ลันลาภา

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กลับมายืนที่เดิม ที่ที่เคยคุ้นตา

ชื่อตอน : กลับมายืนที่เดิม ที่ที่เคยคุ้นตา

คำค้น : จ้าวเมือง แสงรัก เถื่อน ซึ้งกินใจ รัก รักเดียว ตบจูบ หวาน หญ้าอ่อน โคแก่

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 85

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 23:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับมายืนที่เดิม ที่ที่เคยคุ้นตา
แบบอักษร

  เด็กสาวในชุดนักศึกษาปีหนึ่งเดินขึ้นบันไดเรือนไทยหลังงามหลังจากคนรถของคุณรสรินไปรับ ตอน   นี้แสงรักเรียนอยู่วิทยาลัยด้านอาหารในตัวจังหวัด สาวน้อยเดินลงน้ำหนักเบา เรียบร้อยอย่างคนที่ได้รับ  การอบรมมาอย่างดี   

แสงรักในวัย 18 ปี ที่มีรูปร่างเปลี่ยนไปจากเมื่อสองปีก่อน จากดวงหน้ากลม เปลี่ยนเป็นยาวรีขึ้น ดวงตาที่กลมสุกใสอยู่แล้ว ทอประกายหวานมากขึ้น จมูกเล็กโด่งพองาม ริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างเป็นธรรมชาติ   ผมยาวดำสนิทเงางามถูกผูกเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง  กวัดแกว่งไปมาเมื่อยามเยื้องย่าง จนคุณรสรินถึงกับออกปากว่า ยิ่งโตก็ยิ่งสวย   

      แสงรักไม่ได้ผอมบางจนแทบจะปลิวลมอย่างเด็กสาวคนอื่นๆ ออกจะอวบอัด มีน้ำมีนวล ผิวพรรณผุดผ่อง มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่พึงมี อกตั้ง เอวคอด สะโพกผายงาม  หล่อนเป็นคนเจ้าเนื้อมาแต่เล็ก โตขึ้นมาจะให้ผอมบางก็คงจะไม่ใช่ เสื้อผ้าก็ใส่ไซด์ M ค่อนไปทาง L ด้วยซ้ำ แต่ความขาวนั้นแสงรักไม่เป็นรองใคร 

มารยาทก็งามสมกับที่คุณรสรินพร่ำสอนมาอย่างดี  

ตั้งแต่ได้รับจดหมายเมื่อสามปีก่อน แสงรักก็ได้รับรู้ว่าประทินน้าชายนั้นหายสาบสูญจากการไปออกเรือประมง แล้วถูกพายุพัดไป ตอนแรกคนทางนั้นไม่รู้จะติดต่อญาติของประทินอย่างไร เพราะเขาไม่ได้สนิทกับใครมากนัก จนเพื่อนร่วมงานมาย้ายข้าวของของเขา ทำให้เจอจดหมายที่แสงรักเคยเขียนหาน้าชาย จึงมีกะใจส่งข่าวมาให้รับรู้ 

แสงรักถึงกับเป็นลมล้มป่วย เพราะสิ้นแล้วญาติคนเดียวในโลกที่เหลืออยู่  คุณรสรินนั้นทั้งรักทั้งสงสาร จึงรับอุปการะหล่อนเอง ให้ย้ายข้าวของมาอยู่ข้างห้องตัวเอง และเพราะเมตตาจากคุณรสรินทำให้แสงรักทั้งรัก ทั้งบูชานางมากที่สุด ไม่ว่าคุณรสรินจะออกปากให้ทำอะไร แสงรักไม่เคยปฏิเสธแม้แต่คำเดียว อีกทั้งเด็กสาวเป็นเด็กดีมีมารยาท จริงใจกับทุกคนไม่ว่าจะอายุน้อยหรือมากกว่า ยังคงช่วยงานลออ และคนอื่นอย่างขยันขันแข็งเหมือนเดิม ยิ่งเพิ่มความสงสาร ความเอ็นดูและความรักเป็นเท่าทวีคุณ 

     

     "มาแล้วหรือคะ คุณน้องน้อย"  ลออเดินออกมาจากครัวพร้อมของว่างในมือที่จะนำไปให้คุณรสริน 

     "กลับมาแล้วจ๊ะป้าลออ เลิกเรียกน้อยว่าคุณเสียทีไม่ได้หรือ"  

เสียงหวานใส ทำหน้าเง้าอ่ย่างน่ารักใส่คนสนิทคุณรสริน เมื่อได้ยินอย่างนั้น  เมื่อปีก่อนคุณรสรินก็เรียกคนในบ้านมาคุย แสงรักไม่รู้หรอกว่าเขาคุยอะไรกัน เพราะต้องไปเรียน รู้แต่ว่าพอกลับมาถึงบ้าน คนในบ้านก็ต่างเรียกเธอว่าคุณกันทั้งนั้น ทั้งยังทำท่านอบน้อมใส่เธอผิดปกติเสียด้วย พอเธอถามก็ไม่มีใครยอมบอก ไล่ให้ไปถามคุณรสรินเอง ลออยิ้มให้แล้วส่ายหน้า 

     "ไม่ได้หรอก ป้าไม่อยากขัดใจคุณท่าน"  

   "ตอนนี้คุณชัชอยู่ในห้องท่านนะคะ ท่านเรียกไปคุยเป็นชั่วโมงแล้ว"  

ลออบุ้ยใบ้ไปทางห้องทำงานใหญ่ ก่อนจะเดินเลี่ยงเอาอาหารว่างไปตั้งโต๊ะ แสงรักเดินมารอหน้าห้องไม่อยากรบกวนธุระของชัชและคุณรสริน  จนกระทั่งประตูเปิด 

  "อ้าว น้องน้อย มานั่งทำอะไรตรงนี้กัน" 

 ชัชนั่นเอง ผู้ชายร่างสูง ผิวเข้ม คิ้วเข้ม ตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าแกร่งค่องข้างหล่อสมชายชาตรี เขาเสร็จธุระเรียบร้อยแล้ว สีหน้าของชายหนุ่มค่อนข้างเขร่งเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ แต่ก็ยังยิ้มมองเด็กสาวสวยตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู  และชื่นชมแสงรักในใจว่ายิ่งโตก็ยิ่งสวย  ยังไม่ทันที่แสงรักจะได้ตอบ คุณรสรินก็เดินออกมาจากห้อง หลายปีที่่ผ่านมา คุณรสรินเปลี่ยนไปมากเรื่องสุขภาพร่ายกาย จากหญิงหม้ายทีเคยแข็งแรงอวบนิดๆอย่างคนมีอันจะกิน กลับซูบผอมลงอย่างมาก กินอาหารได้เพียงนิดหน่อย  ดีที่ยังเดินเหินได้ แม้จะไม่คล่องแคล่วดังเดิม  ทั้งชัชทั้งแสงรักต่างรี่เข้าไปประคอง 

   "อ้าวแม่น้อยมาแล้วรึ"  

นางพูดยิ้มๆ ก่อนจะเดินตามการประคองของสองหนุ่มสาวไปที่ห้องรับประทานอาหารเพื่อรับของว่าง 

     "ค่ะคุณ  ทำไมถึงเดินออกมาเองอย่างนั้นคะ เรียกน้อยไปช่วยก็ได้"  

เสียงใสตัดพ้อเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง สองมือก็ช่วยประคองแขนที่ซูบเล็กไปอย่างทะนุถนอม 

     "แหม ก็ให้ได้ออกกำลังกายบ้างสิจ๊ะ จะให้นอนอุดอู้อยู่บนห้องอย่างเดียวเลยหรือ ชัชกินของว่างก่อนออกไปนะลูก อีกนานกว่าเครื่องจะลง" 

 คุณรสรินหันไปหาลูกเลี้ยงด้วยใบหน้าสดใสกว่าทุกวันๆ ทำให้แสงรักอดสงสัยไม่ได้ ว่าชัชต้องไปไหน แล้วทำไมคุณรสรินของเธอถึงได้ดีขึ้น กระฉับกระเฉงดีกว่าทุกวัน 

 

 

                                      ******************************************* 

 

                       

  

          ชัชเหลือบตาไปมองคนข้างๆ ที่ตั้งแต่ลงจากเครื่องมาก็เอาแต่นอนเอามือกอดอก หลับตาภายใต้แว่นกันแดดแบรนด์ดัง จากผู้ชายรูปหล่อขาวจัด ผอมไม่มีมัดกล้ามใดๆ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นผู้ชายผิวแทน ตัวสูงใหญ่เกือบเท่าๆ  กับเขาแล้ว  จากหนุ่มหน้าใส เจ้าสำอางค์ มาเป็นหนวดเครารกอย่างคนที่ไม่คิดจะดูแลตัวเอง ตอนเห็นครั้งแรกชัชแทบจะจำจ้าวเมืองไม่ได้ จนเมื่อชายหนุ่มมายืนตรงหน้า ได้เห็นกันชัดๆ  ก็ต้องยอมรับว่าเป็นจ้าวเมือง ไอ้คนหลงตัวเองนั่นภายนอกเปลี่ยนไปมากจริงๆ แต่นิสัยไม่รู้จะเปลี่ยนไปด้วยไหม ยังให้สงสัย 

   "เลิกมองสักทีได้ไหมวะ ขนลุก"  คนที่คิดว่าหลับพูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาในท่าเดิม 

     "ก็นายไม่เหมือนเดิม" ชัชหันกลับไปมองทาง ตั้งใจขับรถตามเดิม 

     แล้วทั้งสองก็ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย จนกระทั่งถึงบ้าน เมื่อรถมาจอดหน้าเรือนไม้สักหลังงาม สิ่งแรกที่จ้าวเมืองเห็นก็คือแม่ของเขาเอง ที่ตอนนี้ร่างกายผ่ายผอมลงไปเยอะหลังจากที่เจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อสามสี่ปีก่อน ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย  ข้างกายมีลออและคนรับใช้เก่าแก่คนอื่นๆ คอยต้อนรับเขาอยู่ 

        "จ้าวของแม่ กลับมาแล้วหรือลูก"  

คุณรสรินโอบกอดลูกชายแน่นเมื่่อเขาเข้ามาไหว้ น้ำตาไหลปริ่มอย่างดีใจ ถึงจ้าวเมืองจะกลับมาเยี่ยมบ้านแค่ไม่กี่อาทิตย์ ก็เรียกกำลังใจให้อย่างเหลือคณานับ 

     "แม่ผอมไปนะครับ"  

ชายหนุ่มพูดพร้อมกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นด้วยความคิดถึง  ภาพสองคนแม่ลูกทำให้คนรอข้างปลื้มปริ่มไปด้วย ลออถึงกับน้ำตาซึม ยกผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาป้อยๆ  

     "ไปลูกขึ้นบนบ้านก่อน บ่ายแบบนี้อากาศมันร้อน" คุณรสรินพูดทั้งน้ำตา ลออรีบเข้ามาประคอง แต่คุณรสรินกลับบอกว่า 

     "ไม่ต้องหรอกลออ ลูกชายฉันกลับมาเยี่ยมทั้งที จ้าวประคองแม่ขึ้นบนบ้านหน่อยนะลูก" 

จ้าวเมืองคิ้วขมวดมากขึ้นเมื่อผู้เป็นแม่ที่เคยแข็งแรงกระฉับกระเฉง ทำไมตอนนี้แค่จะเดินเหินยังต้องมีคนประคอง จ้าวเมืองหันมามองหน้าชัชก็เห็นผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายต่างมารดาที่ใบหน้าไม่สดใสนักเช่นกัน ช่วงเวลาที่เขาไม่อยู่ เกิดอะไรขึ้น 

     "แม่น้อยไปไหนเสียละลออ" คุณรสรินหันไปถามคนสนิท เมื่อมานั่งอยู่ในห้องอาหารเพื่อรับของว่าง 

     "คุณน้อยเอาขนมตาลไปให้ครูพลับค่ะ เห็นว่าจะเอาไปจากเด็กนักเรียนพรุ่งนี้"   

ครูพลับที่ลออพูดถึง คือครูสมัยประถมของแสงรัก พรุ่งนี้ที่โรงเรียนจะมีงานไหว้ครู  

     "ขยันจริงแม่คนนี้"  

คุณรสรินพูดยิ้มๆ ด้วยความเอ็นดู จ้าวเมืองขมวดคิ้ว  ใครที่ไหนมาอยู่กับแม่เขา แล้วทำไมต้องเรียกว่าคุณด้วย 

     "ใครครับ" 

อดใจไม่ไหวต้องถามออกไป เอื้อมมือไปหยิบขนมชั้นสีสวยที่ลออมาวางไว้ให้ตรงหน้า หวาน หอม จนต้องหยิบขึ้นมากินอีกชิ้น 

     "จำไม่ได้เสียนี่ อริเราไงจ๊ะ"  คุณรสรินพูดขึ้น เรียกร้อยยิ้มให้กับทุกคน เมื่อเห็นจ้าวเมืองทำหน้าสงสัย ก่อนจะร้องออกมาว่า 

     "อ้อ ยายช้างน้อยคนนั้นน่ะเหรอ" 

     "ดูพูดเข้า" 

  

คุณรสรินพูดยิ้มๆ ด้วยความเอ็นดูลูกชาย เรียกรอยยิ้มจากคนรอบข้างได้ไม่ยาก ไม่ว่าเขาจะโตขนาดไหน ในสายตาของนาง จ้าวเมืองยังเป็นเด็กชายตัวน้อยจอมซนของหล่อนอยู่ร่ำไป 

ทั้งหมดพูดคุยกินของว่างกันอยู่พักใหญ่ จ้าวเมืองก็ขอตัวไปพักผ่อน เพราะความต่างของเวลายังทำให้เขายังปรับตัวไม่ได้ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยคำถามมากมายเมื่อเห็นความผิดปกติหลายๆอย่างของคนเป็นแม่ แต่เอาเถอะ พรุ่งนี้ก็ยังมีเวลาที่จะใต่ถาม 

     "คุณจะไม่บอกความจริงกับคุณจ้าวจริงๆ หรือครับ"   ชัชเอ่ยปาก เมื่อลับร่างของลูกชายคนเดียวของคุณรสริน 

     "ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกชัช ให้เวลาพ่อคนนั้นเขาพักผ่อนก่อนเถอะ ถ้าบอกไปคุณกลัวพ่อตัวดีจะไม่ยอมกลับไปเรียนต่อเสียนี่  เห็นว่าหลังจากกลับไปนี่ ต้องไปฝึกงานที่แอฟริกาอีกไม่ใช่หรือ 

     "แต่" ชัชพยายามจะขัด 

     "เอาน่ะชัช เราคุยกันแล้วนี่ เรานั่นละอย่าลืมสิ่งที่คุณสั่งไว้นะ คุณรู้ว่าคุณเชื่อใจชัชได้" 

     "ครับ ส่วนเรื่องเอกสารทั้งหมด ทนายพิสุทธิ์มารับไปแล้วเมื่อเช้านะครับ" 

     "คุณพิสุทธิ์โทรมาบอกเหมือนกันจ๊ะ" 

  

     ชัชเดินออกมาจากเรือนไม้สักด้วยใบหน้ายังคงมีความกังวลเล็กน้อย ก็มาเจอเข้ากับแสงรักที่เพิ่งกลับมาจากบ้านครูพลับ แสงรักในชุดเสื้อลูกไม้สีอ่อน สมกางเกงยาวครึ่งหน้าแข็งใส่สบายพอเห็นชัช  ก็ยิ้มเดินเข้ามาหาพร้อมกับยกมือไหว้ 

     "สวัสดีค่ะพี่ชัช มาแล้วหรือคะ"  

     "เลิกยกมือใหว้ได้แล้ว เจอกันอยู่เกือบทุกวัน ครูพลับเป็นยังไงบ้างละ "  

ชัชรับไหว้ ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดเศษใบใม้บนผมนุ่มยาวของสาวน้อยด้วยความอ่อนโยน หน้าตาของแสงรักจัดว่าสวยหวาน บวกกับกิริยางดงาม  ใครเห็นใครก็ชอบก็รัก ชัชก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่เขาไม่ได้รักสาวน้อยในเชิงชู้สาว แสงรักดีและบริสุทธิ์เกินไป ไม่เหมาะกับคนอย่างเขาเลยสักนิด ชายหนุ่มคิดอย่างนั้น 

     "ครูสบายดีค่ะ พรุ่งนี้น้อยว่าจะตื่นมาทำขนมไปให้เพิ่มอีก อยากทำไปเลี้ยงเด็กและผู้ปกครองวันครูค่ะ" แสงรักพูดเสียงใส  ไม่ได้รู้สึกเก้อเขินที่ชัชจับหัวแต่อย่างใด เพราะรู้จักและสนิทสนมประหนึ่งเป็นพี่ชายของตัว 

     "ขยันจังแม่คุณ" ชัชชมด้วยใจจริง มองตาหวานนิ่ง ยิ้มอบอุ่นส่งไปให้  

    ทั้งสองพูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งคู่ยืนในสวนโดยไม่รู้เลยว่าตกเป็นเป้าสายตาของจ้าวเมืองที่อาบน้ำเพิ่งเสร็จและเดินผ่านหน้าต่างภายในห้องของเขา  ผู้ชายน่ะเขารู้ว่าเป็นชัช พี่ชายต่างพ่อ แต่ผู้หญิงผมยาว หุ่นอวบอัดน่าฟัด ผมยาวสวยจรดเอวที่เห็นแต่ข้างหลังนั่นเป็นใครเขาให้สงสัย ก่อนที่จะจ้าวเมืองจะยักไหล่และบิดปากหันหลังหนีไปอย่างไม่แยแส อาจจะเป็นคนที่เจ้านั่นมันคั่วอยู่ก็ได้  จากกิริยาจับผมจับเผ้า ถึงเนื้อถึงตัวอย่างนั้น คงไปถึงไหนต่อไหนกันแล้วละมั้ง จะสนใจทำไม  เสียเวลานอนของเขาจริงๆ 

     

 

  

 

 

 

นายจ้าวกลับมาแล้ววววววว 

ตอนต่อไปพระนางของเราจะได้เจอกันหรือเปล่าน้าาาา รอลุ้นกันต่อไปนะคะ 

ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น