KIRIN Music_JP

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผลการรบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 111

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผลการรบ
แบบอักษร

ครืน ครืน ฟิ้ว ฟิ้ว ซ่า ซ่า...

 

เสียงของท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆดำ เสียงลม เเละคลื่นท้องทะเลที่สั่นไหวไปมา ภายใต้บรรยากาศเเบบนี้นั้นบนท้องทะเลก็ยังมีเหล่าหญิงสาวที่กำลังมุ่งหน้าต่อไปทั้ง 11 คน

 

" เราใกล้จะถึงกันเเล้วทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม ทำตามเเผนที่วางกันเอาไว้ด้วย ! "

 

" ค่ะ ! "

 

นัตสึมิเเละเรือรบอีกสิบคนกำลังมุ่งหน้าเข้าไปใกล้พวกคาทัสโทรฟเรื่อยๆ หลังจากที่พวกเธอทั้งหมดออกมาจากศูนย์บัญชาการเเล้วระหว่างทางที่กำลังมุ่งไปนั้นนัตสึมิก็ได้เเนะนำกลยุทธ์เเละเเผนการรบที่เรียวอิจิเขียนให้คือ 4:4:3 โดยพวกเธอจัดเป็นรูปขบวนตามที่นัตสึมิบอก ด้านหน้าทั้งสี่คนจะเป็นเรือพิฆาต ยูคาริกับยูบาริ เเละ เรือรบ อายาเสะกับคานาเอะ

 

" ยูคาริรู้สึกตื่นเต้นจัง ! "

 

" ยูบาริก็เหมือนกัน ! "

 

" พวกเธอฝาเเฝดนี่ก็ร่าเริงกันจังนะ "

 

" อายาเสะเองก็รู้สึกสนุกไม่เเพ้กันเลยไม่ใช่เหรอคะ ? "

 

ต่อมาในส่วนของเเนวกลางเป็น ลาดตระเวนเบา อานามิกับชิกุเระ เเละ ลาดตระเวนหนัก นานามิกับอามาเนะ

 

" อยากเจอพี่เรียวอิจิเร็วๆจังเลยค่ะ "

 

" นั่นสิอานามิจัง ฉันเองก็อยากรีบกลับไปหาเขาเเล้วอะ "

 

" ทั้งสองคนอย่าพูดเเบบนั้นสิ "

 

" ก็เข้าใจความรู้สึกดีอยู่หรอกนะคะ เพราะฉันเองก็อยากจะกลับไปเร็วๆเหมือนกัน อยากจะให้เขาเล่าเรื่องให้ฟังอีกเยอะๆเลยค่ะ "

 

เเละส่วนหลังสุดท้ายก็คือ สนับสนุน ชิโนริ บรรทุกเครื่องบินเบา อามาโกะ เเละสุดท้าย บรรทุกเครื่องบินนัตสึมิ

 

" เวลาเเบบนี้ยังคุยกันได้อย่างสนุกก็สมกับเป็นพวกเธอดีนะ "

 

" นั่นสินะคะ หัวหน้าเองก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันใช่ไหมค...! "

 

อามาโกะหันไปถามนัตสึมิที่อยู่ข้างๆเเต่เเล้วก็ต้องตกใจเพราะ

 

" พวกเธอคุยเรื่องอะไรกันนะ ถ้าเมื่อคืนฉันกล้าพอที่จะเข้าไปล่ะก็..."

 

นัตสึมิกำลังทำสีหน้าเหมือนกับเจ็บใจบางอย่าง เธอกำหมัดเเน่นพร้อมกับปล่อยบรรยากาศที่น่ากลัวออกมาจนทำให้อามาโกะเผลอถอยห่างออกมา เเต่ตอนนั้นเอง

 

" เห็นพวกคาทัสโทรฟเเล้วค่ะ ! "

 

" อยู่ห่างจากเราประมาณสองร้อยเมตรได้ค่ะ ! "

 

" ! "

 

เสียงตะโกนของอายาเสะกับคานาเอะที่อยู่เเนวหน้าหันไปบอกกับคนที่เหลือทั้งหมด พอมองตามที่ทั้งสองคนบอกห่างออกไปนั้นก็เจอกับพวกคาทัสโทรฟที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาทางนี้เรื่อยๆ

 

" ทุกคนเตรียมพร้อรบ ! "

 

นัตสึมิหยิบธนูที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาเเละบอกกับเรือรบทุกคนซึ่งทั้งหมดก็เตรียมพร้อมเเละเเต่ละคนเริ่มตั้งท่าเตรียมต่อสู้ไว้เเล้วเรียบร้อย เธอมองตรงคาทัสโทรฟที่อยู่หน้าสุดเป็นเรือรบสีดำ 5 ลำ จากนั้นก็มองไปด้านหลังของมันซึ่งมีเเบบมนุษย์กับเรือรบอีกหลายลำอยู่ รวมถึงที่ด้านบนท้องฟ้าเหนือหัวของพวกมันก็มีเครื่องบินที่บินวนอีกหลายลำอยู่เช่นกัน นัตสึมิมองรูปเเบบของอีกฝ่ายหลายครั้งจากนั้นก็หันไปบอกกับเรือรบทุกคนด้วยน้ำเสียงที่เเฝงไปด้วยเเรงกดดัน

 

" เราจะกำจัดเรือที่อยู่เเนวหน้าทั้งหมดก่อน ยูคาริกับยูบาริทั้งสองคนไปจัดการสองตัวทางขวาสุด ส่วนทางซ้ายสุดสองตัวอายาเสะกับคานาเอะทั้งสองคนก็ไปจัดการ อานามิกับชิกุเระตามหลังยูคาริกับยูบาริไปเเล้วคอยสนับสนุนจากด้านหลัง นานามิกับอามาเนะก็ตามหลังอายาเสะกับคานาเอะเเล้วคอยสนับสนุนไป ชิโนริพยายามหลบอยู่ด้านหลังฉันกับอามาโกะเอาไว้เเละอย่าเเยกออกไปไกลเกินล่ะ พวกเธอคนไหนถ้าจัดการเสร็จเเล้วก็ให้ถอยออกมาเเล้วรอรับคำสั่งจากฉันต่อไป ส่วนคำสั่งที่เน้นย้ำมีอยู่ข้อเดียว...คืออย่าตายเด็ดขาด ! "

 

" ค่ะ ! "

 

พอนัตสึมิพูดจบพวกเธอทั้งหมดก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเเล้วเเยกเป็นสองฝั่งซ้ายขวาตามที่เธอบอกโดยเริ่มจากทางซ้ายคือยูบาริกับยูคาริเเละด้านหลังคืออานามิกับชิกุเระ เรือคาทัสโทรฟทั้งสองลำตรงหน้าเห็นเป้าหมายทั้งสี่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้เลยหันปากกระบอกปืนเล็งไปพร้อมกับกระหน่ำยิงปืนใส่

 

ปัง ปัง ปัง ปัง ตูม ตูม ตูม ตูม

 

" ยิงช้าอย่างนั้นน่ะ ! "

 

" ไม่โดนพวกเราหรอก ! "

 

ยูคาริกับยูบาริทั้งคู่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเเละหลบกระสุนที่ยิงมาไปได้อย่างสบายๆ พร้อมกับที่ทั้งสองคนเข้าไปประชิดตัวเรื่อยๆโดยระหว่างที่ขยับเข้าไปใกล้นั้นทั้งคู่ก็ยิงกระสุนใส่มันเป็นระยะ จากนั้นอานามิที่อยู่ด้านหลังทั้งสองคนซึ่งเคลื่อนที่หลบกระสุนไปได้เหมือนกันก็หันมาบอก

 

" ยูบาริ ยูคาริ เดี๋ยวฉันจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้เองค่ะ ! "

 

อานามิพุ่งนำหน้าทั้งสองคนไปทันทีพร้อมกับหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาเรื่อยๆได้อย่างสบายๆราวกับกำลังเต้นรำอยู่ยังไงยังงั้น

 

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง....!

 

เธอยิงกระสุนใส่เรือคาทัสโทรฟทั้งสองลำสลับไปมาทุกครั้งที่หลบเเละย่นระยะเข้าไปใกล้ให้มากที่สุด ตอนนั้นเองที่มีคนเข้ามาอยู่ใกล้เธอ

 

" เดี๋ยวเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจฉันกับอานามิจะจัดการเอง ทั้งสองคนรีบไปจัดการมันเถอะ ! "

 

ชิกุเระที่พุ่งเข้าไปในดงกระสุนอย่างรวดเร็วเเละกำลังยิงสนับสนุนกับอานามิหันไปบอกทั้งสองคน ยูคาริกับยูบาริที่เห็นอย่างนั้นก็หันมามองหน้ากันเเล้วพยักหน้าให้จากนั้นก็เอามือไปหยิบบางอย่างที่อยู่ด้านหลังขึ้นมา

 

" ยูคาริขอตัวทางซ้ายนะ ! "

 

" งั้นยูบาริเอาตัวทางขวาละกัน ! "

 

สิ่งที่ทั้งคู่หยิบออกมาก็คือดาบคาตานะซึ่งใบดาบของมันกำลังส่องเเสงอยู่ ทางด้านยูคาริเป็นดาบสีเเดงส่วนยูคาริเป็นดาบสีฟ้า ทั้งคู่พุ่งไปหาเรือคาทัสโทรฟทั้งสองลำตรงหน้าโดยมีอานามิกับชิกุเระคอยโจมตีเเละเบี่ยงเบนความสนใจให้ จากนั้นพอเข้าไปใกล้จนระยะห่างใกล้กันไม่เกินสิบเมตรเเล้วทั้งสองคนก็กระโดดเเยกกันซ้ายขวาขึ้นไปอยู่บนหัวเรือของมันเเละพุ่งลงไปจากบนฟ้า เเต่เเน่นอนระหว่างนั้นก็มีกระสุนเล็งมาที่พวกเธอซึ่งลอยอยู่กลางอากาศเเบบหมดทางหนีเช่นกันทั้งจากเรือด้านล่างเเละเครื่องบินที่บินอยู่ด้านบน เเต่ว่า...

 

ปัง ปัง ปัง ปัง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง ปัง ปัง ปัง เคร้ง เคร้ง ปัง ปัง....

 

" เปล่าประโยชน์ ! "

 

" ของเเค่นี้จัดการยูคาริกับยูบาริไม่ได้หรอก ! "

 

ทั้งสองคนฟันกระสุนที่พุ่งมาอย่างรวดเร็วทุกทิศทางจนตาเเทบมองไม่ทันได้เกิดเป็นเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ พวกเธอทั้งฟันเเละหลบในเวลาเดียวกันทั้งๆที่อยู่กลางอากาศ รวมถึงการที่ทั้งสองคนกระหน่ำยิงกระสุนจากป้อมปืนที่อยู่ข้างตัวเเบบต่อเนื่องพอเวลามีช่องว่างตอนหลบกระสุนด้วย ทำให้มีเเต่ฝ่ายเรือคาทัสโทรฟเท่านั้นที่เริ่มเสียหายขึ้นเรื่อยๆโดยไม่เเม้เเต่จะสร้างเเผลให้พวกเธอได้เลยเเม้เเต่นิดเดียว จนตอนนี้สภาพของมันเริ่มเสียหายไปเกือบทั้งลำเเละมีควันลอยขึ้นมาตามจุดต่างๆที่โดนยิง

 

" ปิดฉากล่ะ ! "

 

ทั้งคู่ตะโกนขึ้นมาพร้อมกันเเละจับดาบที่เริ่มส่องเเสงขึ้นเรื่อยๆพอลงมาถึงตัวเรือของมันเเล้วจากนั้นก็กระหน่ำฟันไปตรงกลางของเรือคาทัสโทรฟทันที

 

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ...!

 

เสียงของการฟันอย่างต่อเนื่องอย่างรวดเร็วมาพร้อมกับเเต่ละส่วนของเรือที่โดนตัดเเล้วร่วงหล่นลงทะเลไปชิ้นเเล้วชิ้นเล่า โดยทั้งป้อมปืนเเละส่วนต่างๆของเรือก็โดนตัดขาดอย่างง่ายดายเหมือนกับตัดเนย จนต่อมามันก็หยุดนิ่งเเล้วไม่ขยับอีกเลย ทั้งสองคนพอเห็นอย่างนั้นก็หยุดฟันเเล้วรีบกระโดดออกจากเรือทันทีอย่างรวดเร็ว

 

ตูมมมมมมมม !

 

เสียงระเบิดที่ดังขึ้นมาจากเรือคาทัสโทรฟทั้งสองซึ่งตอนนี้มีควันลอยขึ้นทั้งลำเเละมีสภาพเหมือนกับเศษเหล็กจากนั้นมันก็จมหายลงไปใต้ทะเล ตอนนั้นเองอานามิเเละชิกุเระก็รีบเข้ามาสมทบกับทั้งสองคนทันที

 

" ดูเหมือนอีกสองลำทางด้านซ้ายทั้งสี่คนจัดการเสร็จไปเเล้วเหมือนกันค่ะ "

 

" รู้สึกจะจัดการได้เร็วกว่าทุกทีเลยนะทั้งสองคน ! "

 

พอหันไปมองก็พบว่าทั้งสี่คนรวมถึงพวกนัตสึมิสามคนกำลังมาทางนี้ ยูคาริเเละยูบาริที่เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มเเล้วชูสองนิ้วขึ้นมาพร้อมกัน

 

" นี่ยูคาริพูดทางนี้จัดการไปได้่สองลำเเล้ว ! "

 

" ทางยูบาริก็จัดการไปได้สองลำเหมือนกัน ! "

 

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังดีใจตอนนั้นเองที่ชิกุเระหันไปเห็นอีกลำที่เหลืออยู่ด้านหลังกำลังเล็งเป้าหมายมาทางพวกเธอ เธอพยายามจะรีบบอกทั้งสองคนให้ถอยไปก่อน เเต่เเล้ว

 

" ทำได้ดีมากทั้งสองคน ที่เหลือปล่อยให้ฉันจัดการเอง ! "

 

นัตสึมิซึ่งเคลื่อนที่มาอยู่ข้างตัวตั้งเเต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้พุ่งผ่านหน้ายูคาริเเละยูบาริทั้งสองคนไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับง้างธนูเเละปล่อยลูกศรเเสงสีฟ้าออกไปใส่เรือคาทัสโทรฟด้านหน้าอีกหนึ่งลำที่เหลืออยู่

 

" เอาไปกินซะ ! "

 

ลูกศรเเสงสีฟ้าได้พุ่งตรงไปหาเรือคาทัสโทรฟตรงหน้าพร้อมกับเพิ่มจำนวนลูกศรเป็นหลายสิบดอกเเล้วก่อนที่จะถึงตัวมันลูกศรพวกนั้นก็กลายเป็นเครื่องบินยิงกระหน่ำโจมตีพร้อมกับทิ้งระเบิดลงใส่จากด้านบนท้องฟ้าซึ่งไร้ทางหนี จากนั้นเธอก็หันไปบอกสองคนที่อยู่ด้านหลังพร้อมกับถอยออกห่างในจังหวะเดียวกัน

 

" ชิกุเระ อามาเนะ ตอนนี้ล่ะ ! "

 

"" ค่ะ ! ""

 

ทั้งสองคนที่ได้ยินคำสั่งก็พยักหน้าให้พร้อมกับยิงตอร์ปิโดลงไปในทะเล

 

ปัง ! ฟ้าวววว !

 

ตอร์ปิโดทั้งสองลูกพุ่งไปในทะเลโดยมีเป้าหมายตรงหน้าคือใต้ท้องเรือคาทัสโทรฟเพื่อจัดการปิดฉาก

 

ตูมมมมมมมม !

 

เสียงของระเบิดที่ดังขึ้นพร้อมกับที่เรือคาทัสโทรฟตรงหน้ามีสภาพเหมือนกับเศษเหล็กเเล้วจมหายไปใต้ท้องทะเลเหมือนกับอีกสี่ลำก่อนหน้า พวกเธอมองไปที่สากเรือคาทัสโทรฟที่จมลงไปเเล้วกำหมัดเเน่นพร้อมกับตะโกนอย่างดีใจทันที

 

" เจ๋งไปเลย ! "

 

" เริ่มมาได้ไม่ทันไรก็จัดการไปได้ตั้งห้าลำเเล้ว ! "

 

" เเถมฝั่งเรายังไม่เสียหายซักนิดเลยด้วยค่ะ ! "

 

" ต่างจากที่ออกไปรบกันทุกครั้งเลย ! "

 

" ถ้าเป็นเเบบนี้ชนะเเน่นอนค่ะ ! "

 

" ครั้งนี้ก็น่าจะผ่านไปได้ล่ะนะ "

 

ขณะที่เรือรบทั้งหมดกำลังดีใจอยู่นั้นเอง นัตสึมิก็หันมาตะโกนบอกพวกเธอ

 

" ทกคนอย่าเพิ่งดีใจไป มันยังไม่จบสักหน่อย ! "

 

เธอตั้งท่าง้างธนูชี้ใส่พวกคาทัสโทรฟตรงหน้าที่เหลืออยู่ ถ้าไม่นับรวมพวกที่กำจัดไปเเล้วตอนนี้มีคาทัสโทรฟเหลืออยู่ประมาณ 14 ตัว รูปเเบบเรือ 5 เเบบมนุษย์ 3 เเละเครื่องบินอีก 6 ทั้งหมดกำลังมุุ่งหน้ามาทางนี้พร้อมกับเล็งปากกระบอกปืนมาโดยมีเป้าหมายคือพวกเธอ เรือรบทั้งหมดเองพอเห็นอย่างนั้นก็เลิกทำท่าทางดีใจเเล้วเปลี่ยนกลับมาทำหน้าตาจริงจังกันทันที นัตสึมิพูดเสียงดังให้พวกเธอได้ยินโดยไม่กลับไปมองด้านหลัง

 

" หลังจบศึกนี้เเล้วพวกเธอทุกคนเตรียมตัวไปขอบคุณผู้บัญชาการกันด้วยล่ะ ถ้าใครไม่ไปล่ะก็ฉันคนนี้นี่เเหละที่จะลากไปหาเขาเองกับมือ ! "

 

" ของมันเเน่นอนอยู่เเล้วค่ะ ! "

 

เรือรบทั้งหมดเองก็ตอบรับเธอพร้อมกัน นัตสึมิหยุดพูดเเละจ้องมองเหล่าคาทัสโทรฟตรงหน้าเเบบไม่วางพาพลางสูดลมหายใจเข้าเเล้วจ้องเขม็งไปที่พวกมันด้วยเเววตาคมกริบที่เเฝงไปด้วยจิตสังหารต่างกับตัวเธอตอนปกติอย่างสิ้นเชิง เเม้เเต่พวกเรือรบทั้งหมดเองก็รับรู้ได้ว่านี่คือเธอตอนอยู่ในสนามรบทั้งอารมณ์ บุคลิก นิสัย จะเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน

 

" ลุยกันเลย ! "

 

" ค่ะ ! "

 

นัตสึมิมุ่งนำหน้าทุกคนไปตอนนั้นเองเครื่องบินของเธอเมื่อกี้ที่ปล่อยออกไปก็บินกลับมาอยู่ด้านข้างของเธอสี่ลำ เครื่องบินอีกหกลำที่เหลือของเธอกำลังปะทะกับเครื่องบินทั้งหกของคาทัสโทรฟอยู่โดยจำนวนเท่ากัน เธอหันไปบอกกับทั้งสิบคนด้านหลังพร้อมกับหลบกระสนที่ยิงมาไปด้วย

 

" เดี๋ยวฉันจะไปจัดการเจ้าพวกเครื่องบินบนฟ้าก่อน ยูคาริ ยูบาริ อายาเสะ คานาเอะ ทั้งสี่คนไปรับมือกับพวกเรือที่อยู่หลังสุดซะ อานามิ ชิกุเระ นานามิ อามาเนะ ช่วยไปรับมือกับเจ้ามนุษย์ 3 ตัวนั้นที อามาโกะกับชิโนริทั้งสองคนตามมาสนับสนุนฉัน เราต้องจัดการกับเจ้าพวกบนฟ้ากันก่อนเพื่อให้หกคนที่เหลือต่อสู้ได้โดยไม่ต้องระวังกระสุนจากบนฟ้า ! "

 

" ค่ะ ! "

 

ทั้งหมดตอบกลับพร้อมกัน นัตสึมิ ชิโนริ อามาโกะ ทั้งสามคนกระโดดข้นไปบนเครื่องบินสองลำบินขึ้นฟ้าไปตรงจุดที่พวกเครื่องบินอยู่ จากนั้น ยูคาริ ยูบาริ อายาเสะ คานาเอะ ทั้งสี่คนก็กระโดดขึ้นไปบนเครื่องบินทั้งสองลำเเล้วมุ่งหน้าไปตรงกลุ่มเรือที่อยู่ด้านหลังสุด ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงสี่คนที่ต้องปะทะกับมนุษย์คาทัสโทรฟทั้ง 3 ตัวตรงหน้าคืออานามิ ชิกุเระ นานามิ เเละอามาเนะ ตอนนั้นเองที่อานามิก็พูดขึ้นมา

 

" ดูเหมือนจะเหลือเเค่เราสี่คนเเล้วสินะคะ "

 

" นั่นสินะ...ถึงจะบอกว่ากลุ่มใหญ่เเต่ก็รู้สึกว่าไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่เลยเเหะ ไม่สิ...บางทีอาจจะเป็นเพราะเเผนที่คุณเรียวอิจิเขียนให้หัวหน้าก็ได้นะ เพราะถ้าปกติตอนรบพวกเราเเต่ละคนกระจัดกระจายมากกว่านี้เเถมยังใช้เวลาตั้งนานด้วยสิ "

 

" ต้องเป็นอย่างนั้นเเน่เลยล่ะ ! "

 

" ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณเรียวอิจิค่ะ ! "

 

" นั่นสินะ...ถ้ากลับไปเเล้วก็อยากให้เขาทำขนมให้กินกับเล่าเรื่องให้ฟังอีกเหมือนกัน "

 

" จริงด้วยนะคะ ถ้าอย่างนั้น..."

 

" ก่อนอื่นก็ต้อง... "

 

ทั้งสี่คนเอามือล้วงไปด้านหลังเเล้วหยิบบางอย่างออกมา ของชิกุเระเป็นหอก ของอานามินั้นเป็นเคียวที่มีโซ่พันรอบมือเอาไว้ ของนานามิเป็นดาบคู่สองเล่ม เเละของนานามิเป็นเคียวคู่ที่มีโซ่ผูกติดเอาไว้ ทั้งสี่คนมองไปที่มนุษย์คาทัสโทรฟทั้งสามตัวตรงหน้าพลางกำมือจับอาวุธของตัวเองให้เเน่นเเล้วพูดพร้อมกันโดยบรรยากาศที่คุยกันเมื่อครู่ไม่มีหลงเหลืออยู่เลย

 

" จัดการเจ้าสามตัวที่อยู่ตรงหน้าก่อนล่ะนะ/คะ "

 

ทั้งสี่คนพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่มนุษย์คาทัสโทรฟทั้งสามสังเกตุเห็นว่าพวกเธอเข้ามาใกล้เลยยิงกระสุนจากป้อมปืนสีดำด้านข้างที่เหมือนกับของพวกเธอใส่กันเเบบต่อเนื่อง

 

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง....!

 

ทั้งสี่คนพุ่งหลบกระสุนที่พุ่งมาพร้อมกับใช้อาวุธในมือคอยปัดป้องเเละร่นระยะเพื่อให้เข้าใกล้พวกมัน เเละอาศัยช่วงเวลาที่หลบกระหน่ำยิงกระสุนสวนกลับไปด้วยเหมือนกัน จากนั้นพอระยะห่างระหว่างพวกเธอกับพวกมันมีไม่ถึงสิบเมตร ทั้งสี่คนก็กระโดดเพื่อหลบกระสุนที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าเเละกระหน่ำยิงจากบนฟ้าเเทน

 

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง...

 

ทั้งสี่คนรีบกระหน่ำยิงใส่พวกมันทั้งสามตัวมันอย่างต่อเนื่องทันที กระสุนของพวกเธอที่โดนร่างของพวกมันจนเป็นรูทั้งตัวเเละป้อมปืน มีประกายไฟใกล้จะระเบิดออกมาจากป้อมปืนของพวกมันเเต่ก่อนหน้านั้นพวกมันก็พยายามหันปากกระบอกปืนมาทางพวกเธอเพราะหวังว่าจะโจมตีได้บ้าง เเต่ว่า

 

" ช้าไปนะ/ค่ะ "

 

หอกของชิกุเระพุ่งทะลุป้อมปืนที่ใกล้จะระเบิดของมันพร้อมกับเคียวของอานามิที่ฟันมันจดขาดเป็นท่อนๆหนึ่งตัว กับเคียวคู่ของนานามิเเละดาบคู่ของอามาเนะที่ฟันป้อมปืนพร้อมกับตัวของมันอีกสองตัวในทีเดียวเป็นกากบาท

 

ตูมมมมมมม !

 

เสียงระเบิดขนาดใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับปรากฎเศษซากของพวกมันที่มีควันลอยขึ้นมาจากนั้นก็จมหายลงไปใต้ทะเล

 

อีกด้านนึงทางด้านนัตสึมิ

 

ตูม ตูม ตูม

 

เสียงของระเบิดที่ดังขึ้นบนท้องฟ้ากับเครื่องบินสีเงินเเละสีดำสนิทที่กำลังไล่ยิงกันเรื่อยๆไม่มีท่าทางว่าจะหยุด

 

" ชิ...เอาเเต่บินหลบอยู่ได้นะ "

 

ตอนนี้นัตสึมิกำลังเล็งยิงเครื่องบินคาทัสโทรฟที่เหลืออยู่สองลำตรงหน้าของเธอ ส่วนเครื่องบินของทางเธอนั้นเสียจากการปะทะกับของคาทัสโทรฟเมื่อกี้ไปหกลำเเละกำจัดฝั่งคาทัสโทรฟไปได้สี่ลำ ทำให้ตอนนี้ทางฝั่งคาทัสโทรฟเหลือสองลำส่วนทางเธอเหลือสี่ลำ เเต่ว่าเพราะอีกสองลำกำลังช่วยพวกยูคาริกับยูบาริทั้งสี่คนจัดการพวกเรืออยู่ เพราะงั้นศึกในตอนนี้เลยเป็นสองต่อสองเท่ากัน เเต่เจ้าสองลำที่เหลือนี้เองก็เอาเเต่หลบไม่ก็บินวนเเละมาอ้อมดักพวกเธอทั้งสามคนจากด้านหลังอยู่เรื่อยๆยิ่งตอนนี้ที่เมฆเริ่มก่อตัวทำให้มันอำพรางตัวไปกับก้อนเมฆได้เพราะงั้นเธอเลยตามติดพวกมันเเละจะละสายตาไม่ได้เด็ดขาด

 

" มีเเต่เมฆอย่างนี้ก็ลำบากเเหะ ถ้าเกิดมีวิธีที่ดีกว่านี้ล่ะก็....เอ๊ะ จะว่าไปถ้าใช้เเผนนี้ล่ะ ! "

 

ตอนนั้นเองที่เธอเหมือนจะนึกอะไรได้เลยหันไปถามกับชิโนริกับอามาโกะที่อยู่ด้านหลัง

 

" ชิโนริ อามาโกะ สถานการณ์ด้านล่างเป็นยังไงบ้าง ? "

 

ชิโนริพอได้ยินนัตสึมิถามก็เอามือมาจับเครื่องสื่อสารที่อยู่ตรงหูเพ่ือคุยกับพวกเธอที่อยู่ด้านล่าง เนื่องจากนัตสึมิต้องใช้สมาธิกับเจ้าสองลำตรงหน้าทำให้ไม่สามารถสื่อสารกับพวกเธอได้เพราะถ้าพลาดไปก็ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

" ตอนนี้ทุกคนจัดการพวกคาทัสโทรฟเเบบเรือกับมนุษย์ไปได้หมดเเล้วค่ะ ที่เหลืออยู่ก็มีเเต่เครื่องบินสองลำตรงหน้าเรานี่ล่ะค่ะ ! "

 

" เเถมพวกเรายังชนะเเบบขาดลอยด้วยค่ะ ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลยค่ะ ! "

 

ทั้งสองคนหันมาบอกอย่างดีใจเพราะดูเหมือนพวกเธอที่เหลือจะจัดการกันได้ดีไม่มีปัญหา นัตสึมิพอได้ฟังอย่างนั้นก็หลับตาเเล้วยิ้มขึ้นมาทันทีเพราะดูเหมือนว่าเเผนการที่เตรียมมาจะใช้ได้เป็นอย่างดี เธอเอามือไปลูบหนังสือที่เก็บในเสื้อคลุมเบาๆ จากนั้นก็เอามือมาจับเครื่องสื่อสารที่หูเเล้วบอกกับทุกคน

 

" นี่นัตสึมิถึงทุกคนให้เตรียมพร้อมรอโจมตีด้านล่างเอาไว้ พวกเราจะจัดการให้มันจบตรงนี้ล่ะ "

 

" ค่ะ ! "

 

เสียงของทุกคนตอบรับพร้อมกันจากนั้นเธอก็บังคับเครื่องบินของตัวเองทั้งสองลำบินดิ่งลงไปจนหลุดจากกลุ่มเมฆหนา พอโผล่พ้นเเล้วก็เหลือบมองไปที่ด้านหลัง

 

" ...ตามมาจริงๆด้วยสินะ "

 

เครื่องบินทั้งสองลำพอเห็นว่าเป้าหมายหายไปพวกมันก็เลยเลิกหนีเเล้วตามหลังมา นัตสึมิยิ้มขึ้นมาเพราะดูเหมือนว่าที่เธอคิดไว้จะถูกต้อง

 

ปัง ปัง ปัง ปัง.....

 

พวกมันพอเห็นว่าตัวเองเป็นฝ่ายล่าก็เลิกหนีเเล้วกระหน่ำยิงตามหลังมาเเต่เธอก็ควบคุมเเละหลบหลีกกระสุนที่ยิงมาไปได้ พอบินมาอยู่บนทะเลที่ไม่มีเมฆมาคอยบดบังอีกเเล้ว เธอก็หันหลังกลับไปหามันทั้งสองลำจากนั้นก็ง้างธนูสุดเเรงที่มีลูกศรสีฟ้าเล็งเอาไว้เเละพูดเสียงดังทันที

 

" ตอนนี้เเหละจัดการเลย ! "

 

" ค่ะ ! "

 

พอสิ้นเสียงตะโกน เรือรบทั้งเเปดคนที่ดักรอเอาไว้ก็กระโดดโผล่ออกมาจากทางด้านหลังของเธอทันทีพร้อมกับกระหน่ำยิงกระสุนที่ตัวเองมีอยู่ทั้งหมดใส่เเบบไม่ยั้ง

 

ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง...ปัง !

 

กระสุนหลายร้อยนัดโจมตีใส่เครื่องบินคาทัสโทรฟทั้งสองลำจนเสียหายเเละเป็นรูหมดทั้งลำจากนั้น นัตสึมิก็บอกกับมันตรงหน้าพร้อมกับปล่อยมือที่จับลูกศรเอาไว้

 

" หายไปซะ "

 

ลูกศรสีฟ้าที่พุ่งออกไปขยายใหญ่ขึ้นเเล้วโจมตีผ่านทั้งสองลำไปด้วยความเร็วสูงเหมือนกับเเสงเลเซอร์พุ่งผ่านตรงกลางทั้งสองลำไปจนเกิดเป็นรูขนาดใหญ่ จากนั้นพวกมันก็เเน่นิ่งไปพร้อมกับที่ระเบิดออกมา

 

ตูมมมมมม !

 

พวกมันกลายเป็นซากเเละเศษเหล็กลอยเกลื่อนบนผิวน้ำเหมือนกับพวกมนุษย์เเละเรือรบก่อนหน้านี้พร้อมกับค่อยๆจมลงเเละหายไปใต้ทะเล เรือรบทั้งหมดพอเห็นว่าจบลงเเล้วเเต่ละคนก็พูดตะโกนออกมาด้วยความยินดี

 

" สำเร็จเเล้วค่ะ ! "

 

" ในที่สุดก็จบเเล้ว ! "

 

" จะได้กลับไปซะที ยูบาริรู้สึกหิวค่ะ ! "

 

" ยูคาริก็หิวเหมือนกัน ! "

 

" พวกเราทำได้เเล้วค่ะ ! "

 

" หนูอยากรีบกลับไปหาพี่เรียวอิจิค่ะ ! "

 

" ฉันก็เหมือนกัน อยากกลับไปเจอเขาเเล้วบอกว่าพวกเราชนะล่ะ ! "

 

" ฉันก็เหมือนกันค่ะ ! "

 

เเต่ละคนเริ่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนานนัตสึมิเองพอเห็นว่าจบลงเเล้วก็ค่อยๆนั่งลงบนเครื่องบินพร้อมกับหยิบหนังสือออกมาจากเสื้อคลุมจากนั้นก็เอามันมากอดเอาไว้ราวกับเป็นของรักของหวง ตอนนั้นเองที่ท้องฟ้าเริ่มกลับมาปลอกโปร่งอีกครั้งเเละพัดพาเมฆดำให้หายไป เหลือเพียงท้องฟ้าสีครามกับเเสงเเดดที่สดใส

 

" ขอบคุณมากค่ะ....ผู้บัญชาการ "

 

เธอพูดขึ้นมาพร้อมกับหลับตาลงเเล้วยิ้มอย่างมีความสุขพลางมองไปตรงตำเเหน่งที่ตั้งของจักรวรรดิอามาโนะซึ่งมีศูนย์บัญชาการเเละที่นั่นก็มีเขาอยู่

 

อีกด้านนึงห่างไกลออกมาจากตรงจุดที่พวกนัตสึมิรบกันที่เกาะเล็กๆเเห่งหนึ่งซึ่งมีสิ่งก่อสร้างปรักหักพังเเละมีหมอกหนาปกคลุมอยู่ภายในซากของสิ่งก่อสร้างที่เหมือนกับหอคอยนั้นมีคนอยู่สองคนกำลังสอดส่องมองพวกนัตสึมิอยู่

 

" ดูเหมือนว่าจะจบเเล้วล่ะ "

 

คนที่พูดขึ้นมาเป็นผู้หญิงผมสั้นสีเงินใส่ชุดเครื่องเเบบสีขาวเเละตรงหน้าอกก็มีเหรียญตราหลายเหรียญประดับอยู่ รวมถึงหมวกสีขาวที่สวมอยู่เองก็มีเครื่องหมายดาบทับกันเป็นกากบาทสีเเดง ชื่อของเธอคือวาเรส หัวหน้าหน่วยเรือรบที่ 2 เเห่งจักรวรรดิบลัดเรน

 

" ก็คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะ เราคงต้องไปรายงานกับฝ่าบาทเเละทุกคนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ก่อนด้วยล่ะนะ "

 

คนที่พูดต่อจากเธอมีผมสั้นสีทองเเละสวมเครื่องเเบบเหมือนกันเเต่เป็นสีดำทั้งชุดชื่อของเธอคือ เทอมิส หัวหน้าหน่วยเรือรบที่ 3 เเห่งจักรวรรดิบลัดเรน ทั้งสองมาเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของจักรวรรดิอามาโนะรวมถึงข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องของผู้ชายที่ได้รับมา

 

" เราเฝ้าจับตาดูตั้งเเต่ตอนเริ่มรบ เเต่ก็ไม่ปรากฎวี่เเววของผู้ชายเลยเเม้เเต่น้อย อย่างที่คิดเลย...ยังไงก็คงเป็นเเค่ข่าวลือนั่นเเหละ "

 

วาเรสรู้สึกไม่สบอารมณ์ที่ตัวเองต้องมาสังเกตุการณ์ข่าวลือที่ไม่มีจริงเเบบนี้ เเต่อย่างน้อยเธอก็คิดว่ามันไม่ได้เเย่ไปซะทั้งหมดหลังจากได้เห็นการรบของจักรวรรดิอามาโนะทำให้เธอรู้สึกตัวถึงบางอย่าง

 

" อย่างน้อยก็รู้สึกว่าทางนั้นจะมีผู้บัญชาการที่มีฝีมือต่างกับก่อนหน้าลิบลับเลยล่ะนะ อยากรู้จังว่าเป็นใครกัน "

 

" นั่นสิ...เเต่ว่าตอนนี้มาคิดดูก็เป็นโอกาสดีที่จะได้เล่นงานหน่วยรบเเนวหน้าของอามาโนะเลยนะว่ามั้ยวาเรส "

 

พอเทอมิสพูดออกมาเเบบนั้นวาเรสก็ทำท่าครุ่นคิดทันทีเเละกำลังจะพูดออกมาเเต่ตอนนั้นเอง

 

" ฉันเเนะนำว่าอย่ทำเเบบนั้นจะดีกว่านะ "

 

" ! "

 

ทั้งสองคนรีบหันไปด้านหลังทันทีเพราะได้ยินเสียงของใครบางคนที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่นอกจากพวกเธอ เเต่พอหันไปสิ่งที่เห็นมีเพียงเเค่เพียงหมอกหนาอย่างเดียวเท่านั้น เพราะที่นี่มีหมอกปกคลุมตลอดทำให้ไม่เห็นอีกฝ่ายเเต่ก็รับรู้ได้ว่าเสียงมาจากอีกฟากหมอกตรงหน้าเเน่ วาเรสเเละเทอมิสพยายามจะชักดาบที่เหน็บไว้ตรงเอวออกมาเเละเตรียมเรียกเรือที่จอดเอาไว้มาเป็นป้อมปืนเเต่ว่า

 

" ถ้าขยับไปมากกว่านี้ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของพวกเธอสองคนหรอกนะ "

 

" ! "

 

คำพูดที่คนตรงหน้าพูดออกมานั้นทำให้พวกเธอสองคนหยุดมือที่จะจับดาบเเล้วเเน่นิ่งไปทั้งอย่างนั้นทันที ร่างกายของพวกเธอเริ่มรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาราวกับจมอยู่ใต้ท้องทะเลที่มืดมิดเเม้เเต่จะหายใจหรือส่งเสียงก็ทำไม่ได้ เสียงที่พูดกับพวกเธอให้ความรู้สึกอย่างนั้น วาเรสพยายามควบคุมสติเเล้วค่อยๆถามอีกฝ่ายที่อยู่อีกด้านของหมอกด้วยใบหน้าที่มีเหงื่อไหลไม่หยุด

 

" ก เเกเป็นใครกัน ! "

 

วาเรสพยายามรวบรวมสติเเล้วถามอีกฝ่าย เทอมิสเองก็ไม่พูดอะไรเเล้วมองตรงไปที่หมอกตรงหน้าเพราะต้องการคำตอบเดียวกัน จากนั้นก็มีเสียงพูดตอบกลับมา

 

" ได้สิ เเต่ก่อนอื่นที่นี่หมอกมันหนาเพราะงั้นขอจัดการกับหมอกเเถวนี้ก่อนละกันนะ "

 

ฟิ้วววววว !

 

" อึก ! "

 

" ลมนี่มัน ! "

 

พออีกฝ่ายพูดจบอยู่ดีๆก็มีลมพัดเเรงมาทำให้หมอกที่ปกคลุมบริเวณที่พวกเธอสองคนอยู่ถูกพัดหายไปทันที พอเห็นว่าสงบลงเเล้วทั้งสองคนก็ค่อยๆลืมตาขึ้นเเล้วก็พบว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ด้านหน้าจึงค่อยๆมองขึ้นไปเเล้วจากนั้น

 

" ............"

 

ทั้งสองคนมองเห็นใบหน้าของคนที่อยู่ตรงหน้าเเล้วก็เบิ่งตาโต เป็นเครื่องเเบบสีขาวทั้งตัว ตรงหมวกที่สวมอยู่นั้นก็มีเครื่องหมายเป็นรูปท้องฟ้าสีขาวของจักรวรรดิอามาโนะติดเอาไว้ คนๆนั้นยืนอยู่ด้านหน้าของพวกเธอเเละมองมาทางนี้ด้วยรอยยิ้มจากนั้นก็พูดขึ้นมา

 

" ขอเเนะนำตัวให้รู้จักนะฉันเป็นผู้บัญชาการของจักรวรรดิอามาโนะ เเล้วก็เป็นผู้ชายเหมือนในข่าวลือที่เธอพูดมาเมื่อกี้ด้วยล่ะนะ "

 

คนที่อยู่ตรงหน้าของพวกเธอนั้นเป็นผู้ชายเเละเป็นผู้บัญชาการของจักรวรรดิอามาโนะที่เธอพูดถึงเมื่อครู่นี้ ต่อหน้าเขาวาเรสเเละเทอมิสไม่รู้จะพูดอะไรดีเเต่มองค้างอย่างเดียวเท่านั้นพร้อมกับคิดในใจ

 

" นี่น่ะเหรอผู้ชาย ทั้งการเข้ามาใกล้จนเราไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด เเถมบรรยากาศเมื่อกี้นี้มัน... "

 

" จะทำยังไงดี ต้องรีบรายงานฝ่าบาท เเต่ว่า..."

 

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังสับสนทำอะไรไม่ถูกนั้นเองอีกฝ่ายก็เอามือล้วงเข้าไปในกระเป๋า ทั้งสองคนสะดุ้งเพราะนึกว่าเป็นอาวุธเเต่พอเขาเอาออกมามันก็เป็นเเค่จดหมายสีขาวธรรมดาเท่านั้นเอง จากนั้นเขาก็ยื่นมันให้กับวาเรส ทั้งสองคนต่างมองไปที่จดหมายโดยที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการให้ตัวเองอ่านหรือว่าทำยังไง ตอนนั้นเองที่ผู้ชายตรงหน้าก็พูดขึ้นมา

 

" ขอรบกวนช่วยเอาจดหมายนี่ให้หัวหน้าของพวกเธอได้รึเปล่า ? "

 

" ...เอ๊ะ ? "

 

ทั้งสองคนส่งเสียงเเปลกใจออกมาทันทีเพราะอีกฝ่ายยื่นจดหมายมาเเล้วบอกให้ตัวเองเอาไปให้กับหัวหน้า จากนั้นผู้ชายตรงหน้าก็พูดต่อโดยไม่สนความเเปลกใจของทั้งสองคน

 

" ฉันเขียนจดหมายเเนะนำตัวกับพูดคุยเอาไว้ในนั้นเเล้ว อยากจะฝากพวกเธอที่เป็นคนรับใช้เอาไปให้หน่อยน่ะ ดูจากสัญลักษณ์ดาบคู่นั่นเเล้วมาจากจักรวรรดิบลัดเรนสินะใช่รึเปล่า ? "

 

" ...อืม "

 

ทั้งสองคนต่างพยักหน้าให้กับคำถามของชายตรงหน้า พอเขาเห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเเล้วพูดต่อ

 

" ถึงจะคิดไว้ว่าไม่น่ามีคนของจักรวรรดิไหนมาสอดส่องอยู่หรอก เเต่ก็ยังดีล่ะนะที่คิดเผื่อเอาไว้ทำให้มาเจอกับพวกเธอเรื่องมันเลยง่ายขึ้นเยอะเลย ! "

 

" พ...พูดเรื่องอะไรน่ะ "

 

วาเรสสงสัยว่าชายตรงหน้าพูดอะไร เเต่เขาก็ไม่ตอบพร้อมกับทำท่าจะเดินหันหลังกลับไป

 

" เอาเป็นว่าฝากนั่นไปให้หัวหน้าของพวกเธอด้วยละกันนะ ฉันมีธุระเเค่นี้เเหละ ไว้ถ้ามีโอกาสหน้าค่อยพบกันใหม่ "

 

เขาเดินหันหลังกลับไปพร้อมกับหมอกที่ถูกพัดไปเริ่มเข้ามาปกคลุมในบริเวณนั้นเหมือนเดิมเรื่อยๆ ตอนนั้นเองที่เทอมิสได้หันไปทางเขาเเล้วพูดเสียงดัง

 

" ด เดี๋ยวก่อน นายชื่ออะไร ! "

 

อีกฝ่ายหยุดเดินทันทีพอเธอถามเเบบนั้นจากนั้นไม่นานเขาก็หันมาบอกกับพวกเธอด้วยรอยยิ้ม

 

" ฉันชื่อว่าเรียวอิจิน่ะ ถ้าอย่างนั้นไว้พบกันใหม่นะคุณผู้หญิงทั้งสองคน "

 

พอพูดจบเขาก็เดินจากไปพร้อมกับที่หมอกหนาก็เข้าปกคลุมบริเวณนั้นจนมองไม่เห็นอีกเลย ผ่านไปสักพัก พอรู้ว่าอีกฝ่ายจากไปเเล้ววาเรสก็เข่าทรุดลงกับพื้นรวมถึงเทอมิสเองก็เช่นกัน ทั้งสองคนสูดลมหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้งพร้อมกับใบหน้าที่มีเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มไปหมด

 

" นั่นน่ะเหรอผู้ชาย...ไม่นึกเลยว่าจะเป็นเเบบนี้ "

 

" อืม...อย่างน้อยเราก็รู้ว่าข่าวลือเป็นจริงล่ะนะ เเถมจดหมายนั่น "

 

ทั้งสองคนมองไปตรงจดหมายที่เขายื่นมาให้เมื่อครู่ ตรงหน้าซองมีเขียนถึงคนรับเอาไว้อย่างชัดเจนว่า หัวหน้าของจักรวรรดิบลัดเรน ทั้งสองคนมองจดหมายนั้นอยู่สักพักจากนั้นก็หันมามองหน้าเเละพยักหน้าให้กันพร้อมกับค่อยๆลุกขึ้นยืนเเละกระโดดไปบนเรือที่จอดรอเอาไว้จากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้ากลับจักรวรรดิของตัวเองพลางในระหว่างนั้นวาเรสก็พูดขึ้นมาด้วยความเเน่วเเน่พลางจับจดหมายที่ได้รับมาอย่างเเรง

 

" ต้องรีบกลับไปบอกฝ่าบาทให้เร็วที่สุด "

 

" ใช่...ต้องเรียกหัวหน้าทุกคนมาด้วยล่ะนะ "

 

เทอมิสที่อยู่ใกล้กันเองก็พยักหน้าให้จากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้ากลับไปโดยภาวนาว่าขอให้ถึงที่หมายโดยเร็วที่สุด ในระหว่างทางนั้นเองก็มีหลายครั้งที่ทั้งสองคนนึกไปถึงบรรยากาศที่น่ากลัวจนหายใจไม่ออกหลายครั้งเหมือนกัน

 

อีกด้านหนึ่งในจักรวรรดิอามาโนะทางด้านของฟุยุมิที่กำลังมุงหน้าไปที่ห้องของเรียวอิจิ พอมาถึงหน้าประตูห้องเธอก็รีบเปิดเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอช้า

 

" คุณเรียวอิจิคะ ฉันมารับเเล้ว...กรี๊ดดดดด ! "

 

พอเห็นสภาพนั้นเธอถึงกับร้องออกมาเสียงดังทันทีเพราะเจ้าตัวไม่อยู่ในนั้น เห็นเเต่กองเอกสารเพียงอย่างเดียวกับผนังที่ถูกฟันเป็นรูจนเห็นทะเลด้านนอก

 

" คุณเรียวอิจิอยู่ที่ไหนกันคะ ! "

 

เสียงตะโกนของเธอดังก้องไปทั่วท้องทะเลเเละศูนย์บัญชากรทันที

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น