5-klymf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 17

คำค้น : แฝดสี่ป๋อจ้าน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 304

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 20:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 17
แบบอักษร

Looking for ep.17 

 

 

"ม๊าจ้านครับ อรุณสวัสดิ์ครับ" เสียงมาไม่พอเจ้าตัวยังมาด้วยพร้อมทั้งแทรกกลางระหว่างป๊ากับม๊า เซียวจ้านโดนลูกชายมารุมกอดและหอมแก้มจนเขาแทบมึน หวังอี้ป๋อจำต้องขยับห่างจนจะตกเก้าอี้ ไอ้ลูกตัวแสบตื่นมาก็ป่วนเขาเลย 

 

"ม๊านอนหลับสบายไหมครับ" เซียวจินถามแต่กลับได้ยินเสียงขำแผ่วเบาอย่างหวังอี้ป๋อ 

 

"ก็ดีครับ" 

 

"แล้วม๊าตื่นตอนไหนแล้วครับ" เซียวจื่อถามอย่างอ้อน สายตาก็เอาแต่มองป๊า อยากอ้อนป๊าแต่ก็ยังเคืองๆ ป๊าอยู่ 

 

"ม๊าตื่นมาช่วยคุณยายทำกับข้าว อยากให้พวกเราได้ชิมฝีมือม๊าสักครั้ง"เซียวจ้านลูบผมกระเซิงเพราะเพิ่งผ่านการตื่นนอนให้ลูกแต่ละคน 

 

 

"อย่างนั้นก็ดี เราไปกินกันเถอะม๊า กินกันแค่พวกเราห้าคนส่วนป๊าไม่ต้องให้กินด้วย ป๊าคงมีคนจะกินด้วยแล้ว" คำถาดถางของลูกเล่นเอาหวังอี้ป๋อกัดฟันกรอก เขาคันไม้คันมือจะตบหัวลูกแต่ละคนแล้ว ปากเก่งกันจริง 

 

"จิงจิงไม่เอาสิลูก ไปล้างหน้าล้างตากันนะเดี๋ยวม๊าเตรียมกับข้าวรอ" เซียวจ้านไม่อยากจะให้หวังอี้ป๋อและลูกๆทะเลาะกันแต่เช้าได้มีโอกาสอยู่ร่วมกันพร้อมหน้าเขาก็อยากให้มีแต่เรื่องดีๆ 

 

"ได้ครับ" 

 

"แต่เดินเบาๆกันนะคุณยายเพิ่งจะได้หลับเพราะตื่นมาทำกับข้าวให้พวกเรากันนะ" เซียวจ้านกลัวลูกเดินรบกวนการนอนของแม่เข้าเลยปรามไม่ให้เด็กๆวิ่งกันในบ้าน แฝดสี่รับทราบ เซียวจิงมองค้อนใส่หวังอี้ป๋อแล้วให้เซียวจื่อนั่งเฝ้าม๊าไว้เขาไม่อยากให้ป๊าใกล้ชิดม๊า เซียวจุยที่นั่งด้วยมองป๊าไม่ต่างจากฝาแฝดคนเล็กเซียวจ้านเลยเอื้อมมือไปแตะแขนของลูก เจ้าตัวเลยหันมองม๊าแทน 

 

"มองป๊าซะน่ากลัวเชียวเรา" เซียวจุยไม่รู้จะตอบกลับยังไงเขาก็แค่สงสัยที่ป๊ากับม๊ามีรอยจุดตามศอกคอ หรือเกิดเพราะเหตุนั่น เมื่อคืนเซียวจุยสะดุ้งตื่นกลางคืนหลังได้ยินเสียงแปลกๆ พอกวาดตาในความมืดก็เห็นว่าม๊าไปนอนในมุ้งของป๊าแล้ว ป๊ารังแกม๊าทั้งคืนเขาได้ยินแต่ก็ต้องแกล้งหลับ ม๊าต้องเจ็บมากแน่ๆ ป๊าน่ะป๊า 

 

"เซียวจุย" เสียงเรียกของเซียวจ้านดังอีก เซียวจื่อไม่เข้าใจพี่ชายฝาแฝดว่าเป็นอะไร ทำไมเอาแต่นิ่งมองม๊าอย่างนั้น 

 

"ครับ" 

 

"เป็นอะไร ถ้าง่วงนอนก็ไปนอนก่อนก็ได้ลูก" เซียวจ้านเห็นลูกคนโตขอบตาคล้ำเลยคิดอยากให้พักผ่อนต่อหากลูกยังนอนไม่เต็มอิ่มแต่เซียวจุยส่ายหน้า หวังอี้ป๋อเพียงมองดูเฉยๆ ไม่ได้คิดจะพูดคุยจะมีก็แต่ขำกับสายตาของเจ้าลูกคนเล็กที่เอาแต่มองเขาพอเขามองกลับก็เฉไฉไปมองเซียวจ้าน 

 

"จุยตื่นแล้ว คุณตาล่ะครับตื่นหรือยัง" เขายังไม่ลืมที่คุณตาบอกไว้ 

 

"ตื่นแล้วคุณตาไปออกกำลังกายกับคุณปู่ เดี๋ยวพวกเราเตรียมตัวไว้นะสายๆ คุณตาจะพาไปเล่นน้ำตกกัน" ได้ยินว่าจะได้เล่นสนุกสองแฝดก็หันมามองหน้าพากันยิ้มกว้าง ไม่นานสองแฝดที่เหลือก็เดินกลับมาแล้วให้เซียวจื่อกับเซียวจุยได้ไปล้างหน้าล้างตาบ้าง เซียวจ้านต้องมาตอบคำถามของลูกชายอีกสองคนก็เหมือนเดิม ถามหาถึงคุณตา สงสัยอยากจะเล่นน้ำตกกันจริงๆ หวังอี้ป๋อไม่มีโอกาสได้ใกล้เซียวจ้านนับตั้งแต่ลูกแฝดตื่น ทั้งนั่งแทรกกลางไม่ให้เขาได้นั่งใกล้ ทั้งแย่งจานข้าวของเขาไปกิน ล่าสุดก็ยังแยกเซียวจ้านไม่ให้หันมองเขาอีก ไอ้เด็กพวกนี้ชักจะมากเกินไปแล้ว 

 

จนเมื่อกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อย เด็กๆก็นั่งเล่นกันรอคุณตากับคุณปู่กลับมา ให้เวลาผู้ใหญ่ได้เตรียมตัวไม่นานรถมอเตอร์ไซต์หลายคันที่อวี้ปินและคุณตายืมชาวบ้านมาเพื่อพาเด็กๆออกเดินทาง เซียวจ้านเองก็ตื่นเต้นไม่ต่างจากลูก มันนานมากแล้วที่เขาไม่ได้กลับมาเล่นน้ำตก ได้มีโอกาสอยู่กับครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาเขาก็อิ่มเอมใจ 

 

"เดี๋ยว ขอคุยด้วยหน่อยสิ เอาให้มันเคลียร์ๆ กันตรงนี้เลย" 

เพราะตลอดทางเด็กๆเอาแต่กันท่าไม่ให้เซียวจ้านได้เข้าใกล้เขาเลยหนำซ้ำเด็กๆ ก็ชอบแกล้งผลักเขาบ้าง กระแทกไหล่ เหยียบขาเขาสารพัดอย่างที่จะทำได้ ดังนั้นหวังอี้ป๋อเลยต้องขอเจรจากันแบบลูกผู้ชายกับลูกแฝดทั้งสี่ ขืนปล่อยนานกว่านี้มีหวังเจ้าพวกนี้ได้เอาเซียวจ้านไปจากเขา 

 

 

"เคลียร์อะไรครับ เราไม่เห็นจะต้องมีอะไรต้อเคลียร์เลย" เซียวจินเปิดประเด็นด้วยท่าทีกอดอกวางมาดเหมือนเซียวจิง เซียวจื่อเห็นเลยทำตามบ้างเจ้าคนเล็กไม่วายสะกิดให้เซียวจุยได้ทำตาม แฝดคนโตส่ายหน้าน้อยๆ แต่ก็ยอมกอดอกตามน้องด้วย อวี้ปินที่มองอยู่ห่างๆ ได้แต่กลัว ไม่รู้ว่าพ่อลูกเขาจะตีกันหรือเปล่าน่ะนั่น 

 

"ตอนนี้พวกเราไม่อยากคุยด้วยหรอกนะ" เซียวจิงบอกอย่างกล้าหาญ เขาจะไม่ยอมใจอ่อนให้ป๊าแน่ๆ คิดเหรอว่าพาคุณปู่คุณย่ามาด้วยแล้วจะกลัว เซียวจ้านบังเอิญเห็นว่าลูกๆกำลังคุยกับหวังอี้ป๋อ ใจนึกห่วงกลัวจะทะเลาะกัน 

 

"แล้วเมื่อไรจะยอมคุย ฉันเองก็ไม่มีเวลาให้พวกแกเหมือนกัน"ก็ใช่ว่าหวังอี้ป๋อจะยอมให้ลูก 

 

"ไม่มีก็ไม่ต้องมีสิ" 

 

"ป๊าจูบกับป้าคนนั้นทำไมครับ"เซียวจุยถามเอาดื้อๆ เขาไม่อยากค้างคาใจ เซียวจื่อพยักหน้าตาม ก็ป๊าไปจูบกับป้าคนนั้นพวกเขาไม่ชอบ 

 

"ป๊าชอบป้าคนนั้น ป๊ามีคนอื่น ทำไมป๊าไม่รักม๊าคนเดียวเหมือนป๊าเฉินที่มีแค่ม๊าลู่ล่ะครับ" เซียวจื่อบอกเสียงสั่นๆ จะโกรธก็โกรธแต่ก็แต่ไม่อยากเถียงป๊าเยอะกลัวป๊าดุ เซียวจิงเบอะปากใส่จนหวังอี้ป๋ออยากจะหยิกปากลูกแต่ละคน 

 

"ฉันจูบที่ไหน ยัยนั้นแค่ดึงคอมาก้มๆ ใกล้ๆ แบบนี้ๆๆ " ว่าพร้อมจะสาธิตให้แต่เซียวจินขยับหนี ป๊าจะมาจูบเขาไม่ได้ 

 

"ทำอะไรของป๊า" 

 

"ก็สาธิตไง นายมานี่ดิ" เซียวจื่อโดนลากให้เข้ามาใกล้ เจ้าตัวร้องไม่เอา มือก็พยายามผลักมือใหญ่ของป๊า เขากลัว เห็นน้องกลัวเซียวจิงเลยช่วยกันผลัก หวังอี้ป๋อล้มลงโดนโคกหินเล็กๆ เจ็บก้นไปหมด 

 

"ม๊า ป๊าจะตีพวกเราครับ" สามแฝดจับมือกันวิ่งหนีความผิดมีเพียงเซียวจุยที่ยืนมองคนล้ม หวังอี้ป๋อบ่นไม่หยุดปาก มือก็มีเลือดออกเล็กน้อย 

 

"ไอ้เด็กบ้าพวกนี้ มองทำไม ไม่วิ่งตามน้องแกหรือไง" คนล้มพยุงตัวเองลุกขึ้นมองดูแผลถลอกหลังมือก็ไม่ได้คิดสนใจ เซียวจุยไม่ได้ห่วงป๊าเขาแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมน้องต้องหนีในเมื่อก็ไม่ได้ทำผิดอะไร 

 

"ป๊าชอบม๊าไหมครับ" 

 

 

"ถามอะไรแปลกๆ ก็ต้องชอบสิไม่งั้นฉันคงไม่กุเรื่องโกหกแกล้งป่วยเพื่อคืนดีกับเขาหรอก" คนหงุดหงิดเผลอปากพูดไปไม่ทันได้มองว่าเซียวจ้านเดินมาพอดี คนเพิ่งรู้ตัวเงยหน้ามาเจอเซียวจ้านยืนโกรธ มือเรียวก็ตีเข้าที่แขนดัง เซียวจุยมองหน้าม๊าแล้วแอบถอยห่าง สงสัยป๊ากับม๊าจะมีเรื่องคุยกันแล้ว 

 

 

"ที่บอกว่ากุเรื่องโกหกแกล้งป่วยนั่นมันเรื่องไหนห้ะ หวัง-อี้-ป๋อ! " ได้ยินเสียงของเซียวจ้านแล้วหวังอี้ป๋ออยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมต้องพูดด้วยท่าทีน่ากลัวอย่างนั้น ทำไมต้องเน้นชื่อเขาด้วย กลายเป็นเด็กๆ ที่ยืนเรียงกัน เห็นป๊าโดนม๊าไล่ตีไม่รู้ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไรเซียวจื่อเลยหันมาถามเซียวจุย 

 

"ทำไมม๊าตีป๊าอะ" น้องฝาแฝดหันมามองหน้าเขากันพร้อมเพรียง

 

"ป๊าบอกว่าโกหกเรื่องป่วย แล้วม๊ามาได้ยิน" พอได้คำตอบเซียวจิงก็ขำจนท้องแข็ง สมกับเป็นป๊าจริงๆเลย หาเรื่องเข้าตัวเองตลอดปล่อยให้ม๊าตีไปอย่างนั้นแหละไม่มีใครเข้าไปช่วยด้วยหรอก

 

 

"ม๊าจะตีป๊าตายไหมนั่น" เซียวจื่อเกิดห่วงป๊าขึ้นมา เซียวจ้านเค้นเอาความจริงจากหวังอี้ป๋อไม่หยุด พอหวังอี้ป๋อหนีเขาก็วิ่งตาม โกหกเรื่องป่วยเนี่ยมันน่าเอามาพูดกันหรือไง เซียวจินถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

 

 

"ปล่อยป๊าเคลียร์กับม๊าก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวพวกเราค่อยไปเจรจากับป๊ากัน" ความแฝดกันเมื่อรู้ว่าอีกคนคิดอะไรออกทั้งสี่เลยยิ้มให้กัน ป๊าเคลียร์กับม๊าเสร็จเมื่อไรก็ค่อยมาเคลียร์กับพวกเขา รับรองป๊าต้องกระอักเลือดตายแน่

 

"ไปเล่นกันน้ำกันเถอะ ให้ม๊าจัดการป๊าไปก่อน"

 

 

 

เซียวจ้านโมโหและโกรธหวังอี้ป๋อมาก หวังอี้ป๋อกล้าดีเอาเรื่องความเป็นความตายมาล้อเล่นกับความรู้สึกของเขา คนนั่งทอดน่องแช่น้ำตกเย็นจ้องมองร่างขาวที่นั่งสั่น ปากซีด กอดอกตัวเองเพราะความหนาวเนื่องจากโดนบังคับให้ไปนั่งอยู่ใต้น้ำตกรองรับน้ำเย็นมาเกือบสองชั่วโมง กลายเป็นเด็กๆมากกว่าที่แอบเป็นห่วงป๊า ดูเหมือนป๊ากับม๊าจะทะเลาะกัน เห็นแล้วรู้สึกไม่ดีเลย

 

 

"คุณตาทำไงดีครับม๊าทำโทษป๊านานแล้ว" เซียวจินกระซิบมาถามคุณตา พวกเขาเล่นน้ำจนหิวเลยแวะขึ้นมากินขนมแต่ป๊ายังโดนม๊าทำโทษ ไม่ได้กินแถมหนาวก็หนาวจนอดสงสารไม่ได้

 

 

"ก็ไปบอกอาเซี่ยวสิ เขาฟัง" คุณตาเชื่อว่าลูกชายมีเหตุผลพอที่จะรับฟังคำพูดของหลานแต่เซียวจินส่ายหน้า

 

 

"ไม่เอา ม๊าจะดุเอา" คนได้ฟังเลยหัวเราะ เด็กๆดูเป็นห่วงหวังอี้ป๋อทั้งที่คุณตาก็เห็นว่าชอบแกล้งหวังอี้ป๋อกัน

 

 

"ไม่ดุเราหรอก ไปสิ ลองไปบอกก่อน" เซียวจินไม่เอา ไม่กล้าขยับไปไหนได้แต่นั่งกินขนมใกล้ตัวอุ่นๆของคุณตา อวี้ปินยังคงตีลังกากับแฝดที่เหลืออย่างสนุกสนาน

 

 

"ตอนเด็กๆม๊าดื้อไหมครับ ม๊าดุไหม"คำถามของหลานทำให้คุณตาระบายยิ้ม เซียวจ้านในเด็กก็ซนไม่ต่างจากเด็กคนอื่นๆ มืออุ่นโอบกอดหลานที่นั่งตัวสั่นเปียกปอน

 

 

"ก็ซนแต่ไม่ค่อยจะดุนะหรือเพราะตาไม่เคยมุมนั่นหรือเปล่าก็ไม่รู้" เซียวจินยิ้มให้คุณตา ม๊าคงต้องดุแน่ดูสิขนาดป๊ายังกลัวจนตัวสั่น คิดแล้วขำ เขาจะเอาไปเล่าให้ลุงฟัง จนเมื่อเริ่มเย็นและเด็กๆ ก็หนาวจนอยากเลิกเล่นน้ำตกกันแล้วทุกคนจึงเดินทางกันกลับ หวังอี้ป๋อยังคงถูกโกรธ เขาแกล้งบีบน้ำตามากแค่ไหนก็ยังไม่ถูกให้อภัย

เซียวจุยเอาผ้าขนหนูมาให้ เห็นป๊ายืนตัวสั่นจะล้มก็สงสาร ถ้าเป็นเวลาปกติม๊าก็คงมาดูแลป๊าอย่างดีแต่ในยามนี้เขาว่าป๊าไม่ต่างอะไรจากหมาหัวเน่าเลย

 

 

"ม๊าแกโกรธฉันแล้ว" หวังอี้ป๋อบ่นให้ลูกฟังระหว่างเดินทางลงกลับทางเดิม เซียวจ้านอยู่ข้างหน้าดูแลลูกชายไม่สนใจเขา

 

"ก็ป๊าไปโกหกแบบนั้นเป็นผมก็โกรธ ขนาดผมยังไม่ได้ผูกพันอะไรกับป๊ามากยังโกรธเลย" ไอ้เด็กคนนี้คำพูดคำจาแต่ละคำไม่ได้ให้กำลังใจเขาเลย หวังอี้ป๋อเช็ดผมตัวเองไปอย่างหงุดหงิด ทั้งที่คิดจะมาง้อลูก คนรักดันกลับมางอนอีก

 

 

"ผมแนะนำให้ป๊าไปเคลียร์กับม๊าก่อนแล้วค่อยมาเคลียร์กับพวกเรานะครับ"

 

 

"ฉันรู้แล้วน่า จะคุยกันตอนไหนก็บอกด้วยล่ะกัน ให้ตาย จะง้อยังไงดี" เซียวจุยไม่ได้ช่วยคิดหาวิธีเขาแค่เดินเคียงข้างป๊า มุมปากแอบเผลอยิ้มพอใจป๊าก็รักม๊านี่น่าหรือพวกเขาจะคิดมากกันไปเอง

 

 

"แล้วรู้ไหมเซียวจ้านชอบอะไร" คำถามจากคนข้างกายที่มีศักดิ์เป็นป๊าทำให้เซียวจุยหันหน้ามามอง อยู่ดีๆก็มาถามเขาแล้วเขาจะรู้ได้ยังไงในเมื่อเพิ่งจะมาเจอกับม๊าแค่ไม่กี่วัน

 

 

"ไม่รู้สิครับ พวกเรารู้จักม๊าในฐานะอาจ้านมาโดยตลอด ไม่เคยรู้ว่าม๊าชอบอะไร ม๊ากินอะไรได้เราไม่รู้หรอก"

 

 

"แต่ฉันรู้" หวังอี้ป๋อกลับรู้สึกดีใจใหญ่ อย่างน้อยไอ้ลูกแฝดก็ไม่ได้รู้ทุกเรื่องของเซียวจ้าน เซียวจุยเลิกสนใจป๊า ตากวาดมองชมทิวทัศน์รอบข้างก่อนจะสูดดมอากาศดีเข้าปอด ที่นี่น่าอยู่หรือเพราะมันเป็นบ้านม๊าเลยน่าอยู่กันนะ

 

 

"ป๊าชอบม๊าตั้งแต่เมื่อไรเหรอ" หวังอี้ป๋อรู้สึกแปลกไม่น้อยที่ได้มาพูดคุยกับลูกชายของตัวเอง

 

 

"ก็ชอบตั้งแต่เด็ก ตามจีบทุกวัน ทำคะแนนทุกอย่างจนเขาตอบรับรัก"เซียวจุยชอบฟังเวลาป๊าพูด ยิ่งอยู่ใกล้ก็รู้สึกเหมือนคุ้นเคยแต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก เขาเจอหน้าป๊ามาก่อนหรือเปล่าแต่คงไม่ เขาคงคิดไปเอง

 

บทสนทนาที่แสนจะแสนสั้นสิ้นสุดลงเมื่อไม่มีใครจะเริ่มคุย เซียวจุยเองก็ไม่ใช่คนพูดเก่ง เขาพูดน้อยหากเทียบกับบรรดาแฝดของตัวเอง หวังอี้ป๋อเองก็ยังไม่หายอึดอัดแต่ก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือกลัวที่จะเข้าใกล้ลูกอย่างที่วิตก เรื่องลูกเขาก็คงจะเคลียร์ได้แต่เรื่องเซียวจ้านเขาไม่คิดว่าอีกคนจะโกรธ หรือเขามั่นใจในตัวเองมากไป

 

 

"ม๊าดูโกรธป๊ามากเลย จื่อสงสารป๊า" เซียวจื่อนั่งมองม๊ากับป๊าเงียบใส่กัน ไม่พูดกันแล้วใจปวดร้าว ทำยังไงป๊าม๊าถึงจะกลับมาคืนดีกัน

 

 

"สงสารทำไม ป๊าสมควรโดนม๊าทำโทษให้เข็ด เป็นแบบนี้ก็ดีเราจะได้พาม๊ากลับบ้านม๊าลู่กันป๊าก็ไม่ได้ต้องการพวกเรา ไม่ได้ต้องการม๊า เราพาม๊าไปนั่นแหละถูกแล้ว" เด็กหัวรั้นยังยืนยันกับความคิดของตัวเอง เซียวจิงคิดว่าพวกเขาก็โตพอที่จะดูแลม๊าได้ ให้ม๊าไปอยู่ที่โน้นด้วยกันเป็นครอบครัวแต่พอคิดว่าต้องห่างกับครอบครัวฝั่งป๊าไปอีกใจของเด็กน้อยก็แอบเสียใจ จะไม่ได้อยู่กับคุณปู่คุณย่าและลุงๆ อีกงั้นเหรอ

 

 

"แต่มันจะดีเหรอเป็นแบบนี่นะ ดูสิม๊าจ้านไม่มีรอยยิ้มเลย จื่ออยากเห็นป๊ากับม๊ารักกัน"

 

 

"ป๊านะป๊าง้อม๊าแค่นี้ก็ทำไม่เป็น อย่าไปบอกใครเชียวนะว่าเป็นป๊าของพวกเรา" เซียวจินบ่นอย่างหงุดหงิด ถึงจะเคยคิดแยกม๊าไปจากป๊าแต่พอเอาเข้าจริง เห็นป๊ากับม๊าทะเลาะกันแล้วเขาก็รู้สึกไม่ดีไม่ต่างจากฝาแฝดตัวเอง เซียวจุยยังคงนิ่งเขาเชื่อว่าป๊าจัดการเองได้เพียงแต่มันอาจถึงเวลา

 

 

"เราเรียกป๊ามาประชุมกันหน่อยไหม สงสารป๊า" น้องคนเล็กยังขี้สงสารเหมือนเดิม "นะช่วยป๊ากับม๊าคืนดีกันดีกว่า อยากเห็นป๊ากับม๊าทะเลาะกันหรือไง" เซียวจิงก็ไม่ได้อยากเห็นแต่จะให้ไปเข้าหาป๊าก่อนเขาไม่อยากทำ

 

 

"ไม่เอา"

 

"โธอย่างน้อยก็ทำเพื่อม๊านะ คืนนี้จื่อไม่อยากได้ยินม๊าร้องไห้" เซียวจื่อพยายามโน้มน้าวฝาแฝดตัวเองอย่างมาก เขากลัวล่วงหน้า คิดไปเองจนฝาแฝดที่เหลือคิดตาม ม๊าจะใจร้ายกับป๊าไม่ว่าแต่ม๊าต้องไม่เสียใจ

 

"ม๊าคงไม่ร้องหรอกมั้ง ใครจะไปร้องให้คนแบบป๊า" เซียวจิงเถียง

 

 

"ไม่รู้แหละจื่ออยากเห็นป๊ากับม๊ารักกัน จื่ออยากเห็นครอบครัวเราอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน ไม่อยากอยู่กับป๊ากับม๊าหรือไง ที่เราหนีออกมาก็เพื่อตามหาป๊ากับม๊ากันนี่น่า" เซียวจินเริ่มลังเลตามคำพูดของน้องชาย เด็กแฝดต่างมองหน้ากัน สายตาก็มีเหลือบไปมองเซียวจ้านกับหวังอี้ป๋อ พวกเขาหนีออกมาจากบ้านม๊าลู่ก็เพื่อมาตาหาป๊ากับม๊าที่แท้จริง พอได้เจอกลับคิดจะแยกป๊ากับม๊าแล้วเมื่อไรพวกเขาจะได้อยู่กับครอบครัวของตัวเอง

 

 

 

"เรียกป๊ามาเจรจากันเถอะ" เซียวจุยตัดสินใจให้หลังจากที่พวกเขาพากันเงียบอยู่นาน ได้ยินดังนั้นรอยยิ้มหวานของเจ้าคนเล็กก็ปรากฏบนใบหน้าหลังพวกเขาพากันเครียดอยู่นาน เซียวจื่อรีบลุกวิ่งไปหาหวังอี้ป๋อ เขารู้อยู่แล้วว่าฝาแฝดตัวเองก็ไม่ได้ใจร้ายกับป๊านักหรอก ก็ป๊าทั้งคนโกรธเกลียดได้ไม่นาน

 

 

หวังอี้ป๋อหน้าหงิกงอเดินตามแรงลากของเซียวจื่อ เขาโดนเซียวจ้านโกรธถึงขั้นไม่มองหน้า ทำยังไงถึงจะได้คืนดีกัน ไอ้พวกลูกแฝดก็น่ารำคาญ ตอนเขาขอคุยด้วยก็ไม่ยอมคุยดันมาเรียกคุยตอนที่เขาไม่สะดวก เซียวจิงยังคงไม่ยอมอ่อนลงให้แม้จะรู้ว่าหวังอี้ป๋อเป็นป๊าของเขาก็ตาม

 

 

 

"ช่วยรอหน่อยไม่ได้หรือไง ฉันเครียดอยู่ ขอเคลียร์กับเซียวจ้านก่อน" เซียวจื่อไม่ฟังแถมยังบังคับให้ป๊านั่งลงร่วมวงกับฝาแฝดของเขา

 

"เดี๋ยวจื่อช่วย" คนน้องใจดียิ้มให้ป๊าแล้วนั่งลงข้างกาย หวังอี้ป๋อถอนหายใจใหญ่

 

 

 

"ช่วยได้เหรอ แล้วไม่เกลียดฉันแล้วหรือไงไม่ใช่พวกแกเหรอที่พาเซียวจ้านหนีจากฉันมานะ" เซียวจื่อจับนิ้วมือป๊าที่ชี้หน้าพวกเขาแต่ละคน ตอนนั้นทำเพราะอารมณ์ทั้งนั้น

 

 

"ป๊าทำตัวเองทั้งนั่นหนิ"

 

 

"ใช่ ป๊าจูบกับป้าคนนั้น" เซียวจิงเถียงทันควัน

 

 

"ไม่ได้จูบเว้ยก็อธิบายไปแล้วทำไมไม่เชื่อ" หวังอี้ป๋อไม่รู้ว่าต้องพูดภาษาไหนเด็กพวกนี้ถึงจะยอมเชื่อ เพราะเพื่อนตัวดีแท้ๆ ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง คอยแต่จะนำปัญหามาให้เขาแก้ เจอตัวเมื่อไรหวังอี้ป๋อคิดจะเตะเพื่อน

 

 

"จูบจริงจ้ะพี่กับอี้ป๋อจูบกันเป็นประจำเลย"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น