yaitoadee

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 ปองร้าย

ชื่อตอน : บทที่ 9 ปองร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 18:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 ปองร้าย
แบบอักษร

บทที่ 9 ปองร้าย 

"หืมมมม น่ารักจังเลย" ฉันหยับลูกหมาตัวเล็กขึ้นมาอย่าเบามือที่สุด เป็นน้องหมาตัวสีขาวถอดแบบแม่ออกมาเลยนะ "แล้วจะทำไงกับลูกหมาแล้วก็แม่ของมันดีคะ" 

"ไม่ต้องห่วง เมื่อวานนี้เพื่อนของพี่ที่เป็นสัตวแพทย์ เขาบอกจะรับไปดูแลต่อเอง เขาบอกว่ามันน่ารักก็เลยอยากจะเลี้ยงน่ะ" 

"หืม โชคดีจังนะ" แม่หมาที่นอนอยูใกล้ๆเลียมือฉันเหมือนกับมันจำฉันได้ 

พี่หน่อยเดินมาก่อนจะนั่งลงใกล้ๆฉัน "แล้วเป็นไงบ้าง เนี่ยพักผ่อนน้อยก็เลยอ่อนแอแบบนี้" 

"สบายดีแล้วพี่ มาช่วยงานที่นี่ได้เหมือนเดิมแล้ว" 

พี่หน่อยยิ้ม "ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ หยุดวันสองวันพี่ไม่ลดค่าแรงหรอก ผู้ช่วยเก่งๆหายากแบบนี้" เห็นไหมละ ฉันน่ะเก่ง ใครบ๊วยกันไอ้โลกจอมปลอม "แต่แปลกนะ เหตุระเบิดครั้งนั้น" 

"แปลก ยังไงหรอพี่" 

"ก็แก๊สที่ระเบิดน่ะระเบิดอยู่ชั้นของเบลหนิ" 

"คงจะอุบัติเหตุน่ะพี่เรื่องแบบนี้.." 

"พี่ก็คิดงั้นนะ แต่ที่ตำรวจตรวจสอบมา ระเบิดน่ะเกิดขึ้น 3 จุด ห้องตรงข้ามและก็ห้องข้างๆของห้องเบล และที่สำคัญนะ" 

"สามห้องนั้น ไม่มีใครอยู่" ฉันพูดขึ้นมา เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เหตุบังเอิญหรอ เหมือนกับว่าจงใจให้ฉันไม่ก็พี่เซสท์โดนระเบิดเลย เรื่องนี้มันอะไรกัน 

 

ฉันเดินกลับหอที่อยู่ไกลออกไปจากหอเก่าไปอีก แต่ก็ต้องผ่านหอเดิมของฉัน มันก็อดคิดไม่ได้ "เธอเห็นผีแฟนเธอหรอ ถึงได้มองขนาดนั้น 

ฉันมองคนข้างๆที่เดินมายืนข้างๆฉัน "ปากเสีย ฉันแค่สงสัยน่ะ ถ้าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญล่ะ ใครกันที่ทำแบบนี้ แล้วทำไปทำไม" 

เซสท์มองหน้าฉัน ฉันค่อยๆหันไปมองเขา "โอ๊ย เจ็บ" เขาร้องออกมาก่อนจะเอามือกุมที่หัวของเขา 

"นาย เป็นอะไรไป นี่" เซสท์ร้องออกมาด้วยความเจ็บ นี่มันอะไรกันอีกเนี่ย โลกบ้านี่จะทำให้ฉันวุ่นวายไปถึงไหน เซสท์หายใจถี่ก่อนจะมอมาที่ฉัน "นายโอเคไหม" พรึบ จู่ๆหมอนั่นก็กอดพุ่งเข้ามาสวมกอดฉัน "นี่ อะไรของนายเนี่ย" 

"ไม่รู้สิ ทำไมฉัน ถึงคิดถึงเธอ อยากกอดเธอขนาดนี้" เซสท์กอดฉัน ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรไป ในตอนนี้ร่างกายมันสั่งให้ฉันกอดเขากลับไปฉันค่อยเอามือตัวเองโอบร่างของเขา  

"เซสท์คะ" เราทั้งสองผละออกจากกัน ก่อนจะมองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามองเราสองคนด้วยอารมที่ดูออกจัดๆว่าพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ 

"พัดลม" เวอร์ชั่นเปรี้ยว ยัยนั่นตรงดิ่งมาหาฉันก่อนจะฟาดมือมาที่หน้าฉันจนหน้าฉันหันไปมองหอเก่าของฉัน "อะไรกันเนี่ย" ฉันไม่ได้ตกใจที่โดนตบหรอกนะ แต่สิ่งที่ฉันเห็นคือหอที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ ไอ้โลกจะไปมาตอนไหนก็ได้หรอ ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ 

"หน้าด้าน" ยัยพัดลมทำม่าจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง 

"พัดลมใจเย็นก่อน มันไม่ใช่อย่างที่พัดลมคิดนะ" เซสท์เข้ามาจับพัดลมเอาไว้  

ก่อนที่ตัวละครอีกตัวจะมา "อะไรว่ะไอ้เซสท์" 

"ไอ้ติณณ์พาเบลขึ้นไปข้างบนก่อน" เสียงโวยวายของพัดลมดึงดูดความสนใจของคนแถวนั้น เพื่อนของเซสท์ที่ฉันเจอในตอนนั้นพาฉันขึ้นไปบนหอก่อนที่จะเจอฝ่ามือนั่นอีกรอบ 

 

บนหอ 

ฉันนั่งลงกับโซฟา ฉันละไม่เข้าใจกฏบนโลกสองใบนี้จริงๆมันเหนือสิ่งที่ฉันได้เรียนมาสิ้นเชิง มันไม่ใช่วิทยาศาสตร์หรืออะไรทั้งนั้น มันคืออะไร "อย่าคิดมากเลย พัดลมมันก็หวงไอ้เซสท์แบบนี้แหละ" พี่ติณณ์ ขอเรียกว่าพี่ละกัน นั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆฉัน 

อยากจะบอกนะว่าฉันน่ะไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย แต่ฉันกำลังคิดเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉันมากกว่า ชายอีกโลก โลกอีกด้าน การไปมาระหว่างสองโลก มันอะไรกัน พระเจ้าช่วยบอกฉันทีเถอะ "ชั่งเถอะพี่ พี่ติณณ์พักอยู่ห้องเดียวกับพี่เซสท์หรอ" 

"ป่าว พี่อยู่ชั้นหนึ่งน่ะ แต่ในห้องไอ้เซสท์หนังสือมันเยอะพี่เลยชอบขึ้นมาอ่านหนังสือน่ะ" งั้นหรอ ในโลกจริงไม่เคยเห็นเพื่อนพี่เซสท์คนนี้เลยแหะ เอาจริงๆ ในชีวิตฉันรู้ักหมออยู่สองคน ไอ้โฟน กับพี่เซสท์นี่แหละ เพราะไม่มีเวลาไปจำใครขนาดนั้น 

 

พัดลม 

ฉันเดินอยู่ในโรงพยาบาลกับถุงใบหนึ่งที่มีผลไม้อยู่ ฉันเปิดห้องที่มีเพื่อนรักของฉันนอนอยู่ ก็เห็นชายในชุดคนไข้นั่งอยู่ข้างๆ ตามตัวมีผ้าพันแพ้ไม่ต่างจากเพื่อนของฉันที่นอนอยู่ "พี่เซสท์" 

"กำลังฝันอะไรอยู่นะ เบล" ฉันยืนมองชายที่รักเพื่อนของฉันไม่แพ้ใคร ในห้องมืดๆนั่น ต่อให้ไม่ต้องเปิดไฟฉันก็รู้ได้ว่าเขากำลังร้องไห้อยู่ "ถ้าพี่ช่วยเราให้เร็วกว่านี้ เราคงไม่ต้องเป็นแบบนี้ ไม่ต้องมีความสุขเพราะเครื่องบ้านี่ พี่ขอโทษเบล พี่ขอโทษ" 

ฉันเดินเข้าไปใกล้พี่เซสท์ "ไม่ใช่ความผิดพี่หรอกพี่เซสท์ พี่เต็มที่แล้ว สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้ก็คือรอ" 

"พี่ไม่รอแล้ว" พี่เซสท์ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตามองฉัน "พี่จะไปพาตัวเบลกลับมา ไม่ว่าจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม พี่จะเข้าไปในเครื่องสร้างความฝัน" แววตาที่จริงจังของพี่เซสท์ทำเอาฉันตัวสั่นไปหมด โชคดีจังเลยนะเบล ที่มีคนที่รักแกขนาดนี้ 

 

 

งงในงงไปสิ แต่งเองก็งงเอง โลกไหนโลกจริง โลกไหนโลกหลอก คืองง เรื่องนี้กับเรื่องหน้าจะเป็นเรื่องสุดท้ายแล้วนะ 

ตอนนี้ไรท์เรียนอยู่ปี 3 แล้วก็คงได้เวลาวางมือแล้วสิ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามผลงานของไรท์นะ แต่งมาตั้งแต่เรียน ม.2 ตอนนี้ ปี 3 ยาวนานเหมือนกันนะ รักคนอ่านทุกคนนะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น