หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 33 ผู้ฝึกฌานขั้นต้นระดับต่ำ

ชื่อตอน : ตอนที่ 33 ผู้ฝึกฌานขั้นต้นระดับต่ำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 33 ผู้ฝึกฌานขั้นต้นระดับต่ำ
แบบอักษร

ในอ่างอาบน้ำ ใบหน้างามของหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นซีดเซียว ขณะที่นางเม้มริมฝีปากแน่น เส้นผมอันเงางามก็ทิ้งตัวลงปกคลุมแผ่นหลัง ไอน้ำที่ลอยอวลหนาแน่นอยู่ในอากาศไม่อาจบดบังความงดงามของนางได้

ไม่มีใครบอกได้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด น้ำยาสมุนไพรในอ่างอาบน้ำค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นดำ หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากสีแดงเข้มตามธรรมชาติของนางค่อยๆ ผ่อนลมมืดหม่นออกมา

 “นายท่าน ท่านทำสำเร็จแล้ว! ตอนนี้ท่านเป็นผู้ฝึกพลังฌานขั้นต้นระดับต่ำแล้ว! ท่านไม่ได้นางสวะไร้พลังอีกต่อไป เดี๋ยวข้าจะมอบตำรับยาสำหรับการอาบน้ำลงยา การฝึกฝนในน้ำยาสมุนไพรเหล่านี้จะช่วยให้ท่านรุดหน้ารวดเร็วขึ้น”

ภายในจิตของนางตอนนี้ เสี่ยวโม่คงกำลังปลาบปลื้มยินดีเกินกว่าจะเก็บอาการอยู่ เขาจึงเอาแต่พูดพึมพำออกมาไม่หยุด

 “น่าเสียดายที่เราไม่มีสมุนไพรฌาน มิเช่นนั้นแล้วผลลัพธ์ที่ออกมาคงจะดีกว่านี้มาก นายท่าน เมื่อท่านกลับมาที่โลกคัมภีร์เซียนโอสถและปลูกสมุนไพรที่ท่านได้รับมาเมื่อครั้งก่อน…”

อวิ๋นลั่วเฟิงขมวดคิ้ว แต่ก่อนที่นางจะตอบโต้ไป เสียงของเสี่ยวโม่ก็ส่งเสียงเตือนภัยนาง

“นายท่าน มีคนมา!”

ใครมางั้นรึ

สัญชาตญาณอวิ๋นลั่วเฟิงเฉียบคมขึ้นในทันที นางรีบลุกจากอ่างน้ำพลันฉวยเสื้อคลุมข้างกายมาสวมคลุมบนร่าง ก่อนจะก้าวออกมาแลเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ใครอยู่ตรงนั้น ออกมาเดี๋ยวนี้!”

ด้านหลังฉากกั้น เงาสีดำค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น

เครื่องหน้างามประณีตของชายหนุ่มสมบูรณ์แบบจนสวรรค์ยังต้องอิจฉา ใบหน้าไร้อารมณ์แลดวงเนตรสีดำสนิทของเขากำลังจ้องมองมายังอวิ๋นลั่วเฟิง เป็นดวงตาที่ยากเกินจะหยั่งถึงความรู้สึกภายในของเขา

สายตาของอวิ๋นลั่วเฟิงมองไปยังริมฝีปากอ่อนนุ่มของชายหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะนึกถึงวันที่เขาร่วงหล่นลงมาแล้วจุมพิตนาง

“เจ้ามาที่นี่ทำไม”

หญิงสาวค่อยๆ รวบรวมสติให้กลับมาสงบนิ่งดังเดิม แววตาทรงเสน่ห์ของนางจ้องไปยังใบหน้าเรียบนิ่งดุจน้ำแข็งนั้นอีกครั้ง แต่แทนที่จะเป็นความขุ่นเคือง นางกลับเอ่ยถามเขาไปด้วยน้ำเสียงยั่วเย้า

“เจ้าทำสิ่งนี้ตกเอาไว้”

บุรุษผู้นั้นยกมือขึ้นแลจี้หยกงามก็ห้อยลงจากอุ้งมือของเขา

จี้หยกสลักอักษรคำว่า ‘อวิ๋น’ เอาไว้อย่างชัดเจน แลตัวอักษรนั้นก็สะท้อนเข้าสู่ดวงเนตรนาง 

อวิ๋นลั่วเฟิงตกตะลึงไปชั่วขณะ วันนั้นนางทำจี้หยกหายและไม่ว่าจะพยายามตามหาอย่างไรก็ไม่พบ นางไม่คาดคิดเลยว่ามันจะไปอยู่ในมือของเขา

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดบุรุษผู้นี้ต้องมาถึงจวนแม่ทัพ นั่นเป็นเพราะเขาต้องการนำหยกเส้นนี้มาคืนให้นางอย่างไรเล่า

“ดี ยามนี้จี้หยกก็ได้กลับมาอยู่ในมือเจ้าของแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ไปได้แล้ว”

อวิ๋นลั่วเฟิงรับจี้หยกคืนมาด้วยรอยยิ้มร้าย นางขมวดคิ้วชำเลืองมองบุรุษผู้เฉยชาก่อนเอ่ยถามว่า “ยังมีสิ่งใดอีกหรือ”

ชายหนุ่มผู้นั้นขยับตัวเล็กน้อยทว่ายังไม่ยอมผละไป

แลเพลานั้นเอง อวิ๋นลั่วเฟิงก็สังเกตเห็นร่องรอยของ...ความเงอะงะงุ่มง่ามบนใบหน้าเขา

“เจ้า…ช่วยชีวิตข้าเอาไว้”

“แล้ว?”

“และเจ้ายังเห็นใบหน้าของข้า…”

“แล้วอย่างไร…”

“เจ้าต้องรับผิดชอบ”

“…”

อวิ๋นลั่วเฟิงรู้สึกเหมือนสมองตื้อไปชั่วขณะ นางเพ่งมองบุรุษประหลาดตรงหน้า

นางคงไม่ได้ฟังอะไรผิดไปใช่หรือไม่

บุรุษเย็นชาผู้นี้ต้องการให้นางรับผิดชอบเขา เพียงเพราะนางเห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากของเขาโดยบังเอิญอย่างนั้นรึ

“ข้ารู้อยู่แล้ว ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นแน่! นายท่านรีบตอบตกลงเร็วเข้า! ท่านจะได้รับประโยชน์จากเขา! รีบตอบตกลงเร็วเข้า!”

เสี่ยวโม่รีบไปปรากฏกายอยู่ข้างเขาราวกับต้องการจะรับผิดชอบเรื่องนี้เสียเอง

“เงียบนะ!” อวิ๋นลั่วเฟิงไม่อาจควบคุมตนเองได้จึงหลุดปากตะโกนเสียงดัง ก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า “ข้าไม่ได้ขืนใจเจ้าเสียหน่อย! แล้วเจ้าจะให้ข้ารับผิดชอบเรื่องใดกัน นอกจากนี้พวกเราก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกัน ไยเจ้าต้องตามหาข้าด้วย เพียงเพราะว่าข้าช่วยเหลือเจ้าไว้เพียงครั้งเดียวอย่างนั้นรึ”

บุรุษผู้เฉยเมยเม้มปากแน่น ก่อนตอบกลับอย่างเก้ๆ กังๆ “ข้าไม่รู้ ข้าเพียงแต่รู้สึก...สบายใจมากเมื่ออยู่ข้างเจ้า”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น