NaraaawaZa
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ห่วงใย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 16:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ห่วงใย
แบบอักษร

 

" องค์ชายสาม...! ..เหตุใดพระองค์ถึงเสด็จมาที่นี่ได้เพค่ะ..." จางจวิ้นหนิงที่มาตามนัดก็ต้องตกใจที่เห็นองค์ชายสามยืมรออยู่แล้ว

" เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางมาที่นี่เพื่ออะไรล่ะ..." องค์ชายสามพูดพร้อมกับนั่งลงแล้วผายมือเชิญจางจวิ้นหนิงนั่งลงด้วย

" ลูกของหม่อมฉันอยู่ที่ใด..เหตุใดองค์ชายถึงได้กระทำการเลวทรามเช่นนี้.." จางจวิ้นหนิงที่พอรู้ว่าคนที่จับตัวลูกนางไปก็ระเบิดอารมณ์ใส่ทันที

" บังอาจ! ..." องครักษ์ที่เห็นจางจวิ้นหนิงพูดจาลบหลู่เบื้องสูงก็กำลังจะชักกระบี่ออกจากฝักเดินเข้าหานางแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะองค์ชายสามยกมือขึ้นห้ามพร้อมกับสั่งให้ถอยออกไป...

" ถ้าเจ้ายอมแต่งเข้ามาอยู่ข้างกายเปิ่นหวาง เปิ่นหวางสัญญาว่าจะคืนลูกให้เจ้า.." องค์ชายสามพูดเสร็จก็จ้องหน้าจางจวิ้นหนิงเพื่อรอคำตอบ จางจวิ้นหนิงที่ตกใจในตอนแรกกับสิ่งที่องค์ชายสามพูดก็เริ่มตั้งสติ..คิดว่าควรจะหาเรื่องถ่วงเวลาองค์ชายสามเอาไว้จนกว่าจางป๋อเจี่ยจะเดินทางมาถึง

" หม๋อมฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าลูกของหม๋อมฉันยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย...หม่อมฉันจะไม่ยอมตกลงอะไรกับองค์ชายเป็นอันขาดถ้าหม่อมฉันไม่ได้เจอลูก..." จางจวิ้นหนิงพูดเสร็จก็เชิดใบหน้าขึ้นอย่างสง่างาม

" ได้...พาเด็กน้อยออกมา.." องค์ชายสามออกคำสั่งกับลูกน้องของตนทันที

" ท่านแม่!.."จวิ้นเอ่อร์ที่พอเห็นแม่ยืนอยู่ที่ศาลาก็ร้องไห้เสียงดังด้วยความดีใจที่แม่มาช่วยตนแล้ว

" จวิ้นเอ่อร์..." จางจวิ้นหนิงที่พอเห็นลูกก็กำลังจะวิ่งเข้าไปกอดด้วยความห่วงใยแต่ถูกองค์ชายสามจับแขนไว้มิยอมให้นางได้เข้าใกล้ลูกของนาง

"ปล่อยหม่อมฉัน..หม่อมฉันจะไปหาลูกหม่อมฉัน.." จากจวิ้นหนิงที่เห็นลูกร้องไห้ปานจะขาดใจก็ดิ้นรนสะบัดแขนให้หลุดจากองค์ชายสาม

" อ้า...! " เสียงหนึ่งในองครักษ์ขององค์ชายสามร้องขึ้นหลังจากที่มีธนูปริศนาพุ่งเข้าปักที่กลางหัวตัวเองอย่างแรงก่อนจะสิ้นใจพร้อมกับปรากฏกลุ่มองครักษ์เงาฝีมือดีเกือบสามสิบนายยืนล้อมองครักษ์ขององค์ชายสามไว้...

" จวิ้นอ๋อง..! " องค์ชายสามตาเบิกกว้างด้วยความตกใจทันทีที่เห็นจวิ้นอ๋อง

" องค์ชายสาม..เป็นกระหม่อมเอง!พระองค์อยากเจอกระหม่อมมากมิใช่รึแล้วใยถึงหลบไปอยู่ด้านหลังสตรีเช่นนั้นเล่า..ถ้าหม่อมฉันจำไม่ผิดก่อนที่หม่อมฉันจะเดินทางออกไปจากเมืองหลวงหม่อมฉันได้ทลูขอกับฮ๋องเต้ในเรื่องนั้น..แต่เหตุฉไหนพระองค์ถึงไม่ยอมหยุดพะย่ะค่ะ จวิ้นอ๋องพูดพร้อมกับลงดาบที่คอขององครักษ์สิบคนขององค์ชายสามที่ยืมขวางไม่ยอมให้เขาได้เข้าไปใกล้ศาลา..

" หยุด.!.ถ้าเจ้าเข้ามาอีกก้าวเปิ่นหวางจะไม่รับรองความปลอดภัยของลูกและเมียเจ้า.." องค์ชายสามที่ยืนอยู่ใกล้จางจวิ้นหนิงรีบคว้าตัวนางเข้าหาตัวเองพร้อมกับเอามีดสั้นจี้เข้าไปที่คอของนาง..ส่วนองครักษ์ที่อุ้มจางจวิ้นเอ่อร์อยู่ก็ได้โอกาสรีบเดินเข้าไปยืนใกล้ๆองค์ชายสามทันที

" ลูก..! " จวิ้นอ๋องที่ได้ยินคำว่าลูกจากองค์ชายสามก็มองหน้าจางจวิ้นหนิงกับจางจวิ้นเอ่อร์สลับกัน...จางจวิ้นหนิงที่พอเห็นแววตาแห่งคำถามของจวิ้นอ๋องก็ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับด้วยน้ำตาที่นองหน้า...จวิ้นอ๋องที่เห็นดังนั้นก็สั่งการให้องครักษ์เงาที่มีฝีมือด้านยิงธนูยิงเข้าไปที่กลางหัวขององค์ชายสามทันที..

" เจ้า..?." องค์ชายสามที่ถูกธนูยิงเข้าที่หัวก็ล้มลงไปกองอยู่ที่พื้นพร้อมกับจ้องหน้าจวิ้นอ๋องด้วยความอาฆาตก่อนจะกระอักเลือดตายทันที...

" หนิงเอ่อร์! ลูกแม่ " จางจวิ้นหนิงที่เห็นลูกล้มลงไปพร้อมกับองค์รักษ์ก็รีบถลาเข้าไปกอดลูกทันที.." คนดีของแม่..เจ้าปลอดภัยแล้ว..เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วไม่ต้องร้องแล้วนะลูก..." จวิ้นอ๋องที่ยืนดูสองแม่ลูกกอดกันร้องไห้ก็ต้องยืนน้ำตาคลอด้วยรู้ว่าคนเลวอย่างตนไม่สมควรจะเดินเข้าไปใกล้..เพราะจะสร้างความลำบากใจให้พวกนางเปล่าๆ

" ทหาร! จับตัวจวิ้นอ๋องและลูกน้องไว้ให้หมดอย่างให้เหลือ " เสียงหัวหน้าองครักษ์ดำของวังหลวงที่เป็นมือขวาคนสนิทของฮ๋องเต้ร้องขึ้น..จวิ้นอ๋องที่เห็นดังนั้นก็ไปยืนขวางทางไม่ให้ทหารบุกเข้าไปถึงตัวของจางจวิ้นหนิงกับลูก

" เรื่องนี้..ไม่เกี่ยวกับนางและลูกปล่อยพวกนางสองคนไปแล้วข้าจะยอมตามพวกท่านไปแต่โดยดี." จวิ้นอ๋องที่ยืนขวางทางไว้พูดขึ้นเสียงดัง

" จวิ้นอ๋อง! จะไม่เกี่ยวได้อย่างไรกัน...ฮ๋องเต้ทรงมีรับสั่งว่าผู้ใดที่อยู่ในเหตุการณ์รอบสังหารองค์ชายสามในครั้งนี้ล้วนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดวางแผนสังหารสายเลือดมังกรคนผู้นั้นก็มิอาจจะพ้นข้อกบฎไปได้สักคน " เสียงหัวหน้าองครักษ์พูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีที่ฮ๋องเต้ทรงมอบหน้าที่จับกุมจวิ้นอ๋องให้ตัวเอง..

" ลอบสังหาร..วางแผนกบฎงั้นรึช่างน่าขันยิ่งนัก..ข้าจวิ้นอ๋องไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่เคยต้องอายฟ้าอายดินบัดนี้ฮ๋องเต้ที่เป็นบิดาของแผ่นดินกลับตั้งข้อหากบฎให้กับข้า..พวกเจ้าจงฟังข้าจวิ้นอ๋องชีวิตนี้มีอยู่เพียงสองสิ่งที่ใครก็ห้ามแตะต้องนั้นคือผู้หญิงสองคนนี้..ถ้าพวกเจ้าคนใดกล้าแตะต้องพวกนางก็อย่าหาว่าข้าใจร้าย..เพราะต่อให้พวกเจ้าตายข้าก็จะไม่ละเว้นครอบครัวของพวกเจ้า!" จวิ้นอ๋องเมื่อพูดเสร็จก็หันไปจ้องหน้าหัวหน้าองครักษ์อย่างเอาเรื่อง..จางจวิ้นหนิงที่ได้ยินดังนั้นก็ทำได้เพียงนั่งกอดลูกสาวร้องไห้อย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น