คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทรมานหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 149

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทรมานหัวใจ
แบบอักษร

 

 

ย่าจันทร์ชวนคุยจะได้เพิ่มคะแนนความนิยมให้หลานชายหน่อย หลังจับได้ว่าอาทิตยาเริ่มจะมีใจ 

“ก็ไม่มีอะไรครับคุณย่า เหมือนเดิม ตอนเช้าเข้าไปดูแปลงผัก ตอนเย็นไปดูรีสอร์ต กลางวันก็นอน เล่นเกม เวลาว่างผมมีเยอะจะตาย” 

“ย่ะ อย่าให้เห็นว่าป่วยหนักถึงขั้นหามส่งโรงพยาบาล” เหน็บเข้าให้เจ้าหลานชายคนโปรดยกไหล่เล็กน้อยทำนองว่าไม่รู้จะตอบท่านยังไง หญิงชราเอ็นดูกึ่งหมั่นไส้ มองลอดผ่านกรอบแว่นไปยังแม่ด้ายกับหนูเอย 

“แล้วหนูเอยทำงานกับพี่เขาเป็นยังไงบ้าง งานเยอะไหม” 

“เยอะค่ะคุณย่า” ถามตรงก็ตอบกลับไปตรงๆ คนแก่หัวเราะ 

“พี่เขาเห็นอะไรได้เงินก็ทำหมดไม่รู้จะขยันไปไหน กรรมเลยตกมาอยู่กับลูกน้อง ยังไงช่วงหนูศรีไม่อยู่งานส่วนไหนทำไม่ทันก็บอกพี่เขานะ” 

“ค่ะ” อาทิตยายิ้มรับคุณย่าจันทร์ ก่อนจะหันไปสบตาอาชวิน 

“จานนี้อร่อยนะครับ แม่ด้าย แม่ฟ้า คุณย่ากินเยอะๆ นะครับ” หนุ่มเพียงหนึ่งเดียวตักเมนูเพื่อสุขภาพบริการสาวรุ่นใหญ่ทั้งสามคน เว้นเพียงอาทิตยาเท่านั้นที่ไม่ได้รับการดูแล ทว่าหล่อนก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร หลังจบอาหารมื้อเที่ยงอาชวินขับรถยนต์ไปส่งแม่ด้ายกับหลานชายตัวน้อย 

เจ้าหนูคึกคักไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนจะเล่นกับเขาให้ได้ อาชวินไปไหนไม่ได้จึงต้องเข้ามาเล่นกับแกในบ้านของพ่อผู้ใหญ่ พ่อโยไปดูปุ๋ยที่ที่ทำการผู้ใหญ่บ้านส่วนแม่ด้ายหายไปไหนไม่รู้ ทิ้งเขาให้อยู่กับอาทิตยาแล้วก็มีตัวแถมหนึ่งคนคือเจ้าหนูกัปตันแสนน่ารัก ยิ่งมองยิ่งหลง อยากมีลูก 

“น้ำค่ะพี่อาร์ม” เจ้าของบ้านนำน้ำหวานเย็นชื่นใจมาเสิร์ฟ 

“ไม่รู้ว่าแม่ด้ายเดินออกไปไหน น้องเอยอยู่กับลูกสองคนได้ไหมหรืออยากให้พี่นั่งรอเป็นเพื่อน ได้นะ พี่ไม่ได้มีธุระให้รีบกลับ” 

“อีกเดี๋ยวแม่ด้ายคงกลับมา แต่… พี่อาร์มอยู่รอด้วยก็ดีค่ะ” แสนจะอาย เป็นคนผลักไสเขาออกไปเองแท้ๆ แต่กลับต้องกลืนน้ำลายตัวเอง เราสองคนหลบสายตากันชั่วครู่ชั่วยามก่อนจะใจตรงกันเงยหน้าขึ้นมา ราวกับโลกหยุดหมุน ณ วินาทีนี้ เราไม่สามารถละสายตาออกจากกันได้เลย 

“แอ้…” ทว่าก็ต้องหยุดมองตากันจนได้เพราะตาหนูกัปตันร้องไห้ อาทิตยารีบเข้ามาดูพบว่าแกอึใส่แพมเพิร์ดสงสัยแกจะไม่สบายตัว 

“โดนทิ้งระเบิดจนได้” แย่จัง แม่ด้ายไม่อยู่ด้วยสิ 

“น้องเอยไปหาแพมเพิร์ดกับกางเกงใหม่มานะเดี๋ยวพี่จัดการเอง” เขาไม่ถามหรือไม่สงสัยอะไรทั้งนั้นเข้ามาช่วยอุ้มกัปตันพาไปทำความสะอาดทันที คล่องแคล่วราวกับเป็นคุณพ่อมือโปรเลี้ยงลูกเกินสิบคน 

ลูกสาวเจ้าของบ้านเตรียมของตามที่อาชวินสั่งก่อนจะมาเกาะขอบประตูห้องน้ำคอยส่งกำลังใจให้ มองอาชวินดูแลเด็กน้อยวัยสามเดือนอย่างคล่องแคล่ว อุ้มกลับมาใส่แพมเพิร์ดจนตาหนูสบายตัวขึ้นหัวเราะอิ๊กๆ 

“เป็นเด็กดีต้องนอนเยอะๆ รู้ไหม …หอม” เขาจุ๊บตาหนู นั่งมองแกเพลินๆ ไม่ถึงห้านาทีเด็กน้อยก็อ้าปากง่วงแล้วในที่สุดแกก็หลับสนิท 

“ขอบคุณนะคะ เอยเลี้ยงเด็กไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่” หญิงสาวนั่งพับเพียบข้างอาชวิน ชวนเขาคุย เป็นการบอกนัยๆ ว่ากัปตันไม่ใช่ลูกตัวเอง แต่เหมือนว่าสมองเขาจะทึ่มเกินไปจึงตีความหมายเป็นอย่างอื่น 

“เพื่อนพี่ก็เลี้ยงไม่ค่อยเก่งกันเยอะ ส่วนใหญ่ทำงานหนัก ตอนเล็กเอามาฝากให้คุณปู่คุณย่าเลี้ยงรอโตก็มารับกลับไปอยู่บ้านด้วยกัน น้องเอยอยู่กรุงเทพนาน ที่นั่นเหมือนจะมีที่ฝากเลี้ยงเยอะเลยใช่ไหมพี่เคยเห็น” 

“ก็ใช่ค่ะ แต่เอยก็ไม่ไว้ใจให้ใครมาเลี้ยงกัปตันแทนเอย” 

“พี่ว่าน้องเอยย้ายกลับมาอยู่บ้านก็ดีแล้วนะ คนช่วยเลี้ยงเยอะดี แต่พ่อของกัปตันเขาจะคิดถึง… น้องเอยกับลูกได้นะ ไม่ดีตรงนี้แหละ” 

มองในมุมเขาถ้าแฟนท้องแล้วคลอดลูกหน้าตาน่ารักขนาดนี้ ก็คงไม่อยากห่างกัน แต่เขาคิดว่าอาทิตยาคงจะมีปัญหาอะไรสักอย่างกับชายคนนั้น จะอะไรก็แล้วแต่เขาไม่อยากสอดมือเข้าไปยุ่ง 

“เอย… เอย… คือเอย…” พูดยังไงดี จะบอกความจริงเลยไหม หรือจะเก็บไว้เป็นความลับเหมือนเดิม น้ำท่วมปากไปหมดพูดอะไรก็ไม่ออก 

“อ้าว พ่ออาร์มยังไม่กลับเหรอจ๊ะ แม่ไปดูพ่อโยทำงานมา” แม่ด้ายเพิ่งจะเข้ามาในบ้านเดินผ่านเข้ามาเห็นทั้งสองคนกำลังนั่งมองตาหนู 

อาชวินหันมามองจากนั้นรีบลุกขึ้นยืน “ยังครับ แต่ว่าจะกลับพอดี ผมกลับเลยนะครับ” ไหว้แล้วออกไปทันที เขาไม่ได้หันมามองอาทิตยา 

งงสิทีนี้ แม่ด้ายมองตามแผ่นหลังกำยำของเจ้านายลูก ก่อนจะหันมามองใบหน้าเจื่อนๆ ของลูกสาว กำลังจะถาม แต่ลูกก็รีบเดินตามอาชวินออกไป  

“สองคนนี้ยังไงกันแน่ เปลี่ยนกันหนีเปลี่ยนกันตามอยู่ได้” 

“พี่อาร์มคะ พี่อาร์ม อย่าเพิ่งไปค่ะ” จ้ำฝีเท้าเดินตามออกมาจนทัน เกาะขอบประตูไว้ให้เขาลดกระจกลงมาคุยกับตนเอง 

“เย็นนี้มีตลาดในอำเภอ พี่อาร์มว่างหรือเปล่า พอจะขับรถพาเอยเข้าไปซื้อของได้ไหม” 

อาทิตยาขอร้องเสียงหวานแต่ในหัวเขากลับเหมือนมีเสียงอะไรไม่รู้ตัดกันไปตัดกันมา จำได้แค่วันนั้นถูกน้องตัดรอนน้ำใจบอกไม่รักเขา 

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ปากไวตอบรับ “ได้สิ เดี๋ยวพี่มารับนะ” 

 

 

 

ฮั่นแน่ๆๆ จะไปสารภาพรักพี่เขาเหรอ อย่างนี้แหละน้าา 

พอเขาจีบก็ทำรำคาญ ทำเมินใส่ โดนเองบ้างถึงเข้าใจ อิอิ 

 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนิยายนะคะ 

  

  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น