5-klymf

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ดึกสงัด

คำค้น : พันธกานต์ป๋อจ้าน

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 40

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 11:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดึกสงัด
แบบอักษร

 

 

ดึกสงัด 

 

หลังกลับมาจากเรียน เซียวจื่อนอนเล่นอยู่ในห้องนอนของป๊าป๋ออย่างเบื่อหน่าย วันนี้ป๊าก็ออกไปถ่ายหนังฟอร์มใหญ่เช่นเดิม เพราะเวลาทำงานของป๊ากับเวลาว่างของเขาไม่ค่อยจะเหมือนกัน การพบหน้าป๊าเลยได้พบกันไม่บ่อยหนัก เขาอยากกอดป๊าป๋อเหลือเกิน ถามม๊าจ้านว่าได้กอดป๊าล่าสุดเมื่อไร ม๊าก็บอกว่าเมื่อเช้ามืดก่อนป๊าจะออกไปทำงาน ป๊าก็ชอบกอดแต่ม๊าแต่กับลูกๆไม่ค่อยจะแสดงออกเท่าไร งอนแล้ว

 

"เบื่อจัง จะทำอะไรดีน่า" เพราะปกติเซียวจื่อจะมาคุยเล่นกับป๊าป๋อเสมอแต่วันนี้ป๊าป๋อไม่อยู่เขาเลยต้องนอนเล่นห้องป๊าคนเดียว

 

"เขียนไดอารี่ให้ป๊าอ่านดีกว่า" พอเห็นสมุดไดอารี่บนชั้นมากมายเซียวจื่อเลยคิดจะเขียนไดอารี่ให้ป๊าได้อ่านอย่างม๊าจ้านชอบทำ มือเลื่อนไปหยิบเอาสมุดที่ถูกใจแต่พอเปิดมาดูปรากฏว่ามีลายมือของป๊าเขียนอยู่หลายหน้า เซียวจื่อไม่เคยอ่านไดอารี่ของป๊าเลย

 

ดังนั้นเซียวจื่อเลยใช้เวลาหมดไปกับการอ่านไดอารี่ของป๊า อ่านไปก็อมยิ้มไป ป๊าเขียนแต่เรื่องราวของม๊าทุกเรื่องจนกระทั้งเขาเผลอหลับไป

หวังอี้ป๋อกลับมาในช่วงค่ำ พอมาเห็นลูกชายนอนอยู่บนเตียงอย่างสุขสบายในมือก็มีไดอารี่ของเขา รอยยิ้มเลยปรากฏมุมปาก เซียวจ้านเข้ามาห้องนอนตามหลังมาติดๆ

 

"ลูกเอาแต่คลุกห้องเราตั้งแต่เย็นแล้ว พี่เข้ามาเห็นจื่อจื่อนอนตลอดเลยไม่อยากปลุก" หวังอี้ป๋อพยุงคนท้องโตให้นั่งลงบนเตียงเบาๆแต่ถึงอย่างนั้นเซียวจื่อก็ขยับตัวจนเซียวจ้านกับหวังอี้ป๋อหันมองลูก

 

"ไม่สบายหรือเปล่าครับเลยจะเข้ามาอ้อน" หวังอี้ป๋อเคยชินกับการที่เซียวจื่อเข้ามาอ้อนแล้ว ลูกคนนี้อ้อนเก่ง ยิ่งเวลาป่วยยิ่งอ้อนหนัก

 

"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน" เซียวจ้านตอบแล้วเอื้อมมือไปอังหน้าผากลูกชายแต่ก็พบว่าอุณหภูมิร่างกายปกติ

 

"ปกติดีนะไม่มีไข้ ลูกคงอยากเจอนาย" เซียวจ้านโล่งใจที่ลูกชายไม่ได้เป็นอะไร แต่เห็นสองสามวันมานี้เอาแต่ถามหาหวังอี้ป๋อตลอดก็คงไม่พ้นคิดถึง

 

"คงมีแต่ลูกคนนี้ที่ถามหาแต่ผม ส่วนที่เหลือก็เอาแต่เรียกร้องหาพี่ มันน่านัก" หวังอี้ป๋อลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู เขาไม่ได้รักใครมากกว่ากัน แต่แค่การแสดงออกต่างกันเท่านั้น เซียวจื่อลืมตาตื่นมาเจอหน้าป๊ากับม๊าก็ดีใจ รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า

 

"ป๊ากลับมาแล้ว" ว่าพลางจับมือใหญ่ไว้เพราะกลัวว่ามันจะเป็นแค่ความฝัน ร่างสูงเลยนั่งลงบนเตียงด้วยเซียวจื่อจึงขยับมานอนบนตักป๊าทันที เซียวจ้านยิ้มให้ลูกชาย

 

"ว่าไงล่ะเรา ม๊าบอกว่ามานอนห้องนี้ตั้งแต่เย็นแล้ว มีอะไร" หวังอี้ป๋อมองเซียวจ้านสลับกับลูก พอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคนที่รักทั้งสอง ความเหน็ดเหนื่อยจากการงานก็หายเป็นปลิดทิ้ง

 

"จื่ออยากเจอป๊าเลยมารอ ช่วงนี้ป๊าทำงานหนัก" เซียวจ้านเข้าใจที่ลูกจะเหงาและคิดถึงหวังอี้ป๋อ เขาเองก็ไม่ต่างกัน ได้เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงหวังอี้ป๋อก็ต้องไปทำงานต่อ ทั้งที่บอกให้หวังอี้ป๋อนอนโรงแรมใกล้กองถ่ายก็ได้จะได้ไม่ต้องลำบากเดินทางไปกลับทุกวันแต่เขาก็ยังดื้อบอกจะมานอนกอดเมียกับลูกทุกคืน หวังอี้ป๋อไม่เคยผิดคำพูดเลย

 

"มาทำงานแทนป๊าไหมล่ะเรา"

 

"ไม่เอาครับจื่อไม่ชอบงานเบื้องหน้าแบบป๊ากับม๊า จื่อชอบอยู่เบื้องหลังมากกว่า" เซียวจื่อพูดพลางลูบหน้าท้องโตของม๊าจ้าน น้องในท้องดิ้นสู้มือจนเขาหัวเราะ

 

"น้องดิ้นใหญ่เลย"

 

"ไม่ต้องมาเนียนเล่นกับน้องเลย ดูสิม๊าเจ็บไปหมดแล้ว" หวังอี้ป๋อตีมือลูกชายเบาๆ รู้ว่าเจ้าตัวเล็กในท้องของเซียวจ้านชอบเล่นกับพี่ๆแต่เล่นถีบหน้าท้องหลายครั้งเขาสงสารคนรักเหลือเกิน

 

"พี่ไม่เจ็บมากเท่าไร"

 

"ไม่เจ็บแต่ก็ควรให้เจ้าตัวแสบได้นอนแล้วนะครับ วันนี้พี่บอกว่าเจ้าตัวแสบดิ้นแรงไปหลายรอบแล้วนี่ครับ แสบไม่ต่างจากพี่ๆ" เซียงจื่อหัวเราะขำที่ป๊าจิ้มหน้าผากเขาอย่างหมั่นเขี้ยว เขาและฝาแฝดอีกสามคนแสบไม่ต่างจากที่ป๊าว่า เซียวจ้านลูบหน้าท้องโตกล่อมเจ้าตัวแสบในท้องในหยุดดิ้น 

 

"น้องไม่แสบหรอกครับ จื่อรับประกันได้" ว่าไปอย่างนั้นเซียวจื่อรู้ดีลูกป๊าก็แสบพอๆกับป๊า

 

"ให้มันจริงเหอะ" เซียวจ้านมองมือใหญ่ที่เอื้อมมาทาบบนมือเขา เจ้าตัวแสบในท้องจำสัมผัสมือของทุกคนได้ดีพอรู้ว่าเป็นมือของหวังอี้ป๋อก็จะดิ้นเงียบไม่กล้าถีบแรงเท่าไร หรือลูกจะกลัวหวังอี้ป๋อดุใส่

 

"นอนได้แล้วไอ้แสบ ถ้าทำม๊าเจ็บ ป๊าจะตีแล้วนะ" ก็ขู่ลูกแบบนี้ทุกครั้ง มิน่าลูกถึงได้กลัว เซียวจื่อมองป๊ากับม๊ารักกันหวานชื่นแล้วยิ้มเขินขึ้นมา

 

"ป๊าน่ารัก ม๊าก็น่ารัก จื่อดีใจนะครับที่เกิดเป็นลูกป๊ากับม๊า" เซียวจื่อไม่เสียใจเรื่องอดีตที่เกิดขึ้น กลับดีใจที่เขามีพ่อแม่สองครอบครัวทั้งที่จีนและที่นี่ ป๊าเฉินกับม๊าลู่ก็ยังรักพวกเขาสี่คนเหมือนลูกแท้ๆไม่ต่างจากเดิม

 

"ก็แหงสิ แล้วนี่ยังไงคืนนี้จะนอนนี่เลยหรือไง" เซียวจื่อเลยยิ้มเจื่อนเมื่อโดนป๊าถาม เขาเพิ่งจะได้เจอป๊าเอง

 

"ยังไม่รู้ครับจื่ออยากคุยกับป๊ากับม๊าอีกหน่อยครับ" 

 

"แล้วไม่หิวข้าวหรือไง ม๊าเห็นเราเอาแต่นอน" เซียวจ้านเป็นห่วงลูกชาย เซียวจื่อไม่ยอมลงไปกินข้าวปลาตั้งแต่กลับมา 

 

"ยังไม่หิวเลยครับม๊าว่าแต่ม๊าเคยอ่านไดอารี่เล่มนี้ของป๊าไหมครับ สนุกมาก จื่ออ่านแล้วยิ้มตลอด ป๊าบอกรักม๊าทุกวัน" เซียวจ้านเขินที่ลูกชายรับรู้การกระทำที่หวังอี้ป๋อเขียนผ่านตัวอักษร หวังอี้ป๋อบอกรักเขาทุกวันจริงและเขาเองก็ชอบเปิดอ่านไดอารี่ของหวังอี้ป๋อทุกวัน ชอบที่จะเห็นหวังอี้ป๋อเขียนความรู้สึกลงไป

 

"อ่านจบไปกี่เล่มแล้วล่ะ ที่ป๊าเขียนให้ม๊าแกอ่านมีเยอะกว่านี้" 

 

"สามเล่มแล้วครับ เอะหรือว่าสี่หรือห้าแล้วน่า" นิ้วที่กำลังนับจำนวนอยู่นั้นสร้างความหมั่นใส้ให้หวังอี้ป๋อ

 

"เยอะไป"

 

"จริงนะครับ จื่ออ่านได้หลายเล่มจริง"เซียงจื่อบอกอย่างจริงจังก่อนจะหยิบสมุดเล่มหนึ่งมีหน้าที่เขาค้างคาใจ

 

"แต่ป๊าป๋อฮะ หลังจากที่คำว่าดึกสงัดแล้วเรื่องมันเป็นยังไงต่อหหรือฮะ ป๊าไม่เขียนให้อ่านต่อเลย จื่ออยากรู้" เซียวจื่อถามอย่างไร้เดียงสาแต่กลับเรียกอาการหน้าแดงและอึดอัดใจของป๊ากับม๊า

 

"อ้าว อะไรกันครับ ทำไมป๊ากับม๊าเหมือนรู้กันอยู่แค่สองคนแต่ไม่ยอมบอกจื่อเลย" เห็นอาการป๊ากับม๊าแล้วเซียวจื่อเลยอดจะงอนไม่ได้ เป็นความลับรู้กันแค่สองคนอีกแล้วสินะ

 

"เรื่องของผู้ใหญ่น่า"

 

"อีกแล้ว ป๊าก็ชอบปัดบอกทุกที ทำไมต่อจากนั้นแล้วมันไม่ดีหรือไงครับ" เซียวจื่อยังคงตื้อถามไม่เลิก

 

"มันก็ดีแหละ ดีสุดๆถามม๊าเอาสิว่าดีแค่ไหน" หวังอี้ป๋อแกล้งคนรักอย่างนึกสนุก เซียวจ้านเขินอายจนต้องเอ็ดคนรัก

 

"อี้ป๋อ ไม่ไปอาบน้ำหรือไง" 

 

"อะไรกันครับ ไล่ผมเหรอลูกยังรอฟังคำตอบอยู่นะครับ" หวังอี้ป๋อยังคงไล่ต้อนคนรัก เขาสนุกที่ได้แกล้งคุณแม่ท้องโต เซียวจื่อเลยขำตาม เวลาม๊าเขินม๊าน่ารักมาก

 

"โอเคฮะจื่อไม่อยากรู้แล้ว" เซียวจ้านหน้างอนค้อนให้ทั้งลูกและหวังอี้ป๋อ แกล้งเขาแล้วมันสนุกนักหรือไง ทั้งหวังอี้ป๋อและลูกๆถึงได้ชอบแกล้ง

 

"แล้ววันนี้ป๊าทำงานเหนื่อยไหมครับ" เซียวจื่อกอดเอวป๊าอย่างอ้อน เขาอยากอยู่พูดคุยกับป๊าและม๊าให้นานๆ หวังอี้ป๋อมองดูลูกชายกอดเอวแล้วลูบหัวลูก

 

"ก็เหนื่อยแต่พอกลับมาบ้านก็หายเหนื่อยแล้ว" 

 

"เพราะม๊าหรือครับ" ว่าล้อเลียนด้วยเสียงหัวเราะตามหลัง เซียวจ้านหยิกแก้มลูกชายที่สุดแสนจะอ้อนเก่ง

 

"ปากหวานที่หนึ่งเลยนะเรา"

 

"ไม่หวานเท่าป๊าหรอกครับ จริงไหมครับ" หวังอี้ป๋อเห็นด้วยกับลูกชาย เปิดประตูถูกเปิดอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู เด็กแฝดทั้งสามตามหาน้องคนเล็กเลยรู้ได้ทันทีว่าเซียวจื่อยังไม่พ้นอยู่ห้องป๊ากับม๊าแน่

 

"ว่าแล้วว่าต้องมาอยู่ในห้องนี้ สรุปยังไงจะมาเล่นเกมกันเปล่า"

 

"นัดไว้น่ะจำได้ไหม"ทันทีที่เข้าสองแฝดลูกคู่ก็บ่นน้องคนเล็ก เซียวจุยมายืนใกล้ม๊าพร้อมทั้งกอดคอม๊าแล้วหอมแก้ม หวังอี้ป๋อเลยเอื้อมมือไปผลักหน้าลูกให้หยุดหอมคนรัก

 

"น้อยๆหน่อยนั่นเมียป๊านะ" ว่าดุเหมือนเดิมแต่เด็กๆเคยชินจนไม่รู้สึกกลัว เซียวจ้านเลยโดนรุมหอมแก้มจากอีกสองแฝด เซียวจื่อเห็นเลยลุกขึ้นไปหอมแก้มด้วย หวังอี้ป๋อก็ลุกไปห้ามลูกแต่ละคนโตมาเพื่อแย่งเซียวจ้านไปจากเขาจริงๆ

 

"หยุดเลยไอ้เด็กพวกนี้อยากจะพากันไปไหนก็ไปเลย ไม่ต้องมาแย่งกันหอม ฉันหวง" เด็กแฝดเลยได้แต่ยืนยิ้มขำเมื่อป๊าเอากอดม๊าแน่นไม่ยอมให้พวกเขาได้หอมม๊ากัน

 

"อี้ป๋อไล่ลูกอีกแล้วนะนาย" เซียวจ้านดุหวังอี้ป๋อกลับบ้าง ลูกแตะนิดแตะหน่อยก็ชอบหวง ไม่รู้จะหวงอะไรกัน

 

"ก็พี่ดูพวกมันดิ นับวันยิ่งชอบลวมลามพี่อะ ผมหวงนะ" 

 

"แต่นั่นลูก" แฝดสี่ยืนยิ้มกันเห็นป๊าเถียงม๊าไม่ได้ก็สนุก ป๊าอยากหวงม๊าดีนัก ปล่อยให้โดนดุ ไม่ช่วยแล้ว

 

"ออกไปเลยพวกแก จะไปไหนก็ไป"เซียวจุยยิ้มให้ป๊าพลางมองหน้าน้องฝาแฝดทั้งสาม โชคดีที่เขาตัดสินใจพาน้องหนีมาตามป๊ากับม๊าที่แท้จริงเลยทำให้วันนี้พวกเขามีความสุขกับครอบครัวที่สุดแสนจะสุขสันต์

 

"ไม่ไปครับจินอยากนอนบนตักม๊าแล้ว" ว่าแล้วล้มตัวนอนจนเซียวจ้านตกใจเพราะกลัวหัวลูกชายโดนท้องโตที่มีเจ้าตัวแสบดิ้นไม่ยอมหยุด

 

"ระวังหัวแกโดนน้อง" ถึงจะดุแต่มือหวังอี้ป๋อก็ป้องกันลูกในท้องของเซียวจ้าน อยู่ใกล้เจ้าแฝดทั้งสี่เขาต้องระมัดระวังทุกอย่างให้เซียวจ้าน เห็นอย่างนั้นเซียวจิงและเซียวจื่อเลยล้มตัวนอนตามด้วย

 

"ดีเลยครับ งั้นคืนนี้นอนคุยกับน้องดีกว่า"

 

"ใช่ ป๊าก็ไปอาบน้ำสิครับ" เซียวจื่อไล่ป๊าให้ไปอาบน้ำเมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้ตัวคนเดียวอีกแล้ว ถ้าป๊าจะไล่ก็คงยากหน่อย เซียวจุยเองก็นั่งใกล้วางมือทาบหน้าท้องของม๊า หวังอี้ป๋อมองดูภาพลูกชายและคนรัก เขาชอบที่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน เซียวจื่อนั่งเล่นกับน้องในท้องม๊าก่อนจะเงยหน้ามองป๊าที่นั่งไม่ยอมลุกไปอาบน้ำสักที เซียวจิงหยิบสมุดไดอารี่มาเปิดอ่าน หวังอี้ป๋อตาขวางดุไอ้ตัวแสบ

 

"ไปทำไม ถ้าไปพวกแกก็แย่งคนรักของฉันน่ะสิ" เซียวจ้านได้แต่ยิ้มให้คนรักและลูกๆ

 

... ขอบคุณที่เราได้กลับมาเจอกัน ...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น