Jettaneeyakorn

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ลวงใจในรอยรัก...8

ชื่อตอน : ลวงใจในรอยรัก...8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 346

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 00:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลวงใจในรอยรัก...8
แบบอักษร

ณ บ้านอัครเกียรติกุลภายในห้องอาหารมีชายผู้เป็นประมุขของบ้านกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ตรงหัวโต๊ะทานข้าวพร้อมปรายตามองลูกชายคนเดียวที่เดินเข้ามาด้วยสายตาเรียบเฉยและตั้งคำถามกับชายหนุ่ม

“ตาวิน เมื่อคืนนี้แกไปไหนมา ห๊ะดึกๆดื่นๆ”

“เมื่อคืน ผมไปธุระมา เป็นธุระส่วนตัวน่ะ”

อัครวินตอบผู้เป็นพ่อด้วยอาการกวนๆและอมยิ้มมีความสุข ซึ่งอาการเหล่านั้นสร้างความไม่พอใจให้กับหนุ่มใหญ่ จึงตวาดด่าออกไปเสียงดัง คล้ายไม่จริงจังนัก

“บ๊ะ ไอ้นี่ธุระส่วนตัวอะไรของแกห๊ะ ฉันเป็นพ่อแกนะ”

โธ่...พ่อครับเสียงดังแต่เช้าเลย”

“แล้วตกลงจะบอกได้ยังห๊ะว่าธุระอะไรของแกถึงต้องออกไปดึกขนาดนั้นด้วย”

หนุ่มใหญ่ยังคงซักถามอีกครั้งเพราะอยากรู้ด้วยความเป็นห่วง เพราะการที่อัครวินเป็นรองประธานบริษัทอาจเกิดอันตรายได้ทุกเมื่อเนื่องจากการขัดผลประโยชน์ของผู้ประสงค์ที่ไม่หวังดีเขาจึงเป็นห่วงลูกชายแม้จะรู้ว่าชายหนุ่มเอาตัวรอดเก่งแต่ เขาซึ่งเป็นพ่อย่อมห่วงลูกเป็นธรรมดา ชายหนุ่มถอนหายใจกับความขี้สงสัยของบิดาจึงยอมตอบบอกความจริงออกไป

“เมื่อคืนนี้ผมไปรับน้องแพรเขาบ้านมาครับ”

“แล้วหนูแพรเป็นอะไรล่ะ เขาถึงให้แกไปรับ ที่บ้านเขาไม่มีคนขับรถหรอ”

หนุ่มใหญ่ถามขึ้นด้วยความไม่พอใจพลางมองลูกชายเหมือนต้องการคำตอบไม่ใช่คำประชด ไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบแพรวา แต่เขาแค่คิดว่าคนที่ลูกชายควรเอาใจใส่มากกว่านี้คือหนูแก้มหญิงสาวอีกคนที่เขารักเหมือนลูก

“พ่อนี่อคติอะไรกับน้องแพรรึเปล่าเนี่ยฮึ มาว่าน้องแพรของผมได้ไง ผมไม่คุยกับพ่อละไปทำงานดีกว่า”

อัครวินว่าและก้าวเดินออกจากห้องอาหารไปพร้อมกับเอาสายตาแห่งความห่วงใยของบิดาตามมาด้วย หนุ่มใหญ่ถอนใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขารู้ว่าลูกชายรู้สึกอย่างกับแพรวา แต่ในระยะหลังๆต่อมาเขาก็มั่นใจว่าอัครวินก็มีใจให้ญาธิกาเช่นกันซึ่งสังเกตได้จากสายตาของลูกชายที่มองเด็กสาวแล้ว ซึ่งเขาเป็นพ่อเขารู้ดี

ทางด้านของญาธิกาหญิงสาวถึงกับหงอยซึมมาทั้งวันเมื่อได้ฟังคำตอบจากพี่สาว อาการของเธอทำให้คนรอบข้างเช่นหญิงชราที่เป็นคุณนมของสาวเจ้าถึงกับสังเกตเห็น เพราะปกติแล้วญาธิกานั้นร่าเริงสดใสเสมอแต่วันนี้คุณหนูของเธอเศร้าจนเธอรู้สึกได้

“คุณหนูคะวันนี้มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ บอกคุณนมได้นะคะ”

หญิงชราเอ่ยปากถามขณะชั่งใจอยู่นาน

“อ๋อ...ไม่มีอะไรค่ะหรอกค่ะคุณนม”

ญาธิกาตอบพร้อมส่งรอยยิ้มเศร้าๆให้คุณนมของเธอคลายกังวล แต่หญิงชราหาเชื่อไม่เธอจึงกล่าวถามออกไปอีกครั้งทำให้ญาธิกาเอ่ยคำถามแปลกๆขึ้น

“คุณนมขา...คือแก้มมีอะไรอยากจะถามหน่อย”

ญาธิกาลังเลแต่ก็ถามออกไปจนได้ คล้ายอัดอั้นในใจต้องการระบายมันออกมา

“ถ้าเกิดว่าคนที่เรารักและไว้ใจโกหกเรา และรู้สึกว่าเขากำลังจะเปลี่ยนไป เราควรทำอย่างไรดีคะ ในขณะที่เรารู้ว่าเขาโกหกเราอยู่ค่ะ”

ญาธิกาเอ่ยถามคุณนมของเธอออกไปพลางจ้องไปที่ดวงหน้าของหญิงชราอย่างต้องการคำตอบ

“ก็ต้องดูว่าเขาคนโกหกเราเรื่องอะไร มีอยู่สองอย่างค่ะคุณหนู

ข้อเเรกเพื่อให้เราสบายไม่คิดมากและไม่เครียด

ข้อสองเพื่อในทางลบไม่ประสงค์ดีกับเรามันก็มีหลายอย่างนะคะ”

คำตอบของหญิงชราทำให้ญาธิกาคิดตามพลางคิดในใจว่า

“ที่พี่แพรโกหกเราอาจเพราะกลัวว่าเราจะไม่สบายใจหรือเปล่านะ ต้องใช่แน่ๆพี่แพรรักเราไม่มีวันทำร้ายความรู้สึกเราแน่นอน”

หญิงสาวนึกตามแล้วยิ้มขึ้นได้พลางหันหน้ามาขอบคุณหญิงชราแล้วโอบกอดไปที่เอวหนาๆของคุณนมที่เธอรักราวกับแม่แท้ๆ

“ขอบคุณนะคะคุณนม ที่ทำให้แก้มคิดได้คุณนมของแก้มน่ารักที่สุดเลย”

หญิงชรายิ้มอบอุ่นใจดีพลางยกมือที่เหี่ยวย่นไปตามวัยขึ้นลูบหัวเด็กสาวแล้วเอ่ยปากเตือนเรื่องสำคัญเพราะดูถ้าคุณหนูของเธอจะลืมเสียแล้ว

“คุณหนูคะพรุ่งนี้วันอะไรลืมแล้วหรอคะ ปกติใกล้วันนี้ทีไรคุณหนูของนมวุ่นวายทุกที”

หญิงชรากล่าวไปหัวเราะไปทำให้ญาธิกาพึ่งคิดได้ถึงกับตาโตเมื่อเธอลืมว่าพรุ่งนี้คือวันเกิดของชายหนุ่ม ตายล่ะเธอยังไม่ได้เตรียมของขวัญให้เขาเลยไม่ได้การละพลางหันไปขอบคุณหญิงชราอีกครั้งเป็นการใหญ่

“พรุ่งนี้วันเกิดพี่วินแก้มลืมสนิทเลยมัวแต่เครียดเรื่องไร้สาระอยู่ได้ขอบคุณอีกครั้งนะคะแก้มไปก่อนนะคะ”

หญิงสาวว่าพลางหันมาจุ๊บแก้มหญิงชราก่อนเดินออกไป

ครืด..ครืด..ครืด เสียงโทรเข้าของโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของแพรวาดังขึ้น ทำให้เจ้าตัวที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือละสายตามาดูก็ต้องอมยิ้มใจเต้นเมื่อเห็นเบอร์ที่คุ้นเคยโทรมาหาก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย

“ฮัลโหลค่ะ พี่วินมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ต้องมีอะไรด้วยหรอครับพี่ถึงจะโทรหาน้องแพรได้”

ชายหนุ่มแกล้งกล่าวแซวด้วยอาการน้อยใจทำให้หญิงสาวปลายสายอมยิ้มเขินๆ

“เปล่าค่ะ พี่วินโทรหาแพรได้ทุกเวลาเลยค่ะ แล้วนี่พี่วินทานข้าวหรือยังคะ”

หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“ยังเลยครับ เฮ้อพี่ไม่มีเพื่อนทานข้าวด้วยเลยจะมีใครสักคนไหมน้ามาทานข้าวเป็นเพื่อนพี่”

แพรวาอมยิ้มในความน่ารักของชายหนุ่มก่อนจะกล่าวตอบออกไปถ้างั้นเจอกันที่ร้านอาหาร......นี้นะคะเดี๋ยวแพรจะไปทานข้าวเป็นเพื่อนพี่วินเอง”

“ครับ งั้นเจอกันนะครับพี่จะรอ”

อัครวินกล่าวออกไปจนเห็นว่าหญิงสาวตัดสายไปแล้วและกำลังจะเก็บมือถือเครื่องบางลงกระเป๋าก็มีเสียงเรียกเข้าดังแซกเข้าในโทรศัพท์อีกครั้งชายหนุ่มเห็นว่าเป็นญาธิกาจึงอดอมยิ้มไม่ได้ก่อนจะกดรับสาย

“ฮัลโล ว่าไงฮึยัยเด็กดื้อ” ชายหนุ่มรับโทรศัพท์พร้อมกับคำกล่าวแซวหยอกเย้าให้คนปลายสายโมโหเล่นๆ

หญิงสาวเข่นเขี้ยวชายหนุ่มอยู่ในใจที่ชอบหาว่าเธอไม่โตสักที

“พี่วินอ่ะ เดี๋ยวเถอะว่าแก้มอีกแล้วนะ คนอุตส่าห์จะชวนไปทานข้าวสักหน่อย เชอะ”

หญิงกล่าวอย่างงอนๆคนปลายสายทำให้ชายหนุ่มอดหัวเราะออกมาไม่ได้ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ขอโทษนะจ๊ะแก้ม พี่คงไปทานข้าวกับแก้มไม่ได้หรอกพอดีพี่ติดประชุมไว้วันอื่นแล้วกันนะจ๊ะ”

“ว้าาา เสียดายจัง ไม่เป็นไรก็ได้งั้นแก้มไม่รบกวนพี่วินแล้ว เอ่อ..เดี๋ยวก่อนค่ะพี่วิน กะ..แก้มรักพี่วินนะคะ”

ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะวางหูก็ได้ยินหญิงสาวเรียกไว้อีกพร้อมกับคำพูดของเธอที่ทำให้หัวใจเขาเต้นเเรง

ภายในร้านอาหารอัครวินและแพรวาทานข้าวด้วยกันอย่างมีความสุขโดยก่อนจากกัน แพรวายื่นกล่องของขวัญมาตรงหน้าชายหนุ่มพร้อมกล่าวคำว่า

“สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่วินลองเปิดดูสิคะชอบหรือเปล่า”

ชายหนุ่มอมยิ้มพร้อมกล่าวขอบคุณที่เธอจำวันเกิดของเขาได้ไม่มีลืม พลางให้นึกไปถึงยัยเด็กดื้อของตนว่าจะจำได้ไหมว่าพรุ่งนี้วันเกิดเขา ชายหนุ่มคิดพลางสะบัดหัว ไล่ความคิดนั้นตอนนี้เขาอยู่กับน้องแพรเขาต้องคิดถึงแต่น้องแพรห้ามคิดถึงคนอื่นสิ ว่าแล้วอัครวินจึงเปิดของขวัญดูพอเห็นว่าเป็นนาฬิกาสีทองล้อมเพชรเรือนหรู

“เอ่อ..ขอบคุณนะครับพี่ชอบมากเลย”

“ค่ะ..งั้นแพรใส่ให้นะคะ” หญิงว่าพลางเอื้อมมือมาหยิบนาฬิกาขึ้นมาแล้วบรรจงใส่ให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนโยน

“น้องแพรกลับยังไงครับให้พี่ไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ แพรกลับเองได้พี่วินไปทำงานต่อเถอะค่ะ เอ่อแล้วก็อย่าหักโหมมากนะคะแพรเป็นห่วง”

แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองคนจะแยกจากกันก็ต้องชะงักพลันตกใจเมื่อทั้งคู่หันไปเห็นสายตาที่จ้องมองมาของญาธิกาและเป็นแพรวาที่เอ่ยทักน้องสาวตนขึ้นก่อน

“เอ่อแก้ม มาทำอะไรหรอ”

“แก้มมาซื้อของค่ะ แล้วพี่แพรล่ะคะมาทำอะไร”

ยังไม่ทันที่เเพรวาจะตอบชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“พอดีพี่มาประชุมและพาลูกค้ามาทานข้าวด้วยก็เลยบังเอิญมาเจอกันกับน้องแพรอ่ะจ้ะ

“ถ้างั้นแพรขอตัวกลับก่อนนะคะ พี่กลับก่อนนะแก้มพอดีพี่นัดเพื่อนไว้”

แพรวากล่าวออกมาแล้วเดินจากไปปล่อยให้คนทั้งคู่อยู่ด้วยกัน

“หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มด้วยหัวใจเต้นแรงเมื่อนึกถึงจูบของเธอและเขาในรถวันนั้นทำให้ใบหนสวยหวานปรากฎริ้วแต้มแดงทั่วใบหน้าแต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นที่ข้อมือของชายหนุ่มนั้นปรากฎนาฬิกาที่เธอเห็นเมื่อเช้านี้

“นาฬิกานั่นสวยดีนะคะ”

ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวเอ่ยทักขึ้นจึงรีบกล่าวออกไปด้วยสีหน้าปกติไร้พิรุธ

“อ๋อ นี่พี่ซื้อมาเป็นของขวัญให้ตัวเองนะ”

หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มกล่าวยิ้มๆพลางคิดในใจที่ห่อเหี่ยว

“นี่มันอะไรกันทำไมคนทั้งคู่ถึงโกหก ทำไมถึงทำแบบนี้ เห็นทีเรื่องนี้เธอคงต้องพิสูจน์ซะแล้ว”

 

ตอนต่อไป...พ่อครับผมอยากถอนหมั้นกับแก้มพ่อก็รู้นิครับว่าผมรักใคร

 

🎉ปล.อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะคะวันนี้มาเยอะมามากจริงๆและอย่าลืมกด👍และคอมเมนท์🙏🏼🙏🏼เข้ามากันด้วนนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น