แม่มดแมว
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 พลังที่ตื่นขึ้นมา

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 พลังที่ตื่นขึ้นมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 40

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 พลังที่ตื่นขึ้นมา
แบบอักษร

บ้านที่แสนอบอุ่นที่ใครๆต่างเรียกว่าคฤหาสน์ พื้นที่กว้างหลายพันไร่นอกชานเมือง สวนหย่อมต้นไม้ใบหญ้าเขียวขจี แลดูสงบร่มเย็น รายล้อมด้วยเหล่าบอดี้การ์ดมากมาย ทำหน้าที่เพื่ออารักขาผู้เป็นเจ้าของของคฤหาสน์ และรักษาความปลอดภัยให้กับคนในครอบครัวผู้เป็นใหญ่ "อทิคัส" ผู้มั่งคั่ง และมีชื่อเสียง มีธุรกิจมากมาย มาเฟีย ฉายา "เจ้าพ่ออินทรีย์" จากอันตรายจากรอบด้าน และสาวใช้ แม่ครัว สิบกว่าชีวิต ต่างอยู่รวมกันในพื้นที่ภายในรอบรั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ ทุกคนต่างมีห้องพักที่อยู่ห่างออกจากตัวคฤหาสน์ เพื่อไม่ให้เกิดวุ่นวายมากจนเกินไปของคนในคฤหาสน์ ทุกคนต่างได้รับสะดวกสบาย เงินเดือนที่ได้มากกว่าคนทั่วไป ทุกคนจึงทุ่มเทกับงานที่ทำนี้

จิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ

"นี่เจ้ามนุษย์ตื่นๆ"

"อืออออ ใครมันมาส่งเสียงดังหน้ารำคาญแถวนี้เนี่ย" มิเอลลืมตาตื่นมาอย่างหัวเสียสุดๆเพราะพึ่งได้นอนเมื่อตอนตี4 เพราะต้องทำงานจัดการเอกสารต่างๆ ของธุรกิจทั้งของพ่อและแม่ที่ตนรับผิดชอบ

"เจ้าว่าเจ้ามนุษย์คนนั้นจะได้ยินที่พวกเราเรียกไหม"นกตัวใหญ่เอ่ยถามเจ้านกตัวเล็ก

"นี่เจ้ามนุษย์ พวกข้าหิวแล้ว รีบลุกขึ้นมาไปเอาอาหารมาให้พวกเราได้แล้ว" นกตัวเล็กเริ่มโวยวายเสียงดังขึ้น

"อือออ เสียงดังจัง" หญิงสาวหันไปมองตามเสียงแต่ก็ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆเลย แต่เสียงนี้มันใกล้มากๆ มองไปก็เจอแต่นกสองตัวเท่านั้นที่มาเกาะอยู่ริมหน้าต่างข้างเตียงนอน

"นี่ๆนางมองมาทางนี้แล้ว"

"นี่เจ้ามนุษย์พวกข้าหิวจะตายแล้ว รีบเอาอาหารมาให้ข้ากินเร็วๆเข้า ข้าไม่ชอบเศษขนมปังนะ เอาเม็ดทานตะวันมาเร็วเข้า" เจ้านกตัวเล็กรีบโวยวายเพราะตนเองหิวมากๆ แถมบินมาไกลจากรังของมัน

มิเอลตกใจตื่นทันที จากง่วงๆตาสว่างเลยทีเดียวเพราะได้ยินเสียงเจ้านกตัวน้อยโว๊ยวายร้องขออาหารพรางขยับปีกไปมา

"อะไรกันฉันฝันใช่ไหมเนี่ย นกพูดได้อย่างไรกัน ต้องฝันแน่ๆ" มิเอลพึมพำอย่างตกใจ

เพียะ

เสียงตบแก้มอย่างแรงของหญิงสาว

"โอ๊ย!! " มิเอลร้องขึ้นทันทีเพราะความเจ็บที่แก้มเป็นของจริงมันไม่ใช่ความฝัน

"ก็พูดได้นะสิ ข้าพูดได้มานานแล้ว มีแต่เจ้าที่โง่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง"นกตัวใหญ่กว่าพูดกว่ากับหญิงสาวทันที เมื่อเห็นหญิงสาวตบแก้มตัวเองและพึมพำกับตัวเอง

"นี่ อย่ามาเมินข้านะ เพื่อนข้าก็บอกไปแล้วนะว่าพวกข้าพูดได้มานานแล้ว"นกตัวเล็กพูด

"เอ๊ะ~~~~" มิเอลตกใจจนหล่นจากเตียงทันที

"เห้อ เธอนี่มันโง่จริงๆฉันพูดอยู่กับเธออยู่นะเป็นเธอที่ฟังไม่รู้เรื่องเอง โง่จริงๆ" นกน้อยขยับปีกไปมาพร้อมพูดว่ามิเอล

"ฟังให้ดีนะพวกข้าชอบกินเม็ดทานตะวัน ยังไม่รีบไปเอามาให้อีก" นกตัวเล็กบอกอย่างหัวเสียที่มนุษย์สาวผู้นี้ยังไม่ลุกไปเอาเม็ดทานตะวันมาให้สักที

"นี่ นี่ นี่ "

"นี่นกพูดได้รึเนี่ย"มิเอลชีนิ้วว่านกสองตัวริมหน้าต่างที่พูดกับตัวเอง

"เป็นนกแล้วพูดไม่ได้รึไง เธอกำลังดูถูกข้านังโง่"นกตัวใหญ่เอยว่ามิเอลทันที

"ขอโทษจ้าาา"มิเอลขอโทษทันทีและลุกไปหาเม็ดทานตะวันในครัวอย่างงง

"อร่อยๆ อร่อยจริงๆ เม็ดทานตะวันแสนอร่อย"นกทั้งสองกินไปพูดไปกัน มิเอลยังงงที่ตนเองได้ยินเสียงนกน้อยทั้งสองพูดคุยกันอยู่ริมหน้าต่าง ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไปดี จะบอกพ่อ แม่ และพี่ชายทั้งสองอย่างไรดี ที่ตนเองนั้นได้ยินนกพูดได้ คงได้ถูกจับเข้าโรงพยาบาลบ้าแน่ๆ

ก๊อก ๆ ๆ

"มิเอลลูกตื่นยังจ้ะ สายแล้วนะลูกรัก"เสียงผู้เป็นแม่เรียกปลุกลูกสาวคนเดียวของตนอย่างอ้อนโยน

"ตะ ตื่น แล้วค่ะแม่" มิเอลตอบกลับคนเป็นแม่ทันทีแต่ยังมีอาการตกใจอยู่ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ

"ตื่นแล้วก็ลุกมาทานข้าวได้แล้วลูก ค่อยอาบน้ำ แต่งตัวไปทำงาน"คนเป็นแม่บอกแล้วลงไปชั้นล่างของบ้านทันที

มิเอลรีบลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วรีบลงไปในห้องอาหารทันที ก็เจอคุณพ่อนั้งดื่มกาแฟกับทานข้าวอยู่พร้อมพี่ชายทั้งสองของเธอ

"ตื่นแล้วหรือลูก วันนี้จะเข้าไปทำงานกี่โมงคะ ไปพร้อมพ่อไหมบ่ายๆค่อยเข้าบริษัทกัน" คนเป็นพ่อถามลูกสาวอย่างเอาใจเพราะช่วงนี้ลูกสาวทำงานหนัก อดหลับอดนอนมาหลายวัน เพราะมีโครงการที่ถูกนำเสนอมาเยอะ ส่งมาให้ลูกวิเคราะห์ก่อนเริ่มโครงการนั้น และยังต้องงานออกแบบชุดในคอลเลคชั่นฤดูร้อนหน้าที่จะถึงในอีกไม่กี่เดือนนี่ของผู้เป็นภรรยา

"ค่ะคุณพ่อเดียวหนูออกไปพร้อมพ่อค่ะ" มิเอลตอบพ่อทันทีขณะกำลังกินขนมปังตรงหน้าเพื่อรอข้าวของเธอ เพราะขี้เกียดขับรถไปเอง

"สีหน้าน้องซีดๆนะเป็นอะไรรึเปล่า ไม่สบายให้พี่เรียกหมอมาดูไหม" อเล็กซิสถามน้องสาวอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นสีหน้าซีดๆของน้องสาวเลยเป็นห่วงว่าจะไม่สบาย

"ไม่เป็นไรค่ะพี่อเล็กซิส น้องสบายดี แค่ง่วงๆอยู่นะคะ" มิเอลรีบบอกพี่ชายเพราะไม่อยากให้ใครเป็นห่วงเธอ

"มาแล้วจ้าข้าวผัดปู ของโปรดของลูกสาวผู้น่ารักของแม่"เมย่า นายหญิงของคฤหาสน์ภรรยาคนสวยของมาเฟียอทิมัส คุณแม่ลูกสามที่ยังคงความสวยทั้งที่อายุเข้าเลข4แล้ว เจ้าของร้านเครื่องเพชร และร้านเสื้อผ้าแบรดน์ดังระดับโลก

"เย่ มิเอลจะได้มีแรงไปทำงานกับคุณพ่อสุดที่รัก และมีพลังไปนั่งอ่านโครงการบ้าของคนแก่ที่เสนออะไรไม่รู้ไร้สาระมากมาให้มิเอลอ่านได้ทุกวัน" หญิงสาวบอกคนเป็นแม่อย่างเหนื่อยใจ ทุกวันนี้ผู้บริหารต่างยื่นเอกสารและข้อเสนอต่างๆมาให้ตนเองพิจารณาอยู่เสมอ ไหนจะบัญชีที่ช่วงนี่มีข้อผิดพลาดมากมาย ทำให้เธอปวดหัวทุกวัน

มิเอลรีบทานข้าวผัดทันที ทุกคนต่างกินข้าวกัน พูดคุยกันอยากมีความสุข โดยไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้จะมีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น