หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 32 นักตุ้มตุ๋นผู้เก่งกาจ (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 32 นักตุ้มตุ๋นผู้เก่งกาจ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 32 นักตุ้มตุ๋นผู้เก่งกาจ (2)
แบบอักษร

ตอนนี้เงินห้าสิบล้านตำลึงมิได้มีราคาสูงเกินไปอีกแล้ว! 

นางเพิ่งพูดว่าจะรักษาให้เพียงเพราะนางต้องตาเขาอย่างนั้นหรือ หากเป็นผู้อื่นนางจะไม่ยอมรักษาให้แม้ว่าจะเสนอเงินถึงหนึ่งร้อยล้านตำลึงให้นางก็ตาม 

ในโลกคัมภีร์เซียนโอสถ หลังจากที่ได้ยินคำพูดเลื่อนเปื้อนของเจ้านาย เสี่ยวโม่ก็อดกลอกตาไม่ได้ 

หลอกลวง หลอกลวงที่สุด! โรคเล็กน้อยแค่นี้มิใช่เรื่องใหญ่เลยสำหรับอวิ๋นลั่วเฟิง! สุดท้ายไม่เพียงหลอกเอาเงินห้าสิบล้านตำลึงจากเขา แต่นางยังทำให้ผู้อื่นรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณนางอีก! 

ท่านหมอหัตถ์เทวดา” คิ้วของมู่เซินขมวดขึ้นด้วยความลำบากใจ “ข้าสามารถมอบเงินห้าล้านให้ท่านได้ แต่อีกสี่สิบห้าล้านที่เหลือนั้น ข้าขอเวลาอีกหน่อยได้หรือไม่” 

อวิ๋นลั่วเฟิงรีบพยักหน้าทันที “เมื่อใดที่เจ้ารวบรวมเงินครบถ้วนแล้วข้าก็จะเริ่มรักษาเจ้าเมื่อนั้น! นอกจากนี้เจ้าห้ามบอกผู้ใดเรื่องที่ข้ารักษาอาการป่วยให้เจ้า ข้าไม่ชอบความวุ่นวาย หากมีผู้ใดบังเอิญรู้เรื่องนี้เข้า เจ้าก็ห้ามมาหาข้าอีกไม่ว่าจะเป็นโรคร้ายแรงเพียงใดก็ตาม ข้าไม่อยากรักษาให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้า” 

มู่เซินรู้สึกปีติยินดีจากก้นบึ้งของหัวใจ 

นางบอกว่าจะไม่รักษาให้คนทั่วไป คงกล่าวได้อีกนัยหนึ่งว่าเขาไม่ใช่เพียงคนธรรมดาสำหรับนาง! อย่างน้อยการได้รู้จักกับท่านหมอก็ทำให้เขาอุ่นใจมากแล้ว 

ท่านหมอหัตถ์เทวดา ข้าเข้าใจแล้ว ข้าไม่แปลกใจเลยที่ผู้คนจะเรียกท่านว่าสวะไร้ค่ามานานหลายปี ไม่สิ ข้าไม่ได้หมายความว่าท่านเป็นเศษสวะไร้ค่า แต่เป็นพวกเขาต่างหาก! ข้าคิดมาเสมอว่าท่านจะต้องมีความพรสวรรค์ที่หลบซ่อนเอาไว้” ใบหน้าของมู่เซินเผยแววประจบประแจง “ท่านไม่ชอบความวุ่นวายและยังไม่อยากที่จะรักษาอาการป่วยให้คนทั่วไป ด้วยเหตุนั้นจึงต้องปกปิดความสามารถสูงส่งเอาไว้ใช่หรือไม่ โปรดจงมั่นใจว่าข้าจะไม่มีวันบอกผู้ใดเกี่ยวกับเรื่องนี้” 

แม้ว่าอวิ๋นลั่วเฟิงจะไม่ได้ห้ามแต่ตัวเขาเองก็คงจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป มิเช่นนั้นแล้วเรื่องที่ว่าตัวเขาไร้สมรรถภาพนั้นก็จะถูกแพร่งพรายออกไปด้วย 

“ดีมาก เจ้าไปได้แล้ว ส่งเงินมัดจำห้าล้านตำลึงมาให้ข้าภายในหนึ่งชั่วยาม หากพ้นจากชั่วยามนี้ไปแล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เจ้าต้องมาที่นี่อีก” 

พึบ! 

ทันทีที่อวิ๋นลั่วเฟิงพูดจบ มู่เซินก็จากไปอย่างรวดเร็ว เขาเกรงว่าจะไม่สามารถหาเงินมาได้ทันเวลาและอวิ๋นลั่วเฟิงก็อาจมีน้ำโหขึ้นมาจนไม่ยอมรักษาเขา 

“คนเป็นหมอนี่่หาเงินง่ายจริงๆ” 

 อวิ๋นลั่วเฟิงลูบคางตนแผ่วเบา แลรอยยิ้มบนใบหน้างามของนางก็ปรากฏแววเจ้าเล่ห์ 

“ช่างง่ายดายเสียจริงนะขอรับ สมุนไพรทั้งหมดมีราคาไม่ถึงหนึ่งหมื่นตำลึงด้วยซ้ำ ทว่านายท่านก็ยังหลอกต้มเอาเงินเขามาได้ถึงห้าสิบล้านตำลึง ที่สำคัญกว่านั้นคือนอกจากท่านจะหลอกเอาเงินห้าสิบล้านมาได้แล้ว เขาก็ยังรู้สึกซาบซึ้งบุญคุณของท่านอีก กล่าวได้ว่ามู่เซินผู้นี้ช่างโง่เขลาจริงๆ” เสี่ยวโม่ประหลาดใจยิ่ง เขาไม่คาดคิดว่าเจ้านายของตนจะเป็นนักต้มตุ๋นที่เก่งกาจเพียงนี้ 

“เขามาจากตระกูลมู่ หากไม่ให้ข้าโกงเงินเขาแล้วจะให้ข้าไปโกงใครเล่า” 

อวิ๋นลั่วเฟิงเผยรอยยิ้มอ่อนจาง ดวงตาของนางหม่นเศร้า “เอาล่ะ ข้าจะรีบอาบน้ำลงยาให้สำเร็จในวันนี้ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปข้าจักได้เริ่มต้นการฝึกฝนอย่างเป็นทางการเสียที แลเมื่อเวลานั้นมาถึงเมื่อใดข้าจักสั่งสอนทุกคนที่กล้ามาทำร้ายตระกูลอวิ๋นด้วยบทเรียนนองเลือด!” 

หนี้เลือดย่อมต้องชำระด้วยเลือด! 

ถึงแม้ว่าพ่อของอวิ๋นลั่วเฟิงจะไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของอัครเสนาบดีมู่ แต่ความตายของเขาก็เกี่ยวข้องกับอัครมหาเสนาบดีมู่อยู่ดี! ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อองค์ฮ่องเต้นั่นเลือกที่จะปกป้องตระกูลมู่ วันแห่งการล่มสลายของราชวงศ์นี้ย่อมต้องมาถึงเข้าสักวัน! 

“นายท่าน ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานเกินรอวันนั้นต้องมาถึงอย่างแน่นอน” 

เสียงของเสี่ยวโม่เปี่ยมไปด้วยเชื่อมั่นแลไว้วางใจในตัวของสตรีผู้นี้ เสียงที่ดังก้องขึ้นในจิตใจทำให้หัวใจของนางพองโตด้วยความมั่นใจเช่นกัน… 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น