chonticha D. Dear

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 8

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 23:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2
แบบอักษร

คนเคยมีช่วงเวลาที่งี่เง่ามั้ยครับ เวลาที่อยากทำอะไรๆโดยไม่ต้องสนอะไรก็ตาม ตอนนี้ผมเป็นแบบนั้น

 

เช้าของวันหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมา ทุกคนในบ้านต่างไม่อยู่ เพราะไปทำงานกัน ส่วนน้องสาวผมไปเรียน

 

ผมเลือกที่จะขาดเรียน ผมเป็นบ้าอะไรไม่รู้ วันทั้งวันผมเอาแต่ทำอะไรไร้สาระอย่างที่คนอื่นเขาทำกัน

 

แต่ผมรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด เหมือนมันเป็นสิ่งที่ผมไม่ค่อยได้ทำ

 

ผมดูyou tube ฟังเพลง อ่านการ์ตูน ดูหนังโป๊ ไม่ทำงานบ้าน ไม่อ่านหนังสือ ทิ้งกาบ้าน ผมรู้สึกเหมือนเปิดโลกใหม่

 

ปกติทุกวันผมจะจมกับความคิดที่ว่า เวลาว่างอ่านหนังสือ ทบทวนบทเรียน คิดถึงอนาคต คิดถึงความหวังของครอบครัว ผมเครียดจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

 

ในวันนั้นเมื่อพ่อถามผมว่าทำไมไม่ไป ผมตอบว่า ขี้เกียจ ใช่ผมขี้เกียจ ขี้เกียจมากๆด้วย

 

พ่อไม่เซ้าซี้มาก แต่ผมเห็นสายตาของเขาปนความห่วง แต่ไม่สน ผมปล่อยตัวเองให้ลอยตัว โดยไม่ต้องคิดอะไร

 

ตอนเย็น.....

 

ผมเอานิยายวาย เรื่อง ตัวร้ายอย่างข้า จะหนีเอาตัวรอดอย่างไร ไปให้ฟีม ผมกับฟีมนิสัยคล้ายกันคือติดนิยายงอมแงม

 

แต่เมื่อผมไปถึงกำลังเห็นฟีมกำลังเคลียร์งานบ้างอย่างอยู่

 

"ทำอะไรว่ะ"

 

"ทำงานพวกมันจ้าง ช่วยทำหน่อยดิ" พวกมันในที่นี้หมายถึงเพื่อนในห้องที่ติด0,รอ,มส.

 

"เกรงใจ"ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ผมก็ช่วย

 

"พรุ่งนี้ขี้เกียจไปโรงเรียนเข้าบ่ายดีกว่า"

 

"จริงหรอ เอาด้วยดิ ขี้เกียจเหมือนกัน"

 

"กูว่าคืนนี้จะไม่นอน"

 

"เครๆ พรุ่งนี้เดะมาหา "

 

"จะตื่นมัน กูนี้แหละจะตื่นทันมั้ย คืนนี้ว่าจะไม่นอน"

 

"ประมาณ8:30เครป่ะ "

 

"ได้ๆ"

 

จากนั้นผมแยกจากฟีม

 

ผมคิดว่าฟีมเป็นเพื่อนสนิทผมน่ะ ผมไว้ใจฟีม แต่ไม่รู้ฟีมจะคิดเหมือนผมมั้ย หรือผมคิดไปเองคนเดียว

 

เช้าวันต่อ...

 

"ไม่ไปโรงเรียนหรอ" เพื่อนบ้านถาม เทื่อเห็นว่าสายแล้ว แต่ผมยังไม่แต่งตัว

 

"ไป"

 

ผมจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนออกจากบ้าน

 

ผมเดินมาถึงบ้านฟีมเรื่อย ได้ยินเสียงของครูที่พูดใส่ไมค์หน้าเสาธง ด้วยความที่บ้านฟีมอยู่ใกล้โรงเรียน ท่ามกลางอากาศที่ร้อนตับแตก เรื่องเดิมๆถูกพูดผ่านไมค์ที่ดัง พอให้นักเรียนทั้งหมดได้ยิน

 

 

ผมสงสัยว่าจะพูดทำไมเรื่องกฎเกณฑ์ต่างๆ ในเมื่อคนที่พูดยังทำไม่ได้ เรื่องมารยาทต่อผู้ใหญ่ ซึ่งผู้ใหญ่บางครั้งก็เหี้ยใส่เด็กก่อน อย่าใจดีกับคนที่เหี้ยใส่เรา

 

ผมว่าอายุเป็นเพียงตัวเลข มนุษย์ก็คือสิ่งมีชีวิต เกิด ตาย วนเวียนจนกว่าโลกจะแตก

 

ผมมาถึงบ้านฟีม ในเวลา8โมงครึ่งเศษๆ ผมเข้าไปในห้องเห็นฟีมนอนอยู่

 

"ฟีม"

 

"หื้ออ อืมมม" ขานรับแต่ก็หลับต่อ น่ารักน่ะ555

 

"นอนไป กูก็จะนอน" ผมพูดพร้อมกับนอนลงข้างฟีม

 

ผมหลับไป แต่รู้สึกถึงว่าฟีมกำลังไปอาบน้ำ แล้วมาทำงานค้างต่อ แต่ผมขี้เกียจจะเปิดตามอง เลยหลับจนเวลาล่วงเลย

 

ผมตื่นขึ้นมาประมาณ10โมงครึ่ง ด้วยเสียงที่ดังพอจะทำให้บ้านสั่น เสียงเพลงจังหวะรถแห่ กำลังดังอยู่ในงานแห่กฐิน

 

"เปิดอะไรนักหนาว่ะ รำคาญ"

 

"อืม"

 

"ฟีม มีไรเหลือ ให้ช่วยป่ะ"

 

"ก็เหลือ เขียนโน๊ตเพลงให้บาส"

 

"โอเค"

 

ผมทำงานกับฟีม พวกเราพูดคุยกันเรื่องนิยายต่างๆ หนัง การเรียน ผมชอบเวลาที่คุยฟีม ผมรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด

 

จนเวลาล่วงเข้าสู่เที่ยง

 

"จะเข้าโรงเรียนตอนไหน"

 

"ยังไม่กินข้าวเลย กินก๋วยเตี๋ยวป่ะ"

 

"เครๆ จะเข้าก่อนรึกินก่อน"

 

"เข้าเอางานไปให้พวกมันก่อน ค่อยกิน"

 

พวกเราเดินเข้าโรงเรียนท่ามกลางสายตาของเพื่อน

 

เมื่อเอางานให้เสร็จ พวกเราก็มากินก๋วยเตี๋ยว อร่อยเลย...

 

"ไม่อยากเข้าแล้วขี้เกียจ " ฟีมพูดขึ้น

 

"เอางั้นหรอเหมือนกัน ขาดสองวัน ไม่เป็นไรเนอะนานๆที"

 

พวกเราว่าพลางจ้องมองไปที่โรงเรียนที่ส่งเสียงออดสัญญาณขึ้นเรียนยามบ่าย

 

ผมรู้สึกได้ว่าผมขาดสองวันนี้ ผมมีความสุขมาก

 

ทุกปีผมจะจริงจังกับการเรียนแทบบ้า แทบไม่ขาดเรียน

 

จนปีนี้ ม.3 เทอม2 ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว....

 

ผมมานอนเล่นบ้านฟีม สักพักมีสายเข้าโทรศัพท์

 

"ฮัลโหล อยู่ไหน เรียนอยู่ไหม ว่างป่าว"

 

"อยู่บ้านเพื่อน หนีเรียน ว่าง"

 

"มารับหน่อย อยู่สถานี"

 

"เครๆ รอแป็ป"

 

ผมวางสายก่อนจะหันมาพูดกับฟีม

 

"กูไปรับพี่ก่อนน่ะ"

 

"อืม"

 

พี่ที่ผมพูดถึง คือพี่ไม้ เขาแก้กว่าผม4 ปี เราสนิทกัน ผมอยู่กับเขาทีไร รู้สึกว่าตัวเองอยากกะแดะขึ้นมาซะอย่างไงอย่างงั้น

 

ผมบึ้งรถเข้ามารับพี่ไม้ ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวเล็กน้อย เมื่อเจอรถติดบวกกับอาการร้อนที่เกิดขึ้นในหน้าหนาว

 

"ไปคลองถมป่าวเย็นนี้" พี่ไม้ถามขึ้น เพราะวันนี้เป็นวันศุกร์ จะตลาดนัดคลองถมประจำ

 

"ไป เสี่ยเลี้ยง"

 

"เร็วน่ะ 4โมงครึ่ง โอเคร"

 

ผมบิดรถเวฟสีแดงตะมุ้ตะมิ้(?) ด้วยความเร็ว ที่เกินร้อย แซงรถกระบะไปหลายคัน

 

"ช้าๆหน่อย เร็วถึงที่หมาย ไวถึงที่ฝั่ง"

 

"5555 ป้ายหน้าหมูบ้าน ไว้ตั้งนานล่ะ"

 

"นั้นแหละๆ"

 

เมื่อส่งพี่ไม้ผมก็ไปหาฟีมทันที แต่ไอภูแม่งก็ลาป่วย แต่สะเออะจะไปด้วย

 

พวกเราสามคนนอนเล่นกัน พรางพูดไปทั่วมั่วไปหมด แต่สนุกมาก

 

จนเย็นผมกลับบ้าน เพื่อจะไปตลาด แต่ก่อนจะไปผมพาไอภู ไปหาเพื่อนและกลับมาโรงเรียนเพื่อรับน้องสาวของผม แต่ผมไม่รู้ว่าเธอกลับแล้ว

 

ระหว่างนั้นผมเจอครู เขาเรียกผมทันทีที่เห็น

 

"วันนี้ไม่ได้มาใช่มั้ย"

 

"ครับ"

 

"ทำไม"

 

"อยู่บ้านครับ

 

ผมพูดขณะจะเดินหนี

 

แต่ครูอีกคนก็พูดขัดว่า ครูถามจะเดินหนีอีก ปวดท้องก็พูดไปสิ

 

เขาพูดเหมือนเยาะเย้ย

 

ผมมองครูคนนั้นนิ่ง ก่อนจะกลับมาพูดกับครูที่ถามผม

 

เขาเรียกให้ผมไปหา ผมมองด้วยเบื่อหน่าย

 

"ทำไมใส่เครื่องแบบโรงเรียนแต่ไม่มาเรียน"

 

"ไม่ได้ถอดครับ"

 

ผมพูดประโยคพวกนี้ด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง

 

ครูเขาดูตกใจกับพฤติกรรมของผมมาก ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ผมตอบในสิ่งที่ถามโดยไม่พูดอะไรไร้สาระเหมือนแต่ก่อน ก็ช่วยไม่ได้ตอนนี้ผมไม่อยากสวมหน้ากากอีกต่อไป ทำเป็นนักเรียนที่ร่าเริง พูดเก่ง

 

ผมไม่โกรธที่เขาว่าเรื่องพวกผมไร้ความผิดชอบแล้ว แต่ผมรู้สึกเฉยๆ ใช่ครูคนนี้คือครูที่ว่าผม ภู ฟีม ไร้ความรับผิดชอบ

 

แปลกหรอที่นักเรียนดีเด่น นักเรียนที่เรียนเก่ง ความหวังของผู้ใหญ่ในการสร้างชื่อเสียง อยากมีพฤติกรรมเหี้ยๆบ้าง

 

อยากเหมือนเด็กบางคนที่ทำอะไร โดยไม่คิดอะไรมาก แค่ทำสิ่งที่อยากทำ.....

 

 

8/11/2019.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น