อิพริ้ง
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter​:18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 275

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter​:18
แบบอักษร

 

" กินอีกสักสองสามคำนะครับ" 

 

" ผมอิ่มแล้วครับ" 

 

คุณหมอที่เอาแต่ส่ายหน้าปฏิเสธไปมาดวงตากลมคู่นั้นยังคงแดงก่ำใบหน้าหวานก็งอง้ำลง​ ส่วนข้าวต้ม​ที่อยู่​ในถ้วยก็ไม่ได้ลดลงไปจากเดิมเลยสักนิด​

 

หวังอี้ป๋อที่แอบแว๊บออกไปซื้อข้าวต้มให้คุณหมอที่เพิ่งจะได้นอนตอนตีห้าหลังจากที่เขาเช็ดตัว​ เปลี่ยนเสื้อผ้าและเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่ให้เพื่ออีกคนจะได้นอนแบบสบายตัว แต่พอกลับมาก็เจอคุณหมอกำลังนั่งร้องห่มร้องไห้​อยู่บนเตียง​กว่าจะปลอบให้หยุดร้องและกินข้าวได้ก็ใช้เวลากันนานพอสมควร​

 

คุณหมอป่วย

 

" คุณจะไปไหนอีกค​รับ?" 

 

แถมยังงอแงหนักด้วย

 

" เอาถ้วยข้าวไปเก็บครับ" 

 

คลี่ยิ้มบางๆให้กับคนหมอที่ติดเขาแจ​ ก่อนจะเดินเอาถ้วยข้าวมาเก็บไว้ในครัว​

 

" คุณ..." 

 

เนี่ย! เดินออกมายังไม่ถึงหนึ่งนาทีเสียงของอีกคนที่อยู่ในห้องนอนก็ดังขึ้น

 

โคตรจะงอแง! 

 

สุดท้ายก็ต้องรีบหายาแล้วกลับเข้ามาในห้องเพราะเดี๋ยวจะโดนงอนเหมือนเมื่อเช้าอีก​ 

 

" เดี๋ยวคุณพักผ่อน​เลยนะ" 

 

" คุณจะไปไหนครับ?" 

 

มือเล็กของคุณหมอยื่นมารั้งแขนของเขาที่กำลังจะหันหลังกลับออกไปนอกห้องไว้พร้อมกับทำหน้าอ้อนอย่างกะลูกแมวที่กำลังจะโดนเจ้านายทิ้ง

 

หยุดน่ารักได้แล้วคุณหมอ

 

​​​​​" ผมจะเอาผ้าปูที่นอนไปซักครับ" 

 

" เดี๋ยวค่อยซักไม่ได้หรอครับ" 

 

" ครับ?" 

 

" อยู่​เป็นเพื่อนผมก่อนนะครับ"

 

​​​​​​" นะนะ" 

 

แล้วเขาจะไปไหนรอด! 

 

ก้มลงไปฟัดแก้มคนขี้อ้อนอยู่สักพักแล้วค่อยทิ้งตัวนอนลงข้างๆอ้าแขนเพื่อรอให้อีกคนเข้ามาในอ้อมกอด​ ใบหน้าหวานที่แนบอยู่กับแผ่นอก​ เห็นแค่กลุ่มผมดำที่โผล่ออกมาให้เขาได้สูดดมและหอมเล่น​ ป่วยสักอาทิตย์​สองอาทิตย์​เลยได้มั้ยถ้าป่วยแล้วจะขี้อ้อนขนาดนี้

 

​​​​​" โทรไปลางานแล้วใช่มั้ย​ครับ"

 

​​​​​​" อื้อ... โทรแล้วครับ" 

 

" ครับ​ งั้นก็นอนได้แล้วครับ" 

 

" ครับ" 

 

กดจูบลงบนผมนุ่มของคุณหมอก่อนที่แล้วเปลี่ยนมาลูบหัวของอีกคนอย่างแผ่วเบาๆเพื่อกล่อมคุณหมอที่งอแงให้หลับ ดีที่วันนี้เขาไม่มีงานที่ไหนก็เลย​สามารถ​อยู่​ดูแลเซียว​จ้าน​ได้ทั้งวัน​ เนี่ยเดี๋ยวก็ต้องเอาผ้าไปซักอีก​ เริ่มเห็นแววความเป็นพ่อบ้านของตัวเองแล้วล่ะ​...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

//

 

" ไม่หยุดต่ออีกสักวันหรอครับ?" 

 

" ไม่ครับ​" 

 

ร่างบางที่กำลังยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกหันไปมองอีกคนที่กำลังนอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงของตัวเอง หลังจากที่ลางานและพักอยู่ที่ห้องของหวังอี้ป๋อไปสามวันเต็มๆเมื่อคืนคุณหมอเลยตัดสินใจที่จะกลับมานอนที่ห้องของตัวเองแต่สุดท้ายคุณไอดอลคนดังก็หอบข้าวหอบของตามมานอนที่ห้องของเขาด้วยอยู่ดี

 

ใครกันแน่ที่งอแง... 

 

" ผมทำอาหารเช้าไว้เผื่อแล้วนะครับ "

 

" ขอบคุณ​ครับ​" 

 

" งั้นผมไปทำงานก่อนนะครับ" 

 

" เดี๋ยวก่อนครับคุณ" 

 

" ครับ?" 

 

หวังอี้ป๋อผงกหัวขึ้นมาจากหมอนพร้อมกับเอ่ยเรียกคุณหมอที่กำลังจะก้าวออกจากห้องไว้ซะก่อน

 

" มานี่ก่อนครับ" 

 

" ครับ?" 

 

ถึงจะงงแต่ขาทั้งสองก็ยังก้าวไปหาอีกคนที่ยังขี้เซาอยู่​บนเตียง​ วันนี้หวังอี้ป๋อมีบินไปถ่ายแบบในช่วงบ่าย ก็เลยไม่ต้องรีบตื่นเช้าเหมือนกับเขาที่ต้องไปราวน์​วอร์ดหลังจากนอนซมอยู่บนเตียง​ให้คุณไอดอลดูแลมาสามวันและแล้ววันนี้ก็ได้เวลาที่คุณหมอต้องกลับไปทำงานตามเดิมสักที

 

" มีอะไรเหรอครับ? " 

 

หวังอี้ป๋อค่อยๆลุกขึ้นนั่งเอนตัวพิงหัวเตียงก่อนจะยิ้มแป้น​ออกมาให้กับคุณหมอที่ยังยืนทำหน้างงอยู่ข้างเตียง

 

" ก่อนจะไปทำงานต้องทำยังไงก่อนครับ?" 

 

" ครับ?" 

 

บางคนที่ทำแก้มพองลม​พร้อมกับยกนิ้วขึ้นแตะบนแก้มตัวเองเบาๆ​

 

" อะไรเหรอครับ?" 

 

คุณหมอที่แกล้งเอียงคอถามพร้อมกับกลั้นยิ้มเอาไว้​ ส่วนคนที่นั่งอยู่บนเตียงน่ะก็ค่อยๆหน้าบึ้ง​ลง

 

​​​​​แต่ไม่ถึงนาทีก็เปลี่ยนมาฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์​พร้อมกับดึงแขนของคุณหมอให้เซถลา​ไปนั่งลงบนตัก​ของตัวเอง

 

" เล่นอะไรของคุณเดี๋ยวเสื้อผมยับ" 

 

" เดี๋ยว​ผมรีดให้ใหม่ก็ได้ครับ" 

 

เมื่อคืนเขาก็เป็นคนรีดเสื้อให้คุณหมอจะรีดใหม่ให้อีกสักรอบจะเป็นไรไป

 

นี่ความเป็นพ่อบ้านที่ดี! 

 

ยกมือขึ้นมากอดเข้าที่เอวบางพร้อมกับวางคางไว้บนไหล่เล็กของคุณหมอ

 

" ผมต้องคิดถึงคุณมากแน่ๆ" 

 

เซียว​จ้าน​ที่ได้ยินอีกคนเสียงอ่อนก็คลี่ยิ้มออกมา​ มือเล็กวางทับบนมือใหญ่ก่อนจะหันหน้ามาหอมแก้มหวังอี้ป๋อไปฟอดหนึ่งอย่างเอ็นดู

 

" ผมก็คงไม่ต่างกันหรอกครับ " 

 

พูดเสร็จแล้วก็กระพริบตาปริบๆพร้อมกับยิ้มหวานเห็นแบบนี้แล้วหวังอี้ป๋อก็อดใจไม่ได้ที่จะฟัดแก้มกลมๆนั้นคืนบ้าง

 

ก็ใครใช้ให้ทำตัวน่ารักกันเล่า! 

 

 

 

 

 

" ตรงนั้นยังไม่เรียบเลยนะครับ" 

 

และก็นั้นแหละสุดท้ายเขาก็ได้มานั่งรีดผ้าให้คุณหมอใหม่อีกรอบ

 

" ครับ" 

 

​​​​​​" ตรงนั้นด้วยครับ" 

 

สั่งเหมือนแม่(ของลูก)​เลยเว้ย! 

 

หวังอี้ป๋อที่พยายามรีดตามที่อีกคนสั่ง​ เสร็จแล้วก็ยื่นเสื้อให้กับคุณหมอที่ตอนนี้สวมแค่เสื้อกล้าม​สีขาวผืนบางๆ

 

เนี่ยจงใจอ่อยกันชัดๆ

 

" มองอะไรครับ?" 

 

" เปล่าครับ" 

 

คุณหมอที่แต่งตัวไปกลั้นยิ้มไปเมื่อเห็นอีกคนมองมาที่ตัวเองอย่างตาละห้อย​

 

เด็กหื่นเอ้​ย! 

 

" ผมไปทำงานแล้วนะครับ​ เซฟไฟลท์นะครับ" 

 

แต่งตัวเตรียมกระเป๋าเสร็จก็บอกลาอีกคนที่เปลี่ยนมานั่งหน้าหงอยอยู่โซฟากลางห้องนั่งเล่น

 

" ให้ผมไปส่งมั้ย? "

 

" ไม่ต้องครับ​ กินข้าวแล้วก็เก็บของเตรียมบินเถอะครับ" 

 

" ครับ​ " 

 

บางคนพยักหน้าตกลงอย่างว่าง่ายเห็นแบบนี้ก็อยากจะเดินกลับไปกอดปลอบอีกคนแต่ก็นั้นแหละเดี๋ยวไปราวน์​วอร์ดกันไม่ทันพอดีแค่นี้ก็แทบจะสายอยู่แล้ว

 

" ถึงโรงบาลแล้วทักมาหาผมด้วยนะครับ"

 

ได้แต่อมยิ้มให้กับเสียงที่ดังเล็ดลอด​มาจากประตูห้องก่อนที่รองเท้าผ้าใบสีขาวจะพาคุณหมอมาหยุดอยู่ที่หน้าลิฟต์​

 

และก็เป็นครั้งแรกที่คุณหมอต้องออกไปทำงานพร้อมกับใจที่หวิวๆ​ ก็สามวันที่ผ่านมาน่ะเขาติดคุณแฟนงอมแงมเลย​ แต่ก็นั้นแหละโตๆกันแล้วต่างคนต่างก็มีหน้าที่ของตัวเองที่ต้องรับผิดชอบ​

 

เราไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาก็ได้​ แค่วินาที​ที่บังเอิญ​คิดถึงกัน​ มันสามารถ​ทำให้เราหายเหนื่อยจากงานที่ทำอยู่​ และลืมความวุ่นวายที่ต้องพบเจอในแต่ละวันได้

 

​แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1​ คอมเมนท์​

=

1​ ล้าน​กำลัง​ใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น