ใจดินสอ
email-icon facebook-icon

😊✏ว่าด้วยนิยายของไรท์นั้น>>>ไม่ใช่รักดราม่าหรือโรแมนติก ❤ ไม่ใช่รักใสๆวัยว้าวุ่นแต่เป็นรักวัยรุ่นที่มีอิโรติกรวมอยู่ด้วย😁 นอกจากจินตนาการแล้วโปรดใช้วิจารณญาณและศิลปะในการอ่านนะคะ📖 คุยกับไร์หรือแวะไปตามงานได้ที่ เพจ Writer ใจดินสอ

ชื่อตอน : EP.4 เซ็น 1/2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2562 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 เซ็น 1/2
แบบอักษร

เซ็น... 

ผมเดินเกาะแขนยัยตัวเล็กมาตามซอยมืดๆแคบๆเรื่อยๆ จากที่คิดว่าซอยแค่นี้ไม่น่าจะมีอะไรน่ากลัวผมกับคิดผิดแค่หมาวัดสิบกว่าตัวเห่าหอนตามรายทางไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นมาเลยสักนิดนอกเสียจากว่าพื้นดินที่ผมเหยียบอยู่ตอนนี้ผู้คนเรียกมันว่าป่าช้าซึ่งเป็นพื้นที่แห่งหนึ่งในประเทศไทยที่มีเรื่องเล่ามากมายเกี่ยวกับภูติผีและวิญญาณ ผมเคยดูภาพยนต์สยองขวัญมาก็มากเรียกได้ว่าผมแทบจะรู้จักผีทุกชาติของทุกแผ่นดินในโลกใบนี้โดยเฉพาะผีในประเทศไทยที่เขาว่ากันว่าน่ากลัวสุดๆ 

 

เนื่องจากเจ้านายของผมนั้นเป็นคนไทยและแน่นอนว่าทั้งเรื่องเล่า ตำนานและความเชื่อเกี่ยวกับผีและวิญญาญที่ถูกส่งต่อกันมารุ่นต่อรุ่นทำให้ผมได้ยินและได้ฟังเรื่องพวกนี้มาจากเจ้านายของผมอยู่มาก โดยเฉพาะคุณหนูพบรักคุณหนูใหญ่ของตระกูลที่ผมทำงานให้ เธอนั้นชอบมีเรื่องเล่าน่ากลัวๆและความเชื่อแปลกๆมาเล่าให้ผมฟังอยู่บ่อยๆจนความกลัวผีของผมนั้นมันฝังลึกลงไปอย่างไม่มีวันรักษาได้แม้ว่าผมจะไปพบจิตแพทย์มาแล้วก็ตาม ที่สำคัญเพราะผีไม่สามารถตายได้อีกครั้งและมันก็ไม่ได้กลัวลูกปืน ' ผี ' จึงเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่ผมกลัว และวัดไทยจึงกลายเป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับผมโดยเฉพาะในยามค่ำคืน 

 

" ฮะ ฮัดชิ้ว!! " 

 

" เชี้ย!! อะไรของเธอห๊ะใครบอกให้จามเวลานี้ " 

ผมหันไปตวาดยัยเด็กตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆผม จามไม่ให้ซุ่มให้เสียงบรรยากาศยิ่งเงียบๆวังเวงๆอยู่ด้วยถ้าผีตื่นขึ้นมาจะทำยังไง 

 

" อ้าวก็ถินคันจมูกก็ต้องจามสิลุง ว่าแต่ลุงเหอะกลัวผีใช่ม้า " 

ยัยเด็กปากดีชี้นิ้วใส่ผมเป็นเชิงล้อเลียน ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าทำไมคุณหนูทั้งสองถึงได้ให้ผมดูแลยัยเด็กนี่ทั้งๆที่ยัยเด็กนี่ก็ไม่ได้มีความสำคัญหรือเป็นอะไรกับคนในบ้านคุณหนูเลยสักนิดแต่ถึงผมจะคิดแบบนั้นก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดีในเมื่อคุณหนูสั่งให้ดูแลยัยเด็กนี่ผมก็ต้องทำตาม 

 

" ยุ่ง " 

ผมตอบพลางรีบเดินตามยัยตัวเล็กนี่ไปแต่มือของผมก็ยังคงกอดแขนยัยตัวเล็กเอาไว้ไม่ยอมปล่อย แบบว่าทางที่เราเดินอยู่มันมืดน่ะครับผมกลัวหลงเพราะไม่เคยมาที่นี่ก็เลยต้องเกาะกันเอาไว้ อีกอย่างค่ำมืดแบบนี้อากาศเริ่มเย็นผมว่าถ้าเราอยู่ใกล้ๆกันไว้จะช่วยให้ร่างกายเราอบอุ่น 

 

" โธ่ลุง กลัวก็บอกกลัวดิไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย อีกอย่างนะลุงไม่ต้องกลัวหรอกเดี๋ยวถินจะปกป้องลุงเอง " 

คนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆหันมาเลิกคิ้วให้ผมก่อนจะฉีกยิ้มโชว์ฟันขาวๆมาให้ ' เดี๋ยวถินจะปกป้องลุงเอง ' ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครพูดอะไรแบบนี้กับผมเลยนะ พอได้ฟังแล้วก็รู้สึก...ดีเป็นบ้าเลย ทั้งๆที่รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองเกิดมาเพื่อปกป้องและดูแลคนอื่นแท้ๆ แต่พอมีใครบางคนพูดว่าจะปกป้องผมขึ้นมาผมกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก 

 

" ลุง!! มองถินแบบนี้คิดไรกับถินป่ะเนี่ย " 

คนข้างๆหันมาพูดกับผมเรียกสติผมกลับมาอีกครั้ง มอง ผมนี่นะมองยัยเด็กนี่ 

 

" ใครมองใครพูดมากจังนะรีบๆเดินได้แล้วเมื่อไหร่จะถึง " 

 

" ถึงแล้วลุงเนี่ยบ้านถินเอง เดี๋ยวลุงนั่งรอตรงนี้นะถินจะไปเอาน้ำมาให้ จะได้รีบไปเก็บของต่อ " 

ผมมองตามยัยตัวเล็กที่ไซส์เท่าหมากระเป๋ากำลังเดินเข้าไปในเพลิงไม้เก่าๆที่เอาป้ายโฆษณามากั้นไว้บังแดดบังลมส่วนหลังคาถึงตอนนี้จะมืดแล้วผมก็พอจะมองออกว่าทำจากสังกะสีเก่าๆ ยัยเด็กนี่เป็นสาวเป็นแส้แท้ๆมาอยู่ในที่ที่แบบนี้กับยายแค่สองคนได้ยังไง มิน่าล่ะคุณหนูเล็กถึงได้ย้ำกับผมนักหนาว่าให้ใช้ช่วงเวลานี้พายัยเด็กนี่ออกไปอยู่ที่อื่นให้ได้ 

 

" อะลุงน้ำ กินได้นะอันนี้ถินเอามาจากวัด " 

แก้วน้ำพลาสติกเล็กๆเหมือนถ้วยเจเล่ไลท์ถูกวางไว้บนแคร่ที่ผมนั่งอยู่พร้อมกับหลอดพลาสติกสีขาวก่อนที่คนเอามาให้จะเดินกลับเข้าไปด้านใน  

 

ผมใช้ช่วงเวลาที่นั่งรอยัยตัวเล็กเก็บเสื้อผ้าอยู่ในบ้านสำรวจบริเวณรอบๆที่เป็นป่ารกทึบ จะมีบ้านคนก็ไกลออกไปดีหน่อยที่บ้านยัยตัวเล็กมีไฟฟ้าให้ใช้ก็เลยดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่พอเห็นแบบนี้แล้วก็คิดถึงตัวเองกับแม่สมัยที่ผมยังเด็กๆถ้าไม่มีพวกคุณคุณมาช่วยเอาไว้ผมคงไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายและดีกว่าเมื่อก่อนแบบนี้ 

 

" ลุง ถินเก็บของเสร็จแล้วนะเราไปกันเลยมั้ย " 

เสียงใสๆดังขึ้นด้านหลังก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินออกมาพร้อมกับเป้ใบเล็กๆในมือยังมีกล่องกระดาษเก่าๆที่ไม่มีฝาปิดเผยให้เห็นด้านในที่เป็นพวกหนังสือเรียนและอุปกรณ์การเรียนของเจ้าตัว 

 

" ของมีแค่นี้หรอ พวกเอกสารสำคัญของมีค่าแล้วก็เสื้อผ้าเอามาให้หมดเลย " 

ผมบอก 

 

" นี่ลุงพาถินมาเก็บของหรือจะมาปล้นถินกันแน่เนี่ยพูดยังกะเป็นโจรงั้นแหละ เอาของมีค่าออกมาให้หมด!! " 

เกลียดเสียงสองของประโยคหลังจริงๆยัยเด็กบ้าเอ๊ย!! 

 

" ยายเธอไม่ได้อยู่โรงพยาบาลแค่วันสองวันนะ ยายเธอต้องอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือนสองเดือนส่วนเธอก็ต้องไปอยู่ที่ผับเธอจะเอาเวลาไหนกลับมาที่นี่งานก็ต้องทำ มหาลัยก็ต้องไปแถมยังต้องไปเยี่ยมยายที่โรงพยาบาลอีก ไปเอามาให้หมดเลยอย่าเรื่องมาก " 

ผมบอก 

 

" แล้วของอันอื่นล่ะลุง โอ่ง กะละมัง สังกะสี หม้อกะทะ จานข้าวไรงี้ " 

ฮึ่ม!! 

 

" อันนั้นไม่ต้อง!! " 

 

" อ้าวก็เมื่อกี้ลุงบอกถินว่าให้เอาไปให้หมด " 

เย็นไว้เย็นไว้ยัยนี่ยังเด็กอยู่... 

 

" เร็วๆ " 

 

" ได้จ้ารอแป๊บนะจ๊ะ เล่นด้วยก็ไม่เล่นด้วยชิ " 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น