ผกาชุก

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พลาดท่าเสียที

ชื่อตอน : พลาดท่าเสียที

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 20

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พลาดท่าเสียที
แบบอักษร

    รามจันทราตกตะลึงไปเล็กน้อยที่คนป่าพูดภาษาเดียวกันกับตนได้ แม้สำเนียงแปร่งปร่าไปบ้างก็ตาม

    “ อย่าแปลกใจเลยองค์ชาย พวกข้าแม้จะเป็นคนป่าเถื่อนในสายตาท่าน แต่เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือเราแล้วก็อย่าได้คิดต่อรอง ” 

    มันว่าพร้อมกับมองเหยียดๆทำให้ผู้ที่ถูกพันธนาการนึกแค้นในอกยิ่งนัก พยายามเป็นครั้งสุดท้ายที่จะหว่านล้อมพวกมัน

    “ พวกเจ้านับถือคำสัตย์สัญญาก็นับว่าน่ายกย่อง เช่นนั้นก็น่าจะทำการซึ่งๆหน้ามิใช่ลักลอบดั่งหมาลอบกัดเยี่ยงนี้ ”

    “ ฝีปากท่านไหนเลยข้าจะสู้ได้ เอาเป็นว่าอย่าได้คิดชักจูงใดๆเลยองค์ชาย งานของพวกเราใกล้เสร็จสิ้นแล้ว ” 

    กล่าวจบก็หัวเราะหยันพร้อมดีดนิ้วเรียกพรรคพวกที่ยังกลุ้มรุมอยู่หน้ากองไฟแล้วพยักเพยิดส่งสัณญาณ แล้วทั้งหมดก็หอบเอาถุงผ้าขนาดย่อมมาวางตรงหน้า สิ่งที่ถูกถ่ายเทออกมาคือสมบัติอันประกอบด้วยแก้วแหวนเงินทองมากมาย ที่แท้พวกคนเถื่อนเหล่านี้กำลังชื่นชมยินดีกับรางวัลนั่นเอง

    “ รางวัลสำหรับการลักพาตัวข้ามีเท่านี้เองรึ ” รามจันทรายั่ว

    “ ถ้ารวมกับที่ได้มาตอนสังหารบิดาท่านก็นับว่ามากโขอยู่ ไหนจะหัวอันมีค่าของท่านที่จะหลุดจากบ่าในอีกไม่นานนี้อีกเล่า เพียงแต่รอให้คนจากภูวิมันตราตามมาปลิดมันด้วยตัวเองเพื่อยืนยันว่ารัชทายาทรามจันทราหาชีวิตไม่แล้วจริงๆ พวกข้าก็จะจากไปพร้อมค่าหัวของท่าน ” 

    มันว่าแล้วแผดเสียงหัวเราะดังลั่น บรรดาลูกน้องต่างผสมโรงเยาะเย้ยด้วย

    “ ไอ้พวกสารเลว! ข้าขอสาบาน หากปล่อยให้พวกเจ้าลอยนวลไปได้ก็อย่ามาเรียกข้าว่ารามจันทรา ” 

    ราชกุมารีเคียดแค้นแสนสาหัสที่ถูกมันเย้ยหยันเอาซึ่งๆหน้า ยิ่งมันพาดพิงถึงพระบิดาผู้ล่วงลับก็แทบกระอักเลือด

    เหล่าวิปัตตยะทั้งห้าต่างพากันเดินจากไปไม่สนใจรามจันทราอีก องค์หญิงฮึดฮัดดิ้นรนแต่ไม่เป็นผลจนเหนื่อยอ่อนไปเอง แม้จะหมดหนทางแต่อย่างน้อยพวกมันก็ไม่รู้ว่าตนเป็นหญิงจึงพอจะรอดไปได้

    ค่ำคืนผ่านไปอย่างเชื่องช้า วิปัตตยะคนเถื่อนยังคงรื่นเริงดื่มกินอย่างสบายอารมณ์ รามจันทราเพียงแต่หลับพักเอาแรงแต่สติสัมปชัญญะยังครบถ้วน ขณะที่กำลังสะลึมสะลืออยู่พลันนาสิกก็สัมผัสกลิ่นหนึ่งที่ลอยมาตามลม จะว่าเป็นกลิ่นดอกไม้กลางคืนก็ไม่ใช่เพราะมันหอมเย็นแปลกๆ รามจันทราบอกตัวเองว่าน่าจะมีสิ่งผิดปรกติเกิดขึ้นแล้ว มองไปทางผู้ควบคุมก็ยังเห็นรื่นเริงกันไม่มีทีท่าระแวงใดๆ

    และแล้วสังหรณ์ก็บอกตนเองว่านี่ไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ธรรมดาเสียแล้ว ด้วยเพราะได้รับการประสิทธิ์ประสาทวิทยาความรู้จากบรรดาอาจารย์ผู้เก่งกล้าทั้งหลาย วิชาเอาตัวรอดต่างๆจึงมีอยู่ครบถ้วน รามจันทราแน่ใจว่านี่คือกลิ่นอันสกัดจากรากไม้พิษไม่ผิดแน่ หรือวายุบุตรคิดจะหักหลังพวกมันเสียแล้ว คิดได้ดังนั้นก็ตั้งท่าจะส่งเสียงร้องบอก แต่ทันใดนั้นก็มีมือหนาใหญ่มาอุดปากเอาไว้เสียก่อน ราชกุมารีตกพระทัยสุดขีด แต่แล้วเสียงห้าวที่คุ้นเคยก็กระซิบเบาๆข้างหู 

    “ อย่าตกใจ พี่มาช่วยเจ้าแล้ว ”

    นาทีนั้นประหนึ่งมหาเทพปรานีส่งบริวารของพระองค์มาช่วย รามจันทราดีพระทัยเหลือแสนเมื่อเห็นเขา

    “ องค์ชาย! ข้า ข้า.....” ตรัสได้แค่นั้นก็สะอึกนิ่งไป คเนนทรารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังตกใจจึงกระซิบอ่อนโยน

    “ พี่อยู่ที่นี่แล้ว อย่ากลัว รามจันทรา ” 

    เท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับราชกุมารีคนงาม เขาทำตามที่พูดจริงๆ เขาตามหาข้าจนเจอ! 

    

    

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น