Tritippy
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 6 - เดินงานกีฬาสี

ชื่อตอน : Chapter 6 - เดินงานกีฬาสี

คำค้น : #ฟิคถ่ายรูปฮุนเฉิน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 6 - เดินงานกีฬาสี
แบบอักษร

 

ของตกแต่งตามอาคาร ต้นไม้ และซุ้มอาหารในธีมงานเทศกาลของงานกีฬาประจำปีทำให้บรรยากาศโดยรอบโรงเรียนเต็มไปด้วยสีสัน บรรดานักเรียนแต่งตัวตามสไตล์ของตัวเองเดินไปทั่วบริเวณรอบโรงเรียน วันนี้เป็นวันเดียวในรอบปีที่ทางโรงเรียนให้แต่งกายฟรีสไตล์ จะกระโปรง กางเกงก็ตามใจชอบ เพียงแค่ใส่เสื้อกิจกรรมที่เกี่ยวข้องเท่านั้น

เสียงเชียร์ตามขอบสนามกีฬาเต็มไปหมด โดยเฉพาะการแข่งขันกีฬาบาสเกตบอลชายระดับม.ปลายที่มีบรรดาสาว ๆ พากันมาให้กำลังใจหนุ่ม ๆ รวมไปถึงร่างบางของจงแดกับแบคฮยอนที่มาให้กำลังใจเพื่อนสนิทของพวกเขาด้วย

“กรี้ดดดดดด เซฮุนอ่า สู้ ๆ!!!!”

“ชานยอลอ่า พวกเราดูนายอยู่นะ!!!”

เสียงกรี๊ดจากบรรดาสาว ๆ ทำให้จงแดรู้สึกแสบหูขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหาเพื่อนอีกคนที่กำลังกดแชทในโทรศัพท์มือถืออยู่

“คุยกับใครอะแบค ลูคัสเหรอ? ”

“ใช่ เห็นบอกว่าแข่งเสร็จจะมาหาอ่ะ”

“ลูคัสจีบแบคเหรอ??”

“เราก็ไม่รู้อะจงแด แต่ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่นะ”

แบคฮยอนส่งยิ้มหวานแล้วรีบก้มไปตอบแชทในมือถือตามเดิม จงแดจึงหันมาสนใจเกมการแข่งขันตรงหน้าต่อ ก่อนจะยกกล้องสีดำราคาแพงขึ้นมาแล้วเล็งเพื่อบันทึกภาพสำคัญเอาไว้ ก่อนที่จะได้ยินเสียงเป่าปรี้ดสัญญาณหมดเวลา

จงแดลดกล้องในมือลงเพื่อดูภาพที่ตนบันทึก มุมปาดสวยค่อย ๆ เผยรอยยิ้มก่อนจะเงยหน้าเมื่อมีเงามืดทาบทับจากทางด้านหน้า มือบางก็หยิบขวดน้ำส่งไปให้ทันที

“อะนี่น้ำ”

“ขอบใจ”

“ช็อตเมื่อกี้ดีมากเลยนะเซฮุนอ่า เราถ่ายไว้ทันด้วยแหละตอนลูกเข้าตะกร้า”

“งั้นเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ เดี๋ยวเปิดให้ดูนะ”

“ไว้ค่อยดูก็ได้” เซฮุนเปิดขวดน้ำขึ้นดื่มก่อนที่เพื่อนร่างสูงอีกคนจะเดินมาร่วมวงด้วย จงแดก็ส่งน้ำอีกขวดให้กับชานยอลเช่นกัน

“เหนื่อยไหมชานยอล”

“ไม่หรอก ดีที่เซฮุนทำคะแนนได้เลยชนะเนี่ย”

“เออ กูเก่งไง”

“เซฮุน ไม่พูดกูมึงสิ”

จงแดเอ็ดเสียงใส่ร่างสูง แต่เซฮุนทำแค่ยกไหล่แล้วก็ยกน้ำขึ้นดื่มต่อ ชานยอลหลุดขำเล็กน้อยแล้วละสายตามายังใครอีกคนที่เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์ไม่หยุด ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับพวกเขา

“นี่ ๆ เดี๋ยวเดินดูงานกันไหม”

“เราขอบายนะ”

“อ่าว ทำไมล่ะแบค??”

“พอดีนัดกับลูคัสแล้วอะ ขอโทษนะจงแด”

“ไม่เป็นไร ๆ”

“งั้นเราไปก่อนนะ” แบคฮยอนโบกมือลาจงแดกับเซฮุน แล้วรีบเดินไปโดยไม่ชายตามองชานยอลเลยสักนิด ร่างสูงมองตามตาละห้อยก่อนจะหันมาหาเพื่อนสนิทที่จับไหล่ตัวเองไว้

“ไอ้ชานยอล กูว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันว่ะ”

 

 

===

 

 

 

หลังจากโดนเพื่อนสนิททั้งลากมาจนถึงสวนหลังตึกเรียนที่ตอนนี้ไม่มีคน ชานยอลก็ถูกบังคับให้นั่งลงราวกับจะโดนสอบสวนคดีอะไรสักอย่าง

“มึงกับแบคฮยอนตึง ๆ กันนะ”

“เหรอวะ”

“เออ โคตรตึง กูกับไอ้เป็ดก็เห็น”

“...”

“ไหนเล่ามาดิเกิดอะไรขึ้น?”

เซฮุนยกมือขึ้นมากอดอกหลังจากเค้นถาม ทำไมเขาจะไม่เห็นความผิดปกติ ถึงชานยอลกับแบคฮยอนจะตีกันประจำ แต่รอบนี้มันต่างออกไป ชานยอลถอนหายใจออกมาเบา ๆ

“เมื่อหลายวันก่อนกูตามแบคกับลูคัสไปร้านไอติม..”

“...”

“แล้วพอเห็นมันกะหนุงกะหนิงกัน กูก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา”

“...”

“กูเลยลากแบคไปคุยหลังร้าน พวกกูทะเลาะกัน แล้วกูก็..”

“ก็อะไร??”

“กู..” ชานยอลละคำพูดไปเล็กน้อย ริมฝีปากหนาเม้มแน่น บ่งบอกถึงความเครียดที่สั่งสมมาหลายวัน ก่อนที่จะหลุบตาต่ำลงมองพื้นเบื้องหน้า

“กู..จูบแบคฮยอน..”

“ว่าไงนะ!!” เซฮุนตะโกนลั่น ส่วนจงแดที่นั่งฟังอยู่ด้วยก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน ชานยอลนั่งก้มมือปิดหน้าแล้วเริ่มพูดต่อ

“กูจูบไอ้ลูกหมา..แล้วมันก็ร้องไห้..ตบหน้ากูแล้วก็หนีไป”

“แล้วมึงไปจูบมันทำไม”

“กูไม่รู้..”

“มึงนี่แม่ง..” เซฮุนยกมือขึ้นมานวดขมับตัวเองเบา ๆ ส่วนจงแดก็ทำได้เพียงยกมือลูบแผ่นหลังของเพื่อนสนิทที่นั่งก้มหน้าเบา ๆ

“แล้วชานยอลได้คุยกับแบคบ้างหรือยัง”

“ยัง แบคไม่ยอมคุยกับฉัน หนีฉันตลอด ไลน์ไปไม่ตอบ โทรไปไม่รับเลย”

“เราว่าแบคอาจจะกำลังโกรธ อย่าคิดมากเลยนะ”

“ไอ้ลูกหมาอาจจะเกลียดฉันไปแล้วก็ได้”

“แบคไม่มีทางเกลียดชานยอลหรอก เชื่อเราสิ” ชานยอลเงยหน้ามามองรอยยิ้มของเพื่อนตัวบาง ก่อนจะเงยหน้ามาหาเพื่อนร่างสูงที่ทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ อีกฝั่งหนึ่ง

“กูถามมึงตรง ๆ นะ”

“เออ”

“มึงชอบแบคเหรอ”

“...”

“...”

“ไม่รู้ว่ะ..กูก็ไม่รู้ว่ากูรู้สึกยังไง..”

ทั้งหมดอยู่ในความเงียบ ได้ยินแค่เสียงของลมที่พัดผ่านทั้งสามคนเบา ๆ ก่อนที่คนตัวเล็กที่สุดในกลุ่มจะพูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบนั้น

“อย่าคิดมากเลยนะ เราว่าไปเดินดูงานกันดีกว่าเนอะ”

“เห็นด้วยกับไอ้เป็ด ไปเดินงานกันเหอะ”

“พวกมึงไปกันเหอะ กูขออยู่กับตัวเองสักพัก”

“แต่ว่าชานยอล..”

“งั้นตามใจ ไปเหอะจงแด” เซฮุนพูดพร้อมกับลากร่างบางออกมาจากตรงนั้นทันที จงแดเอี้ยวกลับไปมองเพื่อนร่างสูง ก่อนจะหันกลับมาหาอีกคน

“เซฮุน ชานยอลจะโอเคไหม”

“ไม่รู้สิ แต่คงไม่เป็นไรหรอก”

“อืม แต่เมื่อกี้อะ เซฮุนนิสัยไม่ดี”

“อะไร ฉันไปทำอะไร”

“ก็พูดกูมึงอีกแล้ว ชานยอลก็ด้วย”

“เออ ขอโทษ เดี๋ยวเลี้ยงไอติม”

“โอเค เราหายโกรธก็ได้ ต้องเลี้ยงจริง ๆ นะ” จงแดยิ้มกว้าง ก่อนจะเปลี่ยนมาเดินข้างเซฮุนแทน จนอีกฝ่ายได้แต่ส่ายหัวให้กับท่าทางของอีกฝ่าย

“เป็ดเตี้ยเห็นแก่กิน..”

 

 

===

 

 

หลังจากใช้เวลากับตัวเองสักพักใหญ่จนฟ้าเริ่มมืด ชานยอลก็ตัดสินใจที่ออกมาเดินเล่นในงานเทศกาลที่จัดขึ้นให้บรรดานักเรียนมาเดินเล่นหลังจากการแข่งกีฬาจบลง สายตาคมพยายามมองหาเพื่อนของตัวเองที่แยกกันมาเมื่อหลายชั่วโมงก่อน

“แบคฮยอน อยากกินไรอีกไหม?”

สองเท้าหยุดชะงักนิ่ง สายตาคมหันไปมองตามเสียง ร่างบางที่กำลังกินเฟรนช์ฟรายส์กรอบราดชีสกำลังเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้คนที่สนทนาด้วย

“เราอยากกินเบอร์เกอร์”

“เบอร์เกอร์เหรอ ร้านไหนล่ะ”

“เอาเป็นบูธตรงนู้นไหม น่ากินดีนะ”

“เอาสิ ตามใจแบคเลย”

“งั้นลูคัสตามเรามาเลย 55”

รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าหวานนั่นคงทำให้ชานยอลรู้สึกดีกว่านี้ ถ้าไม่ใช่ว่าเจ้าตัวกำลังส่งยิ้มให้คนอื่น ความรู้สึกหน่วงในอกตอนนี้เป็นคำตอบให้ร่างสูงได้เป็นอย่างดี

 

 

เขาชอบแบคฮยอน…

 

 

ปาร์คชานยอลชอบแบคฮยอนเข้าซะแล้ว..

 

 

ร่างสูงได้แต่มองแผ่นหลังบางของอีกฝ่ายที่เดินเคียงข้างไปกับคนอื่นค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนที่จะหันหลังกลับแล้วเดินห่างไปอีกทางท่ามกลางผู้คน

 

 

 

===

 

 

Park.CY : มึง กูกลับบ้านก่อนนะ

OOH.Sehun : ทำไมวะ

Park.CY : กูแค่เหนื่อยอ่ะ ฝากเดินเผื่อกูด้วยแล้วกัน

OOH.Sehun : เออ ๆ มึงก็พักผ่อนละกัน ไว้เจอกันมึง

 

 

เซฮุนเก็บโทรศัพท์ใส่มือถือหลังจากคุยกับเพื่อนสนิทเสร็จ ก่อนที่ดวงตาคมจะหันมามองร่างบางที่กำลังวิ่งมาหาเขาพร้อมไอศกรีมซอฟโคนสองอันในมือ มือหนายกกล้องที่ห้อยคออยู่ขึ้นมาเก็บภาพไว้ แล้วลดลงดูภาพ พอดีกับที่ร่างบางวิ่งมาถึงตัวเขา

“ไอติมมาแล้วนะ ตะกี้เซฮุนถ่ายเราเหรอ”

“เปล่า”

“แต่เราเห็นเซฮุนยกกล้องมาทางเรานะ”

“เพ้อเจ้อ”

“ชิ อะ เอาไอติมไปเลย” จงแดเบะปากพร้อมกับยื่นไอศกรีมอันหนึ่งใส่มือหนา มุมปากหนายกยิ้มเล็กน้อยที่สามารถกวนประสาทคนตรงหน้าได้สำเร็จ ก่อนที่จะเริ่มชิมไอศกรีมรสหวานในมือ

 

 

พลั่ก.. 

 

 

กลุ่มคนที่ไม่รู้ว่ารีบร้อนวิ่งไปที่ไหนวิ่งมาจนชนไหล่บางจนไอศกรีมในมือหล่นไปอยู่กับพื้น หนึ่งในนั้นหันมาขอโทษก่อนจะรีบวิ่งไป ดวงตาคู่สวยมองไอศกรีมที่หล่นไปอยู่บนพื้นด้วยความเสียดาย

“ง่า.. พึ่งกินได้นิดเดียวเองอะ”

จงแดบ่นออกมาเบา ๆ แน่นอนว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเซฮุนได้ยินเต็มสองรูหู ไอศกรีมในมือหนาถูกยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่าย ก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยความสงสัย

“อะไรอะเซฮุน”

“เอาไป ฉันไม่กินแหละ”

“ให้เรากินเหรอ”

“อืม รีบรับสิ เดี๋ยวละลายหมด”

“อ..อื้ม ขอบใจนะ” ร่างบางยิ้มกว้างทันทีหลังจากรับไอศกรีมโคนมาจากอีกฝ่าย รสหวานของไอศกรีมที่ให้จงแดรู้สึกเพลิดเพลินกับมัน ก่อนจะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงชัตเตอร์จากอีกคน

“เซฮุนถ่ายรูปเราทำไม..”

“...”

“ม..มีอะไรเหรอ??”

คิ้วเรียวขมวดขึ้นเมื่ออีกฝ่ายลดกล้องลงแล้วเอาแต่จ้องหน้าของเขานิ่งจนอดไม่ได้ที่ต้องถามออกไป ดวงตาคมที่จ้องมองมาทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ ก่อนจะถูกมือหนาของอีกฝ่ายยกขึ้นมาสัมผัสที่ริมฝีปากของตัวเอง แล้วผละออกไป คราบไอศกรีมสีนวลเลอะบนนิ้วโป้งของอีกฝ่ายเล็กน้อย

“ไอติมเลอะปากแล้ว”

“...”

“กินระวังด้วยสิ” เซฮุนจะยกนิ้วเลียคราบไอศกรีมบนนิ้วตัวเองจนหมด ภาพนั้นทำให้อวัยวะในอกด้านซ้ายของจงแดเต้นไม่เป้นจังหวะ ก่อนที่จะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะระเบิดเมื่อได้ยินคำพูดที่อีกฝ่ายพูดออกมา

“เหมือนจูบทางอ้อมเลยแฮะ..” 

ไม่รู้ว่าเซฮุนจะรู้ไหมว่าได้ทำให้หัวใจของร่างบางตรงหน้ากำลังเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ จงแดได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าใบหน้าเห่อร้อนไปขนาดไหนแล้ว ก่อนจะหลุดออกมาเมื่อถูกมือหนาเขกที่หัวเบา ๆ

“โอ๊ย เราเจ็บนะ”

“ก็เหม่ออยู่นั่นแหละ ไอติมละลายหมดแล้ว”

“ร..เรารู้แล้วน่า ไปเดินต่อเหอะ!!” ท่าทางลุกลี้ลุกลนของอีกฝ่ายที่รีบหันหน้าหนีเขาแล้วรีบเดินนำไป ทำให้มุมปากหนายกยิ้มก่อนจะรีบวิ่งตามอีกฝ่ายไปทันที

“นี่ รอด้วยสิไอ้เป็ดเตี้ย!!”

 

 

 

Tritippy’ s Talk 

- เขินๆๆๆๆๆ งืออออ แต่งเองยังเขินเองเลย555 ช่วงนี้ไรต์ยังติดฝึกงานอาจจะอัพช้าหน่อยนะคะ แแต่อย่าพึ่งหายไปไหนกันนะ เจอกันตอนหน้านะคะ #ฟิคถ่ายรูปฮุนเฉิน #PhotoU_HC 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น