Red Bamboo

*ประกาศจากผู้เขียน* แจ้งให้ทราบว่า ทุกวันที่ 16 - สิ้นเดือน จะลงงานช้ากว่าปกติ หรืออาจไม่ได้ลงเลย แล้วจะมาว่างเขียนอีกที ตั้งแต่วันที่ 2 - 15 ของทุกเดือน ซึ่งเป็นช่วงเวรกลางคืนที่ผมว่างเขียน จึงประกาศมาให้ทราบโดยทั่วกัน ขอบคุณและขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ

ตอนที่ 64 บุรุษล้วนสารเลว

ชื่อตอน : ตอนที่ 64 บุรุษล้วนสารเลว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 16

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 19:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 64 บุรุษล้วนสารเลว
แบบอักษร

ตอนที่ 64 บุรุษล้วนสารเลว 

 

ความมืดปกคลุมไปทั่วทุกหย่อมหญ้า มีเพียงแสงจากดวงดาวและจันทราที่ส่องแสง เสียงหรีดหริ่งเรไรที่ขับร้องประสานเสียง ชวนเคลิบเคลิ้มให้หลับใหลนอนฝันดี เนี่ยฟงยังเดินตามราชครูอย่างต่อเนื่อง จากตัวเมืองเข้าสู่ป่าที่เงียบสงัด เหล่าทหารหญิงที่จ้องมองเนี่ยฟงอย่างไม่ลดละสายตา ทำให้เนี่ยฟงรู้สึกเสียวซ่าไปทั้งตัว

“พวกนางพาข้าเข้ามาในป่าเช่นนี้ หรือพวกนางจะทำมิดีมิร้ายกับข้ากัน!!”  

เนี่ยฟงขบคิดในใจ พร้อมกับหยาดเหงื่อที่รินไหลอยู่กลางหลัง ทุกการก้าวเดินของเนี่ยฟงนั้น เต็มไปความหวาดระแวง... ทันใดนั้น! ราชครูผู้เลอโฉมก็หยุดการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหัน เมื่อมาถึงหน้าหุบเขาที่ตั้งสูงตระหง่าน รูปทรงของมันราวกับขวานไม่มีผิด ก็ทำให้เนี่ยฟงต้องหยุดชะงักพร้อมกับเม็ดเหงื่อบนใบหน้า ยิ่งมองดูรอบๆ ตัว ที่มีเพียงกิ่งไม้ใบหญ้าจนหนาทึบ และยังห่างไกลจากตัวเมืองเป็นอย่างมาก ก็ทำให้เนี่ยฟงต้องเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ผ่านลำคอ

“แก้โซ่ตรวนให้มัน”

ทันทีที่ราชครูสั่งการออกไป เหล่าทหารหญิงก็ไม่รอช้า รีบแก้โซ่ตรวนที่ผูกมัดอย่างรวดเร็ว เนี่ยฟงถูกเหล่าทหารหญิงผลักดันออกไป เมื่อถูกแก้มัด และด้วยความแข็งแกร่งของพลังวัตร ก็ทำให้เนี่ยฟงต้องล้มกลิ้งไปกับพื้น ทันทีที่ราชครูก้าวขาออกเดินเข้าไปหาเนี่ยฟง ก็ทำให้เขาต้องคืบคลานถอยหลังอย่างรวดเร็ว

“นี่! พวกท่านจะทำอะไรกับข้ากันแน่ ไหนว่าจะเอาข้าไปหาธิดาของจ้าวเกาะ เหตุใดจึงพาเข้ามาในป่าลึกเยี่ยงนี้ หรือพวกท่านต้องการจะทำมิดีมิร้ายกับข้า!”

“หึหึหึ! ฮ่าฮ่าฮ่า!! พ่อหนุ่มน้อย! หากพวกข้าต้องการจะกระทำสิ่งใดกับเจ้าจริง ต่อให้ไม่ใช่พงป่าหญ้าหรือป่าเขา พวกข้าก็สามารถทำที่ใดก็ได้ หากข้าจะลงมือ แต่นี่ข้าเพียงจะเดินมาบอกเจ้าว่าถึงที่หมายแล้วเท่านั้น เหตุใดถึงทำท่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้”

ราชครูกล่าวออกมาพร้อมกับขบขัน แม้แต่ทหารหญิงที่ติดตามนางมา ก็หัวร่อโดยพร้อมเพรียงกัน ก็ทำให้เนี่ยฟงรู้สึกละอาย เนื่องจากเขาหวาดระแวงไปเอง เนี่ยฟงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับปัดฝุ่นผงบนเสื้อผ้า ก่อนจะหันไปจ้องมองภูเขาสูงรูปขวานที่ด้านหลัง ในขณะนั้นราชครูก็ก้าวเดินมายืนอยู่ข้างเคียง พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมา

“นี่คือขวานผานกู่ ที่ใช้ตัดแยกท้องฟ้าและพื้นพิภพ มันเป็นตำนานที่อยู่มากกว่าพันปี ตามบันทึกบรรพชนได้กล่าวเอาไว้เยี่ยงนั้น ข้าคิดว่าที่โลกภายนอกคงพอจะมีเรื่องตำนานของผานกู่อยู่บ้าง คงไม่จำเป็นต้องให้ข้าเล่าอีก”

“ถูกต้อง! เรื่องผานกู่แยกฟ้า ไม่ว่าผู้ใดก็รู้ แต่เรื่องของขวานที่ถูกเหวี่ยงออกไปนั้น ล้วนไม่เคยปรากฏขึ้นแม้แต่น้อย จงหลงลืมมันไปว่ามันก็มีความสำคัญเช่นกัน” เนี่ยฟงกล่าวออกมาพร้อมกับเหลือบมองภูเขาที่สูงชัน ทันใดนั้น! ราชครูก็เอ่ยปากออกมา พร้อมกับน้ำเสียงที่รุนแรง

“ถูกต้อง!!! มันก็เหมือนดั่งพวกผู้ชายสารเลว ที่มองเห็นสตรีเป็นดังสิ่งของ เมื่อไม่มีประโยชน์อันใดต่อพวกมัน! หรือได้เสพสมจนพอใจ ก็ถูกทิ้งขว้างราวกับขวานของผานกู่ และด้วยความเสียใจของขวานที่ถูกนายของตนทอดทิ้ง จึงสร้างมิตินี้ขึ้นมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ปิดซ่อนตนเองจากสายตาของผู้คน แต่แล้ววันหนึ่ง...หลังจากที่ขวานผานกู่ปิดซ่อนตัวตนมานับพันปี ก็ปรากฏหญิงสาวผู้หนึ่ง ที่ล่องลอยมาตามสายน้ำ จนพลัดหลงเข้ามาในเกาะขวานแห่งนี้ เมื่อนางได้สติขึ้นมาก็ร้องไห้ฟูมฟาย เล่าเรื่องที่นางประสพพบเจอให้กับขวานของผานกู่ฟัง ว่านางถูกคนที่รักหักหลัง และซ้ำร้ายยังหลอกล่อนางล่องเรือเที่ยวชมวิว ก่อนจะผลักนางลงไปในมหาสมุทร เพื่อหวังให้นางตกตาย เมื่อขวานผานกู่ได้ฟังเยี่ยงนั้น ก็ทำให้หวนคิดถึงตอนที่ถูกผานกู่ทอดทิ้ง ทำให้ขวานผานกู่เกลียดชังบุรุษอย่างที่สุด จึงกางข่ายอาคมขึ้นมารอบเกาะ ไม่ให้ชายใดมีพลังเหนือไปกว่าสตรีบนเกาะแห่งนี้ แล้วถ้าหากมีบุรุษหลงเข้ามาในเกาะ ต้องตกเป็นทาสพวกนางตลอดไป” ราชครูเอ่ยออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่เอ่อล้น

“ในเมื่อไม่มีบุรุษ แล้วเหตุใดพวกนางจึงตั้งท้องได้?” เนี่ยฟงกล่าวออกมาด้วยความสงสัย เนื่องจากที่เนี่ยฟงสังเกตมาตลอดทั้งสายทาง ก็พบปะกับหญิงที่ตั้งครรภ์หลายคน

“สืบเนื่องมาจากขวานผานกู่หลั่งน้ำตาออกมา เมื่อได้ฟังเรื่องราวของหญิงสาวผู้นั้น จนเกิดเป็นธารน้ำตกที่ไม่เคยเหือดแห้ง จนถูกเรียกว่าธารน้ำตกมารดร เมื่อสตรีอายุครบสิบแปดปีและยังไม่มีทาสชายไว้ในครอบครอง หากได้ดื่มน้ำตกนี้ก็จะตั้งครรภ์ได้ และให้กำเนิดทารกเพศหญิงออกมา ถึงแม้จะไม่มีบุรุษก็ตามที...นี่ก็ดึกมากแล้ว จงเข้าไปในถ้ำซะ! อีกสามวันให้หลังค่อยพบกันใหม่”

ราชครูเอ่ยกล่าวออกมา ก่อนจะใช้พลังวัตรผลักร่างของเนี่ยฟงปลิวกระเด็นเข้าไปในถ้ำ พร้อมกับร่ายอาคมปิดลงที่ปากถ้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อเนี่ยฟงลองสัมผัสข่ายอาคมที่ปากถ้ำ ก็ทำให้มือของเขาถูกดีดกลับออกมาอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าถูกไฟที่ร้อนแรงแผดเผา ส่งกลิ่นไหม้ลอยตลบอบอวล ในจังหวะที่ราชครูและทหารกำลังจะจากไป เนี่ยฟงก็เอ่ยถามอีกครั้ง

“แล้วหากหญิงสาวมีสัมผัสกับบุรุษจนตั้งครรภ์ จนกำเนิดทารกเพศชายเล่า?”

ราชครูหยุดสืบเท้าออกไปในทันที พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมา โดยที่นางไม่ได้หันกลับมามองเนี่ยฟงแต่อย่างใด

“หากเกิดเป็นสตรีเพศก็เลี้ยงดูตามปกติ แต่ถ้าเกิดมาเป็นชาย...จะถูกสังหารในทันที!!”

เมื่อราชครูกล่าวจบก็ออกก้าวเดินอีกครั้ง ท่ามกลางความตกตะลึงของเนี่ยฟง ไม่คาดคิดว่าสตรีบนเกาะจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ เมื่อราชครูและพวกทหารหายไปจนลับสายตา เนี่ยฟงก็เอ่ยพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา

“อันบุรุษไม่สิ้นไร้เท่าผลพุทรา เพียงแต่บรรพชนของท่านได้กินผลที่เสียเท่านั้นเอง เหตุใดจึงคาดคิดว่าบุรุษต้องเลวเหมือนกันทุกคน เฮ้อ~!!”

เนี่ยฟงกล่าวออกมา พร้อมกับทอดถอนลมหายใจ ก่อนจะหันหน้าไปตามเส้นทางที่ทอดยาวไกลไปสู่ด้านในของหุบเขา จึงจำเป็นต้องเดินตามเส้นทางไปอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ แม้จะเป็นเวลามืดจนดึกสงัด ก็ยังมีแสงไฟส่องสว่างจนแร่ต่างๆ ตลอดทั้งเส้นทางเดิน จนเวลาล่วงเลยไปถึงหนึ่งก้านธูป เนี่ยฟงก็มาถึงปลายทางของปากถ้ำ เขาหยีตาเล็กน้อยเมื่อมาถึงที่หมายปลายทาง เนื่องจากมีแสงสว่างที่เจิดจ้าอยู่ที่นั่น ทันทีที่ปรับสายตาเพื่อตอบรับกับแสงสว่าง ดวงตาทั้งสองข้างของเนี่ยฟงก็เบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เมื่อได้เห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้าอย่างชัดเจน

“สมุนไพร!!” เนี่ยฟงพึมพำออกมาอย่างหลงลืมตัว เมื่อได้เห็นสมุนไพรนานาชนิดที่ผุดขึ้นไปทั่วทุกหย่อมหญ้า อีกทั้งยังมีสายน้ำตกสีเขียวที่หลั่งรินลงมาไม่ขาดสาย แม้แต่สัตว์เล็กน้อยใหญ่ก็มีอยู่กระจายไปจนทั่วบริเวณ ราวกับว่ามันเป็นโลกอีกใบจากภายนอก มวลอากาศที่บริสุทธิ์ล่องลอยไปตามอากาศ ทำให้สามารถสูดลมหายใจได้เต็มปอด นี้ไม่ต่างไปจากสวนสวรรค์ที่เนี่ยฟงเคยพบเจอ แต่แล้วทันใดนั้น! เนี่ยฟงต้องหยุดชะงักไม่เคลื่อนไหว ราวกับถูกมนต์สะกดบางอย่างที่ตรึงร่าง เมื่อได้เห็นหญิงสาวในชุดขาวที่งามสง่า กำลังยืนร่ำไห้หน้าหลุมศพของใครบางคน

“ฮือ! ฮือ! ฮือ~!! ข้าไม่อยากเข้าพิธีกรรมเลย ท่านบรรพชนทั้งหลาย เหตุใดพวกท่านต้องตั้งกฎเกณฑ์เยี่ยงนี้...” หญิงร้องโอดครวญไม่ขาดสาย เสียงที่นางพึมพำออกมา ราวกับเสียงแตรของสรวงสวรรค์ ทำให้เนี่ยฟงต้องเคลื่อนกายถอยหนีอย่างเชื่องช้า ในจังหวะนั้นเองที่ขาเจ้ากรรมดันไปเหยียบเข้ากับท่อนไม้ท่อนหนึ่งดัง เปรี๊ยะ!! เม็ดเหงื่อก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเนี่ยฟง ทันใดนั้น! หญิงสาวในชุดขาวก็หันไปจ้องมองด้วยต้นเสียงด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยกล่าวออกมาในทันที

“นั่นใครน่ะ!?”

ทันใดนั้น! เมื่อยามที่เนี่ยฟงได้เห็นใบหน้าของหญิง ก็ทำให้เขานิ่งค้าง ราวกับถูกมนต์สะกดอีกครั้ง ดวงตาที่เป็นประกายของเนี่ยฟงนั้น ไม่สามารถถอดถอนออกจากนางได้เลย แม้แต่นิดเดียว หากบ่งบอกว่าสถานที่แห่งนี้ งดงามเฉกเช่นสวนสวรรค์ มันก็คงไม่อาจเทียบเคียงกับความงดงามของหญิงสาวได้ ประกายดวงตาสีเขียวอำพันของนาง ทำให้ประกายจากน้ำตกนั้น ดูด้อยค่าในทันที ผิวพรรณที่ขาวผ่องเป็นยองใย ราวกับปุยหิมะที่ขาวใสและบริสุทธิ์ ริมฝีปากสีชมพูที่เปล่งปลั่งของนาง ทำให้หมู่ดอกไม้ที่เบ่งบาน ดูจืดจางเมื่อยามเทียบเคียง หัวใจดวงน้อยๆ ของเนี่ยฟงสั่นคลอนและหวั่นไหวไม่เป็นจังหวะ ลมหายใจที่พ่นออกมาล้วนร้อนผ่าว ราวกับว่ากำลังลุกไหม้ ทันใดนั้น! ก็เกิดภาพมโนหลิงเอ๋อในจิตใจ ทำให้เนี่ยฟงต้องสะบัดหน้า ส่ายศีรษะอย่างรุนแรง

หญิงสาวมีอาการแตกตื่นตกใจไม่ต่างจากเนี่ยฟง นางเคลื่อนกายถอยหนี พร้อมกับเม็ดเหงื่อที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า นี่ถือเป็นครั้งแรกของนางที่ประสพพบเจอกับบุรุษ นางเคลื่อนกายถอยหนีอย่างต่อเนื่อง เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามสะท้อนไปถึงกกหู ก่อนที่การถอยหนีของนางจะสิ้นสุดที่ธารน้ำตกอย่างไม่รู้ตัว

กรี๊ด~~!!!  

เสียงกรีดร้องปรากฏขึ้น เมื่อขาข้างหนึ่งของนางแทบจะตกไปในธารน้ำตก ทำให้เนี่ยฟงต้องหลุดจากภวังค์ ในขณะนั้น ร่างของนางจะตกไปในธารน้ำตกในอีกไม่ช้า เนี่ยฟงขับพลังวัตรลงสู่ปลายเท้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระทืบฝ่าเท้าอย่างรุนแรง พุ่งทะยานไปโอบกอดร่างของนางในทันที

ทั้งสองลอยค้างหมุนควงสว่านอย่างเชื่องช้า ที่เบื้องหน้าของสายน้ำตก จมูกของทั้งสองแนบชิดกันจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจของฝ่ายตรงข้าม ราวกับว่าเป็นภาพวาดของเทพบุตรและนางสวรรค์ ที่กำลังหยอกล้อเล่นลม หากบอกว่าวิวทิวทัศน์ ณ ที่แห่งนี้สวยงาม มันแปรเปลี่ยนเป็นซีดจาง เพราะพวกเขาทั้งสองคน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น