพียงใด และรอยยิ้มของคนทั้งคู่บอกว่าพวกเขามีความสุขมากเพียงไหน 

“พี่กริช ทำอะไรคะ” ขวัญแก้วซึ่งท้องแก่ใกล้คลอดหยุดยืนอยู่ข้างสามี มือบางคว้าต้นแขนสามีไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว เธอมั่นใจว่าถ้าอยู่ใกล้เขา ทั้งเธอและลูกในครรภ์จะปลอดภัย เหมือนกับชีวิตของเธอที่พร้อมจะเดินเคียงข้างเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม   

“กำลังดูรูปเราอยู่ พี่ดูกี่ครั้ง กี่ครั้ง ก็ไม่เคยเบื่อ” ผู้พันหนุ่มแหงนมองรูปใบโตที่ติดผนัง มือหนาทาบทับมือบาง หันมาคลี่ยิ้มให้เธอ 

“ขวัญสวยมากใช่ไหมคะ” 

“ครับ ใช่ครับภรรยาพี่สวยที่สุด มา...น้องขวัญนั่งลงก่อน” ผู้พันกริชพยุงแขนภรรยาสาวให้นั่งลงบนเก้าอี้หวายตัวโต “พี่ว่าเรางดทำสวนครัวได้แล้ว เดี๋ยวพี่หาคนสวนมาทำแทน ท้องแก่อย่างงี้พี่ไม่อยากให้น้องขวัญทำงานหนัก ไม่ดีกับลูกในท้อง”  

“ก็ได้ค่ะ ถ้าพี่กริชต้องการอย่างงั้น” เธอแนบแก้มนวลกับท่อนแขนแกร่ง เอาใจสามี 

จู่ๆขวัญแก้วรู้สึกว่าเด็กในท้องกำลังดิ้น เธอจับมือหนาวางบนหน้าท้องที่แก่ใกล้คลอด  

“พี่กริชรู้สึกอะไรไหมคะ” 

“อืม...ลูกเอ็มโตมาท่าจะซน ขนาดอยู่ในท้องยังเตะแรงขนาดนี้” 

“พี่กริชแน่ใจเหรอคะว่าจะตั้งชื่อลูก ‘อาวุธ’ ความหมายแรงเหลือเกิน” 

“ชื่อนี้ดีที่สุดแล้ว ความหมายก็ดี แสดงว่าต้องเป็นคนเข้มแข็ง เอาไว้คราวหน้าถ้าเราได้ลูกผู้หญิงน้องขวัญค่อยเป็นคนตั้งชื่อ” 

“ตกลงค่ะ” ขวัญแก้วทอดกายลงนอนหนุนตักสามี “ขวัญขอนอนพักซักงีบนะคะ” เธอยื่นมือออกไปลูบไล้ใบหน้าคมเข้ม เลื่อนไปที่ริมฝีปากหยักได้รูป  

“ไหนน้องขวัญบอกจะนอนไงครับ ซนอย่างงี้เดี๋ยวพี่ทำอย่างอื่นซะเลย” ผู้พันหนุ่มคลี่ยิ้มที่มุมปาก “ลูกเราเมื่อไหร่จะคลอดซะที พี่ต้องอดทน อดกลั้น จะทำอะไรเมียตัวเองก็ไม่ได้” 

“พี่กริชก็ทนอีกหน่อยนะคะ อีกแค่อาทิตย์เดียวเอง” ขวัญแก้วดึงมือหนาประสานไว้กับมือบางของตนเอง “ขวัญกำลังคิดเรื่องของเราค่ะ คิดว่าเราสองคนไม่น่าจะเจอกันได้ ไม่น่าจะรักกันได้ ไม่น่าจะมีลูกด้วยกันได้” 

“ชีวิตคนเราไม่มีใครรู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้น การที่พี่ได้เจอกับน้องขวัญ คงเป็นเรื่องบุพเพสันนิวาสล่ะมั้ง” มือหนาลูบไล้เส้นเป็นดำเงางามของภรรยาไปมาอย่างช้าๆ ดวงตาคมยังคงจับจ้องที่รูปแต่งงานขนาดมหึมา 

“ขวัญไม่รู้ว่าพี่กริชเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วย” 

“เมื่อก่อนพี่ไม่เชื่อเด็ดขาด แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว รู้ไหมว่าพี่ดีใจมากแค่ไหนที่คุณพ่อบังคับให้จดทะเบียนสมรสกับเราขวัญ ไม่อย่างงั้นเราคงไม่ได้รู้จักกัน” 

“พี่กริชไม่คิดเหรอคะว่าเรารักกันเร็วมากไปหน่อย” 

“ความรู้สึกของคนใช้อะไรมาวัดไม่ได้หรอกน้องขวัญ ไม่งั้นคงไม่มีรักแรกพบหรอก...จริงไหม” 

“ขวัญภาวนาว่าลูกของเราคงไม่ต้องเจออุปสรรคมากเหมือนเรานะคะ” พูดจบขวัญแก้วก็ผล็อยหลับไป ผู้พันหนุ่มโน้มตัวจุมพิตหน้าผากมนของภรรยา ช้อนตัวเธออุ้มขึ้น เดินขึ้นชั้นบนตรงไปยังห้องนอน 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาขวัญแก้วก็คลอดลูกเป็นผู้ชาย สมความปรารถนาของคนเป็นพ่อ สองปีต่อมาทั้งคู่ก็ได้ลูกสาวตามที่คนเป็นพ่อตั้งใจเอาไว้อีกเหมือนกัน  

ห้าปีต่อมา...ประเทศนิวซีแลนด์ 

ผู้พันกริชพาครอบครัวมาพักผ่อนที่ประเทศนิวซีแลนด์ ทั้งหมดพักอยู่ที่อพาร์ทเมนท์ที่ผู้พันหนุ่มซื้อให้ภรรยา เขาตั้งใจเก็บเอาไว้ให้ลูกๆ เพราะจะส่งให้มาเรียนระดับมหาวิทยาลัยที่นี่ 

สองสามีภรรยากำลังนั่งดูลูกทั้งสองคนวิ่งเล่นบนชายหาดไกลสุดลูกหูลูกตา ชายหาดที่คนทั้งคู่เคยตั้งเต้นท์นอนฟังเสียงคลื่นกระทบฝั่งหลายครั้งหลายหน และขวัญแก้วเชื่อว่าที่นี่ทำให้พวกเขาได้ลูกชายคนแรก 

“แดดดี้ มาเล่นกับลินแยวๆ” ลูกสาวคนเล็กวัยสามขวบดึงแขนบิดาให้ลุกขึ้นช่วยเธอก่อปราสาททราย นลินญาไม่ยอมห่างบิดา ทุกๆคืนเขาเป็นคนร้องเพลงกล่อมให้เธอนอนหลับคาอก แม่นางฟ้าตัวน้อยมักจะรบเร้าให้เขาเล่นกับเธอเสมอ จนบางครั้งเขาแทบจะไม่มีเวลาให้ขวัญแก้ว เพราะกว่านลินญาจะหลับก็เกือบชั่วโมง เมื่อเขาเดินกลับมาที่ห้องนอนก็ปรากฏว่าภรรยาหลับไปเสียแล้ว

คนเป็นพ่อแม่ต้องเสียสละให้ลูกๆ ในที่สุดเขาก็เข้าใจ โชคดีที่ตอนนี้พวกเขามีลูกสองคนพอแล้ว ไม่ต้องการมากไปกว่านี้ และขวัญแก้วคงจะเหน็ดเหนื่อยกับการเลี้ยงลูก ถึงแม้จะมีพี่เลี้ยงเด็กแบบเช้าไป เย็นกลับก็ตาม เพราะเขาไม่ชอบความวุ่นวาย อยากอยู่กับครอบครัวของตัวเอง โดยไม่มีคนนอก  

ขวัญแก้วยังจดจำวันที่สามีขอแต่งงานได้เป็นอย่างดี ราวกับว่าเหตุการณ์นั้นเพิ่งจะผ่านไปเมื่อวานนี้ ภาพของเขาที่คุกเข่าขอเธอแต่งงาน จะเป็นสิ่งที่เธอจดจำตลอดไป

“พี่ขอซื้อบ้านพักตากอากาศหลังนี้จากริชาร์ดดีไหม มีความทรงจำดีๆของเราสองคนมากมายเหลือเกิน” 

“ขวัญก็ชอบที่นี่ค่ะ เงียบดี คนก็ไม่เยอะ”

“พอพี่เกษียณแล้วเราย้ายมาอยู่ที่นี่กันไหม”

“ไม่เอาหรอกค่ะ ขวัญเป็นห่วงลูกๆ”

“พอพวกเขาโตแล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ใกล้ๆ พี่จะลองคุยกับริชาร์ดดู ถ้าเราให้ราคาดีเค้าอาจจะยอมขายก็ได้”

“ตามใจพี่กริชสิคะ พี่กริชอยู่ที่ไหนขวัญก็อยู่ได้ทั้งนั้น”

“น้องขวัญตอบได้ถูกใจพี่จริงๆ” เขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากบางอย่างอดใจไม่อยู่ แต่งงานกันมาหลายปี แต่เธอก็ยังน่ารักไม่เคยเปลี่ยน อย่างนี้เขาต้องให้รางวัลเธอหน่อยแล้ว 

“มาเป็นหมอนวดให้พี่หน่อย ขับรถมาตั้งหลายชั่วโมง พี่เมื่อยหลังจะแย่ ลูกๆก็ให้พี่เลี้ยงเด็กดูแลไป” ผู้พันหนุ่มดึงแขนภรรยาให้ลุกขึ้น 

ขวัญแก้วรู้ว่าไม่ใช่แค่นวดธรรมดา เพราะเธอนวดไม่เป็น เขาจะให้เธอเอาใจ ทำอย่างอื่นมากกว่า แต่เธอก็ขัดใจสามีไม่ได้ ตามเขากลับเข้าไปในบ้านแต่โดยดี 

 

ยี่สิบห้าปีต่อมาผู้พันกริชได้เลื่อนยศเป็นพลเอก ตำแหน่งผู้บัญชาการทหารบกและขวัญแก้วเป็นคุณหญิงตามยศของสามี 

‘อาวุธ’ ลูกชายของทั้งคู่เจริญรอยตามบิดาเป็นนายทหารยศร้อยโท และ ‘นลินญา’ ลูกสาวคนสุดท้องกำลังศึกษาอยู่ที่ประเทศนิวซีแลนด์มหาวิทยาลัยเดียวกับมารดา 

นายพลคมกริชเวลานี้เกษียณอายุราชการ ย้ายมาตั้งรกรากอยู่ที่ประเทศนิวซีแลนด์กับภรรยา ทั้งสองพักอยู่ที่บ้านพักตากอากาศที่ซื้อต่อจากเพื่อนชาวกีวี ที่แห่งนี้มีความทรงจำที่สวยงาม เป็นที่ที่เขาขอภรรยาแต่งงาน ที่ที่ก่อให้เกิดลูกชายคนแรก 

นายพลกริชและภรรยากำลังเดินทอดน่องเดินไปตามชายหาดที่ทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา นกนางนวลหลายตัวบินโฉบเฉี่ยวอยู่บนผืนน้ำที่นิ่งสนิท เปล่งเสียงดังก้องไปทั่วชายหาด เสียงคลื่นกระทบฝั่งที่ไม่มีวันจางหาย เปรียบได้กับความรักของคนทั้งคู่

ถึงแม้จะแต่งงานกันมานานหลายปี แต่ความรักของคนทั้งสองก็ยังไม่เสื่อมคลาย นายพลกริชยังคงมั่นคงต่อภรรยา ตามคำสัญญาที่บอกว่าจะดูแลเธอและลูกให้ดีที่สุด ขวัญแก้วยังทำหน้าที่ภรรยาที่ดี ดูแลสามีและลูกๆ และยังคงซื่อสัตย์ต่อสามีไม่เปลี่ยนแปลง

“น้องขวัญ เดินไปกับพี่” นายพลกริชยื่นมือหนาให้ภรรยา เป็นเชิงว่าเธอพร้อมจะก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมๆกับเขาหรือไม่...ไม่ว่าที่แห่งนั้นจะมีอุปสรรคมากมายเพียงใดก็ตาม

“ขวัญยินดีไปกับพี่กริชเสมอค่ะ” ขวัญแก้วฉีกยิ้มกว้าง ยื่นมือบางวางลงบนมือหนา นายพลกริชรวบมือภรรยาออกแรงกระชับแน่น 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถึงแม้จะมีอุปสรรคมากมายขวางกั้น เขาจะไม่มีวันปล่อยมือเธอ...จะไม่มีวันนั้นอย่างแน่นอน

บนทางเดียวกัน

เราเดินไปด้วยกัน

และเรา...จะถึงจุดหมายพร้อมกัน 

(จบบริบูรณ์)

แนะนำนิยายที่คล้ายกัน
แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น