เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 84 คราดาราเจ้าหญิงน้อยแอบส่องเจ้าชายอาบน้ำ

ชื่อตอน : ตอนที่ 84 คราดาราเจ้าหญิงน้อยแอบส่องเจ้าชายอาบน้ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 13

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 84 คราดาราเจ้าหญิงน้อยแอบส่องเจ้าชายอาบน้ำ
แบบอักษร

ตอนที่ 84 คราดาราเจ้าหญิงน้อยแอบส่องเจ้าชายอาบน้ำ  

         โดดเดี่ยวเดียวดายราววาฬน้อย..

         ท่ามกลางสังคมอันสงบสุขประดับประดาด้วยสีผ้าไหม เสียงดนตรีบรรเลงอย่างอ่อนโยนอบอุ่นเสนาะไพเราะ ดอกทานตะวันผลิบานแย้มรับแสงอาทิตย์สีทองอร่าม แมลงเต่าทองกางปีกบิน ปลาไหลแหวกว่ายในบึงน้ำ นักเชิดหุ่นน้อยนั่งเล่นในศาลาวิหารปักษา โซฟีถูกเพื่อนๆปฏิเสธมิให้เล่นด้วย นางเปรียบประหนึ่งอากาศธาตุ ไร้คนสนใจ กระนั้นแม้นมีคนสนใจ คนกลุ่มนั้นมักชอบรังแก และกลั่นแกล้งโซฟีสร้างรอยแผลบนร่างกาย และจิตใจโซฟีบอบช้ำเป็นแผลลึกราวโดนดาบแทง นางเจ็บปวดรวดร้าวเหลือแสน เมื่อวันหนึ่งเพื่อนสนิทแปรเปลี่ยนเป็นคนแปลกหน้า จากที่พูดคุยกันทุกวันเปลี่ยนผันเป็นเมินเฉย และท้ายสุดจบด้วยแยกจากอย่างไร้อาลัยราวอดีตแห่งความสุขที่ผ่านมาไม่ใช่ความจริง..

         แค่เรื่องโกหก..

         รอยยิ้มจอมปลอม วาจาหลอกลวง เสแสร้ง และเกลียดชัง

         สุดแล้วไม่มีความทรงจำใดหลงเหลือให้จดจำ… นอกจากเรื่องราวอันเลวร้ายราวนิทานต้องห้ามที่นำพาผู้อ่านดำดิ่งสู่ความโศกเศร้าไร้ขอบเขต

         โซฟีหวาดกลัวสังคม มิกล้าเผชิญหน้าผู้อื่น เส้นทางที่นางเลือกผลักนางมุ่งสู่ถนนที่โรยด้วยเศษแก้วแหลมคม และค้นพบสัจธรรมหนึ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังเงามืดราวผ้าคลุมยมทูต โลกที่แตกต่าง ดินแดนที่ไร้ซึ่งความปรานีเมตรา มันเย็นชาใส่ทุกคนที่คิดเข้าใจมัน และใครก็ตามที่เดินบนเส้นทางอันแสนอันตรายนี้ เส้นทางแห่งนักฆ่า พวกเขาสูญเสียสิ่งสำคัญ สูญเสียหัวใจของพวกเขา.. เพื่อให้มีชีวิตต่อไปอย่างไม่นึกเสียใจ เรื่องศีลธรรม ความดี คุณธรรมต้องละเลิก และโยนทิ้งลงถังขยะ

         การฆ่าไม่ใช่เรื่องผิด ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัว

         ต้องจดจำไว้ว่าคนบนโลกนี้มีคนสมควรตาย.. และคนที่ฆ่าคนนั้นต้องแบกรับภาระที่หนักอึ้งกว่าคนธรรมดา

         แบกรับน้ำหนักของ “ชีวิต” และจงตระหนกถึงคุณค่าของชีวิตมากกว่าใคร

         ชีวิตมีค่า.. และมันเปราะบางกว่าที่หลายคนคิด

         “คิดให้มาก พอถึงเวลาลงมืออย่าลังเล..”

         ก่อนฆ่าใครต้องคิด คิด คิดให้มาก หากตัดสินใจฆ่าแล้วอย่าลังเลจงลงมือให้เด็ดขาด ยอมรับชะตากรรม และผลที่ตามมา

         โซฟีรับงานนักฆ่าน้อยมาก แต่ละงานก็เลือกรับเฉพาะงานค่าตอบแทนสูงเพื่อให้มีเงินพอประทังชีวิต นักเชิดหุ่นน้อยมิชอบฆ่าคน ยกเว้นพวกชอบรังแกหรือทำร้ายผู้อื่น คนที่นางคิดว่าสมควรถูกกำจัด โซฟีตัดสินคุณค่าของเหยื่อด้วยหลักเกณฑ์ของนาง หากเหยื่อมีค่าสมควรไว้ชีวิตนางก็ปล่อยให้รอด แต่หากไม่ นางขอให้มือตัวเองเปื้อนเลือดโสโครก ช่วยกำจัดเหยื่อเพื่อมิให้คนต้องเจ็บปวดเพราะเหยื่ออีก โดยส่วนมากแล้วโซฟีไม่เคยปล่อยเหยื่อรอดชีวิต เพราะเหยื่อที่นางเลือกส่วนมากคือคนบ้าอำนาจ ปีศาจชอบเหยียบย่ำลูกหมาลูกแมว ใช้ฟันกัดคนอ่อนแอกว่าอย่างสนุกสนาม สำราญ

         เพราะโซฟีเคยโดนรังแกเช่นกัน ดังนั้นนางจึงเข้าใจ และนางจักไม่ยอมให้สาวน้อยคนไหนถูกรังแกจากคนนิสัยทราม

         โลกนี้มีคนอ่อนแอมากมาย มีคนทรามมากมาย แต่มีคนเข้มแข็ง และคนกล้าน้อยนิดเหลือเกิน…

         นักเชิดหุ่นน้อยอยากเป็นคนกล้าหาญ.. นางกำลังสู้กับตัวเองเพื่อให้เข้มแข็ง และสามารถยิ้มได้อย่างพี่สาว นับแต่พบเมรัย โซฟีรู้สึกว่าโลกนี้เปลี่ยนไป ราวนักเชิดหุ่นน้อยค้นพบแสงตะเกียงไฟท่ามกลางพายุหิมะ มันไม่เหมือนเดิม โลกของนางเคยมืดมิดราวก้นมหาสมุทร และเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีดำ หยาดโลหิต และสัตว์ประหลาดน่ากลัว เมื่อพบเมรัยแล้ว พี่สาวทำให้โซฟีมีความสุข อบอุ่นเหมือนได้พบคนที่เข้าใจนาง และบอกว่านางไม่ได้ตัวคนเดียวบนโลกนี้ นางยังมีพี่สาวอวบๆ น่าถีบ นิสัยชอบรังแกสาวน้อย แถมยังหื่นอีก มันหมายความว่าอย่างไรนะ โซฟีมึนงงเหลือเกินว่าทำไมพี่สาวถึงทำตัวน่าเอาแคนดี้ตีเช่นนี้ พี่สาวไม่ต่างจากพวกอันธพาลสักนิด แถมดูน่ากลัวกว่าด้วย

         ใช้ท้องแคนดี้คิดหลายตลบ โซฟีพลั่งไม่เข้าใจตัวเอง

         “..พี่บ้าที่สุด”

         นักเชิดหุ่นน้อยนับว่ายังมีคุณธรรม ความดีงามหลงเหลือในจิตใต้สำนึก แต่การปรากฏตัวของเมรัยช่างท้าทายจิตใต้สำนึกส่วนนี้เหลือเกิน

         ณ เมืองซีเคร็ทออฟวอร์ ความมืดแห่งความลับแห่งโรงแรม 

         ตึกอาคารลับแลที่ตั้งมีความพิเศษคือมันถูกจัดเป็นหนึ่งสิ่งมหัศจรรย์ของเมืองแห่งความลับเพราะตัวอาคารนั้นไม่ปรากฏในโลกแห่งความจริง คนที่อยากเห็นหรืออยากใช้บริการโรงแรมต้องมีรหัสลับ จดหมายแนะนำเท่านั้น พวกโซฟีพักที่โรงแรมแห่งนี้เพราะมันปลอดภัยหายห่วง โรงแรมมีระบบอำพรางยอดเยี่ยม ป้องกันมิให้ใครตามรอยเจอพวกโซฟี แถมยังเตียงนิ่มด้วย  

         ด้านในอาคารมีรูปแบบการตกแต่งล้ำสมัยเหมือนอาคารอื่นๆในเมืองซีเคร็ทออฟวอร์ ผนังห้องสีน้ำตาลอ่อนมีลายวอลเปเปอร์ดอกไม้สละสลวย เตียงสำหรับนอนคนเดียวในห้องพักของโซฟี ยามนี้นักเชิดหุ่นน้อยกำลังเกลือกกลิ้งบนเตียงปานลูกนากน้อย นางโดนพิษร้ายแรงทำให้ทั่วทั้งตัวเป็นอัมพาต โซฟีคิดว่าตัวเองไม่รอดแล้ว แต่ว่าในช่วงเวลาอันสิ้นหวัง อีซีโอปรากฏตัวปกป้องโซฟีอย่างเหนือความคาดหมาย เด็กหนุ่มช่วยอุ้มสาวน้อยมาส่งให้มือหมอน้อย หรือพี่สาวตัวแสบของอีซีโอ

         อมีตี้ผู้แอบซุ่มเงียบสุดๆปานตัวประกอบของตัวประกอบอีกที นางไม่เคยรับฟังคำสั่งน้องชาย ไม่อยากใส่ใจน้องสะใภ้ ไม่สนโลก เอาจริง นางทำอะไรตามใจตัวเองสุดๆไปเลย นิสัยน่าหมั้นไส้ปานแม่มด เพราะนอกจากนางจักชอบกวนประสาทคนอื่นแล้ว นางยังเก่งกาจ และมีศาสตร์ลับมาโฮที่น่าเกรงขามด้วย ระดับขุมพลังมาโฮของนางสูงกว่าดวงอาทิตย์ ที่สำคัญนางเรียนหมอ ความฝันอยากผ่าชำแหลงน้องชาย

         แม้นยัยปีศาจน้อยชอบเอามีดแทง เอาส้อม เอาปืนขว้างใส่น้องชาย แต่ความสามารถด้านการรักษาของนางนับว่าไร้ที่ติ อัจฉริยะ

         ละส่วนที่นางชอบทำโน่นนี้นั้นกับผู้ป่วยไว้ก่อน

         ไม่รู้โซฟีโชคดีหรือโชคร้ายต้องโดนอมีตี้รักษาหาย รักษาหายก็ดี แต่นึกสภาพตอนกำลังโดนรักษาแล้ว… นักเชิดหุ่นน้อยอยากเปลี่ยนหมอ!! โซฟีบ่นอุบในใจอย่างไม่อยากให้อมีตี้ยินเสียงโอครวญ เสียงบ่น ทว่าแม่ปีศาจน้อยเดาใจนักเชิดหุ่นน้อยทะลุปรุโปร่ง “โกรธข้าหรือ หึหึ…หึหึๆๆๆๆๆ” “อ๊ากกกกก” หลังจากโดนอ่านใจหมดเปลือก อมีตี้หยิบขนนก และเล่นสนุกกับเรือนร่างเย้ายวนเริ่มมีส่วนขยายนุ่มนิ่มของโซฟีอย่างบ้าคลั่งปานหมอโรคจิต สร้างความทรงจำสุดสยิว เสียวไส้ติดตัวโซฟีอีกนาน

         “..เฮ้อ”

         ถอนหายใจเหนื่อยหน่าย โซฟีกางแขน กางขา เปิดพุงนอนตายบนเตียง สภาพผมกระเซิง ยุ่งเหยิงปานเพิ่งเดินตกบันไดร้อยชั้น และเดินชนเสาไฟ นางรับมือพวกคนอย่างเมรัย อมีตี้ไม่ถูกเลย รู้ว่าพวกพี่สาวเจตนาดีอยากช่วยโซฟี แต่ทำไมต้องช่วยไปพลาง เล่นโซฟีไปพลางด้วย จะกอด จะลูบ จะนวดก็ให้น้อยๆหน่อย โซฟีอยากตะโกนใอย่างเกรี้ยวกราดว่าร่างกายนางไม่ใช่ของเล่นนะ แม้รู้สึกดีเวลาโดนนวดก็เถอะ แต่ไม่ ไม่ นักเชิดหุ่นน้อยจะไม่ยอมให้ใครนวดพุงนางแน่ หากอยากนวดก็เอาพุงแคนดี้ไปซะ

         โซฟีเคยเอาแคนดี้เป็นโล่กันเมรัยกับอมีตี้ ทว่าสองสาวใหญ่จับเจ้าตุ๊กตุ๋นโยนทิ้งดื้อๆเลย อ่อ เมรัยยังซื้อใจแคนดี้ให้มันเล่นงานเจ้านายคืนด้วย อะไรเนี่ย เจ้าตุ๊กตาทรยศ

         พี่เมรัยยังพอยกเท้าเหยียบหน้าได้ แต่อมีตี้นี่สิ จะความสัมพันธ์ระหว่างสองสาวน้อยมันครุมเครือ ไม่ชัดเจน จะให้โซฟีสวนกลับก็ดูไม่ดี จะปล่อยให้โดนย่ำยี นักเชิดหุ่นน้อยก็หดหู่เหลือเกิน

         แถมเวลาอมีตี้ถอดเสื้อผ้าโซฟี นักเชิดหุ่นน้อยร้องกรี๊ด เจ้าหนุ่มอีซีโอสะดุ้งเฮือก ครั้นเล่นพังประตูเหล็กเข้ามาช่วยทันที “เป็นอะไรโซฟี!!” นักเชิดหุ่นน้อยที่กำลังฉุกกระชากดึงกางเกงในคืนจากอมีตี้เป็นต้องอ้าปากค้าง นางอายอยากมุดดินหนี กล่าวตัดพ้อออีซีโอว่าทำไมเขาต้องมาเห็นนางในสภาพนี้ด้วย กระซิกๆๆ “ข ขอโทษ ////” อีซีโอ และโซฟีไม่รู้เลยว่ามันคือแผนการสุดแสนชั่วร้ายของอมีตี้ แม่ปีศาจน้อยหน้าตายปานคนไร้อารมณ์ แต่มีแอบปากกระตุกขำเบาๆ

         นึกย้อนไปแล้ว ที่อีซีโอชอบพังประตูเข้ามาในห้องก็เพื่อตรวจเช็ดสภาพโซฟีว่าปลอดภัยหรือไม่ เขาเป็นห่วงนางมากเลย

         นักเชิดหุ่นน้อยแอบดีใจนะ แต่นางอยากบอกเขาไม่ต้อง!! นางโป๊อยู่

         ท้ายสุดแล้วนางก็ไม่บอกห้ามหรืออะไร เพราะโซฟีเขินแก้มแดง มิกล้าส่งเสียงดังหรือบอกเขาตรงๆ

         “ถ้าเขาอยากอ่านใจได้คงดีมิน้อย..”

         โซฟีเม้นปากบูดให้แคนดี้ที่นั่งรับฟังเจ้านายบ่นรอบที่ร้อย นักเชิดหุ่นน้อยไม่เคยเปิดใจให้ใคร เป็นธรรมดาที่อีซีโอเดาใจนางไม่ถูก หรือหากเดาถูกก็ไม่รู้จะหักห้ามใจมิให้ทำตามใจโซฟีได้หรือเปล่า อย่างนางอยากอยู่เงียบๆคนเดียว เด็กหนุ่มหวังอยากอยู่เคียงข้าง เขาเลยถอยเว้นระยะห่างแล้วไปแอบซุ่มหลังเสาไฟแทน โซฟีไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี ขอบใจอีซีโอ

         สาเหตุที่โซฟีอยากให้อีซีโออ่านใจนางถูก เพราะนักเชิดหุ่นน้อยพูดไม่เก่ง หรือต่อให้นางกล้าพูด คำพูดคำจานางก็ฟังก้าวร้าวเหมือนแม่หมีกำลังอารมณ์เสีย เดือดดาลเพราะโดนหมีตัวอื่นแย่งน้ำผึ้ง หลายคนเห็นโซฟีอ่อนแอ อ่อนหวานเหมือนห่านน้อยเช่นนี้ แต่เวลานางโกรธสุดๆ นางนี้สบถคำว่าตัวเงินตัวทองในหนึ่งนาทีได้พันคำเลยนะ อย่าให้นางโมโห ไม่งั้นโดนกรงเล็บแคนดี้แทงหัวแตกแน่ ฉึก ฉึกๆ

         ความจริงโซฟีอยากเอาเท้าแคนดี้สับหัวอมีตี้มาก แต่ติดนางช่วย ช่วยเหลือนักเชิดหุ่นน้อยด้วยใจจริง นับเป็นผู้มีพระคุณยิ่ง โซฟีไม่อยากทำร้ายผู้มีพระคุณ กระนั้นนางจะยอมให้ตัวเองโดนแกล้งเช่นต่อไปไม่ได้เช่นกัน ต้องต่อต้าน!

         แสงโคมไฟลายวาฬส่องแสงสลัว โซฟีครุ่นคิดเรื่อยเปื่อยบนเตียงด้วยความเบื่อมิใครให้นวด นางกลิ้งม้วนผ้าห่มเป็นขนมปังยัดไส้ เล่นเจ้าตุ๊กตาแมวเหมียว และปรึกษาหารือแผนการหลบเลี่ยงอุ้งมือมารของอมีตี้ โซฟีเป็นสาวน้อยชาญฉลาด แต่นางไม่ใช่คนกล้าหาญ ต่อให้นางมีแผนเป็นร้อยก็ไม่อาจประสบความสำเร็จได้เพราะนางไม่กล้าลงมือทำ นักเชิดหุ่นน้อยลุกนั่ง และกอดอกอวบอิ่ม หรี่ตาจ้องแคนดี้ เจ้าตุ๊กตาแมวเหมียวนั่งหน้าเซ่อ มันกำลังช่วยเจ้านายคิด อ่อ คิดไม่ออก

         “ช่วยได้มาก”

         โซฟีเบะปากพลางนิ้วดีดหน้าผากแคนดี้ผลักเจ้าตุ๊กตาแหงนหลังล้มแปะ นักเชิดหุ่นน้อยมีความคิดเต็มหัวราวนักการเมือง แต่มันมีเสียงหนึ่งดังขัดความคิดนางตลอด เสียงราวนางฟ้าผู้อารีอาทร และเสียงราวนางมารผู้ใจอำมหิต “อย่าเลยเดี๋ยวนางเสียใจ” “เสียใจกะผีสิ” “นางอุสาช่วย..” “ช่วยเราเสร็จน่ะสิ” “เดี๋ยวอีซีโอเสียใจนะ” “..ช ช่างเขาสิ” แน่ะ ทำไมเรื่องคนอื่นพูดแบบไร้เยื่อใย แต่พอพูดเรื่องอีซีโอ เจ้าของเสียงนางมารผงะ แล้วพูดอย่างลังเล ลนลานนะ นี่หรือว่านางมีใจเจ้าหนุ่มหรือ

         ง่ะ นักเชิดหุ่นน้อยตกใจความคิดในหัว อาจเพราะนางแคร์อีซีโอกว่าคนแปลากนิดหน่อย เลยไม่กล้าล้างแค้นอมีตี้ งืมมมม

         “แต่อีซีโอโดนพี่สาวแกล้งมิใช่หรือ..”

         เด็กหนุ่มไม่เคยพูดจาดีๆกับพี่สาวเลยสักครั้ง โซฟีสังเกตเห็น อีซีโอเกลียดอมีตี้ปานนางคือเจ้ากรรมนายเวร ก็แน่ละ เพราะแต่ละเรื่องที่พี่สาวกับน้องชายมัน.. คงเพราะเป็นพี่น้องกระมัง ต่อให้เกลียดชังปานใดก็ยังนับว่าเป็นครอบครัว.. อีซีโอยอมโดนอมีตี้ไล่ไปซื้อของบ่อยๆ ต่อให้โดนจิกปานใด น้องชายอย่างเขาก็ยอมช่วยพี่สาว เพราะอีซีโอรู้ดีว่าครอบครัวนี้แหละคือที่พึ่ง และสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

         บ้านของเขา..

         เพราะถ้าอมีตี้ชอบแกล้งอีซีโอ และไม่รักน้องชาย นางคงไม่ยอมช่วยโซฟีหรอก..

         “น่าอิจฉา..จัง”

         โซฟีพิงหลังกับหมอนอิงลายน้องหมี นางคว้าแคนดี้มากอดซุกอก เวลามองอมีตี้แกล้งอีซีโอ และเวลาอีซีโออยากต่อยพี่สาวคืน แต่พี่สาวดันกางปีกบินหลบได้ง่ายๆ พวกนางสนิทกันมากขนาดนั้น มองแล้วทำให้โซฟีคิดถึงเมรัยกว่าเดิม นางอยากแกล้งพี่สาวบ้าง.. อยากหยอกล้อกันเหมือนดั่งพี่น้องคนอื่น

         เพลาเวลาเริ่มไหลสู่ช่วงกลางคืนอันมีความมืดเรืองรอง ดวงตะวันตกลาขอบฟ้า ความมืดแห่งรัตติกาลเข้าปกครองแทนที่แสงอรุณ ทำนองเพลงดังระงมปลุกใจให้ตื่นจากความฝัน โซฟีมองนอกหน้าต่างเห็นในเมืองเริ่มปรากฏแสงไฟระยิบระยับ บรรยากาศหนาวเย็นมีลมพัดใบไม้ปลิดปลิว ดอกลิลลี่เปล่งประกายแสงสีขาวบริสุทธิ์สดใส นักเชิดหุ่นน้อยอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกจัง แม้นรู้ว่ามันอาจมีคนคอยตามล่านาง กระนั้นนางทนมิไหวหากต้องนอนเฉยๆ

         อย่างน้อยได้สูดอากาศก็ดี

         ร่างกายเริ่มหายดีแล้วด้วย

         “อยากเดินเล่นใช่ไหมแคนดี้..ช่วยไม่ได้นะ”

         โซฟีโยนความอยากให้แคนดี้ ครั้นนางลุกจากเตียงนอนแล้วหยิบผ้าเช็ดตัวเตรียมไปอาบน้ำล้างความขี้คร้าน โซฟีหอบเจ้าตุ๊กตุ๋น และผ้าเช็ดตัวเดินเตาะแตะไปห้องน้ำขนาดใหญ่ที่มีอยู่ทุกชั้น และทุกห้องพัก โรงแรมมีเจ็ดชั้น แต่ละชั้นมีห้องพักสองห้องใหญ่ซึ่งในห้องใหญ่นั้นยังแบ่งเป็นห้องรับแขก ห้องนอน และห้องน้ำ เหมาะแก่การพักผ่อน และใช้ทำกิจกรรมบันเทิง เล่นโยคะ และเต้นซุมบ้า

         นักเชิดหุ่นน้อยมุมปากยกสูง หลับตาหยียิ้มน่าชัง นางหยุดยืน เงยหน้ามองป้ายบอกว่า “ห้องน้ำว่าง” ครั้นนางใช้อุ้งมือแคนดี้เปิดประตูเลื่อน

         “ได้เวลาอาบน้ำ”

         “เอ๊ะ”

         เสียงเด็กหนุ่มดังด้วยความตกตะลึง

         “!!!”

         ขณะเดียวกัน อีซีโอเพิ่งตื่น สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากตื่นคือคลานลงจากเตียงแล้วมายืนส่องกระจก บอกกับตัวเอง “วันนี้แหละต้องทำให้นางรักเขาให้ได้” แล้วก็อาบน้ำ อย่างที่บอกว่าแต่ละห้องพักมีห้องน้ำหนึ่งห้อง ด้านในมีอ่างน้ำร้อน และพื้นที่ว่างให้ถอดเสื้อผ้า อีซีโอมาห้องน้ำแล้วสำรวจดูว่าไม่มีใครใช้ เขาวางใจแล้วเข้าใช้บริการ จำได้ว่าตัวเองเอาป้ายแขวนบอกว่า “กำลังมีคนใช้” แขวนแล้วนะ แล้วทำไม!

         “///////////”

         “////////”

         แคนดี้เหวอ โซฟีเหวอ อีซีโอเหวอด้วยคน

         เด็กหนุ่มร่างกายกำยำราวเด็กมัธยมที่ชอบเล่นกีฬา เขากำลังยืนตัวเปลือยเปล่า ไม่มีสิ่งใดปิดบัง เขาหันหลังให้โซฟี ทำให้นักเชิดหุ่นน้อยเห็นเรือนร่างสมส่วน และกล้ามเนื้อแน่นๆดั่งนักรบทหาร สัดส่วนตั้งแต่ลำคอจรดฝ่าเท้า เมื่อก่อนโซฟีคิดว่าอีซีโอไม่มีกล้าม คิดว่าเด็กหนุ่มผอม นางไม่รู้เลยว่าภายใต้เสื้อผ้าเต็มยศราวขุนนางปกปิดร่างกายน่าหม่ำ เอ้ย ร่างกายแลแล้วร้อนรุ่ม เอ้ย โซฟีเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน มองอีซีโอไม่กะพริบตาหลายวินาที

         ผิวพรรณขาวผ่องมีเสน่ห์กระชากใจสาว ตามตัวมีรอยบาดแผลเป็นมิน้อย กระนั้นมันไม่ส่งผลให้เขาดูน่ากลัวเลย มันกลับทำให้เขาดูน่าเกรงขาม และสัมผัสถึงความยากลำบาก และความพยายาม ความทุ่มเทอย่าหนักเพื่อให้ได้ร่างกายที่แข็งแกร่งเช่นนี้  

         ไม่มาก และไม่น้อย เรียกว่างดงามจนโซฟีเผลอกลิ้นหายใจ พวงแก้มร้อนผ่าวมีแถบสีชมพูประปราย ดวงตาสองสีฟ้า และแดงสั่นไหวรุนแรง

         ส่วนแคนนี้ก็ ว้าว

“////”

         อีซีโอกำลังถอดชุด เขารับรู้สายตาร้อนแรงจากข้างหลังให้หันขวับอย่างฉับพลันไปจับจ้องโซฟี การกระทำนั้นทำให้จากหลังพลิกเป็นหน้า นักเชิดหุ่นน้อยทึ้ง อึ้งส่วนแผ่นหลังแล้วยังต้องตกใจหัวใจวาย กระเด้งหลุดจากทรวงอกก็ตอนเห็นส่วนข้างหน้าเนี่ยแหละ

         ช้าง

         “…..”

         โซฟี และแคนดี้กรีดร้องไร้เสียง วิญญาณนางแถบหลุดจากร่างเมื่อเห็นเจ้าสิ่งนั้น ประจักเต็มสองตา ก็ใช่นางไม่เคยเห็นนะ แต่นางเพิ่งเคยเห็นของจริงก็วันนี้ ช้าง

         “เหวอ”

         หากเป็นหญิงอื่น เขาคงเลิกคิ้ว และสาดสายตาเย็นชาขับไล่ไปไกลๆ แต่พอดีคนเห็นคือโซฟี เขาเลยเขินแก้มแดงระเรื่ออยากหยิบกางเกงขึ้นมาปิดบังส่วนลับเพื่อป้องกันมิให้นางตกใจสลบ แต่ อ้าว กางเกงอยู่ไหน! เด็กหนุ่มทำตัวไม่ถูกช่วงขณะ เป็นเวลาพอดีกับที่โซฟีคืนสติแล้วเลื่อนประตูปิด “ขอโทษ!!”

         สาวน้อยตกใจพลั่งเอ่ยขอโทษเสียงดังกว่าปกติสามเท่า นางหมดแรงยืน เข่าอ่อนทรุดนั่งแปะพื้น และกอดตุ๊กตาแน่น ก้นแนบชิดประตูเลื่อนห้องน้ำ เมื่อครู่นางเห็นอะไร เอ๊ะ ทำไมใจเต้นแรงจังเลย อ๊า โซฟีไม่เข้าใจตัวเองอีกแล้ว ตอนนี้นางสับสน ว้าวุ่น และอยากลบภาพอีซีโอที่ปรากฏชัดเจนในหัว ชัดมาก ติดตาสุดๆ อ๊า กล้ามเนื้อน่าสัมผัส ผิวไร้รอยด่าง ใบหน้าเขายามก้มลง ปอยผมลู่ตก ช่างหล่อเหลา แถมยังดูมีออร่าดึงดูดมากมายมหาศาล แค่คิดภาพนั้น โซฟีจะบ้าแล้ว

         //////

         โซฟีนั่งกอดแคนดี้ หัวกลมก้มลงแนบเข่า หัวใจนางเต้นไม่หยุดเลย แก้มแดงด้วย อายจนอยากมุดดินหนี

         ฝ่ายอีซีโอเดินมาใกล้ประตูเลื่อน เขารู้นางนั่งอยู่หลังประตู เด็กหนุ่มไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาคุยกับนางตอนนี้..

         “…”

         ตุบ

         ตัดสินใจนั่งลง หลังพิงประตูห้องน้ำ ระหว่างสาวน้อย และเด็กหนุ่มมีเพียงประตูห้องน้ำกั้นขวาง อีซีโอนึกแล้วขวยเขิน เป็นครั้งแรกเลยที่โดนผู้หญิงคนอื่นนอกจาคุณแม่ และพี่สาวมองตอนโป๊ อีกอย่างคนแรกที่ว่ายังเป็นโซฟี ว่าที่ภรรยาของเขาด้วย เผลอคิดว่านางรังเกียจร่างกายแบบนี้หรือเปล่านะ ตัวเขามีรอยแผลเป็นด้วยสิ เมื่อก่อนเขาต้องฝึกหนักเพื่อให้แข็งแกร่งเหมาะสมกับตำแหน่งผู้นำ เขาเดาว่าผู้หญิงคงกลัวคนแบบอีซีโอ จะว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าสบตาเขาเลยกระมัง

         “/////”

         “////”

         ช่วงราวเวลาราวเดินช้าลงด้วยปล่อยให้สองผู้เยาว์เขินเบาๆ กระนั้นทั้งคู่รู้สึกว่ามันนาน

         “ขอโทษ”

         อีซีโอคิดว่าเผลอทำให้โซฟีกลัว…

         “อือ…”โซฟีส่งเสียงตอบรับเบาๆน่าหยิก อยากต่อว่าอีซีโอทำไมไม่แขวนป้ายบอกมีคนกำลังใช้ห้องน้ำ แต่นึกอีกทีเมื่อครู่โซฟีตื่นเต้นไปหน่อยไม่ได้เช็ดให้ดี เล่นเปิดประตูเลื่อนรวดเดียว ปัป เห็นเต็มจอ เฮ้อ ///// โซฟีไม่อยากให้อีซีโอรู้สึกผิดมากกว่านี้ เอาจริงนางรู้สึกผิดเช่นกันที่ยืนมองเขาโป๊ตั้งนาน..

         “ขอโทษนะ…เจ้าไม่อาบน้ำแล้วหรือ”

         หากเป็นเมื่อก่อนโซฟีคงเงียบปากแข็ง และนั่งเฝ้าประตูทั้งวันปานหมานอนขวางประตูร้ายสะดวกซื้อ แต่นางไม่อยากเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ดังนั้นนางตัดสินใจเลือกพูดคุยกับเจ้าหนุ่ม..เบาๆ ด้วยน้ำเสียงเบาหวิวราวเสียงภูตกระซิบบอกเลขเด็ด

         ขอบคุณหูที่ดีกว่ามนุษย์สิบเท่าของเผ่าแห่งความมืด.. อีซีโอยินเสียงแผ่วเบาของคนรัก “อาบสิ..จ เจ้าอยากอาบก่อนไหม”

         “อือๆ”โซฟีส่ายหน้า ผมสะบัด บอกให้อีซีโออาบก่อนเลย

         นักเชิดหุ่นน้อยอาบน้ำนาน หากให้เขารอ อีซีโอรอจนแก่เป็นคุณปู่แน่ๆ

         “เช่นนั้นหรือ..”

         อีซีโอหลุดขำ รอนานจนเป็นคุณปู่เลยหรือ นึกไม่ถึงว่าที่ภรรยาเขาใช้คำพูดน่ารักน่าชังเช่นนี้

         เด็กหนุ่มลุกยืน และบอกให้นางรอสักครู่ อีซีโอรีบอาบน้ำโดยใช้เวลาไม่นาน ขัดตัว ถูสบู่ สระผม และล้างสิ่งสกปรก ขณะนั้นโซฟีนั่งเล่นแคนดี้ไปพลางครุ่นคิดว่า ไหนๆอีซีโอแอบเห็นโซฟีในชุดวันเกิดบ่อยแล้ว… ห ให้นางเห็นเขาตอนล่อนจ้อนบ้างจักนับเป็นอะไร //////////////////////////////// “ช ใช่ไหมแคนดี้”

         เจ้าตุ๊กตาแมวมองหน้าเจ้านาย… เอาที่เจ้านายสบายใจเถอะ

         โซฟีปรับลมหายใจแล้วพยายามลืมร่างกายบุรุษเพศ ลองนึกถึงสิ่งอื่น..

         นึกถึงพุงพี่สาว…

         นึกแล้วโซฟีก็ยิ้มหน่อยๆ แต่พอนึกนานๆไป “น่าหม่ำทั้งคู่เลยนะแคนดี้”

         และแล้วความในใจก็พึมพำเป็นคำพูดที่ฟังน่าตกใจสุดๆ

         -- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น