Chiangmai
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 ตอบแทนบุญคุณด้วยชีวิต (3)

ชื่อตอน : บทที่ 13 ตอบแทนบุญคุณด้วยชีวิต (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 193

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 ตอบแทนบุญคุณด้วยชีวิต (3)
แบบอักษร

“ใต้เท้ามู่กล้าสงสัยการตัดสินใจของข้ารึ! ที่แท้เจ้าเป็นเสด็จพี่หรืออย่างไรจึงตรัสรู้ความนึกคิดของเสด็จพี่ได้” เขาหันไปตอบกลับด้วยวาจาคมกริบ 

 

“กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้ามู่รีบคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตึงแล้วโขกศีรษะอย่างแรง 

 

ยามเห็นหยางอ๋องยิ้มแย้มเอ่ยวาจาสุภาพอ่อนโยนกับหญิงอัปลักษณ์ตรงหน้า 

 

ทำให้ลืมเลือนว่านิสัยแท้จริงของหยางอ๋องโอหังเพียงใด อารมณ์ริษยาชั่วครู่เกือบทำให้เขาหัวหลุดจากบ่าแล้ว 

 

“ข้ากำลังเอ่ยวาจากับผู้อื่นใช่เรื่องที่เจ้าจะเข้าสอดได้หรือ! ไร้มารยาทยิ่งนัก!” เขาตำหนิต่อ 

 

“กระหม่อมผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ได้ยินดังนั้น ใต้เท้ามู่ก็ยิ่งโขกศีรษะรัวไม่หยุด 

 

“ทำให้แม่นางตกใจแล้ว... หยุดโขกศีรษะได้แล้ว น่ารำคาญ!” เขาหันหน้ากลับมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนกับนางแล้วหันกลับไปตะคอกสั่งใต้เท้ามู่ให้หยุดโขกศีรษะ 

 

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง...ทะ...ถ้ายังไงกระหม่อมขอตัวก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ หากท่านอ๋องต้องการสิ่งใดโปรดเรียกกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ”  

 

ทันทีที่ได้รับความเมตตา ใต้เท้ามู่ก็รีบลนลานออกจากห้องไปทันที 

 

“หม่อมฉันปฏิเสธความเมตตาของท่านอ๋องได้หรือไม่เพคะ การช่วยชีวิตท่านอ๋องที่ผ่านมาหม่อมฉันไม่ต้องการของตอบแทนจริงๆ นะเพคะ” หลินหลินร่ำไห้ไม่ออก หากไม่ได้เงินนางก็ไม่ขอรับอะไรอย่างอื่นแล้ว 

 

“ไม่ต้องห่วง ในเมื่อเจ้าเป็นคนของเปิ่นหวาง เปิ่นหวางจะดูแลเจ้าอย่างดีให้เจ้าสุขสบาย” เขายิ้มแย้ม 

 

บ้าเอ๊ย! คิดเองเออเอง!  

 

หัดมองหน้าคนอื่นซะบ้าง! 

 

หลินหลินเป็นสาวยุคปีสองพันเติบโตมาในวัฒนธรรมผัวเดียวเมียเดียว  

 

แม้อยากค้านหัวเด็ดตีนขาดว่าจะไม่ยอมกินน้ำใต้ศอกเป็นเมียน้อยของคนอื่นอย่างเด็ดขาด 

 

แต่ด้วยเรื่องความแตกต่างทางวัฒนธรรมของยุคสมัย ปากอยากปฏิเสธยิ่งกว่านี้แต่ก็เกรงอำนาจบารมีของอ๋องรูปงามตรงหน้า  

 

หากเขาโมโหขึ้นมาชี้นิ้วทีเดียวกระบี่ก็คงแทงทะลุหัวใจนางแล้ว 

 

ดูอย่างนายอำเภอมู่ผู้นั้นสิ แค่ประโยคเดียวเขาก็โขกศีรษะจนได้เลือด  

 

ท่านอ๋องรูปงามตรงหน้าก็ยังมีใบหน้าเย็นชาไร้ความเห็นใจเหมือนเดิม 

 

ว่าแล้วเชียว...ลางสังหรณ์นางไม่เคยผิดพลาดด้วยซ้ำ  

 

ช่วยคนทีไรเทพเจ้าแห่งความโชคร้ายก็ทำงานทุกที ไม่ทำให้คนอื่นโชคร้ายก็ทำให้ตัวเองโชคร้าย  

 

ช่วยเหลือป้าหลี่ป้าหลี่ก็ตาย ช่วยหนุ่มรูปงามดันต้องซวยไปเป็นอนุเขาแบบหลีกเลี่ยงไม่ได้อีก 

 

“หม่อมฉันซาบซึ้งในพระกรุณาธิคุณครั้งนี้ของท่านอ๋องอย่างยิ่ง แต่ว่า...เรื่องรับอนุ มิใช่ท่านอ๋องต้องบอกกล่าวพระชายาก่อนหรือไม่ หากพระชายาไม่ทราบเรื่องก่อนเกรงว่าอาจจะขุ่นเคืองพระทัย หม่อมฉันคงเจ็บปวดหากทำให้ท่านอ๋องกับพระชายาบาดหมางใจกัน” หลินหลินยังเหลือความหวังอยู่ 

 

บุรุษสูงศักดิ์เช่นนี้มีหรือจะยังไม่แต่งภรรยา ต่อให้ยุคสมัยนี้สตรีไม่มีสิทธิมีเสียงมากเพียงใด หรือภรรยาเอกต้องใจกว้างดุจมหาสมุทรช่วยหาเล็กหาน้อยให้สามี 

 

แต่การรับอนุโดยที่ภรรยาไม่รู้เรื่องมาก่อนย่อมเป็นการไม่ให้เกียรติกันเกินไป 

 

ตอนนี้นางฝากความหวังไว้ที่พระชายาของเขา ขอให้นางยอมรับหญิงต้อยต่ำแบบนางไม่ได้  

 

ต่อให้เขาจะมีความประสงค์อย่างไรก็ยังต้องเห็นแก่หน้าพระชายาของตน 

 

“เปิ่นหวางยังไม่ได้ตบแต่งสตรีใดเป็นชายา ดังนั้นเรื่องนี้แม่นางหลินไม่ต้องเป็นห่วง” ท่านอ๋องรูปงามตอบให้นางสบายใจ สตรีผู้นี้ทั้งเจียมตัวทั้งละเอียดรอบคอบเสียจริง 

 

“ช่างเป็นบุญวาสนาของหม่อมฉันที่ได้รับใช้ท่านอ๋องจริงๆ เพคะ หม่อมฉันต้องขอบพระทัยความเมตตาครั้งนี้ของท่านอ๋องอย่างยิ่ง” ผลสุดท้ายหลินหลินก็ไม่รู้ว่าจะอ้างเหตุผลไหนต่อเพื่อหลีกเลี่ยงเคราะห์กรรมครั้งนี้ หลินหลินจำใจตอบรับอย่างไร้ทางเลือก 

 

บ้าเอ๊ย! ดับฝัน! ดับฝันแล้ว! 

 

หลินหลินอยากหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด  

 

อย่างไรต่อให้เขาจะยังไม่แต่งชายาแต่ในจวนจะต้องเต็มไปด้วยบุปผางาม  

 

นางต้องกลายเป็นหนึ่งในอนุของเขาเข้าไปอยู่ในจวนหลังใหญ่ ตอนนี้ขอเพียงอนุคนอื่นของเขาไม่เขม่นนางก็เพียงพอแล้ว 

 

“แต่ว่า...หม่อมฉันมีเรื่องร้องขอสักเรื่องจะได้หรือไม่เพคะ” หลินหลินทำใจกล้าเอ่ยหาทางรอดให้ตัวเองเพิ่มเติม 

 

“ว่าอย่างไร” 

----------------------------------------------------------------------------------------------- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น