หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 35 นังเด็กโสโครก ออกมานี่!

ชื่อตอน : ตอนที่ 35 นังเด็กโสโครก ออกมานี่!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35 นังเด็กโสโครก ออกมานี่!
แบบอักษร

"นังเด็กโสโครก ออกมานี่!" 

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากอวิ๋นลั่วเฟิงเพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จ ก็มีเสียงตะโกนก้องราวกับฟ้าผ่าดังลั่นไปทั่วจวนตระกูลอวิ๋น และก้องกังวาลอยู่นาน

เสียงนั้นสร้างความหวาดหวั่นให้กับคนทั้งจวน ข้ารับใช้ต่างพากันค้อมศีรษะ ด้วยความมึนงงว่าคุณหนูใหญ่ไปทำอะไรให้ท่านแม่ทัพโมโหอีกแล้ว

"อวิ๋นเซียว"

อวิ๋นลั่วเฟิงอ้าปากหาวอย่างเกียจคร้าน นางชำเลืองมองชายรูปงามตรงหน้าก่อนจะก้าวออกจากห้องไป

"ไปกันเถอะ ข้าไม่รู้ว่าเหตุใดตาเฒ่าถึงได้โมโหจนตะโกนโหวกเหวกราวกับภูตผีโหยหวนตั้งแต่เช้าขนาดนี้!"

ถึงแม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่นางก็พอจะรู้ว่าเหตุใดชายชราจึงโมโหถึงเพียงนั้น

...

คลังสมบัติของตระกูลอวิ๋น

ชายเฒ่ากำลังจ้องมองคลังเก็บสมบัติอันว่างเปล่าเบื้องหน้า ตัวเขาท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา แต่อย่างไรเขาก็ยังร้องไห้ไม่ได้ สองมือของเขาสั่นจนต้องจับกำแพงเอาไว้เพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น

หายไป! หายไปหมดเลย!

สมบัติประจำตระกูลที่สะสมกันมาหายไปด้วยน้ำมือนางเด็กสุรุ่ยสุร่ายสมควรตายนั่น!

ชายชราอยากจะร้องไห้เสียจริง ในขณะเดียวกันเขาก็นึกเสียใจที่ดันมอบกุญแจคลังสมบัติให้กับหลานสาวจอมล้างผลาญไป ใครจะไปคิดว่านางจะผลาญเงินจนหมดเกลี้ยงในเวลาเพียงไม่กี่วัน

แม้แต่เหรียญทองแดงสักเหรียญก็ไม่เหลือไว้ให้เห็น!

ยามนี้มีเสียงฝีเท้าดังมาจากเบื้องหลัง พลันเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคย อารมณ์โมโหของชายชราก็ระเบิดออกมาอีกครั้ง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไปยังเด็กสาวเบื้องหน้าขณะที่เส้นผมขาวโพลนบนศีรษะแทบจะลุกขึ้นเต้นระบำด้วยความฉุนเฉียว

"นังเด็กโสโครก เอาเงินข้าคืนมา! เจ้าเอาเงินข้าไปผลาญที่ไหน!"

สาวน้อยในอาภรณ์ขาวยืนอยู่ตรงหน้าอวิ๋นลั่วด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "ท่านไม่ได้บอกข้าเองหรอกหรือว่าข้าสามารถใช้เงินในคลังสมบัติได้ตามต้องการ ถึงจะใช้จนหมดก็ไม่เป็นปัญหา"

ทันใดนั้นชายชราก็นิ่งเงียบไป เขาพูดประโยคเหล่านั้นออกไปจริงๆ แต่เป็นเพียงแค่การพูดไปแบบส่งๆ เท่านั้น ใครจะคิดว่านางจะใช้เงินจนหมดจริงๆ เล่า

ถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นสมบัติที่ตระกูลอวิ๋นเก็บสะสมกันมาหลายชั่วอายุคน! เพราะสมบัติพวกนี้ เขาถึงยังมีชีวิตสุขสบายดังเช่นทุกวันนี้  

"ท่านปู่" อวิ๋นลั่วเฟิงตบไหล่ชายชราเบาๆ และพูดต่อด้วยรอยยิ้มสดใส "ดังที่เขากล่าวกันว่า คนเราไม่ได้เกิดมาพร้อมสินทรัพย์ภายนอก ตายไปก็เอาไปด้วยไม่ได้ แล้วท่านจะเก็บเงินทองมากมายไว้เพื่ออะไร ท้ายที่สุดแล้วทรัพย์สมบัติพวกนี้ก็ต้องตกทอดมาถึงข้า แล้วท่านจะโกรธเคืองด้วยเรื่องใดกัน"

เมื่อมองใบหน้าหญิงสาวผู้ประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ชายชราก็ทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้เขาเหลือเพียงหลานสาวสุดที่รักคนนี้ และสักวันทรัพย์สมบัติพวกนั้นก็คงต้องมอบให้นางไปอยู่ดี 

เอ๊ะ! นี่ไม่ถูกต้อง! เจ้าเด็กนี่กำลังต้อนให้เขาจนมุม! 

"เจ้าไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง สารภาพมาเสียว่าเจ้าเอาเงินไปไว้ที่ใด"

ชายชราโกรธจนหนวดกระตุก ไม่คงเหลือเกียรติหรือความน่าเกรงขามเหมือนคราวพบกับอวิ๋นลั่วเฟิงครั้งแรก 

อวิ๋นลั่วเฟิงตอบอย่างไม่ยี่หระนัก "ข้าใช้ไปหมดแล้ว!"

"เจ้า...ว่าอย่างไรนะ" ทันใดนั้นชายชราเบิกตากว้าง เขาคิดว่าอวิ๋นลั่วเฟิงเพียงโยกย้ายเงินทองไปเก็บไว้ที่อื่น และไม่คาดคิดว่านางจะใช้เงินทั้งหมดจริงๆ

"เจ้า! นังเด็กสารเลว บอกข้ามาตามตรง เมื่อไม่กี่วันก่อนเจ้าไปทำอะไรมา ทำไมเจ้าถึงใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายถึงเพียงนี้ หากเจ้าไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล วันนี้เรื่องไม่จบแน่!"

"อย่างที่ข้าเคยพูด ตัวข้าเป็นหมอ ข้าใช้เงินทุกตำลึงเพื่อซื้อสมุนไพร"

สมุนไพรงั้นรึ

"เจ้าเด็กชั่ว เห็นข้าเป็นเด็กสามขวบหรืออย่างไร สมุนไพรอะไรจะราคาแพงถึงขนาดว่าเจ้าต้องใช้เงินถึงยี่สิบห้าล้านตำลึง นั่นมันยี่สิบห้าล้านตำลึงเทียวนะ มิใช่สองร้อยห้าสิบตำลึง!" ชายชราตวาดเสร็จ ทั้งใจก็สั่นไปด้วยความโมโห

นางเด็กฟุ่มเฟือย เจ้าจอมล้างผลาญ!

อวิ๋นลั่วเฟิงยักไหล่และยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "สมุนไพรที่จะทำให้ข้าฝึกรวบรวมพลังฌานได้ สิ่งนี้ไม่คุ้มค่ากับราคาหรอกหรือ"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น