PinkFox

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หน้าฝนแห่งความทรงจำ

ชื่อตอน : หน้าฝนแห่งความทรงจำ

คำค้น : Secret Of Fox

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 02:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หน้าฝนแห่งความทรงจำ
แบบอักษร

ณ.ป่าใหญ่ 

ธรรมชาติในป่าเเห่งนี้ช่างสวยงาม ความงามที่เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ต่างมีความสุข หลายปีก่อนฉันได้มาณ. ที่เเห่งนี้ที่เเห่งความทรงจำ ที่ที่ฉันเเละคุณตาได้เที่ยวด้วยกันก่อนคุณตาจะเสีย ทั้งที่มันควรจะเป็นธรมชาติที่สวยงามเหมือนเมื่อก่อนเเท้ๆ แต่ทำไม พื้นที่ป่าโดนบุกรุกกลายเป็นโรงงาน กลายเป็นคอนโด กลายเป็นหมู่บ้านจัดสรร ไม่ก็รีสอร์ทไปหมด และที่เลวร้ายกว่านั้น มีการล่าสัตว์จนเหลือพื้นที่ป่าเเค่ไม่กี่ไร่มนุษย์ช่างโหดร้ายทั้งที่ปากก็บอกว่าจะช่วยกันรักษาไว้เเท้ๆ....... 

สวัสดีฉันชื่อ สุดาพร ศิริวัตน์ ชื่อเล่นหรอเรียกฉันว่า สมายด์ ก็ได้ฉันเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเเห่งหนึ่งซึ่งเคยได้ชื่อว่าอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงาม แต่ในปัจจุบันกลับตรงข้ามกับอดีต สิ่งที่มนุษย์ทำช่างโหดร้ายเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ไร้บ้านจึงต้องเข้ามาในตัวเมืองสุดท้ายก็โดนฆ่าตายไม่ก็โดนจับไปขังในกรง ฉันเป็นคนรักธรรมชาติมากเหมือนที่คุณตาสอนไว้ "จงรักทุกชีวิตบนโลกเหมือนที่ทุกชีวิตบนโลกรักเรา" ฉันจึงมาเรียนในคณะการจัดการป่าไม้ แต่ช่วงนี้เป็นหน้าฝน ผ่านมาเเล้วเทอมนึงฉันพยายามเรียนอย่างหนักจนในที่สุดก็ปิดเทอม ทุกคนกลับบ้านกันหมด ส่วนฉันตัดสินใจใช้เวลาทำวิจัยเกี่ยวกับจำนวนจิ้งจอกในภูเขาหลังมหาลัยที่มีพื้นที่ป่าเเค่ไม่กี่ไร่  

เช้าวันนี้ช่างสดใสฉัน เอื้อมมือถือมาเช็คเวลา ดินไปล้างหน้า คว้าเป้คู่ใจเเละกล้องถ่ายภาพเดินไปบนภูเขา อากาศก็ดูสดใสต่างกับที่พยากรอากาศบอกว่ามีฝนตกหนัก ฉันเดินไปเรื่อยๆเข้าไปในป่าเรื่อยๆจนในที่สุด นั้งไงเจ้าจิ้งจอกหนุ่มกำลังเดินอยู่เเถวนั้นลำตัวของมันดูสมบูรณ์เเต่สีของมันเป็นสีขาวออกชมพู สงสัยจะเป็นจิ้งจอกเผือกหาได้ยากสุดๆฉันคว้ากล้องพร้อมถ่ายเเต่ว่า ฝนก็ได้ตกมาพอดีพอหันไปอีกทีเจ้าจิ้งจอกก็หายไปเเล้ว ฉันจึงไปหาที่หลบฝน 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ฉันคิดว่าวันนี้คงต้องกลับเเล้วเพราะฝนไม่มีทีท่าที่จะหยุดจนจากป่าที่เงียบก็มีเสียงดัง "ปัง!!!!"เสียงปืนไม่ผิดเเน่คงเป็นพวกพรานล่าสัตว์สักพักนำ้ฝนที่ไหลลงมาจากทางลงเขาก็เป็นสีเเดงเจ้าจิ้งจอกหนุ่มเดินมาด้วยความเจ็บปวดเเล้วล้มลง ฉันวิ่งไปดู ท่าทางที่เจ็บปวดอยู่ พร้อมทำหน้าขู่เพื่อที่จะป้องกันตัวฉันวิ่งไปตามคุณลุงยามที่อยู่เเถวนั้นเเล้วพามันไปหาสัตวแพทย์คลีนิกใกล้ๆ โหดร้ายทำไมถึงต้องทำขนาดนี้มันก็มีชีวิตนะฉันยืนมองเเละได้คิดในใจ คุณหมอหยุดการรักษาลงพร้อมมองหน้าฉันเเล้วพูดว่า "ขอโทษนะหนูกระสุนมันโดนจุดสำคัญหนะ มันตายเเล้วเเหละ"หมอพูด ฉันเข้าใจดีฉันจึงขอบคุณคุณหมอเเล้วนำศพมันไปฝังที่ภูเขา หลังจากนั้นฉันจึงให้สัญญากับตนเองว่าจะไม่ให้สัตว์ตัวไหนโดนล่าอีก เพราะทุกชีวิตมีค่า ทุกชีวิตสมควรมีชีวิต ช่างเป็นหน้าฝนที่หน้าเศร้าเเละฉันจะไม่มีวันลืม...... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น