Doc
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ดอกไม้ที่ร่วงหล่น

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ดอกไม้ที่ร่วงหล่น

คำค้น : เส้นทางของดอกไม้

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 12

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ย. 2562 14:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ดอกไม้ที่ร่วงหล่น
แบบอักษร

[สุดท้ายก็มีแค่เราสองคนที่อยู่เฝ้าร้านสินะ] – บอย 

[นายนึกเสียดายเพราะไม่ได้ไปหาคนที่นายชอบละสินะ] – ซาน 

[ยุ่งน่า] – บอย 

[เก็บร้านเสร็จหมดแล้วนะจริงๆจะกลับเลยก็ได้นะ] – ซาน 

[งั้นฉันว่าฉันจะไปที่บ้านเอมี่ก่อนละนะ] – บอย 

[ไปตอนมืดๆค่ำๆเนี่ยนะ] – ซาน 

[วันนี้ฉันจะไปค้างที่บ้านเอมี่นะ หรือฉันลืมบอกเธองั้นเหรอซาน] – บอย 

[นายไม่ได้บอกฉันเลยยะ] – ซาน 

[ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะเดี๋ยวมันจะมืดซะก่อน] – ซาน 

ฉันเดินออกจากร้านและขี่รถไปที่บ้านเอมี่ มันค่อนข้างจะใช้เวลานานเพราะที่บ้านของเอมี่กับร้านกาแฟที่ฉันอยู่นั้นมันค่อนข้างไกลกันพอสมควรเลยละ แต่ในที่สุดฉันก็มาถึงที่หมายของฉันทันทีที่ฉันมาถึง พวกแม่บ้าน ก็มาเปิดประตูบ้านให้อย่างรวดเร็วฉันเอารถไปจอดไว้ที่ชานบ้านเพราะมันไม่มีที่อื่นให้จอดแล้วยังไงละ  

[คุณหนูเข้านอนแล้วค่ะส่วนห้องนอนของคุณดิฉันได้เตรียมไว้ให้แล้วเชิญค่ะ] – แม่บ้าน 

[ฉันว่าจะไปที่สวนก่อนนะ] – บอย 

ที่นี่มีแต่ดอกไม้เต็มไปหมดจริงๆเลยนะ เอมี่เธอชอบดอกไม้ขนาดที่ถึงขั้นเอาดอกไม้มาเรียงเป็นแปลงใหญ่ขนาดนี้ได้เลยนะเนี่ย 

[นายไม่นอนงั้นเหรอ] – เอมี่ 

[เธอเองก็ยังไม่นอนนี่ทำไมออกมาละนอนไม่หลับเหรอ] – บอย 

[ยังหรอกแค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยนะ] – เอมี่ 

[เรื่องอะไรงั้นเหรอ] – บอย 

[มาสเตอร์กำลังจะกลับมาแล้ว คงอีกไม่กี่วันเขาคงกลับมาถึงละมั้ง] – เอมี่ 

[งั้นเหรอก็ดีแล้วนี่ แล้วมันต้องมีอะไรให้เธอคิดขนาดที่ไม่นอนกันละ] – บอย 

[มาสเตอร์เขาบอกว่า–] – เอมี่ 

[โย่ว ไงทั้งสองคนมาทำอะไรที่สวนกันค่ำๆแบบนี้ละ] – ด็อค 

[อ่า ก็มาเดินเล่นนะแล้วนายมาทำอะไรที่นี่กันละ] – บอย 

[ฉันมาอ่านหนังสือแล้วพวกแม่บ้านก็มาบอกฉันว่านายมานะฉันเลยออกมาดู] – ด็อค 

[งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะฉันรู้สึกเหนื่อยๆนะ] – เอมี่ 

 

 

เอมี่ได้เข้าไปนอนแล้วเหลือเพียงแค่ฉันกับด็อค ที่ยืนอยู่ด้วยกันที่สวนดอกไม้ในความมืด 

[วันหยุดนี้เราจะไปที่บ้านฉันกันสินะรู้สึกตื่นเต้นดีจังเลยนะ] – ด็อค 

[นี่ด็อคนายกับเอมี่นะเป็นพี่น้องกันไช่ไหม?] – บอย 

[ทำไมนายถามแบบนั้นหละ?] – ด็อค 

[ฉันรู้มาจากพวกแม่บ้านนะ ฉันเองก็สงสัยมานานแล้วด้วยนะทำไมนายถึงแยกบ้านอยู่กับพวกเอมี่ละทั้งๆ ที่มีบ้านหลังนี้อยู่แท้ๆแต่กลับไปอยู่คอนโดเนี่ยมัน–] –บอย 

[ฉันต้องเลี้ยงอายะนะฉันเองก็ไม่อยากพึ่งพาพวกเขามากเกินไปด้วย นายคงเข้าใจนะ] – ด็อค 

  

[งั้นฉันเข้าไปนอนก่อนแล้วกันจะได้ออมแรงไปเที่ยวบ้านนายในวันพรุ่งนี้นะ ฮ่าๆ] – บอย 

[......] – ด็อค 

เหลือฉันแค่คนเดียวที่ยืนดูดอกไม้คนเดียวในความมืดนี้ ฉันไม่อาจที่จะลืมตอนนั้นได้จริงๆ ตอนที่ฉันและยิ้มเราคอยปลูกและดูแลดอกไม้พวกนี้ ฉันเลือกที่จะออกห่างจากที่นี้เพราะฉันไม่อยากจะนึกถึงความหลังในตอนที่ มองดอกไม้พวกนี้ฉันนี่มัน เห็นแก่ตัวจริงๆ อ่าฉันลืมบอกอายะนี่ว่าฉันจะไม่กลับบ้านในวันนี้ 

[ยัยตัวเล็ก] – ด็อค 

[อะไร ทำไมนายถึงไม่กลับบ้านละข้าวเย็นหมดแล้วนะ] – อายะ 

[วันนี้ฉันอยู่ที่บ้านเอมี่นะ กินก่อนฉันเลยก็ได้นะ แค่นี้ละ] – ด็อค 

หลังจากที๋ฉันโทรไปบอกอายะเสร็จ ฉันก็เดินวนอยู่ที่สวนดอกไม้อยู่หลายรอบก่อนที่ฉันจะเข้านอน 

 

 

 

ณ ตอนเช้า 

[เอาละ เรามากันครบแล้วไช่ไหม] – อายะ 

[ก็คงงั้นละ ไช่ไหมคินะ] – มิคุโอะ 

[....] – คินะ 

[เอาละเด็กๆขึ้นรถเราจะไปที่บ้านของด็อคกัน] – ซาน 

[แล้วพวกผู้ปกครองของอายะละ?] – มิคุโอะ 

[พวกเราจะไปเจอกันที่บ้านของด็อคไง] – ซาน 

เราทุกคนขึ้นรถกับซานแล้วตรงดิ่งไปที่บ้านของด็อค บ้านเขาดูเหมือนกับศาลเจ้าญี่ปุ่นเลยพวกเราเดินเข้าไปในบ้านก็ได้เจอกับพวกเอมี่ที่มารอเราอยู่แล้ว 

[ไงพวกเธอมาช้านะ] – ด็อค 

[นั่นใครกันนะ] – มิคุโอะ 

[ไงพวกเธอคงพึ่งเห็นฉันสินะ ฉันได้ยินเรื่องพวกเธอมาจากด็อคแล้ว พวกเธอเป็นเพื่อนของอายาสินะ] –มาสเตอร์ 

[ให้ฉันแนะนำนะ คินะ มิคุ นี่คือมาสเตอร์เป็นเพื่อนของฉันเขาดูหน้าเด็กก็จริงแต่อายุเขาจริงๆนั้นค่อนข้างแก่มากเลยละ] – ด็อค 

[เธอเป็นอะไรไหมเอมี่] – บอย 

[ค่ะ แค่อากาศมันบางไปหน่อยเท่านั้นเอง] – เอมี่ 

[จะว่าไปบ้านหลังนี้มันดูโทรมๆไปหน่อยนะเหมือนไม่ได้ใช้งานมานานยังไงก็ไม่รู้สิ] – มิคุโอะ 

[ก็ไม่ค่อยมีคนอยู่นี่นะ] – ด็อค 

[ฉันจะไปชงชานะ] – ซาน 

[เอาละทุกคนเข้ามาข้างในสิ] – ด็อค 

[บ้านกว้างจังเลยนะนี่น่าจะได้ครึ่งนึงของบ้านเอมี่เลยนะเนี่ย] – มิคุโอะ 

[ทุกคนฟังฉันหน่อยนะที่ฉันเรียกทุกคนมาที่นี่เพราะมีเรื่องจะคุยกันนะ] –มาสเตอร์ 

[เรื่องที่จะคุยกับพวกเรางั้นเหรอ] – คินะ 

[เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเชียว] – มิคุโอะ 

[ไม่ไช่ว่าคนที่เรียกมาคือด็อคงั้นเหรอ] – อายะ 

[คือมาสเตอร์เขาวานให้ฉันชวนทุกคนมาที่นี่นะ] – ด็อค 

[แล้วมันเป็นเรื่องอะไรงั้นเหรอค่ะ] – เอมี่ 

[ทุกคนชาได้แล้วนะ] – ซาน 

ซานเดินมาพร้อมถือถาดที่มีแก้วชาอยู่ครบจำนวนคนมาเธอมองไปรอบๆเมื่อพบว่าบรรยากาศนั้นเงียบงันแปลกๆ         

[นี่ ทุกคนทำไมอยู่ๆถึงเงียบกันละ] – ซาน 

[ฉันจะพูดเรื่องนั้นให้ฟังแล้วกัน] – มาสเตอร์ 

[ฉันฟังด้วยคนสิ] – ซาน 

[ยิ้ม....ยิ้มยังไม่ตาย] – มาเตอร์ 

[เป็นไปได้ยังไงฉันว่านายคงเห็นภาพหลอนแล้วละ] – บอย 

[บอย....ยิ้ม...เธอ..] – ซาน 

ซานชี้ไปที่ข้างหลังของบอย ทุกคนหันหน้าไปพร้อมกันและได้ตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น ไช่แล้วยิ้มเธอยังมีชีวิตอยู่  

[ยิ้ม!!] – บอย 

[หวัดดีนะทุกคนเราไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วนะทุกคนที่นี่คือเพื่อนฉันสินะฉันนี่เพื่อนเยอะจังเลยแหะ ฮะๆ] – ยิ้ม 

[เธอความจำเสื่อมนิดหน่อยนะฉันเจอเธอที่ อเมริกา ฉันเองก็ตกใจมากเลยละที่ได้เห็นเธอนะ] – มาสเตอร์ 

[ได้ยังไง เธอน่าจะตายไปแล้วนี่] – อายะ 

[.....] – คินะ 

[….] – มิคุโอะ 

[ก็พอจะได้ยินมาจากเอมี่อยู่บ้างแต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง ยิ้ม...ดีใจนะที่เธอยังอยู่] – ด็อค 

ด็อคเขาเดินเข้าไปหายิ้มและเข้าสวมกอดเธอในขณะนั้นเป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นด็อคในมุมมองที่อ่อนโยนอีกครั้งในรอบหลายปี 

[ฉัน...ถึงฉันจะจำอะไรไม่ค่อยได้แต่...ฉันเองก็คิดถึงนายนะ..ฉันรู้สึกแบบนั้น] – ยิ้ม 

[เดี๋ยวสิคนที่ตายไปแล้วมาโผล่ตรงหน้าเนี่ย..เธอรักษาตัวที่โรงพยาบาลที่ไทยแต่มาสเตอร์ไปเจอ เธอที่อเมริกา งั้นเหรอไม่สมเหตุสมผลเลยนะ ฉันต้องการรายละเอียด มากกว่านี้ อย่าทำให้ฉันรำคาญเลยนะ] – มิคุโอะ 

[เท่าที่ฉันจำได้ฉัน อยู่ที่โบสถ์นะ อยู่กับพวกซิสเตอร์ ที่นั่นอบอุ่นมากเลยฉันเองก็สงสัยในความ ทรงจำ ที่คลุมเครือของตัวเอง เหมือนกันพอได้พบกับมาสเตอร์ เหมือนทุกอย่างค่อยๆคลี่คลายไปนะ] – ยิ้ม 

[แต่มันก็ไม่สมเหตุสมผลอยู่ดีที่เธอยังอยู่นะ] – มิคุโอะ 

[ที่ดีที่สุดคือเธอยังอยู่นะมิคุเธอควรจะดีใจนะ] – คินะ 

[เอาเถอะเรื่องข้อมูลที่ทุกคนไม่รู้ฉันจะให้บอยหาแล้วกันนะ] – ด็อค 

[ฉันคิดอยู่ว่าจะเกี่ยวกับโครงการหมีน้ำที่ฉันเคยดูแลหรือเปล่านะ...] – บอย 

ทันใดนั้นบอยก็หยิบปืนออกมาเล็งไปที่ยิ้มทุกคนพยายามห้ามบอยอย่างสุดกำลังแต่ก่อนที่ทุกคนจะเข้าถึงตัวบอยนั้น    ปัง!! เสียงปืนดัง 

ขี้นพร้อมกับตัวยิ้มที่ถูกยิงเข้าท้อง 

[นายทำบ้านอะไรของนาย!] – ซาน 

[ดูให้ดีๆก่อนสิ] – บอย 

ยิ้มเธอลุกขึ้นมาพร้อมกับร่างที่ไร้รอยบาดแผลมีเพียงแค่รอยเลือดที่ติดอยู่ที่เสื้อเพียงเท่านั้น 

[บาดแผลของเธอหายไปแล้ว] – ด็อค 

[ชัดเจนแล้วทุกอย่างไขกระจ่างแล้ว อย่างงี้นี่เองเธอคือผลสำเร็จของโครงการนี้พวกมันคงเอาศพเธอไปทดลองจนเธอฟื้นกลับคืนมา แน่นอนแต่คำถามคือทำไมพวกมันปล่อยเธอออกมาละ] – บอย 

[แกยิงเธอแบบนี้มันทำให้ฉันฉุนหน้าแกมากๆ เลยนะแกอยากให้ฉันชกแกไหมบอยถ้าเกิดไม่ไช่เพราะเธอเป็นโครงการอะไรนั่น ที่แกว่ามาเธอคงตายไปแล้วนะ] – ด็อค 

[ฉันคิดว่าฉันจะไปที่ญี่ปุ่นหน่อยละคงต้องไปคุยกับนักวิคเตอร์ซักหน่อยแล้วละ] – มาสเตอร์ 

[ฉันจะคอยดูแลยิ้มเอง] – ด็อค 

[ฉันจะกลับบ้านพร้อมกับพวกคินะและมิคุก่อนนะ] – อายะ 

[ฉันว่าฉันเริ่มจะปวดหัวแล้วละ] – มิคุโอะ 

[ซาน บอย เธอสองคนอยู่ที่นี่กับด็อคนะ] มาสเตอร์ 

[แล้วฉันละ] – เอมี่ 

[เธอ....อยู่ที่นี่ต่อไหมละ] – ด็อค 

[เธอเป็นอะไรไหม] – เอมี่ 

[อืมไม่เป็นไร.....] 

ทุกคนแยกย้ายกันไปตามหน้าที่ของตัวเอง ทุกคนต่างเป็นกังวลกับเรื่องที่บอยพูดมา หากมันเป็นความจริงทุกคนก็พร้อมที่จะรับมือกับศัตรู อย่างเต็มที่อย่างแน่นอน  

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น