I-Rain-Yia/ฉ่ำพร/นางเนียร

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

7 หาเรื่อง NC+ (ครบ)

ชื่อตอน : 7 หาเรื่อง NC+ (ครบ)

คำค้น : แดเนียล ยำ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 582

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 00:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7 หาเรื่อง NC+ (ครบ)
แบบอักษร

7 

หาเรื่อง 

การทำงานวันแรกของยำผ่านไปได้ด้วยดี เพื่อนร่วมงานเป็นมิตร และใจดีมาก อาการเกร็งหวั่นกลัวต่องานใหม่ที่กำลังจะเริ่มจึงลดลงมากเมื่อเจอกับผู้คนที่ยิ้มแย้มและพร้อมสนับสนุน การทำงานวันแรกของเขาจะมีพาร์ทเนอร์คอยสอนงานให้ และอีกฝ่ายจะค่อยๆ ป้อนงานให้เขาลองทำส่ง และยำก็ทำมันได้ดีเต็มความสามารถ ทำงานวันแรกจึงได้รับคำชมจากพาร์ทเนอร์ไม่น้อยเลยทีเดียว

“ยำ วันนี้คุณว่างหรือเปล่า ไปต่อกันไหม” แอนดรูว์พาร์ทเนอร์หนุ่มหล่อเอ่ยชวนด้วยใบหน้ายิ้มกว้าง ยำเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมองแอนดรูว์อย่างขอโทษ

“วันนี้ไม่ได้แอนดรูว์ ผมมีธุระที่ต้องกลับไปทำที่บ้านน่ะ”

“อ่า งั้นวันหลังแล้วกัน”

“ครับ คราวหน้าผมไม่พลาดแน่ ถ้าคุณเลี้ยง”

“โอเค แล้วเจอกันนะ รีบกลับละ”

“ครับ”

แอนดรูว์เป็นผู้ชายลุคเซอร์แต่อบอุ่น เขาสอนงานยำอย่างใจเย็น ไม่เคยต่อว่าเลยสักครั้งมีแต่ให้คำแนะนำเพิ่มเติมเท่านั้น ทำให้ยำรู้สึกดีกับเพื่อนร่วมงานคนนี้ไม่น้อย ยำรัวแป้นพิมพ์ในมืออีกพักหนึ่ง จนกระทั้งเขียนจบแล้วจึงถอนหายใจออกมา อย่างน้อยก็เสร็จทันเวลา หนุ่มร่างเล็กกดเซฟงานแล้วปิดเครื่องก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายแล้วเดินออกจากแผนกลงมาที่ล็อบบี้

“ยำ”

“ดัสมี่?” ยังไม่กลับอีกหรือ เขานึกว่าพี่จะกลับแล้วเสียอีก ยำเดินเข้าไปหาดัสมี่ด้วยใบหน้านิ่วคิ้วขมวด พร้อมกับมองซ้ายมองขวาว่ามีใครอยู่ที่นี่อีกหรือเปล่า แต่โชคดีที่ตอนนี้ทุกคนน่าจะทยอยกลับบ้านกันหมดแล้ว บริเวณล็อบบี้จึงมีแค่เขากับดัสมี่ยืนอยู่กันแค่สองคน

“พี่ยังไม่กลับหรอ”

“พี่รอไปส่งนาย”

“ส่ง...” ยำหุบปากลงแล้วนิ่งเงียบไป นัยน์ตาเป็นกังวลของน้องทำดัสมี่สงสัย

“เป็นอะไรไป ไม่อยากให้พี่ไปส่งหรอ ตอนนี้เย็นมากแล้วนะ น้องจะกลับยังไง”

ยำเม้มปากแน่น ใจเขาอยากจะกลับกับดัสมี่จะตายไป แต่คนที่สัญญาว่าจะมารับน่ะบอกให้เขารอ ถ้าเขาไม่รอ หมอนั่นได้ฆ่าเขาหมกเตียงแน่

“คือ...” ยำอึกอักตาลอบมองออกไปข้างนอก บนท้องถนนไม่มีแม้แต่เงาของรถราคาแพงของแดเนียลจึงเริ่มลังเลใจขึ้นมา หากเขาไม่ให้ดัสมี่ไปส่ง พี่ต้องสงสัยมากไปกว่านี้แน่ว่าทำไม ถึงตอนนั้นคงให้คนตามสืบเรื่องของเขา และเรื่องคงจะบานปลายใหญ่โตขึ้นไปอีก

“ยำ? หรือมีคนมารับนาย” พี่ชายหรี่ตามองน้องชาย

ยำรีบส่ายหัวปฏิเสธ แล้วส่งยิ้มเผล้ “เปล่าๆ ผมแค่เกรงใจน่ะ พี่อาจจะอยากไปต่อ การไปส่งผมอาจจะ...”

“เอาละๆ ไม่ต้องมาคิดแทนพี่ เอาเป็นว่าพี่ไปส่งได้ใช่ไหม”

“ครับ”

“งั้นไปกันเถอะ” ดัสมี่ยื่นแขนออกมาโอบยำให้เดินไปด้วยกัน ยำส่งยิ้มให้ดัสมี่แล้วตอบคำถามชายหนุ่มเรื่องการทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง โอเคหรือเปล่า เลยไม่ทันสังเกตว่ามีรถหรูคันคุ้นตาขับมาจอดรอแล้ว

แดเนียลจ้องมองสองร่างผ่านกระจกแล้วกำพวงมาลัยแน่น ดวงตาวาวโรจน์ทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินไปกับผู้ชายแปลกหน้าแต่ท่าทางฐานะไม่ธรรมดา ในใจร้อนรุ่มคิดไปต่างๆ นาๆ แล้วว่ายำคงจะใช้การทำงานเป็นการทอดสะพานให้ชายหนุ่มฐานะดีเพื่อยกระดับตัวเองไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขาเคยผ่านมา เฮอะ! ไอ้หมอน่ะมองโลกในแง่ดีเกินไป ความจริงแล้วยำก็แค่คนคนหนึ่งที่อยากจะรวยทางลัดเท่านั้นแหละ ไม่งั้นจะดั้นด้นมาทำงานที่นิวยอร์กทำไม

“ตัวแสบ...”

บอกให้รอแล้วเขาจะมารับไม่ใช่หรือไง แค่วันแรกก็ขัดคำสั่งแล้ว คงอยากจะหนีเขาเพื่อไปหาเหยื่อรายใหม่ละสิ! แดเนียลกัดฟันกรอดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายคนนั้นก้มลงมาใกล้ยำ สองคนนั้นพูดคุยหยอกล้อและกอดกันอย่างสนิทสนมยิ่งเหมือนเชื้อเพลิงเติมให้ไฟในใจคุกกรุ่นด้วยความโกรธเกรี้ยวมากขึ้นไปอีก แดเนียลไม่รู้ว่าทำไมเขาจะต้องโกรธมากมายขนาดนี้ คงจะเป็นเพราะโกรธที่ยำไม่ทำตามคำสั่งตัวเองละมั้ง

ร่างสูงจ้องเขม็งมองคนสองคนขึ้นไปบนรถแล้วปรายตามามองกล่องอาหารจีนมากมายที่เขาซื้อมาฝากร่างเล็ก

วันนี้เขาอุตสาห์อารมณ์ดีซื้ออาหารมาเลี้ยงที่ได้ทำงานวันแรก แต่ดูเหมือนมันจะไม่จำเป็นแล้วละมั้ง วันนี้คงได้กินอย่างอื่นแทน

“มาดูกันสิว่านายจะไปทำอะไรกับไอ้หมอนั่นต่อ” ชายหนุ่มพูดเสียงเหี้ยมดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่รถหรูราคาแพงพอๆ กับเขาขับออกไปบนท้องถนน จากนั้นตัวเองก็เปลี่ยนเกียร์แล้วขับตามรถคันนั้นไป

 

ยำรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ อย่างไรชอบกล คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาลูบแขนทั้งสองข้างของตัวเองแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถอย่างหวาดระแวง ดัสมี่เห็นท่าทางน้องชายแล้วขมวดคิ้ว

“เป็นอะไร แอร์รถพี่หนาวหรอ”

“เปล่าครับ พอดีรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ยำตอบด้วยใบหน้ายุ่ง

คนเป็นพี่ยื่นมือข้างหนึ่งทาบลงบนหน้าผากของยำ “ตัวก็ไม่เห็นร้อนหนิ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”

ยำฝืนยิ้มให้ดัสมี่แล้วส่ายหน้าเบาๆ “สงสัยอยากจะพักเต็มที”

ดัสมี่มองน้องชายแล้วหัวเราะ “โอเค พี่จะเร่งเครื่องไปให้ถึงที่พักเดี๋ยวนี้เลย”

“อย่าเร็วเกินไปนะครับ เดี๋ยวจะโดนใบสั่งได้!” ยำพูดเสียงกลั้วหัวเราะ แล้วลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ หวังว่าแดเนียลคงจะไม่ได้ไปรับเขาที่บริษัทจริงๆ นะ...

ดัสมี่ขับมาถึงอพาร์ตเม้นหรูแห่งหนึ่งแล้วชะลอรถลงก่อนจะหยุดจอดในที่สุด อพาร์ตเม้นแห่งนี้เป็นที่พักเก่าของเขามาก่อน แต่ภายหลังดัสมี่ชอบตื่นสายเพราะปาร์ตี้ดึก จึงย้ายออกไปพักที่คอนโดใกล้บริษัทแทน

“แน่ใจนะว่าจะไม่กินข้าวกับพี่ก่อน”

“ครับ พี่ไปเถอะ ไม่ต้องห่วง”

ดัสมี่ฟังประโยคพูดของน้องชายแล้วขมวดคิ้ว “เหมือนกำลังไล่พี่ยังไงไม่รู้นะ”

“โธ่ ไม่ได้ไล่ แค่เกรงใจ” อันที่จริงก็ไล่แหละ ยำสารภาพในใจ ก่อนจะยิ้มกว้างให้ดัสมี่หายกังวล “ขอบคุณนะครับที่มาส่ง แต่วันไหนที่พี่มีนัดกับสาวก็ไปเถอะครับ ผมกลับเองได้”

“รู้แล้วน่า คนขี้เกรงใจ”

ยำยิ้มบางปลดสายคาดตัวออกแล้วเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะหมุนตัวหันไปกลับโบกมือลาพี่ชาย ดัสมี่ยกยิ้มจาง แล้วเลี้ยวรถขับออกไปบนท้องถนนอย่างโล่งใจที่วันนี้เขาได้ทำหน้าที่พี่ชาย และยำก็ไม่ได้เป็นอะไรอย่างที่เขาคิดเอาไว้ นอกก็ดูสบายดี ชายหนุ่มจึงปัดความคิดฟุ้งซ่านก่อนหน้านี้เรื่องยำไปแล้วผิวปากขับรถอย่างอารมณ์ดี

ยำมองรถของดัสมี่ขับออกไปจนลับสายตาด้วยใจห่อเหี่ยว พลางกล่าวขอโทษซ้ำๆ ที่โกหกดัสมี่เอาไว้หลายเรื่อง หากอีกฝ่ายมารู้ทีหลังละก็ต้องโกรธมากแน่ แต่ช่วยไม่ได้ ก็เขาจำเป็นและอยากจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

ยำถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หมุนตัวเดินขึ้นบันไดแล้วไขกุญแจเข้าไปในบ้าน พอเปิดประตูเข้าไปแล้วกำลังจะปิดกลับมีแรงมหาศาลจากข้างนอกดันประตูให้เปิดกว้างจากนั้นผู้บุกรุกก็แทรกตัวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบตึง

ยำกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอมองแดเนียลอย่างหวาดๆ แต่สักพักพอตั้งสติได้ก็กล้ำกลืนความหวาดกลัวลงไป ข่มมันเอาไว้กลบเกลื่อนความรู้สึกด้วยใบหน้าเหนื่อยหน่าย

“คุณ!”

“เมื่อเช้าฉันสั่งว่าอะไร!” แดเนียลถามเสียงเหี้ยม ก่อนจะค่อยๆ ดันประตูปิดแล้วล็อกมันอย่างแน่นหนาด้วยตัวเอง ยำไม่ตอบแต่เดินเชิดเข้าไปในห้องรับแขก

แดเนียลกัดฟันกรอดมองตามร่างเล็กด้วยไฟแห่งโทสะ ชายหนุ่มวางถุงอาหารไว้บนตู้รองเท้าแล้วก้าวขายาวๆ เข้าไปประชิดตัวยำ ดันอีกฝ่ายให้นอนลงบนโซฟา ร่างเล็กผวาตกใจก่อนจะยกมือขึ้นมาดันแผ่นอกกว้างเอาไว้

“ทำอะไร!”

“สั่งสอนคนไม่รู้จักจำ! ทำงานวันแรกก็อ่อยผู้ชายให้มาส่งถึงบ้านได้แล้ว!” ร่างสูงคร่อมทับร่างเล็กเอาไว้ สองมือตัวข้อมือขาวแน่น กำจนเป็นรอยแดง

“เขาก็แค่เพื่อนร่วมงานและหวังดี!” ตัวเล็กตะคอกบอกเสียงกร้าว รู้สึกเจ็บไปทั้งตัวเพราะถูกอีกฝ่ายทาบทับและจับตรึงข้อมือเอาไว้จนปวดร้าวไปหมด แต่ยำข่มกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ จ้องตอบนัยน์ตาวาวโรจน์คู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว

“แล้วไง แล้วฉันสั่งไว้ว่ายังไง!”

“ก็แล้วทำไมผมต้องทำตามคำสั่งคุณด้วย!”

“ต้องให้บอกไหมว่าฉันเป็นอะไรกับนาย...”

“เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!” ถ้าจะเป็นก็คงเป็นเจ้ากรรมนายเวร!

“ได้...ไม่ได้เป็น...ไม่ได้เป็นใช่ไหม...” ร่างสูงพูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมวาวโรจน์ลุกโชนด้วยโทสะพร้อมเผาผลาญคนตรงหน้าให้ไหม้เป็นผุยผง ร่างแกร่งขบฟันกรามกรอดแล้วขยับร่างแกร่งบดเบียดคนใต้อาณัติรุนแรง และโน้มหน้าเข้าใกล้มอบจูบดุดันตักตวงความหวานอย่างดูดดื่มช่ำชอง

ยำเบิกตาขึ้นนิด ร้องอื้ออึงด่าแดเนียลไม่เป็นศัพท์ แต่ยิ่งปฏิเสธร่างสูงก็ยิ่งรุกไล่ตามเกี่ยวกระหวัดดูดดึงขบเม้มลงทัณฑ์อย่างร้อนแรงจนได้ลดเค็มปร่าของเลือดคละคลุ้งไปทั่วปาก ยำพยายามขยับกายดิ้นรนหนีแต่ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาแข็งแกร่งราวกับกำแพงอิฐก็ไม่ปาน เขาไม่สามารถต้านทานแรงมหาศาลที่รุกล้ำร้อนรุ่มนี่ได้เลย

“อึก...เอ็บ...” ยำน้ำตาเอ่อคลอพร้องครางเสียงเบาราวกับแมวน้อยโดนรังแก ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้คะแนนความสงสารจากคนอารมณ์ร้อนเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงเพียงปล่อยมือจากข้อมือเพื่อมาฉีกกระชากชุดเก่งของยำออกจากร่างเล็กขาวนวลต่อให้ยำปัดป้องยังไงก็สู้แรงพยัคฆ์คลั่งอย่างแดเนียลไม่ได้

“พอ! ฮึก...” พอแล้ว พอที...คนตัวเล็กพูดเสียงสั่นเครือ สองมือพยายามดันไหล่กว้างให้ถอยห่างแต่นั่นไม่ช่วยอะไร แดเนียลร่างกายสูงใหญ่กว่าเขามากนัก

แดเนียลผละฉีกเสื้อผ้าของยำจนเผยร่างเปลือยเปล่ายั่วอารมณ์แล้วจึงหันมาจัดการตัวเอง เขาถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งมือหยาบกร้านฟ้อนเฟ้นกายเล็กอย่างคุ้นชิน แล้วยื่นหน้าคมตะโบมจูบตักตวงความหวานจากปากเล็กจนบวมช้ำแดงเปล่งแล้วผละออกมาพูดเสียงพร่า “พออะไร นี่แค่เพิ่งเริ่ม...” สองมือยังคงทำหน้าเคล้นคลึงเล้าโลมคนใต้ร่างอย่างมันส์มือ ยำตัวนุ่มนิ่มพอดีมือเขาไปหมด จับตรงไหนก็กระตุ้นให้เขาแข็งจนปวดแทบปริแตกโดยไม่ต้องเข้าไปในช่องทางรัก แต่ก็นั่นแหละถึงอยากจะหลั่งเสียตอนนี้ เขาก็ต้องอดทนเอาไว้

อดเปรี้ยว...ไว้กินหวาน...

“ฮึ่ม...” เสียงทุ้มพร่าคำรามเสียงต่ำในลำคอ ก่อนจะอ้าปากครอบครองจุกนมสีสวย ไล่เกี่ยวกระหวัดหมุนวนจนคนตัวเล็กดิ้นพล่านจนพอใจแล้วผละออกมาพรมจูบทำรอยทั่วร่างกายนุ่มนิ่มนี่อย่างถือสิทธิ์

ยำมองท่าทางเคลิบเคลิ้มของแดเนียลยามขบเม้มผิวของตัวเองแล้วได้แต่ยิ้มเยาะ ในหัวเพียรคิดหาคำตอบมาหลายวันว่าทำไมร่างสูงถึงติดใจเขานัก หลังเจอเหตุการณ์วันนี้ก็ทำเขามั่นใจได้อย่างหนึ่งจนอดพูดยั่วโทสะอีกฝ่ายเป็นการเอาคืนไม่ได้ “อึก...ที่คุณโกรธ เพราะคุณหึงผม?”

กึก...

แดเนียลชะงักคำว่า หึง กระแทกกลางหัวเขาอย่างจัง ใบหน้าหล่อเหลานิ่งอึ้งชั่วครู่เดียวก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเย็นชามองร่างเล็กอย่างเหยียดหยัน “นายมีค่าให้ฉันรู้สึกอย่างนั้นด้วย? ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน?” น้ำเสียงเย็นเยียบฟังแล้วยังไม่เจ็บเท่าประโยค นายมีค่า...ให้ฉันรู้สึกอย่างนั้นด้วย? แบบนี้มันดูถูกกันชัดๆ

ยำกัดฟันแน่น ใบหน้าเล็กเชิดรั้นขึ้นนิดก่อนจะตอกกลับไป “ถ้าไม่หึง แล้วอาการแบบนี้เขาเรียกว่าอะไร ถ้าไม่รู้สึกอะไร ก็ปล่อย! หยุดทำ และต่างคนต่างอยู่!”

“จุ๊ๆ อย่าโมโหสิ ที่นายโมโหเพราะฉันไม่หึงอย่างที่นายว่างั้นหรอ?”

“หลงตัวเอง!” ยำสวนกลับทันควัน เขาไม่แคร์หรอก คนอย่างเขาน่ะไม่แคร์เลย!

“หึ...แล้วเราจะได้รู้ว่าใครหลงใคร” แดเนียลพูดจบก็ยื่นมือเข้าไปจับกลางกายเล็กเอาไว้ แล้วซุกไซ้ขบเม้มสร้างรอยที่ซอกคอขาว หวังตีตราให้ใครต่อใครรู้ว่ายำเป็นของของตน ตราบใดที่เขายังไม่เบื่อคนคนนี้เป็นของเขา ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงโกรธก็แค่........ของเล่นไม่ทำตามคำสั่งเขาเท่านั้น!

“อึก อ่อย อ้ะ อ้ะ อ่า...” แดเนียลผละจูบอย่างอ้อยอิ่ง มือแกร่งรูดแก่นกายสีหวานจนปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นออกมาเลอะมือแล้วใช้น้ำนั้นหล่อลื่นช่องทางเล็ก

“อ่า...”

“หึ..ดีละสิ...” เขาเบิกทางให้ส่งไปแค่นิ้วเดียวถึงกับร้อนลั่น ฮึ่ม...แล้วทางนี่มันแคบเสียจริงนะ...ซี๊ด แคบจนของเขาปวดร้าวไปหมด แดเนียลเพิ่มนิ้วเข้าไปในช่องทางเล็กชักเข้าออกจนได้ที่แล้วผละออกมาจับแก่นกายร้อนราวกับเหล็กโดนไฟเข้าจ่อช่องทางรักสีหวาน

ยำเม้มปากแน่น ใจเต้นแรงด้วยไม่รู้ว่าหวาดกลัวหรือชอบใจ ความรู้สึกของเขาสับสนปนเปกันจนแยกแยะไม่ออก ไม่ก็เป็นเพราะร่างกายคุ้นชินกับของของแดเนียลแล้วจริงๆ “อ่า...เลว!” เพียงส่วนหัวสอดใส่เข้ามานิด ขาเรียวก็สั่นระริกเสียวจนต้องกลั้นเสียงครางน่าอายเอาไว้ กลบเกลื่อนความอยากด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่คงปิดบังแดเนียลไม่ได้ ร่างสูงเห็นท่าทางของยำแล้วก็ยิ้มเยาะ

“อื้ม...ถึงเลวแต่ก็ถึงใจนะ...หึ” แดเนียลพูดจบก็กระแทกกลางกายร้อนเข้าสุดทาง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังปึก พร้อมกับเสียงครางแหบพร่าพอใจกับช่องทางตอดรัดระรัว

“อื้อ...” ยำรู้สึกเหมือนร่างกายถูกเหล็กร้อนสอดใส่จนเสียดแน่นไปทั่วท้องน้อย มือเล็กดันร่องซิกแพ็คที่มีไรขนขึ้นอ่อนๆ เอาไว้พลางเม้มปากแน่นหลับตาพริ้มรับแรงกระแทกอย่างอ่อนระทวย แม้ใจอยากหยุดแต่ร่างกายกลับเรียกร้อง แปลกจริงๆ

ใบหน้าคมคายแหงนคอครางเสียงต่ำพร่า “อึก...อ่า...รัดแน่นชะมัด” ก้นลูกพีชนับวันยิ่งใหญ่จนแน่นคับมือ ร่างสูงรำพึงรำพันพอใจขณะกำมือก้อนกลมไว้ในมือและขยับกายเข้าออกควบคู่กัน อื้ม...

สบายสุดๆ สบายเหลือเกิน...

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

“อื้อ งึ อึก เบา...เบา...อ่าห์...แดเนียล...”

“ฮึ่ม...ด่าฉันแต่ก็ชอบละสิ แบบนี้น่ะ...อ่าห์”

ยำสะบัดหน้าไปมาจนเส้นผมกระจายบนโซฟา ใบหน้าเล็กแดงก่ำ ปากบวมเผยออ้าน้อยๆ ปล่อยเสียงครางผะแผ่ว ยามร่างแกร่งกระแทกเร่งเร้า

แดเนียลมันเขี้ยวคนตัวเล็กก้มหน้าลงจูบดูดดื่มกวาดความหวานอย่างเอาแต่ใจ ขณะเดียวกันช่วงล่างก็กระแทกหนักหน่วง ความร้อนผ่าวจุดแผ่กระจายทั่วร่างความแข็งแกร่งดุดันกับความอ่อนนุ่มโอบรับตอบกลับเป็นจังหวะกระตุ้นให้ร่างสูงกระหน่ำเอวเข้าออกกระแทกจุดอารมณ์อย่างเมามันส์

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

“อ่าห์..อ่าห์...”

“ฮึ่ม ซี๊ดดด...”

ไม่นาน...ก็กระตุกตัวปลดปล่อยสายธารชุ่มฉ่ำออกมาพร้อมกัน…

...ปึก! ปึก! ปึก!

“อ่าห์/อ่าห์”

 

============================ 

ผัวเมียโกรธกันคืนดีกันบนเตียงอ่ะเนาะ... 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น