หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 36 ลึกล้ำเกินหยั่งถึง

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 ลึกล้ำเกินหยั่งถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 ลึกล้ำเกินหยั่งถึง
แบบอักษร

ว่าอย่างไรนะ

ชายชราสะดุ้ง ดวงตาเพ่งมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของหลานสาวไม่กะพริบจนไม่สามารถเรียกสติตนกลับมาได้ครู่หนึ่ง

นางเพิ่งพูดอะไรออกมา สมุนไพรที่ทำให้ให้นางฝึกรวบรวมพลังฌานได้งั้นรึ หรือว่าหูเขาจะมีปัญหาในการได้ยินไปเสียแล้ว

"เจ้าว่าเจ้าสามารถฝึกฌานได้งั้นรึ"

เขาจะต้องได้ยินผิดไปแน่ๆ ใช่แล้วล่ะ เขาคงได้ยินผิดไป มันจะเป็นไปได้อย่างไร! เพราะต่อให้หมอหลวงเหล่านั้นยอมรักษาให้ พวกเขาก็ยังไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าจะรักษาร่างกายนางได้ 

ทว่าชายชราก็ได้พิสูจน์ข้อสงสัยของเขาอย่างรวดเร็ว!

ใบหน้าของหญิงสาวยังคงมุ่งมั่นและประดับไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งดวงตาและคิ้วที่เชิดขึ้นฉายความหยิ่งทะนงและมั่นใจ ร่างในชุดอาภรณ์ขาวพัดซึ่งสะบัดปลิวอย่างแผ่วเบาไปตามสายลม เรือนผมสีดำของนางพลิ้วไสวราวน้ำตก ช่างเป็นวััยเยาว์อันงดงามสมบูรณ์แบบ

ทว่าสิ่งที่ชายชราสนใจไม่ใช่เรื่องเหล่านั้นเลย       

พลังฌาน!

ถูกต้องแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังบางอย่างในร่างกายหลานสาวอันเป็นที่รัก

"ผู้ฝึกฌานขั้นต้นระดับต่ำงั้นรึ" เขาถามอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง "เฟิงเอ๋อร์ เจ้า...เจ้าสามารถฝึกฌานได้แล้วอย่างนั้นรึ"

"ใช่แล้ว" อวิ๋นลั่วเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย "ข้าเริ่มฝึกพลังได้ตั้งแต่เมื่อวานจึงยังไม่ทันได้บอกท่าน เช่นนี้แล้วท่านยังคิดว่าสมุนไพรเหล่านี้ราคาสูงเกินคุณค่าของมันอยู่หรือไม่"

หลังเกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก็ดังก้องไปทั่วจวนตระกูลอวิ๋น

สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เหล่าบรรดาสาวใช้และผู้คุ้มกันจวนต่างพากันหวาดหวั่นยิ่งกว่าเดิม พวกเขาไม่รู้ว่าเหตุใดท่านแม่ทัพของพวกเขาถึงได้ดูเหมือนเสียสติไปแล้ว ก่อนหน้าเขาโมโหเดือดดาล แต่ต่อมากลับหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง หรือว่าเขาจะกลายเป็นคนเสียสติไปแล้วจริงๆ

เรื่องนี้ทำให้อวิ๋นลั่วผู้ยืนอยู่ในคลังสมบัติหัวเราะออกมาจากก้นบึ้งหัวใจจนศีรษะโยกคลอน เรื่องราวในวันนี้จะเล่าลือกันไปทั่วจนทำให้ผู้คนทั้งดินแดนกังขาถึงสภาวะทางจิตใจของเขา

ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นนางสวะอวิ๋นลั่วเฟิงที่กดดันจนแม่ทัพใหญ่กลายเป็นคนบ้า!

อวิ๋นลั่วเฟิงไม่พูดอะไรต่อและเอนตัวพิงประตูอย่างเกียจคร้าน นางเฝ้ารออย่างเงียบเชียบเพื่อให้ชายชราได้อิ่มเอมกับความปีติยินดีอย่างเต็มที่

ในที่สุดชายชราก็ยั้งเสียงหัวเราะของตนได้ แม้คิ้วที่เลิกขึ้นจะยังขัดแย้งกับความตื่นเต้นในใจชายเฒ่าก็ตาม

"ไม่แพง ไม่แพงเลยสักนิด! ตราบใดที่เจ้าสามารถฝึกฌานได้ แม้ว่าเจ้าจะให้ข้าขายจวนตระกูลอวิ๋น ปู่คนนี้จะรีบขายมันเพื่อรวบรวมเงินทองให้เจ้า ยี่สิบห้าล้านตำลึงนั่นน่ะช่างมันเถอะ ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องรีบไปบอกข่าวดีนี้กับท่านอาของเจ้า"

"พูดถึงท่านอา..." อวิ๋นลั่วเฟิงหยุดชะงักไปชั่วครู่ "ท่านปู่ คืนนี้ท่านควรใช้ประโยชน์จากความมืดส่งท่านอาไปยังภูเขาด้านหลังอย่างเงียบๆ พรุ่งนี้ข้าจะย้ายไปอยู่ที่นั่นด้วย และข้ามีใครบางคนที่อยากแนะนำให้ท่านรู้จัก" 

อวิ๋นลั่วเห็นชายหนุ่มยืนอยู่ด้านหลังของอวิ๋นลั่วเฟิงมาตั้งแต่แรก แต่เพราะความโกรธเขาจึงยังไม่ทันได้ไถ่ถามนาง เขารู้ทันทีว่าบุรุษผู้นี้เป็นคนที่หลานสาวต้องการแนะนำให้เขารู้จัก

กล่าวได้ว่า บุรุษผู้นี้ช่างไร้ที่ติ ทั้งหน้าตาและรูปร่างนั้นงดงามกว่าผู้ใดในแผ่นดิน มิใช่แค่เพียงองค์รัชทายาทเท่านั้น แต่เขารูปงามมากกว่าใครในดินแดนนี้ทีเดียว!

"เขาคืออวิ๋นเซียว ตั้งแต่บัดนี้ไปเขาจะเป็นผู้คุ้มกันส่วนตัวของข้า"

"เจ้ากำลังพูดว่าชายผู้นี้เป็นคนที่เจ้าเลือกมาเป็นผู้คุ้มกันงั้นรึ" อวิ๋นลั่วประหลาดใจ

ไม่ว่าจะดูจากรูปลักษณ์หรือสง่าราศีของชายผู้นี้ เขาแลดูไม่เหมือนผู้คุ้มกันเลยแม้แต่น้อย และที่สำคัญไปกว่านั้นคือแม้แต่ความแข็งแกร่งของเขา อวิ๋นลั่วก็ยังไม่สามารถแยกแยะระดับพลังของชายผู้นี้ได้กระจ่างชัด

นั่นหมายความว่าชายผู้นี้อาจเป็นสวะไร้ค่าผู้ไม่สามารถฝึกฌานได้ หรือไม่พลังฌานของเขาก็แข็งแกร่งเกินกว่าจะหยั่งถึง

อวิ๋นลั่วเอนเอียงไปทางความคิดหลังมากกว่า!

กลิ่นอายของบุรุษผู้นี้แข็งแกร่งเหลือเกิน ชายผู้มีราศีเข้มข้นเด่นชัดเช่นนี้จะเป็นเพียงเศษสวะไร้ค่าได้อย่างไร

"เฟิงเอ๋อร์ เจ้าไปลักพาตัวชายรูปงามผู้นี้มาจากที่ใด" อวิ๋นลั่วถามและส่งสายตาอย่างคาดหวังไปที่อวิ๋นลั่วเฟิง

คำว่า ‘ชายรูปงาม’ ของอวิ๋นลั่วสร้างความหงุดหงิดแก่อวิ๋นเซียวจนเขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ หากผู้อื่นกล้ากล่าวหมิ่นเขาเช่นนี้ พวกมันคงถูกสังหารไปแล้ว!

แต่เขาเป็นปู่ของอวิ๋นลั่วเฟิง!

ดังนั้น เขาต้องอดกลั้น!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น