Nnpp

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอบแทนนางอย่างดี 50%

ชื่อตอน : ตอบแทนนางอย่างดี 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 236

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอบแทนนางอย่างดี 50%
แบบอักษร

มาลงช้าหน่อย แต่จะลงเรื่อยๆจ้า

............

 

วันใหม่ทุกอย่างสว่างไสวไปทั่วทุกบริเวณ  แสงสว่างส่องไปทั่วตำหนักชินอ๋อง ยามนี้ทุกคนต่างเดินไปสลับกันไปมาบริเวณหน้าตำหนักชินอ๋องด้วยความเป็นห่วง

 

พวกเขาได้ยินเสียงครั้งสุดท้ายในห้องบรรทมเมื่อยามใกล้รุ่งสาง และตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงวันแล้วทุกคนก็ยังคงไม่ได้ยินเสียงใดๆ ดังมาจากในห้องบรรทมเลย

 

"ชินอ๋องจะเป็นอย่างไรบ้างนะ แล้วพระชายาละ ทั้งสองพระองค์เป็นอย่างไรบ้าง ข้าเป็นห่วงเหลือเกิน" เชี่ยวหลันเดินกระวนกระวายไปมา และถามเอ้อไท่เป็นระยะ

 

 

"ใจเย็นๆ ทั้งสองพระองค์น่าจะพักผ่อนอยู่นะ " เอ้อไท่พูดไปด้วยสีหน้ากังวล เอ้อหลางและตู้กงกงก็กังวลเช่นกันแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

สักพักทุกคนได้ยินเสียงวิ่งมาทางด้านหลังจึงไปมอง ฮัวหลันกำลังวิ่งกระหืบกระหอบเข้ามาและประคองยาใส่ในถ้วยปิดฝาแน่นหนา 

 

"ข้าเคี่ยวยาสำเร็จแล้ว เอาเข้าไปกันเถอะ" นางบอก นางไม่ได้นอนทั้งคืนและหาตัวยาจบครบด้วยความร่วมใจของทุกคน 

 

 

"ตอนนี้พระองค์ยังไม่ได้ดื่มยาเลย  ข้ากลัว เอ้อไท่ ท่านลองเรียกชินอ๋องหน่อยนะ ข้าเป็นห่วงทั้งสองพระองค์ เร็วเข้า" เชี่ยวหลันบอกอย่างกระวนกระวายใจ

 

 

ในห้องบรรทมชินอ๋อง พระองค์และพระชายานอนกอดกันอย่างสุขใจ เสี่ยวอวี้นอนเกยอยู่บนอกของพระองค์โดยไม่รู้ตัว นางหลับสนิทตั้งแต่ชินอ๋องแสดงความรักกับนางในรอบแรกเสร็จสิ้น นางเพลียมากจนไม่อยากตื่นเลย

 

ชินอ๋องตื่นบรรทมได้สักพักแล้ว และได้ยินเสียงคุยข้างนอกชัดเจน พระองค์ยิ้มเล็กน้อย 

 

"ข้ายังมีชีวิตอยู่กับเจ้านะเสี่ยวอวี้ ข้าขอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้า ชีวิตของข้าเป็นของเจ้าตลอดไป เมียรักของข้า" พระองค์พูดด้วยความสนิทสนมมากมาย 

 

"เตรียมน้ำและอาหารให้เรียบร้อย ส่วนยาขอให้นำเข้ามาก่อนทานอาหาร  เปิ่นหวางไม่เป็นอะไรมากแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องกังวลใจ พระชายาของพวกเจ้าก็สบายดี " 

 

เมื่อชินอ๋องกล่าวเสร็จก็ได้ยินเสียงอุทานภายนอกห้องดังมาก เป็นน้ำเสียงที่แสดงความดีใจและโล่งใจอย่างชัดเจนมาก

 

ครู่เดียวอ่างน้ำขนาดใหญ่ก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย 

"เสี่ยวอวี้ตื่นเถอะ" พระองค์ปลุกเท่าไหรนางก็ไม่ยอมตื่น

 

"ขี้เซาจริง" พระองค์พูดยิ้มๆ และพลิกนางให้นอนหงายก่อนจะคล่อมตัวนางโดยไม่กดทับนาง พระองค์ก้มลงจูบปากนางและตามใบหน้า เปลือกตา ก่อนจะวกมาดูดดึงริมฝีกปากนางอย่างหลงไหล จนเลยเถิดไปที่ซอกคอของนางและดูดยอดเม็ดบัวของนางผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนเห็นรอยเปียกโดยอย่างชัดเจน พระองค์สาระวนอยู่กับยอดอกของนางอย่างเพลิดเพลินสลับกับจูบริมฝีปากของนาง

 

"อื้อๆๆๆๆ  อา...." เสี่ยวอวี้ส่งเสียงออกมาเมื่อรู้สึกว่าร่างกายเหมือนมีแมลงมาเกาะเกี่ยวจนนางรำคาญและวาบหวามสลับกัน นางลืมตาขึ้นมาก็เห็นชินอ๋องกอดจูบนางไม่หยุดเลย

 

"ทำอะไรนะ" นางถามด้วยใบหน้างุนงง

 

"ก็ปลุกเจ้าแบบธรรมดา เจ้าก็ไม่ยอมตื่น พี่เลยต้องทำแบบนี้นะ น้ำเตรียมไว้แล้ว ลุกไปอาบน้ำกันเถอะ ทุกคนรอเรานานแล้ว ....แต่ว่าเปิ่นหวางชอบปลุกเจ้าแบบนี้จริงๆ" พูดเสร็จก็จูบนางอย่างดูดดื่มอีกพักใหญ่

 

"ท่านพี่หายดีแล้วแน่ๆ ใช่ไหม"  เสี่ยวอวี้อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงถามออกมา นางลุกขึ้นและสำรวจร่างกายชินอ๋อง จับชีพจร พระองค์ด้วยความเป็นห่วง ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะกลับมาปกติแล้ว

 

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง พี่รุนแรงกับเจ้ามากนัก แต่พี่ก็ทายาให้เจ้าระหว่างที่เจ้าหลับ ดีขึ้นหรือไม่"  ชินอ๋องลูบศีรษะนางด้วยความรักใคร่ 

 

"อืม ข้าไม่เป็นไรมาก คงอ่อนเพลียนะ" นางตอบและเขินไปด้วย นางไม่รู้เรื่องตั้งแต่เสร็จรอบหนึ่งแล้ว   นางลองขยับขาก็รู้สึกเจ็บช่วงล่างอยู่แต่ไม่มากเหมือนที่คิดไว้

 

ทั้งคู่พากันอาบน้ำ ทานยาก่อนจะเสวยอาหารจนเรียบร้อย พระองค์บอกทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง พระองค์ดีขึ้นแล้ว

 

"พระองค์ทำอย่างไรเพคะ ถึงได้หายดี ไม่เป็นอะไรเลย" ฮัวหลันสงสัย

 

ไม่ทีนที่ชินอ๋องจะตอบ องค์ชายหกก็มาหา ชินอ๋องให้ทุกคนออกจากห้องโถงไปก่อน

 

"พี่สามเป็นอย่างไรบ้าง แล้วเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน" องค์ชายหกถามทันที 

 

"เมื่อคืนเสียงกรีดร้องคืออะไรคะ" เสี่ยวอวี้ถามกลับเช่นกัน

 

องค์ชายหกมองหน้านางแล้วจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น

"หลังจากข้าส่งพี่สามขึ้นรถม้า ข้าย้อนกลับไปตำหนักพี่หญิงใหญ่ มีคนหลายคนอยู่ในห้องพี่หญิงใหญ่ เสียงกรีดร้องเป็นของคุณหนูโม่อิงอิง เออ..... นางอยู่ในสภาพไม่มีอาภรณ์และมีผ้าห่มคุมกายเท่านั้น และข้างๆนาง เป็นองค์ชายรองที่ไม่มีอาภรณ์ห่มกายเช่นกัน...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะมองแต่ตามร่างกายทั้งคู่มีร่องรอยเกิดขึ้น  "

 

องค์ชายหกสีหน้ากระอักกระอ่วน แล้วจึงเล่าต่อ

" นางเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ นางบอกว่า......นางบอกว่านางจะเป็นชายาชินอ๋องไม่ใช่องค์ชายรอง นางบอกตอนแรกชินอ๋องอยู่ที่นี่ พี่หญิงใหญ่พาชินอ๋องมาที่นี่เอง แล้วทำไมตอนนี้กลายเป็นองค์ชายรองมานอนบนเตียงร่วมกับนาง ....นางจะให้ชินอ๋องรับผิดชอบนาง"

 

องค์ชายหกเห็นชินอ๋องหน้าบึ้ง เสี่ยวอวี้ทำหน้าไม่ถูกในเมื่อมีคนอยากได้สามีนางขนาดนี้

"พี่หญิงใหญ่อ่ำอึ้ง บอกเพียงแต่ว่าพามาที่ห้องเพื่อให้ปรับความเข้าใจกับคุณหนูโม่อิงอิง นางไม่คาดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นมา"

 

"แล้วองค์ชายรองเข้าไปอยู่ในห้องกับคุณหนูโม่ได้อย่างไร" เสี่ยวอวี้ถาม

 

"ข้าก็ไม่ทราบ องค์ชายรองก็ไม่รู้ รู้เพียงว่าพอเริ่มรู้สึกตัวก็มีหญิงสาวมาพัวพันและจัดการเขาจนเสร็จสมโดยที่เขาแทบไม่มีแรงเลย ส่วนคุณหนูโม่ก็เอาแต่ร้องไห้บอกว่านางไม่ได้ทำ  นางจะ...มาหาพี่สามนะ นางบอกว่าพี่สามต้องรับผิดชอบนาง" 

 

องค์ชายถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วพูดต่อ

"ทุกคนในห้องต่างมองนางด้วยสีหน้าบอกไม่ถูกเลย ถึงนางอยากมาหาพี่สามสักแค่ไหน ก็ไม่อาจทำได้แล้ว พยานมากมายขนาดนี้ มีแต่ต้องแต่งเป็นชายาองค์ชายรองเท่านั้น"

 

"พี่สาม เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นเกิดอะไรขึ้น" ทั้งองค์ชายหกและเสี่ยวอวี้มองชินอ๋องทันที

 

ชินอ๋องจับมือชายาคลึงไปมาก่อนจะเริ่มเล่าเรื่อง

"พี่เดินไปกับน้องหญิงจนถึงตำหนักของนาง เอ้อหลางตามพี่มาด้วยเงียบๆ นางพาพี่ไปที่ห้องพักห้องหนึ่ง นางบอกว่าเดี๋ยวมาให้พี่รอในห้องก่อน พี่จึงได้เข้าไปในห้อง พี่ได้กลิ่นแปลกๆ จึงได้กลั่นหายใจและจะออกจากห้อง แต่โม่อิงอิงยืนอยู่หลังประตู นางปิดประตูทันที "

 

ชินอ๋องมองหน้าเสี่ยวอวี้นิ่งๆ ก่อนพูดต่อยาวๆ

"พี่ไม่พูดอะไรกับนางเลย และจะรีบออกจากห้องแต่ดูเหมือนจะเริ่มไร้เรี่ยวแรงก่อนจะรู้สึกแปลกๆ กับร่างกาย พี่จึงรีบสกัดจุดตนเองให้เร็วที่สุดแต่ก็ยังโดนพิษอยู่ดี นางผลักและดึงพี่ไปที่เตียง "

 

"นางพูดบางอย่างแต่พี่หาสนใจไม่ พี่พยายามสะกดร่างกายตนเองต้านพิษ ส่วนนางเดินไปหลังฉาก พี่คาดว่านางน่าจะถอดเครื่องแต่งกาย "

 

"พี่ได้ยินเสียงตรงริมหน้าต่างจึงเห็นเอ้อหลางแอบเปิดหน้าต่างมองเข้ามาและหายไปสักพัก เอ้อหลางเจอองค์ชายรองระหว่างทางจึงสกัดจุดและพามาที่นี่เพื่อสลับตัวกับพี่  แล้วจึงพาพี่มาซ่อนตัวอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง เอ้อหลางปิดผ้า ทานยาและดมยาแก้พิษมาก่อนแล้วจึงให้ยาพี่ทาน"

 

"สักครู่....เอ้อหลางบอกว่านางแต่งกายด้วยชุดบางเบาเดินไปที่เตียงและกระทำเรื่องที่ไม่ควรทำ เอ้อหลางจึงอาศัยจังหวะนั้นแอบพาพี่ออกมาทางหน้าต่างและเจอเสี่ยวอวี้กับน้องหกพอดี"

 

"ส่วนยาพิษแคว้นเหลียงพี่คิดว่าน่าจะโดนตอนนางร่ายรำและปัดผ้ามาที่หน้าของพี่ อีกครั้งก็เป็นตอนที่แตะหลังมือของพี่ก่อนจะไปกับน้องหญิงใหญ่"

 

"โชคดีจริงๆ แล้วพี่สามถอนพิษหมดแล้วหรือยัง"

"อืม  พี่ถอนหมดแล้ว พี่สะใภ้เจ้าช่วยชีวิตพี่นะ" ชินอ๋องพูดยิ้มๆ และกุมมือนางแน่น

 

" ดีจริงข้าค่อยวางใจหน่อย" องค์ชายหกพูดขึ้นมาแต่ก็รู้สึกเจ็บใจในอยู่บ้างยามเห็นชินอ๋องแสดงความรักกับเสี่ยวอวี้

 

"แล้วตอนนี้โม่อิงอิงเป็นอย่างไรบ้าง เจ้าทราบข่าวหรือยัง"

ชินอ๋องถาม

 

"นางถูกส่งตัวกลับบ้านทันทีหลังเกิดเรื่อง องครักษ์ของข้ารายงานว่านางไม่ยินยอมเอาแต่ร้องไห้จะพบพี่สามให้ได้ แต่ครอบครัวนางห้ามนางเอาไว้ และเมื่อเช้าข้าได้ข่าวอีกว่าฮองเฮาเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ และช่วงสายมีราชโองการให้นางแต่งเป็นชายาเอกขององค์ชายรอง ข้าว่าต้องมีคนโมโหแน่ๆ เพราะต้องการแต่งองค์หญิงแคว้นเหลียงเป็นชายา" องค์ชายหกพูดยิ้มๆ 

 

"ก็ดี นางจะได้ไม่มายุ่งกับพี่อีก เสี่ยวอวี้เจ้าก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีชายารองอีกคนละนะ" ชินอ๋องจับมือนางยิ้มๆ เสี่ยวอวี้ค้อนวงใหญ่เพราะนางต้องเดือดร้อนโดนทำงานหนักทั้งคืน

 

"ส่วนองค์หญิงแคว้นเหลียงพี่จะตอบแทนนางอย่างดี โทษฐานที่วางยาพี่และทำให้เสี่ยวอวี้ต้องเหน็ดเหนื่อยเพื่อพี่มากมาย" ชินอ๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง

 

"ถ้าพี่สามจะให้ข้าช่วยอะไรก็บอกมานะ ข้ายินดีช่วยเต็มที่  ตอนนี้พี่สามไม่เป็นอะไรแล้ว และเมื่อเรื่องออกมาแบบนี้ ข้าก็วางใจได้ละ ข้าไม่กวนพี่สามและพี่สะใภ้ละ พักผ่อนให้เต็มที่นะ ข้าขอลาละ "

 

 "ขอบใจมากนะน้องหก"   ชินอ๋องกล่าว แล้วองค์ชายหกจึงเดินทางกลับตำหนักตนเอง

 

"ท่านพี่จะทำอะไรกับองค์หญิงแคว้นเหลียงหรือคะ" เสี่ยวอวี้สงสัย  ชินอ๋องยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่พานางไปพักผ่อนให้เต็มที่อีกครั้งเนื่องจากนางยังดูเพลียๆ อยู่

 

..............

ต่อตอนหน้าคะ

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น