หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 34 ให้ข้าอุ่นเตียงให้

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 ให้ข้าอุ่นเตียงให้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 ให้ข้าอุ่นเตียงให้
แบบอักษร

รู้สึกสบายอกสบายใจเมื่ออยู่ใกล้นางงั้นรึ นี่มันตรรกะอะไรกัน

“บอกข้ามา เจ้าสามารถทำอะไรได้บ้าง” อวิ๋นลั่วเฟิงเลิกคิ้วและจ้องไปยังชายงุ่มง่ามด้วยรอยยิ้มจางๆ

เขาตอบกลับมาว่า “ทุกอย่าง”

“ทุกอย่างงั้นรึ เช่นนั้นเจ้าอุ่นเตียงให้ข้าได้หรือไม่” อวิ๋นลั่วเฟิงแย้มยิ้มผ่านดวงตา น้ำเสียงทรงเสน่ห์เย้ายวนเอ่ยหยอกเย้าชวนให้หลงใหล

ขณะนี้หญิงสาวสวมเพียงเสื้อคลุมตัวบาง เผยให้เห็นเรือนร่างขาวผุดผ่องราวหิมะ น้ำเสียงยั่วยวนของนางทำให้ผู้คนเคลิบเคลิ้มหลงใหล ทว่านางเพิ่งสังเกตว่าบุรุษผู้เคร่งขรึมที่อยู่ตรงหน้านางยามนี้มีท่าทีกระอักกระอ่วน เขากำลัง…หน้าแดง

อ่า…ชายผู้นี้คงไม่สามารถทานทนต่อการถูกแทะโลมได้สินะ

“ข้าไม่รู้” ชายผู้นั้นตอบคำถามของนางตามตรง ราวกับเด็กชายที่ซื่อสัตย์และเชื่อฟัง

เขาหยุดไปชั่วครู่และเอ่ยว่า “แต่ข้าสามารถเรียนรู้ได้”

ข้าสามารถเรียนรู้ได้…

อวิ๋นลั่วเฟิงจ้องมองเขาด้วยสายตาอันว่างเปล่า หากวันหนึ่งมีบุรุษมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วกล่าวว่าเขาจะเรียนรู้วิธีอุ่นเตียงเพื่อนาง นางจะนิ่งเฉยอยู่ได้อย่างไร

“เช่นนั้นข้าจะให้เจ้ามาเป็นผู้คุ้มกันของข้า เจ้าจะคัดค้านหรือไม่” หลังจากเรียกสติกลับมาได้ นางก็กลับมายิ้มยวนชวนหลงใหลให้บุรุษตรงหน้าอีกหน

“ตามแต่ท่านจะปรารถนา”

เพียงคำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำ นางก็สามารถสรุปได้เลยว่าชายผู้นี้ไม่เพียงแต่ไร้ซึ่งอารมณ์เท่านั้น แต่ยังเป็นคนพูดน้อยอีกด้วย...

“แล้วเจ้าชื่ออะไร” อวิ๋นลั่วเฟิงถามในขณะอ้าปากหาว ดูเหมือนนางจะไม่ได้ใส่ใจต่อคำถามของตนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อสองวันก่อนท่านปู่บอกว่าต้องการหาผู้คุ้มกันส่วนตัวให้นาง และนางก็ไม่คาดคิดว่าผู้คุ้มกันผู้นี้จะมาเคาะประตูห้องนางเร็วถึงเพียงนี้

“เซียว”

“ไม่มีแซ่หรือ”

“ไม่มี” 

นางมองบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าอีกครั้ง แต่ก็พบเพียงใบหน้าอันปราศจากความรู้สึกใดๆ ริมฝีปากของนางยกโค้งขึ้น ก่อนจะพูดว่า “นับแต่บัดนี้ไป นามของเจ้าคืออวิ๋นเซียว”

อวิ๋นเซียว…

ชายหนุ่มกระซิบทวนสองคำนี้ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองอวิ๋นลั่วเฟิง ดวงตาอันไร้อารมณ์ของเขาเปล่งประกายขึ้น “นับจากนี้ไป ข้าจะปกป้องเจ้า”

...

ตอนที่อวิ๋นลั่วเฟิงออกจากห้องก็สายเสียแล้ว นางตั้งใจจะไปหาท่านปู่เพื่อปรึกษาเรื่องที่จะย้ายไปยังภูเขาด้านหลังและแนะนำอวิ๋นเซียวให้รู้จัก อย่างไรก็ตามนางไม่ได้คาดคิดว่าตาเฒ่าผู้นั้นจะยังไม่กลับมา ดังนั้นหลังจากรออยู่นาน นางจึงตัดสินใจกลับไปยังห้องพักของตน

แต่เมื่อนางกลับไปถึงห้องก็พบว่า อวิ๋นเซียวที่เคยอยู่ในห้องนางเมื่อเพลาก่อนได้หายตัวไปแล้ว…

“อวิ๋นเซียว” อวิ๋นลั่วเฟิงขมวดคิ้วและเรียกหาเขา ในขณะนั้นเองที่สายตาเหลือบไปเห็นเตียงนอน…

กองผ้าบนเตียงนูนขึ้นจนเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีใครบางคนนอนอยู่บนนั้น เมื่อคนที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มได้ยินเสียงเรียกของนางเขาก็โผล่หน้าออกมา

นางมองเห็นความสง่างามของบุรุษตรงหน้าอย่างชัดเจนยิ่ง ใบหน้าอันงดงามยังคงปราศจากอารมณ์ เขาเชิดปากขึ้นน้อยๆ กอปรกับดวงตาดำสนิทกระจ่างชัดอย่างสมบูรณ์แบบ

สายตาของอวิ๋นลั่วเฟิงมองต่ำลงไปทีละนิดจนพบกับลอนกล้ามเนื้อทั้งแปดลูกบนลำตัวของเขา การเผชิญหน้ากับรูปร่างอันแสนยั่วยวนนั้นทำให้นางยากที่จะถอนสายตาออกมาได้

หากบุรุษผู้นี้ถูกขายให้กับหอโคมเขียว พนันได้เลยว่าทั่วทั้งแว่นแคว้นจักต้องเฉลิมฉลอง และเขาคงได้รับความนิยมมากกว่าองค์ชายรัชทายาทเสียอีก

แน่นอนว่าอวิ๋นเซียวไม่มีทางรู้ว่าอวิ๋นลั่วเฟิงกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ และดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นก็จ้องมองไปยังอวิ๋นลั่วเฟิงอย่างแน่วแน่ “เจ้าบอกให้ข้าอุ่นเตียงให้เจ้า และตอนนี้…เตียงก็อุ่นเพียงพอให้เจ้านอนหลับได้แล้ว”

อวิ๋นลั่วเฟิงยืนอึ้ง

กลายเป็นว่าชายหนุ่มผู้นี้เข้าใจสำนวนนี้ผิดดอกหรือ แล้วอาการหน้าแดงของเขาก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับ ‘การอุ่นเตียง’ เลยแม้แต่น้อย

ขณะนี้อวิ๋นลั่วเฟิงก็ได้ค้นพบว่าผู้ชายคนนี้ช่าง…ไร้เดียงสาและน่ารักเสียจริง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น