LamoonLove
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Obligation of Love 03 - พี่ชาย

ชื่อตอน : Obligation of Love 03 - พี่ชาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 07:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Obligation of Love 03 - พี่ชาย
แบบอักษร

ทันทีที่ทุกคนเดินกลับไปยังสถานที่ปลอดภัย สถานที่ที่ปราศจากความวุ่นวายของนักเรียนคนอื่น ห้อง secret ห้องนึงในตึกส่วนตัวของนักเรียนพิเศษ เดย์ก็เอ่ยเสียงออกมาทันที พร้อมกับส่งสายตาไปยังบรรดาเฮียๆของเธอทุกคน 

 

“ขอรางวัลลลลหน่อยยย” 

 

“มันมาจีบ?” 

 

แต่ไม่มีใครสนใจ กับสิ่งที่เดย์อ้อนขอ และเป็นไนท์อีกครั้งที่ส่งสายตานิ่งเอ่ยออกมา.. จากข่าวที่ได้รู้มาใหม่..เรื่องของรุ่นพี่คนนั้นที่เพิ่งยื่นดอกไม้ให้เดย์ไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า 

 

“โถ่ น้องเฮียสวยขนาดนี้ ก็มีบ้าง ทำดาาาา ..แต่เดย์ไม่สนใจใครอยู่แล้ว เฮียก็รู้ เนอะเฮียโซ่ ^ ^” 

 

เดย์พูดออกมาอย่างร่าเริง พร้อมกับหันไปสบตา..กับใครบางคนในนี้ โดยที่ทุกคนก็รู้และเข้าใจอย่างที่น้องสาวตัวน้อยเอ่ยออกมา  

 

แม้ว่าเดย์จะชื่นชอบในตัวของเพื่อนพี่ชายตนเองมากแค่ไหน แต่ทุกครั้งเดย์ก็แสดงออกแค่ตามประสาเด็กน้อยที่ปลื้มรุ่นพี่เท่านั้น เธอไม่เคยเข้าถึงตัวโซ่อย่างรุ่มร่าม หรือทำตัวไม่เหมาะสบกับการเป็นผู้หญิงเลยซักนิด นั่นเลยทำให้ไนท์ยังพอเบาใจอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยความหวงน้องสาว เมื่อได้ยินแบบนั้นก็ทำให้ไนท์ถึงกลับกรอกตาบน ให้กับน้องสาวของตัวเอง.. 

 

“เอาเป็นว่า ไม่ว่าใครจะเข้ามา ห้ามไปยุ่งกับมัน แล้วก็บอกเฮียทุกครั้งด้วย? ตามนั้นนะ ..” 

 

“เฮียอย่าทำ เหมือนเดย์เป็นเด็กได้มั๊ย อีกไม่กี่เดือน เดย์ก็จะอายุ 16 แล้วนะ!” 

 

“..เฮียบอกยังไงก็อย่างนั้น อย่าดื้อ” 

 

“ตอนพวกเฮียอายุเท่าเดย์ ป๊าม๊ายังปล่อยเลย..อ้อ แล้วก็ไม่ต้องมาอ้างว่าเดย์เป็นผู้หญิงนะ ก็เห็นอยู่ ว่าวันนี้เดย์ชนะเทควันโดง่ายๆแค่ไหน เดย์ดูแลตัวเองได้ เดย์โตแล้ว!“ 

 

เดย์พูดจบก็เดินจ้ำเท้าด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะไปนั่งกอดอก และนั่งบนโซฟาอย่างเอาแต่ใจ..ตามประสาเด็กที่ถูกขัดใจ จากผู้ปกครองอย่างพี่ชายของเธอ ที่ชอบห้ามปรามและบังคับบ่อยๆ ทั้งๆที่จริงๆแล้วเธอก็รู้ว่าพี่ชายคนนี้เป็นห่วง และด้วยสถานะมาเฟียที่มันค้ำคออยู่ เลยทำให้ต้องระวังผู้คนเป็นพิเศษ แต่แล้วไงละ..ถึงยังไงเธอก็มั่นใจว่า เธอเก่งและเอาตัวรอดในสังคมนี้ได้อย่างสบายๆอยู่ดี 

 

และหลังจากที่เด็กน้อยนั่งงอน ไม่พูดไม่จากับใครในห้อง ก็ทำให้ผู้ชายสูงใหญ่ทั้งห้าคน ต่างก็มองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ จนไนท์อดไม่ได้ ที่จะยอมเหมือนกับที่ผ่านๆมา เขาเลยเดินเข้าไปด้วยสีหน้าที่ยอมแพ้ แต่แล้ว เพื่อนของเขา..คนที่น้องสาวปลื้มจนออกนอกหน้า ก็จับไหล่ห้ามเอาไว้ ก่อนจะพูดโพล่งออกมา 

 

“ปล่อยไปเถอะมึง เด็กไม่รู้จักโตแบบนี้ ทำตัวแบบนี้ ใครมันอยากจะไปอยู่ใกล้..” 

 

ควับ.. 

 

ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น เดย์ที่นั่งเชิดหน้าก็หันควับมามองทันที ก่อนจะใช้ความคิด..เล็กน้อย... 

 

เธอก็แค่อยากให้พี่ชายและพวกเฮียๆเข้าใจเท่านั้นเอง ว่าเธอไม่ได้เด็กเหมือนที่ถูกกล่าวอ้าง..และคำที่เขาเอ่ยออกมาว่าไม่อยากอยู่ใกล้ มันทำให้เธอกลัวว่าเขาจะไม่สนใจเธอจริงๆ.. นั่นเลยทำให้เดย์ยอมที่จะอ่อนลงในทันที 

 

คนเดียวที่เดย์จะยอมให้ได้ง่ายๆ คงมีแต่เขาคนนี้ละมั้ง 

แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยนิสัยเอาแต่ใจ ก็ทำให้เธอยังติดที่จะไม่พอใจเล็กน้อย นั่นเลยทำให้เธอพูดเสียงกระแทกเล็กน้อยอยู่ดี 

 

“อืม..ก็ได้ หลังจากนี้มีใครเข้ามาเดย์จะบอกเฮียก็ได้!!” 

 

แม้ว่าไนท์จะไม่ค่อยชอบใจที่เดย์ปลื้มเพื่อนเขานักหนา เพราะอาการหวงน้องสาว และคิดว่าตอนนี้เดย์ยังเด็กเกินที่จะมีความรัก รวมถึงรู้ดีว่าเพื่อนของเขาเป็นยังไง แต่ก็ต้องยอมรับว่าทุกครั้ง เพื่อนเขาคนนี้ก็เอาน้องสาวเอาแต่ใจของเขาอยู่จริงๆ 

 

และทันทีที่เดย์เอ่ยปากมาแบบนั้น คนที่เพิ่งเอ่ยปากไปว่า ใครอยากจะอยู่ใกล้ ก็กระตุกยิ้มมุมปากโดยที่ไม่มีใครเห็นขึ้นมาทันที..เพราะนี่แหละคือจิตวิทยาอย่างนึงที่เขามักจะใช้กับผู้หญิงคนนี้..และมันก็ได้ผลแบบนี้เสมอมา.. 

 

และเมื่อทั้งห้องกลับมาสู่ความเงียบอีกครั้ง ซันก็เอ่ยปากพูดออกมาบ้าง 

 

“จะว่าไป ไอ้เปอร์อะไรนี่ ดูก็รู้ว่าเจ้าชู้ชัดๆ.. ถึงเฮียจะรู้ว่า เดย์..อะเก่งแค่ไหน แต่ยังไง ก็เลี่ยงมันไว้ อย่าไปยุ่งกับมันนะ..เข้าใจ๊?” 

 

“อ่ออ..เจ้าชู้เหมือนเฮียนะหรอ?” 

 

“เอออออออออ เหมือนเฮีย.. พอใจยังห้ะ ไอ้ตัวแสบ” 

 

“อืมมมมมม... ก็..พอใจอยู่นะ” 

 

“เดี๋ยวเหอะ!..” 

 

“ฮ่าๆๆ ทำอะไรเดย์ไม่ได้หรอกกก” 

 

คำพูดที่กอดอกพร้อมกับหยั่งเชิงท่าทีของเดย์ มันทำให้ซันอดไม่ได้ที่จะเข้าไปเขย่าหัวแรงๆด้วยความมั่นไส้ทันทีส่วนเดย์ก็ใช้ทักษะที่มีหลบทัน พร้อมกับเสียงหัวเราะที่บ่งบอกว่า เธอกลับมาอารมณ์ดีเหมือนเดิมแล้ว 

 

และนั่นก็เป็นแบบนี้ประจำ งอนแปบเดียว เธอก็หาย..สมกับเป็นเด็กสดใสวัย 15  

 

“แต่เอาจริง สำอางค์แบบนั้น นัดต่อยมันทีสองที แค่นี้มันก็เลิกยุ่งแล้ว เชื่อสิ” 

 

แต่แล้วระหว่างนั้น คนที่ชอบใช้กำลังอย่างเคนตะก็อดไม่ได้ที่จะพูดเสริมออกมา..เพราะเขาก็เป็นห่วงน้องสาวคนนี้ไม่ต่างกัน..แม้ว่าจะไม่ได้แสดงออกมากก็ตาม และนั่นเลยทำให้เดย์ได้แต่มองถอนหายใจเหนื่อยกับบรรดาเฮียๆทั้งหลาย 

 

เพราะเหตุนี้ยังไงละ เธอถึงไม่อยากบอกเรื่องพี่เปอร์ หนุ่มรุ่นพี่ที่มาตามจีบเมื่อสองวันก่อน.. 

 

“...เดย์ว่านะ..อย่าไปยุ่งกับพี่เปอร์เลย..เรามาคุยเรื่องรางวัลเดย์กันดีกว่า” 

 

หลังจากที่เดย์เอ่ยปากออกมาพร้อมใช้สายตาขี้อ้อนแบบเด็กๆ เหมือนที่เธอทำบ่อยๆ ก็เลยทำให้ทุกคนมองหน้ากันเล็กน้อย พร้อมกับคิดว่า ปล่อยเรื่องนี้ไปก่อน และนั่นเลยทำให้ไนท์กลับมายิ้มเอ็นดูให้กับน้องสาวของเขาอีกครั้งก่อนที่จะมือใหญ่มาวางแปะลงบนหัว ก่อนที่จะโยกไปมาด้วยความเอ็นดู พร้อมกับเอ่ยเสียงพูดขึ้นมา 

 

“อยากได้อะไร อะเรา..” 

 

หลังจากพี่ชายพูดจบ..เดย์ก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาทันที..ก่อนที่จะส่งสายตาไปมองทุกคนและเอ่ยปากออกมา 

 

“ให้เดย์ได้ทุกอย่างป่ะ” 

 

“ลองขอมาก่อน” 

 

“ไม่ได้ซิ ต้องได้ทุกอย่าง..” 

 

“ลอง ขอมาก่อน..ครับ” 

 

“ชิ งั้นไม่ขอเฮียดีกว่า.. เฮียเคคคค..” 

 

เมื่อคิดว่าคำขอที่ขอพี่ชายทางสายเลือดอาจจะไม่ได้ผล เดย์เลยเปลี่ยนเป็นหันไปมองพี่ชายนอกสายเลือดที่เคารพอีกคน คนที่สุขุม และคาดว่าน่าจะยอมเธอทุกอย่างไม่ต่างจากพี่ชายอีกคน และนั่นเลยทำให้คนที่ถูกเรียกชื่อทำเพียงมองหน้านิ่งๆกลับไป พร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบออกมา 

 

“เฮียก็ขอฟังคำขอก่อน” 

 

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น เดย์ก็เลิกสายตาไปมาอย่างใช้ความคิด..ก่อนจะคิดได้ว่าเปลี่ยนเป้าหมายอีกครั้งดีกว่า เพราะมาคิดอีกที เฮียเค..แม้ว่าจะตามใจบ่อย แต่ถ้าไม่เห็นด้วย ก็ใจแข็งเอาเรื่องอยู่ ส่วนเฮียโซ่นะหรอ..ไม่ตามใจแน่นอน ข้ามไป เพราะฉะนั้น.. 

 

“..เฮียเคนนนน..พี่ชายที่แสนดีและน่ารักก รู้ม่ะที่ผ่านมานะ ใครที่บอกว่าเฮียอะโหด เดย์ช่วยเถียงขาดใจทุกครั้งเลย เพราะจริงๆแล้วเฮียเคนนอกจากจะหล่อแล้ว ยังใจดี และเข้าใจน้องคนนี้สุดๆเลย เนี้ยะ ตอนนี้ เดย์เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด เฮียก็เห็น ว่าเดย์อะซ้อมแทบทุ๊กกกกเย็น ตั้งใจกับการแข่งนี้มากแค่ไหน แล้วแบบ..” 

 

“เออๆๆ พอๆเลยยัยเดย์ อะ ว่ามา อยากได้อะไร” 

 

ทันทีที่เดย์พูดไปทำท่าบีบเนื้อบีบแขนตัวเองไปอย่างแสดง และทุกคนจะดูออกก็ตาม เคนตะก็แทรกคำพูดออกมาทันที นั่นเลยทำให้ทุกคนรอฟังว่ายัยน้องสาวตัวแสบ.. ต้องการอะไร 

 

“..เรื่องงานถ่ายแบบพี่ของนุ่น เดย์ขอ..” 

 

“ไม่ได้! / ไม่ได้! / ไม่ได้! / ไม่ได้!” 

 

ยังไม่ทันที่เดย์จะเอื่อนเอ่ยจบประโยค เสียงของ ไนท์ ซัน เคน และโซ่ 

ก็ดังออกมา แทบจะพร้อมเพรียงกัน.. โดยไม่ได้นัดหมาย 

 

เพราะนั่นเป็นคำขอที่เธอเคยขอมาแล้ว แต่ก็ไม่ได้รับอนุญาติ..เหมือนกับครั้งนี้ แม้จะอ้างว่าเป็นรางวัลสำหรับการแข่งขัน..แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดี 

 

“แค่ไปดูพี่ของนุ่นถ่ายแบบเท่านั้นเอง แถมยังได้ไปทะเลอีกกก เดย์อยากไปทะเลลลล” 

 

ความจริงแล้ว ไปดูงานถ่ายแบบก็แค่ข้ออ้าง แต่จริงๆแล้ว นั่นเป็นเพราะสถานที่ที่ถ่ายต่างหาก ที่ทำให้เธออยากไป นั่นก็คือทะเล ..สถานที่ที่เธออยากไปมานานแต่ก็ไม่เคยได้ไปสักครั้งในชีวิต เพราะครอบครัวเธอยุ่งตลอดเวลา ไม่เคยมีเวลาพักผ่อน รวมถึงอย่างที่บอก เธอเป็นลูกมาเฟีย..และยังอยู่ภายใต้การดูแลของทุกคน ครั้นจะไปเอง โดยปราศจากพี่ชายหรือคนดูแล มันก็อันตรายเกินไป แม้ว่าในใจเธอจะมองว่า มันไม่เห็นจะมีอะไรเลยก็ตามที..แต่นั่นก็ไม่ใช่ความคิดของผู้ที่เป็นผู้ปกครองของเธอเลยซักนิดเดียว.. 

 

นั่นเลยทำให้ตอนนี้เดย์เปลี่ยนเป็นยิ้ม แล้วส่งสายตา คำพูดอ้อนวอนไปยังผู้ชายตัวโตตรงหน้าแทน อย่างที่ชอบทำบ่อยๆ และมักจะได้ผล 

 

“เฮียไนท์ ขอเดย์ไปน้าาา น้าาาาาา..ถ้ากลัวอันตราย ให้เฮียโซ่ไปคุมก็ได้..เนอะ” 

 

ยิงปืนนัดเดียว ได้นกสองตัว.. 

นั่นคือความคิดของเดย์ ได้ทั้งไปเที่ยว และได้อยู่กับคนที่ชอบด้วย ดีจะตายไป.. 

 

แต่นั่น กลับไม่ได้โดนใจในคำตอบของพี่ชายอย่างไนท์เลยซักนิด 

 

“เบาๆหน่อยเดย์.. ไอ้โซ่มันมีดีอะไร จะไปชอบอะไรมันนักหนา” 

 

“ก็เดย์ชอบของเดย์อะ!.. ไม่รู้ละ สรุปว่า ให้เดย์ไปน้าเฮีย นะคะเฮียโซ่..” 

 

“ไอโซ่ มึงคิดว่าไง” 

 

หลังจากที่เดย์อ้อนพี่ชายตัวเองอยู่ซักพัก ไนท์ก็เบนหน้าออกไปถามเพื่อนของเขาทันที..เพราะรู้ดีว่า ขืนยังยืนฟังเดย์พูดอีกสักพัก อาจจะใจอ่อนยอมก็เป็นได้ 

เลยต้องขอความเห็นจากเพื่อนของเขาที่ตามใจน้องสาวตัวแสบน้อยที่สุดแล้วอย่างโซ่.. 

 

“งั้นตอบคำถามมาก่อน ..พี่ของนุ่น นี่ใคร? ชื่ออะไร ทำงานอะไร แล้วที่ถ่าย ถ่ายสำหรับงานอะไร คนไปถ่ายไปกันกี่คน ช่างภาพคือใคร?” 

 

และคำถามรัวๆที่เดย์โดนถามออกมาก็ทำให้เธอ หมุนกรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดในทันที เพราะเธอเองก็ไม่รู้อะไรเลย แม้กระทั่งว่าพี่ของเพื่อนเธอที่ชื่อนุ่น เพื่อนร่วมห้องที่เธอไม่สนิทมาก ชื่ออะไร? และมีรายละเอียดยังไง เพราะแค่เดย์ได้ยินเพื่อนเธอเล่าว่า พี่สาวจะไปถ่ายแบบที่ทะเล เธอก็ขอนุ่นไปด้วยโดยไม่ถามอะไรต่อทันที 

 

“ไม่รู้อะ” 

 

โป้ก! 

 

“โอ้ย เฮีย มาเขกหัวเดย์ทำไม” 

 

“ไม่รู้อะไรเลย แล้วยังจะไปกับเขาด้วย?” 

 

“เดี๋ยวไปก็รู้จักกันเองไง..เหมือนกับเฮียซันไง ไม่ได้รู้จักผู้หญิงมาก่อน แต่คุยไปคุยมาก็รู้จักกันเอง ถูกป่ะ?” 

 

“เอ้า มาพาดพิงเฮียเพื่อ? แล้วมันเหมือนกันซะที่ไหน ห้ะ ยัยเดย์.. เอางี้ ตัดจบปัญหาให้เอง .. ถ้าอยากไปทะเล เดี๋ยวพวกเฮียพาไปเอง..แต่รอพวกเฮียว่างก่อนแล้วกัน โอเคมั๊ย” 

 

เดย์ได้แต่มองหน้าทุกคนไปมา พร้อมกับคิดในใจ..กว่าพวกเฮียจะพร้อม กว่าพวกเฮียจะว่าง คงรอจนเธอเรียนจบก่อนละมั้ง..และไม่ได้จบระดับโรงเรียนนะ จบมหาลัยโน้นนน 

ก็แต่ละคนตอนนี้ แม้จะอยู่เกรด 10 ก็ตาม แต่จริงๆแล้วแต่ละคนกำลังเรียนปริญญาตรีอยู่ โดยเฉพาะพี่ชายของเธอที่เรียน 2 ใบ และคาดว่าเดี๋ยวก็คงไปดูแลกิจการที่บ้านของแต่ละคนอีก ที่ในตอนนี้พวกเฮียเริ่มจะเข้าไปดูๆกันบ้างแล้วด้วย 

 

เพราะฉะนั้น..คำว่าพวกเฮียว่างงั้นหรอ..หาฟังได้ยากกกสุดๆ 

 

แต่จะเถียงไปก็ป่วยการ เธอเลยยอมที่จะเงียบ..และทำทีเป็นเข้าใจ แต่ข้างในใจ.. มีแผนการแหกกฎเต็มหัวไปหมดแล้วละ.. 

 

“อ่ะ ก็ได้ๆ สัญญาแล้วนะเฮียซัน ” 

 

“เออๆ สัญญา ห้ามแอบไปก่อนละกัน” 

 

“เค๊ ก็ด้ะ.. งั้นเดย์กลับก่อนดีกว่า นี่ก็ลามาแข่งหลายชั่วโมงแล้ว เดี๋ยวจะโดนอาจารย์ด่าอีก” 

 

เดย์พูดพร้อมกับลุกขึ้น แต่แล้วอยู่ๆในหัวก็คิดอะไรขึ้นมาได้ 

 

“เออ..เฮียโซ่ เดย์ไม่ค่อยเข้าใจการบ้านอะ เย็นนี้ช่วยสอนเดย์หน่อยสิ ^ ^ ” 

 

“ไม่ต้อง เดี๋ยวเฮียสอนเอง...” 

 

ยังไม่ทันที่ โซ่จะเอ่ยปาก หรือพูดอะไร.. ไนท์ก็โพล่งปากออกมาทันที แต่มีหรือเดย์จะไม่รู้ว่าพี่ชายตนเองจะพูดอะไร และมีหรือว่าเธอจะไม่รู้ตารางเวลาของพี่ชายตนเอง นั่นเลยทำให้เธอกล้าพูดแบบนี้ออกมา 

 

“เฮียมีขึ้นวอร์ดไม่ใช่หรอวันนี้ กว่าจะเสร็จก็ดึกแล้ว เดย์ไม่รอหรอกนะ” 

 

และนั่นก็ทำให้ไนท์พูดไม่ออกจริงๆ..ก็อย่างที่เดย์ว่า หลังเรียนตรงนี้จบ เขาต้องไปเข้าวอร์ดคนไข้ต่อของคณะแพทย์ที่อีกไม่กี่เดือนเขาก็จะเรียนจบแล้ว 

 

“งั้นไอ้ซัน มึงสอน..” 

 

“ไม่ได้โว้ย กูนัดน้องพอลล่าไว้” 

 

“สัส มึงเห็นสาวสำคัญกว่าน้อง?” 

 

“เออ!” 

 

“มึงนี่นะ!.. งั้นมึงไอ้เค” 

 

“กูต้องกลับไปดูแลแม่” 

 

“งั้น..” 

 

“เฮียเคนไม่ชอบสอนใคร.. ให้เฮียโซ่สอนเหมือนเดิมนั่นละ ดีสุดละ ตามนี้นะ ห้าโมงนี้เจอกันที่ห้องนี้นะเฮียโซ่ ไปละะะะ !! บัยยยย” 

 

ยังไม่ทันที่ไนท์จะเริ่มโยนหน้าที่สอนให้กับเคน เดย์ก็โพล่งออกมาทันที เพราะเธอรู้ดีว่าเฮียเคนไม่ชอบสอนใคร เขานะขี้หงุดหงิด และหลังจากที่เดย์พูดจบก็ไม่ปล่อยให้ใครพูดอะไรอีกแล้ว และเปลี่ยนเป็นส่งยิ้มให้ทุกคนแล้วก็วิ่งอย่างร่าเริงออกไปทันที..จนกลายเป็นว่า เจ้าตัวที่โดนพาดพิงต้องยอมรับข้อเสนอนี้ไปโดยปริยาย 

 

“เห้อออ ..ให้มันได้อย่างนี้ซิ น้องกู..” 

 

“อ่าวไอ้โซ่แล้วเรื่องท้าต่อยกูเย็นนี้ว่าไง” 

 

“..ยกเลิกสิวะ หึหึ” 

 

 

50%

 

 

Day part 

 

“บอกแล้วใช่มั๊ยว่ากระแสสลับไม่ใช่กระแส..”

 

“โถ่ เฮียก็มันจำไม่ได้อะ..สงสัยเพราะยังไม่ได้กินอะไรแน่ๆเลย งั้น..เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีม่ะ ^ ^”

 

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งยิ้ม ในขณะที่อีกฝ่ายแสดงแต่สีหน้าที่นิ่งเฉย เหมือนกับทุกครั้งที่สอนการบ้านให้ฉัน การบ้าน..ที่มันง่ายแสนง่าย แต่ในเวลานี้อยู่ๆมันก็ยากขึ้นมาสำหรับฉันซะงั้น ...

 

มันจะไม่ยากได้ยังไงละ ก็ในเมื่อมันเป็นแผนของฉัน ให้ได้ใกล้ชิดกับเขา..ผู้ชายที่ฉันแอบรักมาตั้งแต่ประถม.. 

 

เรื่องมันเกิดเมื่อวันนั้น ตอนที่ฉันยังเป็นเด็กน้อย วัยเพียง 7 ขวบเท่านั้น ตอนนั้นฉันแอบหนีเฮียไนท์และที่บ้านไปเดินเล่นในสวน เพราะว่าฉันอยากออกไปดูผีเสื้อที่เฮียไนท์เคยพาไปดูครั้งนึง แล้วก็ไม่ยอมพาไปอีกเลย เพราะเฮียเอาแต่อยู่ในห้องทดลองสารเคมีอะไรก็ไม่รู้ นั่นละ เลยทำให้ฉันต้องแอบไปคนเดียว และก็ไปคนเดียวบ่อยด้วย 

 

แต่แล้ว วันนั้นมันกลับไม่เหมือนทุกครั้งที่ฉันจะได้เจอแค่ผีเสื้อ เพราะว่า วันนั้นฉันได้เจอ..สัตว์ที่ฉันทั้งกลัวทั้งเกลียด นั่นก็คือ หนอน!!

 

ฉันในวัยแค่ 7 ขวบ เลยได้แต่ยืนนิ่งค้างและก้าวขาไม่ออก ก่อนจะยืนสั่นร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว..มันกลัวจนฉันได้แต่ภาวนาให้เฮียไนท์มาเจอฉันในตอนนั้นและพาฉันออกไปจากที่ตรงนี้ แต่แล้วคำขอพรฉันก็ได้ผล แต่คนคนนั้นไม่ใช่เฮียไนท์ แต่เป็นใครอีกคนที่เป็นเพื่อนพี่ชายของฉัน..เฮียโซ่.. 

 

ตอนนั้น เฮียโซ่มักจะเว้นช่องว่างกับฉันเสมอ ไม่เหมือนเฮียคนอื่นๆ ไม่ว่าฉันจะเข้าไปพูดคุยก็แล้ว ชวนเล่นก็แล้ว แต่เฮียก็ชอบนิ่งใส่ แถมยังตามใจฉันน้อยที่สุด เลยทำให้ตอนนั้นฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขาเท่าไร

 

..แต่หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ความรู้สึกฉันก็เปลี่ยนไปจนถึงวันนี้

 

“ไม่ร้องนะครับคนเก่ง..หลับตาแล้วขึ้นมาบนหลังเฮีย..นะครับ” 

 

เสียงที่นุ่มละมุนในวันนั้น ความอบอุ่นที่ได้รับจากแผ่นหลัง และความปลอดภัยที่พาฉันผ่านพ้นสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่น่าขยะแขยงพวกนั้น..ฉันยังจำได้ไม่ลืมเลือนจริงๆ

 

โป้ก!! 

 

“โอ้ยย เฮีย มาเขกหัวเดย์ทำไม”

 

“..เหมออะไร”

 

“แหะๆ คิดถึงร้านของกินเพลินไปหน่อย งั้น...ป่ะๆ เราไปหาอะไรกินกันดีกว่า”

 

ฉันพูดพร้อมกับลุกขึ้นแล้วดึงมือผู้ชายร่างใหญ่ ที่นั่งหน้าเรียบแต่แอบยิ้มเล็กน้อยอยู่เสมอ และก็ไม่รู้เลยว่าเขากำลังยิ้มเพราะอะไร..ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นและเดินตามแรงดึงของฉันแต่โดยดี แต่สุดท้ายไม่รู้ตอนไหน อยู่ๆฉันเองก็กลายเป็นฝ่ายโดนจูงแทนซะงั้น..

 

ฉันได้แต่มองมือที่เฮียโซ่จับมือฉันเอาไว้ และยิ้มออกมาเล็กน้อย..อย่างมีความสุข ก่อนจะเงยหน้าไปมองแผ่นหลังนั่น ..

 

“นี่เฮีย นำทางไปแบบนี้ รู้แล้วหรอ ว่าเดย์อยากกินอะไรอะ”

 

“..รู้”

 

“งั้น.. ถ้าเฮียทายไม่ถูก เลี้ยงเดย์นะมื้อนี้”

 

“หึหึ..”

 

นี่ละ เฮียโซ่..ผู้ชายคนนี้ คนที่เดาใจอะไรไม่ได้เลยซักอย่าง..คนที่ชอบทำตัวลึกลับอยู่เสมอ..เฮียไม่ได้ขี้โวยวายเหมือนเฮียเคน ไม่ได้ขี้เล่นเหมือนเฮียซัน ไม่ได้เงียบเฉยเหมือนเฮียเค และไม่ได้แสดงอาการหวงห่วงฉันมากมายเหมือนกับเฮียไนท์ แต่นี่คือเฮียโซ่ ที่ฉันไม่สามารถคาดเดาเฮียออกเลย ว่าเฮียคิดอะไรอยู่กันแน่ แม้ว่าฉันจะพยายามเข้าถึงแค่ไหน พยายามเดาใจแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยได้ผลเลยซักครั้ง แต่ในส่วนของเขานะหรอ..

 

“เฮียรู้ได้ไงว่าเดย์อยากกินร้านนี้อะ!”

 

“ความสามารถพิเศษ..”

 

เขาพูดจบ ก็จูงมือฉันแล้วก็เดินเข้าไปในร้านทันที..ร้านที่ฉันคิดมาหลายวันแล้วว่าอยากมากิน..ร้านเค้กร้านโปรดของฉันที่เพิ่งค้นพบเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนั้นเอง

 

ร้านนี้เป็นร้านเด็ดสำหรับฉัน และก็คงสำหรับใครอีกหลายคนเช่นกัน เลยทำให้ร้านนี้คนต่อแถวเป็นร้อย เพราะฉะนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย ว่าจะได้กินเมื่อไร..

 

“แล้วเฮียจะรอ?”

 

ฉันเอ่ยปากถามไปด้วยความสงสัย เพราะถึงฉันจะเดาใจเขาไม่ค่อยได้ แต่..ฉันก็รู้แน่ๆอย่างนึงว่า เขาไม่ชอบความวุ่นวาย เหมือนกับตอนนี้ที่คนในร้านมองมาทางฉันและเขาตลอดเวลา

 

“ไม่..”

 

เฮียโซ่พูด พร้อมกับเดินอ้อมผู้คนมากมาย แล้วเดินไปคุยอะไรบางอย่างกับพนักงานในร้าน..จากนั้นไม่นานทางร้าน ก็ยื่นถุงอะไรบางอย่าง ส่งมาให้ ก่อนที่เฮียโซ่จะรับมาและเดินผ่านฝูงคนมากมาย จนกระทั่งออกจากร้านไป โดยที่ไม่สนใจสายตาใคร..รวมถึงฉันด้วย

 

“เห้ย! เฮีย รอเดย์ด้วยยยย”

 

อะไรของเขาอะ พามาร้าน แล้วก็เดินออกนอกร้านไปเฉยเลย

 

และนั่นเลยทำให้ฉันวิ่งสาวเท้า เดินตามเฮียออกไปทันที.. จนกระทั่งเห็นว่าเฮียขึ้นไปนั่งบนมอเตอร์ไซต์คันใหญ่หรูเครื่องแรงเป็นที่เรียบร้อย และตอนนี้เขาก็กำลังสตาร์ทรถเตรียมจะออก เลยทำให้ฉันต้องรีบจ้ำเท้าวิ่งกระโดดขึ้นซ้อนไปทันที..ไม่งั้น ฉันว่าเขาทิ้งฉันแน่ๆ เอ๊ะหรือว่าไม่ทิ้ง.. 

 

อืม..ไม่รู้อะ ฉันไม่รู้จริงๆว่าเฮียคิดอะไรกันแน่ แต่เอาเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้ฉันได้ซ้อนเฮียแล้วก็แล้วกัน..

 

“นี่เฮีย..จะทิ้งเดย์รึไง ทำอะไรก็ไม่พูดไม่กล่าว ว้ายย”

 

บรื้นนน 

 

ยังไม่ทันที่ฉันจะโวยวายจบ เขาก็ออกบิดตัวเครื่องสุดแรงทันที..จนฉันแทบจะตัวปลิว..นั่นเลยทำให้ฉันรีบจิกเสื้อด้านหลังของเขาแน่น จนไม่รู้เสื้อจะขาดรึเปล่า ก็เฮียอะ เป็นอย่างนี้เสมอ ไม่รู้จะขับเร็วไปไหน แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ทำได้แค่จิกเสื้อเหมือนกับตอนนี้เท่านั้น ทั้งๆที่ใจจริงแล้ว ฉันอยากจะกอดเขา แล้วก็เอาหน้าไปแนบซบลงบนแผ่นหลังใหญ่นี้สุดๆไปเลยละ แต่แบบว่า..ถ้าทำแบบนั้น ..มันเขินอะ!!

 

งื้อออออ 

 

ขอแค่มองแล้วก็จินตนาการก็พอ เพราะแค่นั้นฉันว่ามันก็ฟินจะแย่แล้ว > <

 

กรึก..

 

ฉันเองก็นั่งมโนไปเรื่อยว่าเขาจะพาไปไหน โดยไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกมา เพราะฉันรู้ดีว่า ถามไปก็ไม่ได้คำตอบ..จนกระทั่งถึงปลายทาง และฉันก็ได้รู้ว่า..เป็นอีกครั้งที่เฮียรู้ใจฉันเสมอ ว่าฉันไม่ได้อยากกลับไปให้สอนการบ้านต่อหรอก..แต่ฉันอยากมาที่นี้..

 

มันคือสถานที่ที่ฉันชอบอีกที่ ที่ชอบมาทั้งกลางวันและกลางคืน ...สวนสาธารณะที่ติดริมแม่น้ำที่เงียบสงบแห่งนึง.. 

 

และที่บอกว่าชอบมาทั้ง 2 ช่วงเวลานั่นเป็นเพราะว่าช่วงกลางวันแถวนี้มักจะมีผีเสื้อ ส่วนกลางคืนมันก็มีวิวที่สวยงามตรงริมแม่น้ำ..วิวแม่น้ำที่ประดับไปด้วยสีสันหลอดไฟลิบหลี่ที่ถูกสรรค์สร้างโดยมนุษย์โลกตรงปลายทาง

 

หลังจากถึงปลายทางเฮียโซ่ก็จอดรถ แล้วก็ลงไปยืนอยู่ตรงริมแม่น้ำมองวิวตรงหน้าและไม่ได้รอหรือหันมามองฉันแม้แต่น้อย นั่นเลยทำให้ฉันค่อยๆลงจากรถและไปยืนข้างๆเขา..

 

พรึ่บ! 

 

และทันทีที่ฉันไปอยู่ข้างกายเขา เขาก็ยื่นถุงกระดาษที่ได้รับมาจากร้านของหวานเมื่อครู่ส่งมาให้ฉัน..ส่วนฉันก็รับมันมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเปิดของในถุงดู แล้วพบว่า บลูเบอร์รี่ชีสเค้กของโปรดของฉัน อยู่ภายในถุงนั้น..

 

แม้ว่าเฮียจะไม่ได้พูดดีหรือดูเป็นห่วงฉันมากมายเหมือนเฮียคนอื่นๆ แต่เขาก็ดูแลฉันดีเสมอ เหมือนในเวลาแบบนี้ยังไงละ..

 

“ขอบคุณค่าาา เฮียโซ่น่ารักที่สุดเลย แบบนี้ไม่ให้เดย์ชอบได้ไง ^ ^”

 

ฉันพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเปิดถุงนั่นและหยิบเค้กชิ้นโปรด กัดเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย แต่ฉันก็กินไม่หมดหรอกนะ เพราะของอร่อยแบบนี้จะกินคนเดียวได้ไง

 

ฉันเลยแบ่งเสี้ยวนึง ยื่นให้กับผู้ชายอีกคน ที่เอาแต่มองวิวตรงหน้า..

 

“อ่ะ..เฮีย กินหน่อยจะได้อารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง”

 

“ไม่กิน”

 

“เอาเถอะหน่าาา เดย์แบ่งให้”

 

“ก็บอกว่า ไม่กิน”

 

“มันอร่อยนะะะ กินหน่อยยย”

 

คราวนี้ฉันเปลี่ยนเป็นยื่นขนมชิ้นเล็กไปตรงปากของเขาแทน...และนั่นเลยทำให้เฮียโซ่ทำเพียงแค่เปรยตาหันมามองด้วยสีหน้านิ่งเรียบเล็กน้อย ก่อนมือใหญ่จะคว้าขนมชิ้นนั้นจากมือฉันไป..แต่ว่าไม่ทันฉันหรอก เพราะฉันจับขนมชิ้นนั้นยัดเข้าปากเขาเข้าไปทันที..

 

หมับ! 

 

“เดย์ป้อน ฮ่าๆๆ”

 

ฉันอดท่ี่จะหัวเราะไม่ได้ เมื่อเห็นสีหน้าของผู้ชายตัวโตข้างๆ ที่ตาโตตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองฉัน และก็รีบเคี้ยวชิ้นนั้นด้วยความเร็ว ก่อนที่ไม่นานเขาก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเล็กน้อยและคว้าเค้กที่ฉันถือในมือที่เหลือไปถือเองในมือ แล้วก็..

 

ยัดใส่ปากฉันไม่ต่างกันกับที่เขาโดน

 

“แกล้งเฮียหรอ.. ”

 

หมับ! 

 

“โอ้ยยยย เอียยยย อื้ออ”

 

คือ คิดดูนะ เค้กชิ้นใหญ่ประมาณครึ่งฝ่ามืออะ เฮียโซ่เล่นเอามาใส่ปากฉันทั้งคำ ก่อนจะเอามือใหญ่มาปิดปากฉันเอาไว้ ส่วนฉันก็ได้แต่ดิ้นไปมา ก่อนจะโวยวายไปด้วย เคี้ยวไปด้วย คือ มันทุลักทุเลเอามากๆเลยละในตอนนี้

 

เขายิ้มมุมปากเล็กน้อย พร้อมกับยังคงปิดปากฉันอยู่อย่างนั้น และฉันก็ทำอะไรเขาไม่ได้ แรงที่คิดว่าตัวเองมีเยอะ กลับทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากใช้สายตามองไปทางเขาพร้อมกับรีบเคี้ยวให้หมด เพื่อที่จะให้เขาเปิดมือออก เหมือนกับตอนนี้ที่ฉันกินหมดแล้ว เขาถึงได้ปล่อยฉันให้เป็นอิสระ..

 

“ไอ้เฮียบ้า..ชิ้นตั้งใหญ่ ยัดมาได้ ติดคอเดย์ตายทำไง ห้ะ!!”

 

“ก็ไม่ติดคอ?”

 

“หึ๋ยยยย เชอะ..เห็นว่าซื้อเค้กให้หรอกนะ ให้อภัยก็ได้”

 

หลังจากที่ฉันพูดไปแบบนั้น เขาก็ทำเพียงแค่หัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าไปมองภาพวิวแม่น้ำตรงหน้าอีกครั้ง และนั่นเลยทำให้ฉันหันหน้าไปมองวิวเช่นเดียวกับเขา ก่อนที่จะเผลอพูดอะไรบางอย่างออกไปอย่างที่ใจคิดในตอนนี้

 

“จะว่าไป เฮียก็เหมือนกับแม่น้ำนี้เหมือนกันนะ ดูลึกลับ น่าค้นหา เหมือนกับใต้แม่น้ำนี้ที่ไม่รู้เลยว่ามันมีอะไรซ่อนอยู่บ้างนอกจากจะลงไปสำรวจเอง”

 

“…”

 

“ ...แล้วถ้าเดย์อยากไปสำรวจ..เดย์จะจมน้ำก่อนมั๊ยนะ..”

 

ฉันยังคงมองไปข้างหน้าเหมือนเดิม พร้อมกับยิ้มออกมาเล็กน้อยกับความคิดของตัวเอง อย่างที่พูดออกมา 

 

มันจะมีวันนั้นมั๊ย วันที่ฉันเข้าไปถึงในใจของผู้ชายข้างๆฉันคนนี้ 

 

ฉันได้แต่ปล่อยให้ร่างกายรับปะทะลมที่พัดมาเบาๆอยู่เป็นระลอกๆตลอดเวลา..จนมันทำให้ผมที่ปล่อยยาวสลวยของฉันพัดปลิวปิดหน้า และเกิดความรำคาญเล็กน้อย..นั่นเลยทำให้ฉันยกมือเพื่อจะเกี่ยวผมตัวเอง..แต่มันก็ไม่ทันมือใหญ่ของใครบางคน..ที่เกี่ยวเส้นผมมากมายนั่นของฉันไปทัดหูให้อย่างช้าๆ

 

และคงเป็นมือใครไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ของคนข้างๆฉันในตอนนี้..

 

นั่นเลยทำให้ฉันค่อยๆหันไปมอง..และทันทีที่ฉันหันไป ฉันก็สบตาเข้าอย่างจังกับสายตาคู่นั้นตรงหน้า สายตาที่สะกดฉันให้ทุกอย่างหยุดเคลื่อนไหว...ราวกับมีเวทมนตร์..

 

สายตาที่ใครต่อใครก็บอกว่ามันดูดุร้ายราวกับเปลวไฟโลกันต์ สายตาที่สามารถฆ่าคนให้ตายได้เพียงแค่เขามองมา.. แต่ไม่รู้ทำไม ฉันกลับไม่คิดเช่นนั้น เพราะสายตาที่ฉันได้รับในตอนนี้ มันช่างเป็นเปลวไฟที่อบอุ่นเหลือเกิน 

 

ฉันไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหน..ฉันและเขายังคงจ้องมองหน้ากันและกัน..มืออุ่นๆของเขาก็ยังคงจับใบหน้าฉันไว้เล็กน้อยหลังจากจัดการผมที่มันปลิวตามแรงลม และตอนนี้มันเหมือนเวลามันหยุดเดินไปยังไงยังงั้น มันเกิดความรู้สึกแปลกๆในหัวใจ...ที่มันรุนแรง มากกว่าทุกครั้งที่ฉันเคยเจอ..

 

แต่แล้ว อยู่ๆเขาก็ค่อยๆเอ่ยปากพูดออกมา พร้อมกับแววตาที่ยังคงมองฉันนิ่งอยู่เหมือนเดิม..

 

“หลังจากนี้..ห้ามรับดอกไม้หรือของจากคนอื่น..”

 

ทำไมกัน..ทำไมอยู่ๆวันนี้เฮียโซ่ก็พูดแบบนี้กับฉันนะ

 

“ทำไมคะ..”

 

“ทำตามที่เฮียบอกก็พอ..ได้มั๊ย..ครับ”

 

ตึกตึก ตึกตึก 

 

น้ำเสียงที่นุ่มทุ้มที่นานครั้งฉันจะได้ยินจากปากเขา พร้อมกับมือใหญ่ที่ยังคงจับใบหน้าฉันไปมาด้วยความอ่อนโยนและสายตาที่จ้องเข้ามาภายในดวงตาฉัน มันทำให้ฉันต้องรีบหลบสายตาดวงนั้นทันที พร้อมกับใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

แต่แล้วเขาก็ใช้มือนั้นช้อนใบหน้าฉันกลับไปมองเขาอีกครั้งก่อนที่จะเอ่ยประโยคถามออกมาอีกครั้ง

 

“ได้มั๊ย...”

 

โอ้ยยย เขาจะมีอิทธิพลกับใจฉันเกินไปแล้ววว

 

หงึก หงึก 

 

“หึหึ เก่งมากครับ..”

 

ตอนนี้ฉันได้แต่พยักหน้าขึ้นลงรัวๆ จนกระทั่งเขาพูดเสียงนุ่มอีกครั้ง พร้อมกับค่อยๆยิ้มกว้างออกมา และไม่นานมือของเขาก็ค่อยๆลากลงมายังบริเวณปลายจมูกมนของฉัน ก่อนที่เขาจะทำอะไรบางอย่าง คล้ายว่าจะหยิบ..อะไรออกไป และฉันก็เข้าใจและมีสติขึ้นมาทันทีเมื่อเขาเอ่ยปากออกมา พร้อมกับเห็นเศษ..อะไรบางอย่างที่เขาถือในมือ

 

“เดี๋ยวนี้คนเรากินเค้กทางจมูกกันแล้วหรอ..”

 

“กะ กินทางจมูกอะไร ก็เฮียนั่นละ ..ยัดเค้กแบบนั้น มันก็เลอะหน้าเดย์ซิ”

 

ฉันพูดพร้อมกับลูบหน้าตัวเองไปมา..ส่วนนึงเพราะกลัวจะมีเศษเค้กติดอีก และอีกส่วนนึง เพราะ..ฉันอยากลูบใบหน้าเพื่อคลายความร้อนวูบวาบบนใบหน้าที่มันเกิดขึ้นให้ตอนนี้ให้มันหมดไป

 

สัมผัสบนใบหน้าของเขา น้ำเสียง และสายตาเมื่อกี้ของเขา..มันดจีย์อะ > < !!

 

แต่แล้วฉันก็ต้องตกใจในทันที เมื่อเห็นว่าเขา..เอาเศษเค้กชิ้นนั้นที่ถือในมือ ใส่เข้าปากของเขาไปต่อหน้าต่อตาฉัน..!!

 

“หวาน...หึหึ”

 

อร๊ายยยยยยยย >///<

 

ฉันอยากจะบ้าตาย.. เขาก็แค่กินเค้กที่ติดจากจมูกฉันเท่านั้นเอง แต่ทำไมฉันถึงได้เขินอะไรเบอร์นี้ด้วยเนี้ยะ 

 

...แต่ว่า..สายตาของเขาที่มองมาที่ฉันตอนที่พูดมาแบบนั้น..

 

โอ้ยยยยยย จะบ้าตาย > < 

นี่เขาไม่ได้กำลังอ่อยฉันใช่มั๊ย ถ้าเป็นงั้นจริง ฉันว่าเขาทำสำเร็จแล้วละ  

 

แม้ว่า ผู้ชายตรงหน้า จะปรับมาเป็นแสดงสีหน้านิ่ง และแอบยิ้มมุมปากด้วยความร้ายกาจออกมาเล็กน้อย แต่แค่เพียงเท่านี้ ฉันก็ยอมรับจริงๆว่า ตอนนี้ฉันควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้แล้ว!! และนั่นเลยทำให้ฉันต้องประคองสติ แล้วก็เปร่งคำพูดออกมาทันที..

 

“อะเออ ..เดย์คิดออกแล้ว ว่าข้อนั้นมันต้องตอบว่า กระแสสลับ ใช่มั๊ย!!”

 

ทันทีที่ฉันเอ่ยปากพูดออกไป ผู้ชายตรงหน้าก็ทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยปากออกมา..

 

“ครับ..”

 

“งะงั้น ..เดย์ มีการบ้านส่งอาจารย์ละ ระ..เรากลับกันเถอะ”

 

“หึหึ"

 

ฉันรีบพูดออกมา ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินไปยังรถมอเตอร์ไซน์คันใหญ่ที่จอดทิ้งไว้ในทันที โดยไม่หันไปมอง หรือรอผู้ชายอีกคนเลยซักนิด เพราะตอนนี้หัวใจของฉันมันทำงานหนักเกินไปแล้ว มันยังคงเต้นรัวไม่หยุด..กับสายตาเมื่อครู่ที่ฉันได้สบตา และการกระทำที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อนของเขา..

 

ตึกตึก ตึกตึก 

 

ทำไมมันถึงได้ใจสั่นขนาดนี้น่ะ.. นับวัน เขาจะยิ่งอันตรายกับหัวใจฉันไปทุกทีๆเกินไปแล้ว..ว่าแต่..แล้วเมื่อไรที่ฉันจะอันตรายกับหัวใจของเขาบ้างนะ...เฮียโซ่!!!

 

พระเอกเราไม่ได้แค่เย็นชา นิ่ง โหด เท่านั้นนะ เพราะยังขี้อ่อยอีกด้วยยย แล้วแบบนี้นุ้งเดย์เราจะไปทนได้ยังงายยยย

ความคิดเห็น