tokiwa chikai

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 56.คำพูดจากใจ

คำค้น : 56.คำพูดจากใจ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 64

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 22:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
56.คำพูดจากใจ
แบบอักษร

อาเธอร์เรียเริ่มสั่งอาหารก่อนที่ผมจะเปิดกระเป๋าตังของตัวเองดู 

“นี่มาโคโตะคุง เป็นยังไงบ้างเรื่องอัลเตอร์” 

ผมก้มหน้าเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“ไม่เลย เธอไม่คิดที่จะคุยหรือมองหน้าฉันเลย แต่ว่าก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีสำหรับคนใกล้ตายอย่าฉันก็ได้” 

“หมายความว่ายังไงค่ะ” 

“ถ้าพูดให้ถูกคือฉันพร้อมที่จะตายทุกเมื่อ ไนติงเกลตอนที่รักษาฉันก็ได้บอกไว้ว่าปอดทั้งสองข้างฉีกขาดรวมถึงไตด้วย กระดูกซี่โครงหัก 6 คู่ รวมถึงตอนที่กลับมาถึงคาลเดียร์ฉันเองก็ฝืนที่จะยืนรวมถึงใช่แขนมากเกินๆผลเลยออกมาว่า กระดูกขาของคนเรามี 60 ชิ้น ข้างละ 30 ฉันหักไป 58 รวมถึงข้อต่อต่างๆด้วยแถมแขนทั้งสองข้างก็หักจนไม่สามารถขยับได้แต่ฉันก็ยังจะฝืนที่จะต่อสู้ผลเลยออกมาเป็นแบบนี้ละ” 

สิ่งที่ผมพูดมาทำเอาโจนและอาเธอร์เรียกินข้าวไม่ลงก่อนที่โจนจะถามกลับมา 

“ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วหรอค่ะ” 

“ก็นะ พอดีใช้พลังในการย้อนเวลาให้กลับมาอยู่ในสภาพนี้ แต่มันอยู่ถาวรน่ะไม่ต้องห่วง” 

ผมพูดออกมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ 

“ถ้าฉันตายก็ไม่อยากให้อัลเตอร์รู้หรอก นี่โจนช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะ” 

“เข้าใจแล้วค่ะ มาทานข้าวกันเถอะ” 

ผมทานข้าวก่อนจะลุกขึ้นและชวนโจนไปเดินเที่ยวในเมืองด้วยกันต่อก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินไปซื้อเสื้อผ้าส่วนตัวผมก็แยกตัวออกมา 

“อันนี้เท่าไหร่หรอครับ” 

“3345 บาทครับ” 

“แพงจัง แต่ก็เอาวงนี้ครับ” 

ผมจ่ายเงินก่อนที่โจนจะกระโดดมาเกาะหลังของผม 

“ซื้ออะไรหรอค่ะ” 

“นี่โจนปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ” 

“เอ๋...จะเอาไปให้อัลเตอร์สินะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมรีบเก็บใส่กระเป๋าของตัวเองก่อนจะเดินไปหาอาเธอร์เรียที่กำลังซื้อของ 

“ซื้อได้ยัง” 

“แปปนะคะ” 

ผมนั่งรออาเธอร์เรียก่อนที่เธอจะเดินออกมาพร้อมกับโจนที่ช่วยเธอแบกของ 

“ซื้อเยอะไป มาเดี๋ยวฉันช่วย” 

หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง 

วันต่อมา 

“นี่อัลเตอร์คือว่าวันนี้เธอ...” 

“ทำไม ฉันจะไปไหนก็เรื่องของฉัน” 

“แต่ว่าวันนี้เป็นวัน....” 

“ทำไมจะเป็นวันอะไรก็เรื่องของมันสิ หรือว่าอยากให้เป็นวันตายของนาย” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมก้มหน้าเล็กน้อยก่อนที่อัลเตอร์จะค่อยๆเดินออกจากบ้าน 

“จะรอนะ” 

“จะไปตายที่ไหนก็ไป” 

อัลเตอร์ปิดประตูเสียงดังก่อนจะเดินออกจากบ้านโดยไม่สนใจยัยดีตัวผมเลยสักนิด 

“วันนี้วันเกิดฉันแท้ๆ...ยัยนั้นคงลืมไปแล้วมั้ง” 

ผมนั่งลงไปรอที่หน้าประตูก่อนจะต่อยไปที่กำแพงอย่างแรง 

“ความผิดของฉันเอง ที่ปล่อยให้เธออยู่คนเดียว มันผิดด้วยหรอที่ฉันทำน่ะก็ทำเพื่อเธอ ฉันไม่อยากให้เธอต้องเป็นอะไร ถ้าเธอต้องตายละก็ฉันขอตายแทนจะดีกว่า” 

ผมหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเพื่อนที่จะโทรหาซาโอริแต่ว่าวินาทีนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น 

“ขอโทษทีนะ มาโคโตะ วันนี้ติดธุระจริงๆแต่ว่า happy birthday นะ” 

“อืมไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณ” 

ซาโอริวางสายไปก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปในห้องครัว 

“เอาละ อัลเตอร์ชอบกินช็อกโกแลตรึเปล่านะ” 

ผมค่อยๆเปิดตู้เย็นก่อนจะก้มลงไปดู 

“มีส่วนผสมในการทำเค้ก ดีใจจัง” 

ในวินาทีนั้นผมก็ได้นึกถึงใบหน้าของอัลเตอร์ที่กำลังกินเค้กและยิ้มออกมาก่อนที่ตัวเองจะหยิบอุปกรณ์และทำเค้กออกมาก่อนจะลงมือทำ 

“เหลือแค่เอาเข้าเตาอบสินะ” 

ผมเอาเค้กเข้าเตาอบก่อนจะไปทำอย่างอื่น 

“จริงสิ วันนี้พวกโจนและทุกคนไม่ว่างนิ ทำไมถึงต้องไปทำเควสวันนี้ด้วยนะ ว่าแต่ยัยเอเรซคิกัลนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยกก่อนจะนั่งรอในห้องนั่งเล่นและเปิดทีวีดู 

“เค้กเนี่ย ต้องรอมันอีกกี่ชั่วโมงเนี่ย” 

ผมล้มตัวลงไปนอนบนโซฟาก่อนที่จะเผลอไปและเมื่อตื่นมาอีกทีก็เย็นมากแล้ว 

“แย่แล้วๆลืมไปสนิทเลย” 

ผมรีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งไปเอาเค้กออกจากเตาอบก่อนจะเอามาไว้ในตู้เย็น 

“ทีนี้ก็หมดห่วงแล้ว” 

ผมนั่งรอจะเผลหลับไปไม่รู้กี่รอต่อกี่รอ เธอก็ยังไม่กลับมาสักที  

ผมลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะเดินไปเขียนโน้ตให้อัลเตอร์และวางไว้บนโต๊ะอาหารก่อนที่จะขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง 

23.59น. 

วันนี้ก็เป็นวันเกิดที่ผมอายุครบ 17 ปี ทุกๆปีผมจะฉลองวันเกิดคนเดียวมาตลอดแต่ว่า ผมรู้สึกว่าปีนี้ต้องแตกต่างจากปีอื่นแน่ เพราะว่าปีนี้น่ะ... 

“ผมไม่ได้จัดยังไงละ” 

ผมเขียนข้อความลงไปในสมุดของตัวเองก่อนที่จะปิดมันและวางไว้ที่โต๊ะ 

00.00น. 

“วันนี้ก็ไม่ใช่วันเกิดฉันแล้วละ ฮ่าๆๆๆๆ” 

เสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากตัวของมาโคโตะไม่ใช่เสียงหัวเราะที่มาจากใจ เสียงนั้นเป็นเพียงแค่กลบเกลื่อนความเศร้าในใจตัวเองเท่านั้น 

“ไปตายที่ไหนก็ไป” 

ผมเอามือขึ้นมาปิดตาของตัวเอง 

“นั้นเป็นคำพูดจากใจจริงของเธอสินะ” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“ถ้านั้นเป็นเรื่องจริง ฉันคง...อยากตายเลยละ” 

ผมค่อยๆล้มตัวลงไปนอนที่เตียงก่อนจะเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว 

*** 

“ไร้สาระจริงๆ” 

อัลเตอร์โยนกระดาษที่อยู่บนโต๊ะทิ้งไปก่อนที่ตัวเองจะขึ้นไปนอน 

“สุดท้าย หมอนั้นก็ไม่รองั้นหรอ” 

************************************************************** 

กระดูกหักเยอะขนาดนี้ ตายเถอะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น