winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 18:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

“เรียน นาวาอากาศเอกดรัณ ก้องกิดากร ผู้บัญชาการหน่วยโดรนติดอาวุธ กรมอิเล็กทรอนิกส์ทางอากาศและสรรพาวุธพิเศษ ทีม KBD ขอรายงานความคืบหน้าโปรเจ็คมิสเตอร์บี ครับผม”

เสียงหมวดคีรี ตัวแทน KBD เกริ่นนำธุระแก่ผู้บังคับบัญชา ดังกระหึ่มลั่นห้องประชุม ยืนตัวตรงตามองตรง ดูเข้มแข็ง ขึงขัง ขัดกับชื่อโปรเจ็ค มิสเตอร์บี ยิ่งนัก ทำเอาสองผู้หมวดสาวยืนกลั้นยิ้มตัวสั่นระรัว

“เชิญ”

ผู้บัญชาการหน่วยกล่าวสั้นๆ ด้วยท่าทีอันขึงขังไม่แพ้กัน เพราะรู้สึกว่าที่ผ่านมา จะใจดีกับทีม KBD มากไปแล้ว ยิ่งเห็นสองสาวกั้นยิ้ม ก็เลยใช้สายตาพิฆาตจ้อง หมวดเบธของเราถึงกับต้องขุดเรื่องความรักขึ้นมาคิดจะได้เครียดๆ และหยุดขำ ส่วนหมวดดลที่ชีวิตลั้ลลามาโดยตลอด ยังไม่สามารถห้ามตัวเองได้ แต่สายตาของผู้พันดรัณ ก็ทำให้เคลิ้มไปได้ชั่วขณะ

‘คนบ้าอะไร ดุแล้วยังดูตาหวาน’ นี่คือ ความในใจของหมวดดล

ก่อนที่หมวดดลจะขำหรือตกหลุมรักหัวหน้างานไปมากกว่านี้ ทั้งสามคนก็กระจายตัวทำหน้าที่ของตัวเอง เบธเดินไปกำกับที่คอมพิวเตอร์ คอยกดเปิด กดหยุด คลิปวีดีโอ แสดงการทดสอบ การบิน และ การยิงของโดรน ส่วนหมวดคีรีทำหน้าที่บรรยายกลไกต่างๆ ที่ใช้ รวมถึงแจ้งปัญหาที่ว่า ขณะนี้ สำหรับการยิงนั้นค่อนข้างแม่นยำแล้ว แต่เข็มปักไม่เข้าวัตถุที่นำมาทดสอบ

“เป้าที่คุณพวกคุณนำมาทดสอบ ทำมาจากอะไร”

“ก็มีโฟม กับ กระดาษแข็งครับ”

“ทำไมไม่ใช้วัสดุอะไรที่มันคล้ายคลึงกับผิวหนังคนมากที่สุด”

“เอ่อ ครับ”

“ถ้าคิดไม่ออก ก็ลองไปปรึกษาแพทย์ทหารก็แล้วกัน ว่าเวลาเค้าฝึกเย็ยแผลน่ะ ใช้อะไร ก็เอาอันนั้นแหละ”

“ครับ ขอบคุณครับหัวหน้า”

เมื่อหมวดคีรีพูดจบ ต่อไปก็เป็นหน้าทีของหมวดดลที่จะมาพูดเรื่องสารเคมีที่จะนำมาเป็นอาวุธ เบธก็เปลี่ยนคลิปวีดีโอจากการทดสอบโดรน เป็นการทดสอบสารเคมีกับหนู 3 ตัว หมวดดลก็ทำหน้าจริงจัง อธิบายเรื่องสารเคมีตามที่ตัวเองถนัด อย่างฉะฉานและเข้าใจง่าย

“ก็อย่างที่ดลอธิบายไปค่ะหัวหน้า ทั้ง 3 ความเข้มข้นมีผลต่อร่างกายของหนูคล้ายๆ กัน แต่แตกต่างตรงระยะเวลา โปรเจ็คของเรา ต้องการให้ศัตรูตายอย่างช้าๆ แต่เนื่องด้วยว่า ผลที่เกิดขึ้นกับหนูและคนอาจจะไม่เหมือนกัน ดลจึงเห็นว่า ควรใช้ที่ความเข้มข้น 5 มิลลิกรัม ค่ะ”

“อื้ม ดี ตรงสารเคมีผมไม่ติดปัญหาอะไร แต่พอเห็นหนูแล้วก็เลยคิดขึ้นได้ว่า พวกคุณลองใช้หนูไปเป็นเป้าสิครับ”

“ไม่ได้นะคะหัวหน้า แค่ 3 ตัวนี้ดลก็ร้องไห้ เอ่อ ดลก็สงสารพวกเค้ามากพอแล้ว ดลจะไม่นำหนูมาทำอะไรอีก”

“แต่ผิวหนังของหนู น่าจะใกล้เคียงกับผิวหนังมนุษย์ มากกว่าวัสดุสังเคราะห์นะครับ จะได้รู้ด้วยว่า เข็มที่ปักลงไป จากระยะยิงต่างๆ จะทะลุผิวหนังแค่ไหน เพราะพวกคุณบอกว่า อยากให้ศัตรูเข้าใจว่าถูกผึ้งต่อย แต่ถ้าลูกดอกอาบยาของพวกคุณ มันปักแรงเกินไป เป็นใครก็รู้ตัวนะ”

“ดลเข้าใจนะคะ ว่ามันเป็นวิธีทดสอบที่ดี แต่วิธีนี้มันโหดร้ายเกินไป กว่าเราจะได้ผลการทดสอบที่ดี เราจะต้องฆ่าหนูอีกเท่าไหร่ แม้เค้าจะเป็นแค่สัตว์ตัวเล็กๆ เค้าก็มีหัวใจนะคะหัวหน้า”

“คุณกำลังบอก ว่าผมไม่มีหัวใจ ใช่มั้ยครับ หมวดดล”

“ถ้าดลตอบไป แล้วไม่มีผลเรื่องงาน ดลก็จะตอบว่า ค่ะ หัวหน้าไม่มีหัวใจ”

“เหรอครับ”

ผู้บัญชาการหน่วย ที่หมวดดลปลื้มนักปลื้มหนา อมยิ้มเบาๆ ก่อนจะสั่งให้จบการรายงาน แล้วให้ทั้งสามคนมายืนตรงหน้า

“ผมไม่รู้ว่า มิสเตอร์บีของพวกคุณจะมีประโยชน์ต่อบ้านเมืองแค่ไหน แต่มันก็เข้าท่าดี แล้วก็สำหรับความคืบหน้า ผมค่อนข้างพอใจ ที่เหลือก็แค่ทำให้มันมีประสิทธิภาพมากขึ้น”

สมาชิกทีม KBD ยืนยิ้มเบาๆ อยู่สองคน ส่วนอีกหนึ่งคนยืนหน้าบึ้งๆ

“เอ้อ ผมมีเรื่องอยากจะแจ้ง คือเมื่อวาน ทีมเหินเวหา มารายงานความคืบหน้ากับผม พวกเค้ามีการเปลี่ยนแปลงโปรเจ็คนิดหน่อย เพราะโดรนขนาดครึ่งฝ่ามือนั้น มันทำไม่ได้จริงๆ”

เบธและหมวดคีรียืนขำ พลันนึกไปถึงหน้าสามหนุ่มสุดกวน ที่เคยมาคุยโวใส่เรื่องโปรเจ็คของพวกเค้า แต่สุดท้าย ก็ต้องเปลี่ยนโปรเจ็ค

“พวกเค้าเปลี่ยนมาพัฒนาโดรนตรวจการที่มีการใช้งานกันปกติทั่วไปให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยการทำให้โดรนจับภาพที่มีความคมชัดสูง และสามารถคัดแยกคลื่นเสียงที่สนใจได้ อย่างเช่นว่า ในที่จราจรแออัด มีเสียงรถและผู้คนรบกวน ก็สามารถจับเสียงคนที่ยืนคุยกันริมถนนได้”

สองผู้หมวดยืนอึ้ง ไม่น่าเชื่อว่า หน้าตาเสล่อๆ กวนๆ แบบพวกนั้นจะทำอะไรอย่างที่ว่าได้ ส่วนหมวดดลยังยืนหูดับอยู่

“อย่าหาว่าผมเปรียบเทียบเลยนะครับ พวกคุณเชื่อมั้ย ขนาดแค่การทดสอบเบื้องต้น ทีมเหินเวหา ยังถ่ายคลิปผู้ร้ายขนย้ายยาเสพติดได้เลยนะครับ ไม่น่าเชื่อว่าแถวนี้ ใจกลางกรุงแบบนี้ พวกมันยังกล้าทำอะไรอุกอาจแบบนี้”

ทีม KBD ไม่รู้ว่าจะต้องแสดงสีหน้าอย่างไร ระหว่างยินดีกับเพื่อน หรือ สำเหนียกในความสามารถของตัวเอง ก็เลยทำหน้านิ่งๆ กันไปหมด

“โอเคครับ หมดเรื่องแล้ว เชิญพักผ่อนตามอัธยาศัย แล้วก็อย่าลืมเรื่องทดสอบสมรรถภาพกันนะครับ ถ้าใครสนใจ เย็นๆ ก็ไปวิ่งที่สวนสาธารณะกับผมได้ ช่วยๆ กันทำคะแนนให้หน่วยเรากันนะ”

ทั้งสามคนทำความเคารพ แล้วก็เดินไปเก็บของที่ตัวเองนำมา หมวดดลที่มาแต่ตัว และก็กำลังอารมณ์ไม่ดี เดินออกจากห้องคนแรกโดยไม่สนใจเพื่อนทั้งสอง ผู้พันดรัณจึงรีบเดินตามออกไป เพื่ออธิบายบางอย่าง

“เดี๋ยวครับ หมวดดล”

“ค่ะ หัวหน้า” เธอชักสีหน้า จนผู้พันรู้สึกสงสัยว่า ยศของตัวเอง ลดลงเหลือแค่พลทหารตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ไม่ได้ถือสา ผู้หญิงสวยๆ ก็มักเป็นเช่นนี้

“คือที่ผมบอกว่า ใช้หนูเป็นเป้าทดสอบ ผมพูดจริงๆ ครับ”

“ค่ะ ดลทราบแล้วค่ะ ทราบมากๆ แล้วค่ะ”

“แต่ผมหมายถึง ให้ใช้หนูสามตัวนั้น ที่ได้สละชีวิตไปแล้วน่ะครับ ถ้าคุณยังไมได้ทิ้งไป ก็ให้นำร่างของเค้ามาใช้ให้เกิดประโยชน์ที่สุด”

“คะ เอ่อ ค่ะ หัวหน้า” หมวดดลอ้ำๆ อึ้งๆ ไปนิดหน่อย รู้สึกขัดเขินเล็กน้อยที่เล่นใหญ่ไปพอสมควร

ผู้พันดรัณที่หน้าตายละม้ายคล้ายคลึงพระเอกละครช่องสามผสมกับช่องเจ็ด ยิ้มหวานๆ อีกครั้ง ก่อนจะเดินจากไป

“โอ๊ยยย ไอ้ดลเอ๊ยยย ทำอะไรลงไปวะนั่น”

 

ทีม KBD กลับมาพักผ่อนกันที่ห้องทำงาน หมวดดลก็แจ้งเรื่องหนูที่ผู้พันดรัณบอกไว้ให้เบธกับหมวดคีรีทราบ เพื่อไม่ให้ทั้งสองคนเข้าใจผิด

“ไม่มีใครเค้าคิดอะไรแบบแกหรอกไอ้ดล ฟังดูก็รู้ว่า หัวหน้าเค้ากำลังแกล้งแกอยู่” เบธว่า

“อะไรวะ แกล้งฉันเนี่ยนะ”

“เออ”

“แล้วหนูน้อยทั้งสามตัวน่ะ สรุปยังอยู่มั้ย” หมวดคีรีถาม

“ไม่อยู่หรอก ดลเอาไปให้พระสวด แล้วก็ฝังดินที่วัดไปแล้ว ถวายสังฆทานให้เสร็จสรรพ” หมวดดลกล่าว พร้อมยกมือขึ้นไว้ พึมพำว่า สาธุ เบาๆ จนเพื่อนร่วมทีมยิ้มขำ

 

“เฮ้อ จะว่าไปทีมเหินเวหา มันก็เก่งเหมือนกันเนอะ คนเราเนี่ย ดูกันแต่ภายนอกไม่ได้เลย” หมวดคีรีทำหน้านิ่งๆ พูดด้วยน้ำเสียงนิ่มๆ

“เออ ไอ้เบธ ไอ้พวกขนยาเสพติดเนี่ย แกสืบหาข่าวอยู่ไม่ใช่เหรอ” หมวดดลนึกขึ้นมาได้

“อืม” เบธทำหน้าครุ่นคิด

“แกไม่ลองไปขอคลิปไอ้สามลิงนั่นวะ เผื่อว่า มันจะเกี่ยวข้องกับเรื่องของแก”

“เออเนอะ ไอ้ดล แกไปขอเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”

“กูว่าละ ไม่น่าเสนอเลยกู”

 

ว่าแล้ว หมวดดลและหมวดเบธก็พากันเดินทางไปเยือนห้องทำงานทีมเหินเวลา ทีปกติเดินผ่านเฉยๆ ยังไม่อยากจะเหลือบตาเข้าไปมอง แต่วันนี้ ต้องเข้าไปขอความช่วยเหลือ

“หมวดกัปตัน คือ ขอพูดตรงๆ นะ ขอคลิปที่ไปถ่ายผู้ร้ายขนยาเสพติดหน่อย”

หมวดดลทำหน้าตึงๆ กอดอก พูดออกไปห้วนๆ ทันทีที่เจอหน้าสามหนุ่ม

“อะไรกันครับ สองสาว KBD มาเยือนเหินเวหาทีม ทั้งที เข้ามานั่งตากแอร์ ดื่มน้ำผลไม้เย็นๆ กันก่อนสิครับ แหมๆ” หมวดกัปตัน หัวหน้าทีมกล่าว

ผู้มาเยือนถึงกับถอนหายใจ ก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตู เข้ามานั่งที่โต๊ะรับรองแขกทางด้านในอย่างไม่ได้เต็มใจนัก

“หมวดกัปตัน คือ เบธรบกวนขอก๊อปปี้คลิปวีดีโอไปดูหน่อยได้มั้ยคะ พอดีว่า เพื่อนเบธถูกซัดทอดข้อหาค้ายา ทั้งๆ ที่เค้าไม่ได้ทำ เค้ากำลังทรมานอยู่ในเรือนจำ ยังไง ช่วยเธอด้วยนะคะ” เบธไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ ก็เลยตัดใจ พูดดีๆ ออกไป

ทำเอาทีมเหินเวหาอึ้งไป แล้วกับแค่การก๊อปคลิปไปให้ ไม่ใช่อะไรยุ่งยากอยู่แล้ว ถึงจะไม่ชอบขี้หน้ากัน แต่เรื่องใหญ่แบบนี้ เป็นใคร ใครก็ต้องเห็นใจ

ทั้งสามคนพยักหน้าให้กัน เป็นเชิงว่า ทำตามที่เบธขอไปเถอะ

แต่ขณะที่หมวดกัปตันกำลังจะตอบตกลง หมวดขุนพลก็จับแขนไว้ แล้วตัวเองก็พูดขึ้นแทน

“ไอ้เรื่องช่วยเหลือฝั่งคุณน่ะ เราไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ แต่ว่า พอดี ฝั่งเราก็มีปัญหาอยู่เหมือนกัน อืม อย่าเรียกว่า แลกเปลี่ยนเลยนะครับ เรียกว่า ถ้อยทีถ้อยอาศัย”

“กูว่าแล้ว” หมวดดลยืนขึ้นอย่างโมโห

“ดล ใจเย็น” เบธก็เลยดึงตัวให้นั่งลงข้างๆ

“ใจเย็นๆ สิครับ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โต ก็คือ จากคราวที่แล้วที่เราไปทาบทามให้หมวดเบธมาร่วมแสดงความสามารถพิเศษกับลูกพี่กัปตันน่ะครับ เรายังอยากได้หมวดเบธอยู่”

“ไอ้พวกลามก” หมวดดลด่าออกไปตรงๆ

“คือ ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ตอนนั้นมัวแต่กวน จริงๆ เราแค่อยากให้หมวดเบธ แต่ตัวสวยๆ มาดีดไหให้ เพราะว่าพี่กัปตัน จะร้องหมอลำน่ะครับ ก็เป็นการแสดงคู่กัน แนวพื้นบ้านๆ น่ารักดีนะครับ” หมวดอัศวินเสริมอย่างนุ่มนวล

เบธนึกภาพตามแล้วก็คิดว่า ไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย แล้วก็มันคุ้มอยู่ ถ้าจะได้คลิปวีดีโอนั่น

“ค่ะ เบธตกลง”

หมวดดลหันไปมองเบธอย่างตะลึงๆ นิดหน่อย อย่างเบธเนี่ยนะ จะดีดไห

“เยี่ยมยอดไปเลยครับคุณเบธ ยังไง รอสักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปจัดการเรื่องคลิปให้”

“ค่ะ”

“ไอ้เบธ เอาจริงดิ ไหนว่าจะร้องเพลงไง” หมวดดลถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ

“ช่างเถอะ เรื่องการประกวด ฉันไม่ได้สนใจนักหรอก”

ไม่นานนัก เบธก็ได้คลิปวีดีโอตามต้องการ แล้วก็พาหมวดดลคนขี้โมโหกลับมาด้วย แต่ว่าใกล้จะเลิกงานพอดี เบธก็เลยเก็บแผ่นซีดีใส่กระเป๋ากลับไปดูที่บ้าน

 

“ไอ้เบธ เย็นนี้ไปวิ่งกันปะ เนี่ย ใกล้จะถึงวันงานแล้ว เรายังไม่ได้ซ้อมวิ่งกันเลย” หมวดดลเสนอ เพราะตั้งแต่วันนั้น เบธก็เอาแต่ทำงาน แล้วก็กลับบ้าน ไม่ยอมไหนเลย

“อืม ไปดิ ไปที่ไหนก็ได้ และไม่ต้องเอารถไปจอดที่ห้องสมุดนะ”

“ทำไมแกไม่หายงอนคุณฝนเค้าซักที”

เบธเงียบ ทำหน้างอๆ

“นี่แกยังไม่เห็นใช่มั้ย ว่าคุณฝนน่ะ เค้ามากดไลค์รูปแกด้วยนะ”

เบธชะงักกับสิ่งที่หมวดดลพูด แต่ก็พยายามไม่คิดถึงคนที่ห้องสมุดอีก

“แล้วยังไง ก็แค่กดไลค์ แต่ก็ไม่ได้ไลค์จริงๆ”

เบธยังคงน้อยใจฝนต้นเมษาเอามากๆ ก้มหน้าก้มตาเก็บของลงกระเป๋าอย่างหงุดหงิดหัวใจ

“ก็ไม่ได้ให้อะไร ก็เผื่อว่าแกคิดถึงเค้า จะได้เข้าไปส่องที่หน้าไทม์ไลน์ของเค้าแก้คิดถึงไง เค้าใจมั้ย ส่องน่ะ ส่อง แล้วแกก็จะเห็นอะไร แบบที่ฉันเห็น”

“ไม่หงไม่เห็นอะไรทั้งนั้นแหละ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น