matchty

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กับดักที่ 48

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2558 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กับดักที่ 48
แบบอักษร

กับดักรัก...เกมหัวใจ

 

กับดักที่

- 48 -

            ความเงียบโรยตัวปกคลุมคนทั้งหมดทันทีที่ใครบางคนปรากฎตัว บรรยากาศโดยรอบชวนอึดอัดและไร้เสียงพูดคุยใดๆทั้งสิ้น มีเพียงรอยยิ้มเยาะเย้ยแบบสะใจของรุตเท่านั้นที่ส่งออกมา      ใบหน้าขาวของเลิฟซีดเผือดจนแทบไม่เห็นสีเลือด ฝ่ามือเล็กเหงื่อไหลซึมออกมาจนชุ่ม ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความกังวลก้มหน้าลงกัดปากตัวเองแน่นจนเลือดซิบ

 

            “สวัสดีครับ” ปอยกมือไหว้ผู้ชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างนอบน้อม อีกฝ่ายเองก็ยกมือขึ้นรับไหว้ปอแต่ไม่ได้พูดอะไร ดวงตาภายใต้แว่นกรอบหนามองปออย่างพิจารณา

 

            ปอยืนนิ่งให้อีกฝ่ายสำรวจอย่างไม่คิดจะหลบ คนตรงหน้าเขาเป็นผู้ชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานอายุน่าจะพอๆกับพ่อเขา  ใบหน้าเรียบเฉยและแววตาที่นิ่งสงบทำให้ดูเป็นคนใจเย็นและไม่มีส่วนไหนที่คล้ายไอ้ตัวเล็กของเขาเลย

 

            ปอสัมผัสได้ถึงความเครียดที่แผ่ออกมาจากคนข้างตัว จนเขาต้องเอื้อมไปจับมือเล็กขึ้นมาบีบมันเบาๆ เพื่อให้อีกคนคลายความกังวลและรับรู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้

 

            “กลับบ้าน” เสียงเรียบเรื่อยเปล่งออกมาจากปากชายตรงหน้า สายตาที่มองยังคงนิ่งสนิทไม่แสดงอะไรออกมา

 

            เลิฟสบตากับคนเป็นพ่อเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัวไปมารัวเร็วเป็นการปฏิเสธ เอาตัวเองไปซ่อนด้านหลังของปอ มือเล็กขยุ้มลงบนเสื้อปอแน่น

 

            “ไปเก็บเสื้อผ้าแกควรกลับบ้านได้แล้ว มารบกวนเพื่อนแบบนี้แกไม่เกรงใจเขารึไง” พ่อของเลิฟพูดขึ้นมาอีกครั้งแต่เน้นหนักคำว่าเพื่อนในประโยคเป็นพิเศษ

 

            “ไม่รบกวนหรอกครับแค่เพื่อนคนเดียวผมดูแลได้” ปอโต้ตอบกลับด้วยท่าทางนิ่งๆเช่นกัน พร้อมทั้งเน้นเสียงหนักคำว่าเพื่อนเหมือนที่อีกฝ่ายทำ เพราะเขารู้ว่าผู้ชายตรงหน้าจงใจทำแบบนั้น และมั่นใจด้วยว่าอีกฝ่ายน่าจะรู้ว่าเขากับไอ้เลิฟไม่ใช่เพื่อนกัน

 

            “แกไม่ได้ยินที่ฉันสั่งรึไง ไปเก็บของกลับบ้าน” พ่อเลิฟสั่งเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิมแต่ยังคงความสุขุมไว้อยู่

 

            “ผมไม่กลับ” เลิฟยอมปริปากพูดออกมาในที่สุด และนี้เป็นครั้งแรกที่เขากล้าขัดคำสั่งคนเป็นพ่อ

 

 

            “ยังไงเราก็ต้องกลับเดี๋ยวนี้!!!” รุตตะคอกออกมาอย่างเหลืออด เอื้อมมือไปกระชากเลิฟให้ออกมาจากข้างหลังปอเต็มแรง ส่วนเลิฟด้วยความตกใจก็ผวาไปตามแรงดึงโดยง่าย

 

            “ปล่อย!!!!” ปอตะคอกเสียงดังลั่นไม่แพ้กัน คว้าตัวเลิฟมากอดเอาไว้แน่นจ้องมองรุตด้วยสายตาดุดัน

 

 

            ผัวะ!!!

 

            รุตซัดกำปั้นเข้าที่หน้าปอเต็มแรงจนปอถึงกับเซเผลอปล่อยแขนออกจากตัวเลิฟ เป็นจังหวะให้รุตเข้ามาประชิดตัวเลิฟแล้วกระชากเข้าหาตัวเอง ก่อนจะเหวี่ยงร่างบางของน้องชายต่างแม่ไปให้พ่อที่ยืนอยู่

 

            “พ่อพาน้องกลับก่อนเลยครับเดี๋ยวผมตามไป แล้วพวกมึงจะยืนเฉยทำไมวะจับมันไว้เร็ว” รุตบอกพ่อแค่นั้นแล้วหันมาสั่งเพื่อนตัวเองที่ยืนมองอยู่

 

            ปอที่ตั้งหลักได้รีบลุกขึ้นด้วยความเร็ว ก้าวขาจะวิ่งตามร่างบางของเลิฟที่โดนลากไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกล แต่ก็ได้แค่ไม่กี่ก้าวเพราะมีคนมาขวางทางเขาเอาไว้

 

            “ปอ!!!! ฮึก...ปล่อยผมนะ” เลิฟตะโกนเรียกปอเสียงดังลั่น พยายามขัดขืนดิ้นรนให้หลุดจากมือของพ่อ แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ดิ้นไม่หลุด จนเขานึกเกลียดความอ่อนแอของตัวเอง ทำไมเขาถึงไม่ได้เรื่องแบบนี้นะ

 

            “หลีกไป!!!” ปอตะคอกสั่งคนที่ขวางทางเสียงเหี้ยม แววตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธใจเขามันร้อนรนอยากไปให้ถึงตัวเลิฟโดยเร็วที่สุด

 

            “สัสเอ้ย!! ผัวะ!!” ปอสบถลั่นซัดกำปั้นใส่หน้าคนที่ขวางทางจนลงไปนอนหมอบ แล้วยกขาถีบอีกคนที่วิ่งเข้ามาขวางเต็มแรง ก้าวขาวิ่งตามไปได้ไม่ไกลก็เป็นอันต้องล้มกลิ้ง เพราะโดนกระโดดถีบจากทางด้านหลัง

 

            ปอลุกขึ้นมาได้ก็หันกลับไปหาคนที่ทำร้ายตัวเองแล้วง้างหมัดอัดใส่หน้ามันจนได้เลือด จากนั้นก็จับหัวของมันกระแทกกับเข่าตัวเองเต็มแรงก่อนจะปล่อยให้ร่วงลงไปกองกับพื้นกำลังจะยกตีนกระทืบซ้ำแต่อีกคนที่เหลือวิ่งมาล็อกตัวเอาไว้ เป็นจังหวะให้ไอ้คนที่นอนกองอยู่ลุกขึ้นมาซัดกำปั้นหลุนๆใส่หน้า         

  

 

            ปอสัมผัสได้ถึงความเค็มปร่าของเลือดในปาก ใบหน้าซีกที่โดนชกถึงกับชาอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่อีกฝ่ายง้างหมัดจะชกลงมาซ้ำ ปอก็ยกขาแล้วถีบออกไปเต็มแรงจนอีกฝ่ายเซไปไม่เป็นท่า จากนั้นก็เหวี่ยงคนที่ล็อกตัวเองลงพื้นไปกองกับเพื่อนมัน และไม่ให้เสียเวลามากไปกว่านั้นปอยกตีนกระทืบซ้ำๆลงไปไม่ยั้ง จนอีกฝ่ายร้องโอดครวญไม่เป็นภาษาเมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายคงไม่มีทางลุกขึ้นมาขวางได้อีก ปอก็ออกตัววิ่งไปหาเลิฟด้วยความเร็ว

 

            “คุณจะพามันไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น” ปอกระชากเลิฟเข้าหาตัวเต็มแรง มองคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน พ่อเมียก็พ่อเมียสิวะ ถ้าจะเอาตัวมันไปก็ข้ามศพเขาไปก่อน

 

            “ปล่อยมือจากลูกชายฉันเดี๋ยวนี้” พ่อเลิฟพยายามพูดกับปอด้วยความใจเย็น

 

            “ไม่” ปอปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่มีทางที่เขาจะส่งตัวเลิฟให้คนตรงหน้าแน่ๆ เพราะพนันได้เลยว่าถ้าอีกฝ่ายได้ตัวเมียเขาไป มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะไม่ได้เจอหน้าเลิฟอีก ถ้าหากอีกฝ่ายมาพามันกลับไปดีๆเขาคงยอมให้มันไปแต่นี่มันไม่ใช่ อีกฝ่ายพยายามที่จะแยกมันออกจากเขาและมีท่าทีคุกคามอย่างเห็นได้ชัด

 

 

            ปอไม่รู้ว่าพ่อของเลิฟต้องการอะไรกันแน่ การที่จู่ๆดึงดันจะเอาตัวเลิฟไปทั้งๆที่ไม่เคยสนใจใยดี มองยังไงมันก็แปลกเกินไป ไหนจะสายตาที่ใช้มองเขานั้นอีก มันไม่ใช่สายตาของคนรังเกียจหรือไม่ยอมรับ แต่มันเป็นสายตาที่หวาดหวั่นต่ออะไรบางอย่าง และนั้นมันคือเหตุผลที่ทำให้เขากลัว

 

            ปอบีบมือของเลิฟแน่นอย่างลืมตัว จนเลิฟนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ไม่กล้าทักท้วงอะไร มองปอกับพ่อของตัวเองสลับกันไปมาด้วยความกังวล ดวงตากลมโตฉ่ำวาวด้วยน้ำใสๆ

 

            “ปล่อยมือจากลูกชายฉันเดี๋ยวนี้ แล้วก็เลิกยุ่งเกี่ยวกันซะ” คำพูดของพ่อที่เปล่งออกมา เหมือนมีแส่ฟาดลงบนตัวเลิฟอย่างจัง ร่างกายชาดิกเหมือนขาดเลือดไปล่อเลี้ยง สบตาคนเป็นพ่อด้วยความไม่เข้าใจ

 

            ผลั่ก!!!!

 

            แล้วในจังหวะที่ทุกคนเผลอก็มีของแข็งฟาดลงบนต้นคอปอเต็มแรง จนปอทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความเจ็บ

 

 

            “ปอ!!!” เลิฟตะโกนเรียกดังลั่นด้วยความตกใจ ถลาตัวเข้าไปหาหมายจะพยุงคนรักขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างใจนึกร่างก็ลอยหวือตามแรงกระชาก แล้วโดนลากถูลู่ถูกังไปขึ้นรถ

 

            “อั่ก....เหี้ย!!!!” ปอกัดฟันกรอดเอามือจับที่ต้นคอตัวเอง สะบัดหัวเล็กน้อยไล่ความมึนงง สายตาคมเหลือบมองไปที่เลิฟตั้งท่าจะลุกขึ้นตามไป แต่มีอันต้องลงไปกองอยู่กับพื้นถนนอีกครั้ง เพราะโดนรุตเตะอัดเสยไปที่ปลายคาง จากนั้นก็มีสัมผัสหนักกระทบลงบนตัวด้วยความแรง

 

 

            รุตและเพื่อนช่วยกันรุมกระทืบปออย่างสนุกสนาน เตะอัดไปตามสีข้างและลำตัวจนปอนอนคุดคู้ด้วยความเจ็บ แขนสองข้างยกขึ้นตั้งการ์ดป้องกันส่วนหัวของตัวเองไว้ รุตมองภาพตรงหน้าด้วยความสะใจ ยกขากระทืบลงบนตัวปอซ้ำๆอย่างเอาคืน

 

 

            ปอไม่รู้ว่ากี่ตีนที่รุมกระทืบเขาอยู่ตอนนี้เพราะไม่ได้ใส่ใจมอง ในใจอยากจะลุกขึ้นเอาคืนฝ่ายตรงข้าม แต่ไม่มีช่องว่างหรือจังหวะให้ทำอย่างนั้นได้เลยสักนิด ความรู้สึกเจ็บปวดทางร่างกายที่ได้รับอยู่ตอนนี้ เทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกทางใจที่เป็นอยู่ มันเหมือนหัวใจกำลังโดนบีบด้วยมือที่มองไม่เห็นจนเจ็บแปลบ ยิ่งมองเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของคนรักมันยิ่งเจ็บ อยากลุกขึ้นไปเช็ดน้ำตาอยากดึงเข้ามากอดปลอบก็ทำไม่ได้ ความรู้สึกในตอนนี้คือโคตรทรมาน

 

            “ปอ!!! ปล่อยนะ หยุดเดี๋ยวนี้!!!” เลิฟตะโกนห้ามเสียงดังลั่น พยายามสะบัดตัวเองให้หลุดจากการถูกจับ น้ำตาไหลนองเต็มใบหน้า อยากเข้าไปช่วยคนรักที่โดนรุมทำร้ายแต่ทำไม่ได้ สภาพปอที่นอนคุดคู้โดนรุมกระทืบยิ่งทำให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เขาทรมานแทบขาดใจอยากเป็นฝ่ายโดนทำร้ายแทน เพราะเขาคนเดียวปอถึงต้องมาอยู่ในสภาพนี้

 

            “พอได้แล้วเดี๋ยวมันตาย” รุตสั่งเพื่อนทุกคนให้หยุดหลังจากทำร้ายปอจนพอใจแล้ว

 

            “สภาพมึงแม่งเหมือนหมาเลยว่ะ” รุตก้มลงมองปอด้วยสายตาดูถูก

 

            “สุดท้ายกูก็แยกมึงสองคนได้อยู่ดี” รุตนั่งลงแล้วกระชากหัวปอขึ้นมากระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ก่อนจะปล่อยให้ร่วงลงกระแทกกลับพื้น จากนั้นก็ลุกเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว

 

            “เลิฟ...อย่าไป...อย่าเอามันไป” ปอเค้นเสียงออกมาอย่างอ่อนแรง สายตามองตามหลังรถไปอย่างเจ็บปวด พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งในสภาพสะบักสะบอม

 

            คนในละแวกบ้านยืนมุงดูปออยู่ห่างๆแต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วย ต่างก็พากันกลัวโดนลูกหลงและไม่อย่างยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทะเลาะวิวาท เพราะไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

 

            “เฮ้ย!! คุณปอ” ลูกน้องของคุณปรีชาที่ถูกส่งให้มาดูแลปอห่างๆ ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจก่อนจะรีบวิ่งมาพยุงปอขึ้น พวกเขาแค่คลาดสายตาจากลูกชายคนเล็กของเจ้านายไปแป๊บเดียว กลับมาดันเจออีกฝ่ายโดนทำร้ายจนเลือดอาบ นี่ไม่รู้เลยว่าพวกเขาจะอธิบายเจ้านายยังไงถ้าได้เห็นลูกชายสภาพนี้

 

            “เหี้ยเอ้ย!!!” ปอที่โดนคนของพ่อช่วยพยุงให้ลุกขึ้นสบถในลำคอด้วยความโมโห สะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความมึนงง เขาพลาดอย่างไม่น่าให้อภัยเพราะมัวแต่กลัวว่าเลิฟจะโดนพาตัวไป เขาเลยลืมป้องกันตัวเองลืมสนใจสิ่งรอบข้างจนโดนรุม และที่น่าเจ็บใจที่สุดคือเขาตอบโต้อะไรไม่ได้นอนเป็นกระสอบทรายรองรับตีนเล่น

 

            “ตามรถคันนั้นไป” ปอสั่งลูกน้องพ่อเสียงเข้ม มองตามหลังรถที่เห็นอยู่ไกลๆด้วยแววตาวาวโรจน์

 

 

...

...

 

            เลิฟโดนฉุดกระฉากลงจากรถและลากเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ บ้านที่เขาไม่ได้มาเหยียบเป็นปีหลังจากขึ้นมหาลัย บ้านที่มีแต่ความทรงจำแย่ๆเต็มไปหมด

 

            “ฉันสั่งห้ามแกเลยนะว่าต่อไปนี้อย่าไปเจอเด็กคนนั้นอีก” พ่อเลิฟบอกเสียงเข้มหลังจากปล่อยแขนเลิฟแล้ว

 

            “ทำไมผมต้องทำตามที่พ่อสั่ง” เลิฟหันมาถามพ่อด้วยเสียงสั่นๆ

 

            “คำสั่งก็คือคำสั่ง และแกต้องทำตาม” คนเป็นพ่อไม่ได้อธิบายเหตุผลอะไรเพิ่มเติม นอกจากออกคำสั่งที่โหดร้ายสำหรับคนเป็นลูก

 

            “ผมต้องการรู้เหตุผลว่าทำไม” เลิฟมองพ่อตัวเองด้วยความสับสน และไม่เข้าใจในการกระทำครั้งนี้

 

            “แกไม่ต้องรู้เหตุผลอะไรทั้งนั้น” พ่อเลิฟบอกเสียงเรียบแล้วหันหน้าหนีไปอีกทาง

 

 

            “อย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเพื่อนแกคนนี้อีก” ยังไม่วายกำชับคำสั่งเดิม

 

            “ไม่มีทางต่อให้พ่อมีเหตุผลอะไรผมก็ไม่มีทางทำตาม และผมก็จะกลับไปเดี๋ยวนี้” เลิฟพยายามบังคับเสียงตัวเองไม่ให้สั่น หันหลังเดินไปทางหน้าบ้านแต่ก็ไม่สามารถไปไหนได้ เพราะมีรุตยืนขวางอยู่

 

            “หลีก!!!!” เลิฟตวาดดังลั่นมองที่พี่ชายตัวเองด้วยแววตาแข็งกร้าว จนรุตสะอึกกับท่าทางของเลิฟไปเล็กน้อย

 

            “ทำตามที่พ่อสั่ง” รุตบอกน้องชายอย่างใจเย็น

 

 

            “แกจะขัดคำสั่งฉันใช่ไหม!!!” พ่อเลิฟตวาดดังลั่นแบบที่ไม่เคยทำกับลูกชายมาก่อน จนเลิฟสะดุ้งและชะงักเท้ายืนอยู่กับที่

 

            “ฉันไม่รู้ว่าแกไปรู้จักกับเด็กนั่นได้ยังไง และไปผูกพันอะไรกันขนาดไหนจนแกกล้าแข็งข้อกับฉัน แต่ถ้าแกไม่ฟังที่ฉันบอกเราขาดกัน!!!” คำพูดของพ่อที่ลั่นวาจาออกมา ทำให้น้ำตาที่เลิฟพยายามกลั้นเอาไว้ไหลมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

            “ฮึก...คุณทำแบบนี้ทำไม...ฮึก” เลิฟหันมาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง แววตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ สรรพนามที่ใช้เรียกขานคนเป็นพ่อเปลี่ยนไป

 

 

            “ฉันทำทุกอย่างเพื่อตัวแกทั้งนั้น” คนเป็นพ่อบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

 

            “ทำเพื่อผมงั้นหรอ” เลิฟยกยิ้มเยาะให้ตัวเอง

 

            “คุณมาทำเพื่อผมอะไรตอนนี้” สบตาพ่อด้วยความเจ็บปวด

 

            “ทั้งๆที่คุณไม่เคยเหลียวแล แล้วตอนนี้คุณมาสนใจทำไม” คำพูดที่อัดอั้นในใจมาตลอดเป็นสิบปีไหลออกมาเรื่อยๆ

 

            “มาสนใจทำไมตอนนี้ ตอนที่ผมเจอที่อยู่ของตัวเองแล้ว” เสียงแผ่วเจือสะอื้นอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวด น้อยใจ และความเสียใจที่มากมายเกินกว่าจนทนรับทุกอย่างเฉยๆได้อีกแล้ว

 

            “ถ้าคุณจะหันมาสนใจผมเพื่อที่จะทำให้ผมเสียใจ คุณทิ้งผมไว้เหมือนเดิมไม่ต้องสนใจเหมือนที่คุณทำมาตลอดชีวิตของผมก็ได้” เลิฟมองคนตรงหน้าด้วยความทรมานใจ มองคนที่เขาเรียกว่าพ่อมองคนที่เขาพยายามเรียกร้องให้สนใจมาตลอดอย่างเจ็บปวด

 

 

            นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตก็ว่าได้ที่เลิฟได้คุยกับพ่อนานขนาดนี้ เป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายมองหน้าเขาจริงๆจังๆทั้งที่ไม่เคยคิดจะมอง มันเป็นวันที่เขาเคยอยากให้เกิดขึ้นมาตลอด แต่วันที่รอคอยกลับกลายเป็นวันที่ทำร้ายเขาอย่างร้ายกาจที่สุด

 

 

            เลิฟหลอกตัวเองมาตลอดตั้งแต่วันที่แม่ตาย เข้าข้างตัวเองมาตลอดไม่ว่าจะต้องเจออะไร ไม่ว่าจะโดนทิ้งให้เหมือนอยู่คนเดียวบนโลก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิตเขาก็ทนมันได้ เพราะคิดเสมอว่าที่พ่อทำตัวห่างเหินไม่ใช่ว่าไม่รักแค่รักเขาน้อยไปหน่อยเท่านั้น จนวันนี้เขาก็ได้รู้ว่าคนเป็นพ่อที่เขาโหยหาอ้อมกอดมาตลอดไม่ได้รักเขาเลย เพราะถ้ารักพ่อคงไม่ทำร้ายเขาซ้ำซากแบบนี้ และครั้งนี้ทำร้ายอย่างโหดร้ายโดยการพยายามควักหัวใจเขาทิ้ง

 

 

            “คุณมาสนใจทำไมตอนนี้ ตอนที่ผมไม่ต้องการมันแล้ว ตอนที่ผมเจอที่อยู่ของผม...” น้ำเสียงตัดพ้อและใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ทำเอาหัวใจคนเป็นพ่อสั่นไหวไม่น้อย

 

            “ฉัน...มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบชีวิตแกต้องเจอใครอีกเยอะ เดี๋ยวแกก็ลืมได้เอง” พ่อเลิฟเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ตัดสินใจพูดเปลี่ยนเรื่องแทน

 

            เลิฟมองคนตรงหน้าที่นับวันยิ่งเหมือนคนแปลกหน้าสำหรับเขาด้วยความเสียใจ มองคนที่กำลังดูถูกความรักของเขาเหมือนของไร้ค่า มันเจ็บปวดจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูด ทั้งๆที่ในใจเขาอยากตะโกนใส่หน้าคนๆนี้ให้หายโกรธ แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

 

            “ผมทำทุกอย่างด้วยความรัก ผมทำทุกอย่างด้วยหัวใจ  แล้วคุณมีสิทธ์อะไรมาทำลายมัน” เสียงที่เค้นออกมาของเลิฟมันเหมือนคนใจจะขาด

 

 

            “ถ้าคุณจะตัดขาดผมเพราะเรื่องนี้ผมยอม แต่ผมจะไม่ยอมทำตามคำสั่งคุณ” เลิฟพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ยกมือปาดน้ำตาออกจากหน้าหันหลังเตรียมเดินออกจากบ้าน

 

            “รุต!!! จับน้องไว้แล้วพาขึ้นไปบนห้อง” พ่อเลิฟสั่งเสียงเข้ม

 

 

รุตที่ได้รับคำสั่งก็ตรงเข้ามาล็อกตัวเลิฟทันที ก่อนจะลากน้องชายตัวเองขึ้นไปข้างบนบ้าน เหวี่ยงร่างเล็กของเลิฟเข้าไปในห้องแล้วจัดการปิดประตู และคล้องกุญแจล็อกห้องจากข้างนอกอย่างแน่นหนา

 

“พี่จะไม่ให้เรากลับไปหามันอีก” รุตตะโกนบอกเลิฟจากนอกห้อง มองไปที่ประตูที่ปิดสนิทด้วยแววตาอ่านไม่ออก

 

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ บอกให้เปิดไงวะ” เลิฟทุบประตูห้องด้วยแรงทั้งหมดที่มี

 

โครม!!!!

 

เสียงเก้าอี้ถูกเขวี้ยงใส่ประตูดังสนั่นด้วยฝีมือของเลิฟ ก่อนจะถามมาด้วยเสียงกระทบหนักๆมากมายที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย

 

“แฮ่กๆๆ ยังไงพี่ก็ขังผมไม่ได้ตลอดหรอก” เลิฟหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ตะโกนบอกคนข้างนอกอย่างสุดเสียง ก่อนจะเดินมานั่งลงบนเตียงปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง

 

ยังไงเขาก็ต้องออกไปจากที่นี้ให้ได้ กลับไปอยู่ในที่ของเขา ที่ๆเขามีตัวตนสำหรับใครบางคน ที่ตรงนั้นที่หัวใจเขาฝากเอาไว้

           

 

2 Be Con...

+++++++++

คุยกันซักนิดนะยูว์

ตอนนี้เป็นตอนที่มั่วมาก 55

แต่เป็นตอนที่คนเขียนสะใจที่สุด

ไอ้ปอโดนตีนอ่ะ ก๊ากกกกกกก

เอาน่า...มันก็คนๆนึงไม่ใช่เทวดา ยอกมนุษย์

มันก็ต้องมีพลาด มีเจ็บตัวกันบ้าง

ตอนนี้น้ำเน่าเนอะ..เอาน่าคิดจะเดินทางนี้ต้องเอาให้สุด

ส่วนไอ้รุตนี้กวนตีนจิงๆ แต่นะ...มันจะได้ชดใช้กรรมแน่

ส่วนพ่อของเลิฟ..แม่งโคตรไร้เหตุผล คนอาไร้ เฮ้อ!!!!

ตอนนี้เขียนสั้นมากอ่ะบอกเลย

จริง 6-7 ตอนหลังมานี่สั้นมากอ่ะ

พึ่งมารู้ตัว...เพราะจิ้มในมือถือกะความยาวไม่ถูก

เวงกำ...เพลียใจ จะพยายามให้กลับมาความยาวเท่าเดิมนะ

รักคนอ่านคับ ^^

ปล.ปกนิยายใกล้เสร็จละ บอกเลยรูปฟินมาก

            

           

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}