Chayanit

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เริ่มงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 15

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 22:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มงาน
แบบอักษร

1อาทิตย์ผ่านไป~~

กานต์ได้มาฝึกงานในห้องอาหารยามลมหวน โดยมีจินคอยเป็นผู้สอน และผู้ควบคุมดูแล

ความใกล้ชิดของทั้งสองคนทำให้กานต์รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ทำให้เธอ ใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่ได้อยู่ใกล้และยามที่ยิ้ม

วันนี้จะเป็นวันแรกที่กานต์จะได้เริ่มต้นการทำงานอย่างเต็มรูปแบบสักที กานต์อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้เพราะเธอก็ไม่เคยทำงานอะไรแบบนี้เลย

 

"กานต์ วันนี้เธอจะเริ่มงานวันแรกแล้ว เป็นไงรู้สึกตื่นเต้นไหม"เสียงหวานของจินเอ่ยขึ้นถามอีกคนที่กำลังจัดระเบียบชุดพนักงานของตัวเอง

"นิดหน่อย"กานต์ติบตามแบบฉบับคนพูดน้อย

"ตอบคำๆแบบนี้อีกแล้ว ไม่ชอบเลย"

มันหงุดหงิด ชิ้!!!

"ขอโทษ"

"เรื่อง?"

"ตอบคำเดียว"

"โอ้ย ชั่งเถอะ ไปทำงาน สายแล้ว!!" พอพูดจบสาวหน้าคมจึงเดินออกไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง

ปังงงงงงงงงง

คนที่ยังอยู่ในห้องได้แต่มองตามด้วยความงง และไม่เข้าใจในตัวของอีกคนที่เพิ่งเดินออก

กูผิดอะไรรรร ใครรู้ตอบกูที เกตุกานดาเครียด

 

ณ ห้องอาหาร ยามลมหวน

"เอาหล้ะ พนักงานทุกคน เริ่มงานได้ อย่าลืมนะว่าลูกค้าคือพระเจ้า อย่าให้ชั้นเห็นนะว่ามีใครทำกิริยาไม่เหมาะสม ชั้นจะหักเงินเดือนให้ไม่เหลือแม้แต่บาทเดียว" เสียงของศจีกล่าวอย่างน่ากลัวและจ้องมองไปยังลูกน้องใต้ ตีน

เอ้ยยยย ใต้คำสั่ง ของตัวเอง

"เกตุกานดา" เสียงศจีเอ่ยเรียกกานต์

"คะ"

"วันนี้เริ่มงานวันแรก อย่ามีเรื่องหล่ะ ทำตามที่จินตนาสอนนั้นแหละ เข้าใจมั้ย"

"ค่ะ" กานต์ตอบศจีพร้อมกับกันไปมองหน้าคมที่กำลังมองตนอยู่เช่นกัน เมื่อจินเห็นว่ากานต์หันมามองจึงสะบัดหน้าหนีพร้อมเดินหันหลังไปจัดเตรียมตก

"เช้อะ!!!" เสียงประชดของคนที่เดินหนีดังเข้ามาในหูของเธอชัดเจน

น้านนนนกูว่าแล้ว โกรธกูเรื่องเมื่อเช้าแน่

ทำไงดีหว้า โอ้ยยยเครียดจิงเครียดจัง

 

กานต์สะบัดหัวไปมาพร้อมกับเริ่มงานของตนไป อย่างคล่องแคล้ว ตอนแรกไม่คล่องหรอกเพราะอะไรหน่ะหรอ

ย้อนอดีตสิ รอไรหล่ะ!!! ไป เลสโกกก

ครั้งแรก

"กานต์ ยกจานดีๆสิเดี๋ยวก้อตกแตกหรอก"

เพล้งงงงงงงงงงง กูนึกแล้ว

"ขอโทษ"

ครั้งที่2

"กานต์ดึงผ้าที่โต๊ะตึงๆระวังแก้ว กานต์!!!!"

เพล้งงงงงงงงงง อือออีกแล้ว

"ขอโทษ"

ครั้งที่3

"เดินเสิร์ฟระวัง ชุดพนักงานยาว กานต์!!!!"

เพล้งงง เพล้งงงงงง เพล้งงงงงงงงงง

งื้อ กูจะเป็นลมแล้ว จินตนารับไม่ได้ๆๆๆๆๆ

"แหะๆ ขอโทษ"

"โอเคร เข้าใจ"

โอ้ยตายยย กูตายแน่จินตนา จะไหวไหมแตกลูกที่เท่าไหร่แล้ว

 

ว๊าปปปปมาปัจจุบันได้หล้ะ

 

กานต์นึกถึงช่วงเวลาฝึกงานของเธอแล้วอดที่จะขำกับความเซ่อซ่าของตัวเองไม่ได้

 

"เป็นบ้าหรอ ขำคนเดียว"เสียงหน้าคมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

"จิน"กานต์เอ่ยเสียงเบา

"อะไร"

"เราขอโทษ"

"เรื่อง"เอาแต่ขอโทษ ทำไมนักว้ะ

"กะ ก็เรื่องเมื่อเช้าอ่ะ ก็เราเป็นคนพูดน้อยอ่ะ เธอให้เวลาเราปรับตัวหน่อยสิ เราสัญญา

เราจะพูดให้เป็นประโยคยาวขึ้นกว่านี้ นะๆๆๆ

หายโกรธเรานะ ถ้าเธอไม่พูดกับเรา เราจะพูดกับใครหล่ะ นะ หายโกรธนะ"

"เดี๋ยว ใครโกรธ"กู โกรธหรอว้ะ

"อ้าวไม่ได้โกรธหรอกหรอ ก็เธอสะบัดตูดหนีเราอ่ะ"

"โธ่ เด็กน้อยย เค้าเรียกว่างอลเฉยๆ"

"อ้าวหรอ"กานต์เอ่ยเสียงเบาพร้อมทำหน้าเศร้าๆ ทำให้จินที่ยืนมองอยู่อดที่จะยิ้มไม่ได้กับความน่าเอ็นดูของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า จึงเจ้าไปหนิกแก้มยุ้ยที่พองออกมาของกานต์ด้วยความหมั่นไส้

"โอ้ย เราเจ็บ"กานต์เอ่ยพร้อมกับลูบแก้มของตัวเองปอยๆ

"อะไร นิดๆหน่อยๆน่า"

และแล้วเสียงกัมปนาถของใครบางคน

"จะยืนคุยอีกนานไหม ไปทำงาน!!!!!!"

"คร้า/ค้าาาาาาา" เชี้ย กูตกใจหมด น่ากลัว

เมื่อหมดกะทำงาน ทั้งสองจึงออกมาเดินเล่นที่หลังหอพักพนักงาน

"เป็นไงทำงานวันแรก"

"ก็สนุกดี แต่ปวดไปหมดเลย" ไม่ปวดสิแปลก เหอะ

"5555เดี๋ยวก้อชินไปเองแหละ" จ้ะแม่คุณ

"เห้อก้อคงต้องเป็นอย่างนั้น"

"ดูเหมือนเธอพูดเยอะขึ้นนะ"

"ไม่ดีใจหรอ"

"ดีสิ"

ทั้งสองพูดคุยหยอกกันอย่างสนุกและมีความสุข จนมีมารมาผจญ เอ้ยย มีคนเข้ามา

 

"เฮ้ๆๆๆ จิน กานต์ มาทำไรอ่ะ เลิกกะแล้วหรอ"เสียงของนนท์ที่วิ่งมาทักสองสาว

 

จินเมื่อเห็นหน้าของนนท์ก็ยิ้มแก้มแทบปริ่ออกมา

กานต์เมื่อเห็นอาการของก้อรู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ จึงขอตัวกลับห้องพัก

"เอ่ออ จิน นนท์ เราขอตัวไปพักนะ คุยกันไปก่อนเลย"

"อือไปเถอะ" เป็นเสียงของจินที่ตอบกลับมา

แมร่งพอเจอคนที่ชอบ ก้อลืมกูเลย เจ็บ

 

กานต์เดินกลับเข้ามาในห้องด้วยอารมณ์ที่จะไม่ค่อยปกติอาจจะเป็นเพราะอากาศเมืองไทยหรือใครบางคนที่ไม่สนใจเธอ กานต์ตรงเข้าหยิบอุปกรณ์อาบน้ำและไปอาบน้ำที่ห้องน้ำรวม

จากนั้นพอเธออาบเสร็จจึงเข้ามาเขียนไดอารี่เล่มโปรด บันทึกเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ หน้าแล้วหน้าเล่าที่ถูกเขียนในช่วงเวลาที่ผ่านมา1อาทิตย์

ฉับบบบ เสียงปิดไดอารี่ของเธอ

"ง่วงจัง นอนดีกว่า"

พรุ่งนี้และวันต่อๆไปที่จะต้องเผชิญเธอจะต้องเก็บเรี่ยวแรงเอาไว้ เห้ออ เหนื่อย😓

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น