LamoonLove
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Obligation of Love 02 - เจ้าชายปีศาจ

ชื่อตอน : Obligation of Love 02 - เจ้าชายปีศาจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ย. 2562 06:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Obligation of Love 02 - เจ้าชายปีศาจ
แบบอักษร

“แกแก ฉันสวยยัง อร๊ายยยย” 

 

“กรี๊ดด ใครก็ได้ช่วยเอาฉันออกไปจากตรงนี้หน่อย ฉันกำลังจะละลายแล้ววว” 

 

“โอ้ยยย แก หัวใจฉันหยุดเต้นล้าวววว ช่วยด้วยย หล่ออะไรเบอร์นี้” 

 

“งื้อออออ >//<” 

 

“เจ้าชายของฉานนน” 

 

เสียงที่อื้ออึงแซ่ของเหล่าสาวแท้สาวเทียมดังไปทั่วเส้นทาง จนเกิดความอลม่านวุ่นวายตามทางเดินภายในโรงเรียน เมื่อพวกเธอเหล่านั้นพบกับบุรุษเพศทรงเสน่ห์ ที่ถูกขนานนามว่าเป็นเจ้าชาย ทั้ง 5 คน และเป็นกลุ่มบุคคลที่หาตัวจับยาก อย่างยิ่งยวดภายในโรงเรียนไฮสคูล Ambid แห่งนี้ 

 

แต่พวกเธอเหล่านั่นก็ทำได้แค่เพียงเปร่งเสียงและส่งสายตาเท่านั้น เพราะทุกคนที่นี่รู้กันดีกว่า..พวกเขาทั้ง 5 ..ไม่ชอบความวุ่นวายและการแตะเนื้อต้องตัว ถึงต่อให้พวกเธอเป็นผู้หญิง ก็ไม่มีสิทธิพิเศษใดๆ.. เพราะแท้จริงแล้วพวกเขาไม่ใช่นักเรียนธรรมดาทั่วไป แต่พวกเขาคือว่าที่ผู้ทรงอิทธิพล และเป็นซาตานในร่างเจ้าชายที่ทุกคนต่างก็เกรงกลัวกัน ทำให้ทุกคนรักษาระยะห่างเอาไว้ ได้เป็นอย่างดี..

 

ถึงแม้ว่า สมาชิกทั้ง 5 จะเรียนอยู่เกรด 11 ของโรงเรียนแห่งนี้ แต่คำว่าเกรด 11 ของพวกเขาเหล่านั้น ไม่ได้หมายถึงชั้นมัธยม 5 ของโรงเรียนทั่วไป แต่น่าจะหมายถึงระดับอนุบาลมากกว่า... เพราะสมองและความรู้ที่พวกเขาที่มี มันเหนือและไปไกลกว่านักเรียนเกรด 11 เป็นอย่างมาก หรือ เรียกได้ง่ายๆเลยว่า พวกเขาคือ กลุ่มนักเรียนพิเศษ กลุ่มนักเรียนอัจฉริยะ รวมถึงหนึ่งในห้า คือว่าที่เจ้าของโรงเรียนแห่งนี้ และนั่น เลยทำให้พวกเขามีอภิสิทธิ์ชนไม่ร่วมกับนักเรียนคนอื่น ด้วยการมีห้องเรียนเฉพาะเป็นของตัวเอง ส่วนอาจารย์ที่มาสอนนั่น ก็ต้องเป็นระดับอัจฉริยะระดับโลกเท่านั้นด้วย.. 

 

และที่สำคัญ ตารางเรียน วิชาที่จะเรียน รวมถึงเวลาเข้าออกโรงเรียน ของพวกเขา จะถูกกำหนดโดยพวกเขาเองเท่านั้น และนั่นเลยทำให้ พวกเขาเลือกที่จะเริ่มเรียนหลังทุกคนเข้าเรียน และเลิกเรียนก่อนทุกคนเลิกเรียน รวมไปถึงมีตึกเรียน ที่มีห้องนั่งเล่น ห้องอาหารเป็นของตัวเอง ไม่ได้รวมกับกลุ่มนักเรียนคนอื่นภายในโรงเรียน เพราะถ้าพวกเขาออกมารวมกับกลุ่มคนในโรงเรียน มันก็จะเกิดเหตุการณ์วุ่นวายเหมือนกับในตอนนี้นี้ยังไงละ

 

“เดย์นะเดย์ จะบังคับพวกเรามาทำไมก็ไม่รู้! ..ส่วนมึง สัสไนท์ มึงก็ตามใจเดย์เกินไป.. ดูดิ๊ รำคาญฉิบหายที่ต้องมาเดินให้คนพวกนี้โวยวายใส่หูอยู่ได้.. ไม่เคยเห็นผู้ชายกันรึไงวะ!!”

 

น้ำเสียงหงุดหงิดพร้อมสายตาขวางที่ส่งไปหาคนรอบตัว ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากสมาชิกคนแรก บุคคลที่มีใบหน้าป่าเถื่อนแต่มันกลับดูกร้าวใจสำหรับผู้หญิงหลายคน..หนึ่งในสมาชิกที่ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งของเอเชีย ที่เรียกว่า กลุ่มแบล็กวูฟ ...เคนตะ  

 

“รำคาญเหี้ยไร มึงแหกตาดูดีดีสิวะ ของดีทั้งนั้น..เชี่ยเอ้ย.. น้องคนนั้นน่ารักว่ะ คนนั้นก็น่ารัก แม่ง โรงเรียนเรา..น่ารักหลายคนขนาดนี้เลยหรอวะ”

 

และยังไม่ทันที่คนที่เคนตะพาดพิงจะตอบโต้อะไรกลับมา..ซัน สมาชิกอีกคนที่เดินโปรยเสน่ห์ส่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ให้สาวๆระหว่างทาง จนหลายต่อหลายคนต่างก็เข่าอ่อนและหลงเคลิ้มไป..ก็เอ่ยปากออกมา ก่อนจะหันไปยกคิ้วส่งยิ้มไปให้สาวๆ เหมือนที่ตนถนัด..อีกครั้ง และนั่นเลยทำให้เพื่อนๆทำเพียงแค่เปรยตามองด้วยความเหนื่อยใจ และไม่มีใครสนใจคำพูดของเขาเลยซักคน..

 

“มึงก็รู้ คราวที่แล้วพวกเราไม่ไป เดย์แม่งโกรธกูเป็นอาทิตย์ ครั้งนี้ก็ไปๆเถอะ เดี๋ยวถึงช้าอาระวาดอีก..”

 

ไนท์..สมาชิกอีกคนที่ถูกพาดพิงแต่แรก บุคคลที่มีสายตาแหลมคมราวซาตาน มีสมองอันชาญฉลาดราวสวรรค์สรรสร้าง และเป็นผู้ที่ไม่เกรงกลัวผู้ใด นอกจากน้องสาวสุดที่รักของตนเองเท่านั้น เอ่ยปากออกมา..พร้อมกับก้าวเท้าเดินไปตรงหน้า โดยไม่สนใจเสียงกรี๊ดหรือสายตาของคนรอบข้าง แม้ว่าเขาจะรำคาญอยู่บ้างก็ตามที

 

“ก็เป็นซะอย่างนี้ไง มึงอะตามใจเดย์มากไป เลยเอาแต่ใจแบบนี้ไง”

 

“มันก็เรื่องของกูมั๊ย เสือก!!”

 

“เออ กูบวกไอ้ไนท์ มึงอะเสือกไอเคน ฮ่าๆ”

 

“สัส ไม่ช่วยกู ก็ช่วยหุบปากของมึงแล้วมองผู้หญิงของมึงต่อไปเถอะ... หึ...มึงอะ ว่าไง..ไอ้เค”

 

แต่แล้วเคนตะก็ไม่ละพยายามที่จะหาพวกที่เขาข้างตนเลยเอ่ยปากไปถามผู้ชายข้างๆที่เดินมาด้วยกัน

..สมาชิกอีกคนที่ได้แต่เดินฟังบทสนทนาของเพื่อนเขาเงียบๆตลอด..เงียบจนเหมือนไม่มีตัวตนในตรงนี้

..เค ว่าที่เจ้าของโรงเรียน และมหาลัยชั้นนำทั่วเอเชีย รวมถึงโรงเรียนที่พวกเขากำลังเดินอยู่ด้วย 

 

เคทำเพียงเปรยตามองนิ่งราวกับน้ำแข็งเท่านั้น ก่อนจะยื่นมือไปทางไนท์ พร้อมกับชูนิ้วโป้งขึ้น และไม่นานก็ค่อยๆเบี่ยงแขนไปทางเคนตะ พร้อมกับพลิกข้อมือลง ทำให้บัดนี้นิ้วโป้งถูกชี้ลงต่อหน้าเคนตะแทน และเป็นที่รู้ดีกันว่า..เขาหมายถึงอะไร

 

“สัส!..พวกมึงจำไว้เลย ..ไอ้โซ่ เหลือมึงแล้ว มึงคือความหวังของกู..ทีมใคร เลือก!!”

 

คราวนี้เคนตะเปลี่ยนเป็นหันไปหาด้วยความหวังที่สมาชิกคนสุดท้าย บุคคลที่เงียบมาตลอดไม่ต่างกันกับเค แต่มันต่างตรงที่ว่า เขาไม่ได้หน้าเรียบเฉยเหมือนน้ำแข็ง แต่ใบหน้าของเขา มันดูดุราวปีศาจเพลิงไฟ..ที่ร้อนแรงที่ร้ายกาจ แต่ถึงอย่างนั้นบนใบหน้าของเขาก็ปรากฎรอยยิ้มที่มุมปากเล็กๆตลอดเวลา เมื่อนึกถึง บุคคลอีกคนที่เพื่อนเขาพาดพิง บุคคลที่เอาแต่ใจ..บุคคลที่เป็นน้องสาวของไนท์ แต่ก็เหมือนกับเป็นน้องสาวของพวกเขาทั้ง 5 คนและก็เป็นบุคคลที่ทุกคนต่างก็ตามใจและปฎิบัติกับเธอผู้นั้นราวกับเจ้าหญิงตัวน้อย แต่ไม่ใช่..สำหรับเขา..โซ่ 

 

“เสียใจด้วยวะไอ้เคน ..กูบวกไอ้ไนท์ ”

 

“ฮ่าๆๆ ไอ้เคน ไม่มีใครทีมมึง.. กูชนะ!”

 

“สัส ชนะเหี้ยไร เพราะมึงคนเดียวไอ้โซ่ ทำไมไม่เข้าข้างกู!!”

 

“คนอื่นก็ไม่เข้าข้างมึงมั๊ย?”

 

“ก็มึงเป็นแบล็กวูฟเหมือนกู มึงก็ต้องเข้าข้างกูซิ”

 

“..เรื่องนี้ เพื่อน พี่น้อง ไม่เกี่ยวโว้ย..เพราะ...เรื่องนี้ กูมั่นไส้มึงล้วนๆว่ะ!”

 

แป๊ะ แป๊ะ แป๊ะ

 

ทันทีที่โซ่พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นไปตบกับ ซัน ไนท์ และเค ตามลำดับก่อนจะหันมายกคิ้วให้เพื่อนรักอย่างเคนด้วยอารมณ์กวนตามในรูปแบบของเขาที่มักจะทำกับคนที่สนิทเช่นนี้

 

“อ่าวไอ้เหี้ย..พูดแบบนี้ งั้นมาดวลตัวตัวกูดีกว่า”

 

“หึ..หกโมงเย็น สวนหลังโรงเรียน?”

 

“หึหึ จัดไปไอ้เพื่อนรัก!”

 

หลังจากที่เคนตะเอ่ยปากท้าดวลตัวตัวกับโซ่ ผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนรัก และพี่น้องในคราเดียวกัน เคนตะก็มองหน้าพร้อมเลิกคิ้วส่งไปให้ ก่อนจะกำมือยื่นไปข้างหน้า..และนั่นก็ทำให้โซ่ที่มองมานิ่งๆ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะกำมือยื่นไปชน และเบี่ยงเป็นตบมือแบบกำหมัดไปทางซ้ายทีขวาที จากนั้นก็แบมือและเปลี่ยนเป็นแท็กไฟลท์กันและกัน..ตามโค้ชมือที่พวกเขาทั้งคู่ทำกันเป็นประจำ..

 

ตึก! ตึก! ตึก! แป๊ะ!

 

“ดีล / ดีล”

 

“แม่งไอคู่นี้ เมื่อไรพวกมึงจะเลิกดวลกัน มึงจะต่อยจนโตเลยรึไง ท้าต่อยกัน ตั้งแต่เด็กยันจะมีกิจการเป็นของตัวเองแล้วเนี้ยะ”

 

เป็นซันที่เลิกหันไปสนใจผู้หญิงรอบข้างชั่วคราว และพูดขำขันขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเพื่อนตน 2 คน ท้าดวลกันอีกแล้ว.. และนั่นก็เป็นแค่ประโยคบอกเล่าเท่านั้น ไม่ใช่ประโยคคำถาม เพราะเคนตะและโซ่ก็ได้แต่มองหน้าพร้อมแค่นหัวเราะเท่านั้น

 

แค่มองหน้า ก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายคิดเช่นไร

 

ต่อให้พวกเขาอายุเยอะกว่านี้ หรือเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ ทั้งคู่ก็ไม่มีวันเลิกดวลหรอก..เพราะนั่นคือกิจกรรมที่ทั้งคู่ชื่นชอบ..และ.. คงสู้กันไปเรื่อยๆแบบนี้ จนกว่ามิตรภาพความเป็นเพื่อนจะหมดลง และมันคงจะไม่มีวันนั้น

 

..นั่นคือความคิดของทั้งคู่ในวันนี้

 

แต่แล้ว หนึ่งในห้าที่จริงจังที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากออกมา เมื่อเขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแล้วพบว่า..มันใกล้จะถึงเวลาแล้ว..

 

“มั่วแต่เล่นกันอยู่ได้พวกมึง.. เดินให้มันเร็วๆดิ๊ เดี๋ยวก็ไปไม่ทันหรอก ”

 

“สัสไนท์ ถ้ามึงจะกลัวขนาดนี้ วันหลัง มึงนอนที่นู้นเลยนะ”

 

“สัส!”

 

“หึหึ”

 

5 คน 5 สไตล์ 5 ความแตกต่าง ที่เติมเต็มความเป็นเพื่อนของกันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ถึงจะแตกต่างอย่างไร พวกเขาก็มีสิ่งนึงที่เหมือนกัน คือภายนอกที่ดูเป็นเจ้าชายและภายในที่ดูเป็นซาตาน จนทำให้ได้รับการขนานนามทั่วโรงเรียนแห่งนี้ว่า

 

นี่คือกลุ่ม ..เจ้าชายปีศาจ 

 

ติ๊ดๆ 

 

แต่แล้วอยู่ๆก็มีข้อความเข้ามือถือของทุกคน..และคาดว่านั่นคือข้อความเดียวกันที่ทุกคนได้รับ จากใครบางคนที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปหา

 

dDay : อีก 5 นาที จะเริ่มแล้วนะ!! ทำไมยังไม่มากันอีก!

 

dDay : ถ้าครั้งนี้มาไม่ทัน หรือไม่มาอีก เดย์จะไม่คุย ไม่สนใจทุกคนแล้ว เดย์ จะไม่แนะนำสาวให้เฮียซัน แล้วก็ไม่เป็นกรรมการตัดสินให้เฮียเคนกับเฮียโซ่ อีกแล้วด้วย!!

 

dDay : [สติ๊กเกอร์โกรธ]

 

หลังจากได้รับข้อความทุกคนก็มองหน้าอย่างรู้กัน..แม้ว่าปากของใครบางคนจะบอกว่า ไม่ได้สนใจหรืออยากตามใจน้องสาวคนนี้ แต่สุดท้ายพอได้รับข้อความ ทุกคนก็เลิกคุยและเปลี่ยนเป็นก้าวเท้า เดินมุ่งหน้าตรงไปอย่างจริงจังทันที..

 

จนในที่สุด พวกเขาทั้ง 5 ก็เดินผ่านกลุ่มคนมากมายมาหยุดอยู่ตรงอาคารแห่งนึง ก่อนจะเข้าไปข้างใน ภายในอาคารแห่งนี้ มีห้องโถงกว้างใหญ่ โดยตรงกลางห้อง ต่างเต็มไปด้วยเบาะนวมสีฟ้า แดง และรอบๆห้องนี้ ก็ล้อมลอบไปด้วยโซนที่นั่งบนอัฒจรรย์ ที่ตอนนี้มีคนมานั่งกันคับคั่ง ทั้งหญิงและชาย สำหรับผู้ชายนั่นก็มีเป้าหมายเพื่อมาดูผู้เข้าแข่งขันตรงลานสนาม ส่วนสำหรับผู้หญิงนั้น ก็เพื่อมาดูผู้ชายที่มาเชียร์ผู้เข้าแข่งขันอีกที นั่นก็คือกลุ่มเจ้าชายปีศาจทั้ง 5 นั่นเอง..

 

แต่ถึงแม้ว่าคนจะเยอะ บนอัฒจรรย์ ก็ยังคงมีที่นั่งตำแหน่งพิเศษวิวที่ดีที่สุดเอาไว้สำหรับพวกเขาทั้ง 5 คนอยู่ดี และเป็นที่นั่งสำหรับติดขอบสนามเพื่อ ดูการประลองต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่กี่หน้าทีข้างหน้า ภายในห้องแห่งนี้..

 

“กรี๊ดดดดดดด” 

 

“เจ้าชายมาาาาแล้ววว” 

 

“หล่อเวอร์” 

 

ไม่ว่าจะทางเดิน ตลอดจนเข้ามานั่งข้างในห้องแห่งนี้ เสียงกรีี๊ดกราดก็ยังคงดังไม่หยุด แต่พวกเขาทั้ง 5 ต่างก็ไม่ได้สนใจ ยกเว้นซัน..ที่มีบ้างที่จะสอดส่องดูสาวๆ ที่เข้าตา

 

แม้ว่าพวกเขาจะทำท่าทีเหมือนสนใจหรือไม่สนใจเสียงรอบข้างและมองไปยังภาพตรงหน้า แต่แท้จริงแล้ว ในใจทั้งห้าก็คิดไม่ต่างกันซักเท่าไร

 

ถ้าไม่ใช่เพราะเดย์ ไม่มีทางที่พวกเขาจะออกมานั่งท่ามกลางคนมากมายเช่นนี้แน่นอน เพราะนอกจากน้ำเสียงกรี๊ดชวนแสบแก้วหูตลอดทางจนตอนนี้ ยังมีสายตาโลมเลียที่ทำให้เกิดความน่ารำคาญสำหรับทุกคนอีกด้วย..

 

เมื่อพวกเขานั่งลงเรียบร้อย ก่อนเวลาแข่งขันอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ..เดย์ที่อยู่ตรงลานสนาม ก็เงยหน้าขึ้นมามอง พร้อมกับส่งยิ้มพิมพ์ใจที่เต็มไปด้วยความดีใจ มาให้บรรดาเฮียๆของเธอ..โดยเฉพาะใครบางคนที่เป็นหนึ่งในห้านั่นอย่างออกนอกหน้า ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งมายืนประจันหน้าเจ้าชายทั้ง 5 คน โดยไม่สนใจว่าใครจะห้ามไม่ให้มา หรืออีกไม่ถึงนาทีก็เริ่มการแข่งแล้ว เพราะเธอจำเป็นต้องมาทำสิ่งที่เธอต้องการให้ได้ก่อน.. นั่นก็คือมาหากำลังใจที่สำคัญของเธอ..

 

“ขอกำลังใจหน่อย เฮียโซ่ ^ ^”

 

“เออ ให้มันได้อย่างนี้ซิน้องกู แทนที่จะขอกำลังใจจากพี่ตัวเอง..”

 

หลังจากที่ไนท์พูดออกมา..เดย์ก็ยังคงทำหูทวนลมและมองจ้องไปยังคนที่ต้องการกำลังใจอยู่อย่างนั้น ในขณะที่อีกฝ่ายซ่อนรอยยิ้มเอาไว้และทำเพียงแค่สีหน้านิ่งเฉย เหมือนปกติที่ทำอยู่เสมอ นั่นเลยทำให้เธอส่งยิ้มไปอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยความเร็วแล้ววิ่งกลับไปยังจุดแข่งทันที เพราะเธอเองก็กลัวว่าจะกลับไปไม่ทันเวลาเริ่มการแข่งขันครั้งนี้..

 

“งั้น..เดย์จะตั้งใจแข่งเพื่อเฮียโซ่นะ ไปละ! ^ ^”

 

ทันทีที่เดย์กลับไปยืนที่จุดเดิม เขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย ในขณะที่เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันมายืนโบกไม้โบกมือส่งมาให้อีกครั้ง..อย่างสดใสสมวัย พร้อมกับมีแรงฮึดเพิ่มขึ้น หลังจากกำลังใจที่ได้รับมาแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้ทำอะไรเลยก็ตาม แต่แค่เห็นใบหน้า เด็กสาวน้อยวัยแรกแย้มอย่างเดย์ก็มีแรงมากพอสำหรับรอบชิงแชมป์ในครั้งนี้ ของ..กีฬา เทควันโด แล้วละ..

 

 

“ปี๊ดดด”

 

สิ้นเสียงนกหวีด.. ทั้งอัฒจรรย์ ก็อยู่ในความเงียบทันทีพร้อมกับสายตาทุกคู่ที่มองไปยังลานแข่งขัน แม้ว่าสาวแท้สาวเทียมแห่งนี้ จะจงใจมาดูกลุ่มเจ้าชายก็ตามที แต่คนที่อยู่ในสนามก็น่ามองไม่แพ้กัน ถ้าพวกเขาเปรียบเสมือนเจ้าชาย ผู้ที่กำลังแข่งขันตอนนี้ก็เปรียบเสมือนเจ้าหญิง และไม่ใช่เจ้าหญิงธรรมดา แต่เป็นเป็นเจ้าหญิงซาตานซะด้วย เพราะนอกจากความสวยน่ารักแล้ว เรื่องความโหดเธอก็ไม่แพ้ใคร

 

ภาพของหญิงสาวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย ผิวขาวผุดผ่องเหมือนมีแสงไฟพกติดตัว ส่วนสูง 162 เกินมาตรฐานหญิงไทยทั่วไป โดยเฉพาะสำหรับนักเรียนเกรด 9 เช่นเธอ กำลังกระทำการแข่งขันที่ขัดกับหน้าตาอย่างสิ้นเชิง แม้ภายนอกจะดูเหมือนบอบบางน่ารักน่าทนุถนอม แต่แท้จริงแล้ว ไม่ว่าจะการต่อสู้ประเภทไหน อาวุธชนิดไหน เธอคนนี้ก็มีความสามารถหมด ส่วนในการแข่งเทควันโดนั้นไม่ต้องพูดถึง มันง่ายจนกลายเป็นสัญชาติญาณของเธอเลยก็ว่าได้ ไม่เช่นนั้นเธอจะได้สายดำมาง่ายๆ ในเวลาไม่ถึง สองเดือน เมื่อเริ่มเรียนศิลปะแขนงนี้อย่างนั้นหรือ..

 

เมื่อเริ่มการแข่ง ท่าทางแก่นเสี้ยวสดใสแบบเด็กน้อยก่อนหน้า ถูกสลัดหายไปอย่างสิ้นเชิง และบัดนี้มีเพียงแค่หญิงสาวที่สีหน้าจริงจัง..และสายตาที่พร้อมลุยกับคู่ต่อสู้อย่างเด็ดเดี่ยว และน่ากลัว..จนทำให้ การต่อสู้ครั้งนี้ ผ่านไปเพียงแค่ 1 นาทีเธอก็ได้คะแนนนำไป 3 ต่อ 0 อย่างง่ายดาย

 

ปั่ก ปั่ก ปั่ก! 

 

..เธอแสดงทักษะการต่อสู่เทคควันโด ที่รวดเร็ว แข็งแรง..และสวยงาม จนใครที่ดูต่างก็ต้องมองไม่วางตา และส่งผลให้คู่ต่อสู้ดูด้อยไปในทันที.. แม้ว่าปีที่แล้วเธอคนนั้นจะเคยได้เป็นแชมป์ก็ตาม ก็ไม่ได้ให้เธอดูเด่นหรือถูกจับตามองในการแข่งครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย นั่นก็เพราะว่าปีที่แล้ว ยังไม่มีผู้เข้าแข่งขันที่ ชื่อ เดย์ยังไงละ..

 

ปั่ก!! 

 

“ห้า ศูนย์!!”

 

“เชี่ย น้องกู จากเด็กน้อยวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้ออยู่ดีๆ ตอนนี้วิ่งไล่เตะคนซะแล้ว..เห็นแบบนี้ ภูมิใจในตัวน้องกูจริงๆ”

 

ปั่ก ปั่ก! 

 

“หึหึ เห็นแบบนี้..มึงก็เลิกหวงน้องมึงได้แล้วไอ้ไนท์ ดูซิ เตะเอาๆแบบนี้ ผู้ชายที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้"

 

และในระหว่างการแข่งที่จริงจังของหญิงสาวที่หน้าตาขัดกับความสามารถนั้น ผู้ชายที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กอย่างซันและเคน ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดออกมาด้วยความภูมิใจในตัวน้องสาวของตนเอง..แต่ก็แอบมีแขวะพี่ชายตัวจริงเล็กน้อย ตามปกตินิสัยของผู้ชายกลุ่มนี้ที่ชอบกวนใส่กันเป็นประจำอยู่แล้ว

 

“..สบายพ่องมึงซิ ยังไงเดย์ก็ยังเด็กอยู่ดี กูไม่เป็นห่วงไม่ได้หรอกโว้ย!”

 

“อื้มม.. ก็จริง โดยเฉพาะเรื่องที่เดย์หลงผิด ไปชอบไอ้โซ่เนี้ยะ บ่งบอกว่าวุฒิภาวะยังเป็นเด็กจริงๆ ฮ่าๆๆ”

 

ซันก็โพล่งปากพูดออกมาพร้อมกับหันไปยกคิ้วกวนเจ้าของชื่อที่โดนอ้างอิงด้วยความยียวน ส่วนอีกฝ่ายก็ทำเพียงยกนิ้วแจกรางวัลส่งคืนไปให้ พร้อมกับค่อนยิ้มออกมาเล็กน้อย และนั่นเลยทำให้คนชอบกวนอย่างเคนอดที่จะเอ่ยปากสมทบไปด้วยไม่ได้

 

“เอออ น่าจะไปชอบคนที่แม่งเป็นคนดีกว่านี้ ไม่ใช่เหี้ยแบบมึง ว่าม่ะ..ไอ้โซ่ หึหึ”

“ถ้ากูเหี้ย มึงก็เหี้ยเหมือนกันละวะ..สัส”

 

“เออก็จริง พวกเรามันเหี้ยกันหมด ..แต่เอาจริงๆกูก็ว่าเดี๋ยวเดย์ก็เลิกชอบมึง ก็..น้องพวกเราสวยขนาดนี้ แถมกำลังจะเป็นสาวแล้วด้วย กูว่าเดี๋ยวก็มีผู้ชายให้เลือกเพียบ!! มึงว่าม่ะ..หึหึ”

 

และก็เป็นอีกครั้งที่เคนตะพูดเล่าไปเรื่อยด้วยน้ำเสียงพร้อมแววตาล้อเลียนขบขัน แม้ว่าใจจะไม่ได้คิดอย่างที่พูดก็ตาม แต่ก็ขอให้ได้พูดแกล้งเพื่อนไปก่อน ก่อนจะหันไปยักคิ้วส่งซิกซ์ให้กับซัน เหมือนเป็นที่รู้กันสองคน และก็ตามมาด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กๆของเค..คนที่เงียบที่สุดแต่รู้เรื่องดีทุกอย่างที่สุด...

 

แน่ละพวกเขารู้ดีว่าเพื่อนเขาคนนี้ ที่ทำทีนิ่งเฉย ทำทีเหมือนไม่ใส่ใจใส่ และไม่ตามใจน้องสาวสุดแสบ จริงๆแล้วทั้งห่วงและหวงมากแค่ไหน เผลอๆอาจจะมากกว่าพี่ชายแท้ๆของเดย์ด้วยซ้ำ

 

..พวกเขาเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าเพื่อนเขาคนนี้รู้สึกยังไง หรือลับหลังทำเรื่องอะไรไว้บ้าง แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่สามารถรู้ได้ทุกอย่างจริงๆว่าทำไมโซ่ถึงไม่แสดงความรู้สึกออกมา และนั่นก็คือนิสัยของเพื่อนรักของพวกเขาคนนี้ที่พวกเขารู้จักมาตลอดตั้งแต่เด็ก ..นิสัยที่ซับซ้อน อ่านใจยาก และชอบเล่นจิตวิทยาอยู่เสมอ..

 

แต่ถึงอย่างนั้น ไม่ว่าจะเหตุผลอะไร มันก็เป็นเรื่องส่วนตัว ..ถึงพวกเขาจะสนิทกันมากขนาดไหน ก็ให้พื้นที่ความเป็นส่วนตัวและเคารพสิทธิ์ของกันและกันเสมอ นั่นเลยทำให้พวกเขา ทำได้เพียงแค่รอให้เพื่อนเขาแสดงตัวออกมาเองซักวัน..ในขณะที่พวกเขาก็ทำหน้าที่เป็นเพื่อนที่ดี ด้วยการ..แซว..

 

และทันทีที่พูดแบบนั้น โซ่ก็หุบยิ้มไปในทันที..พร้อมกับคิดตามที่เพื่อนเขาพูดออกมาด้วยสีหน้าและสายตาที่นิ่งเฉย จนไม่สามารถอ่านใจได้

 

และในการแซวครั้งนี้... ก็ไม่ได้ทำให้คนไม่พอใจมีเพียงแค่หนึ่ง ที่เคนตะจงใจแซว แต่..ดันไปกระทบกับใครอีกคนที่เป็นพี่ชายแท้ๆของผู้หญิงที่โดนพาดพิงด้วยเช่นกัน

 

“ลองมีใครเข้ามาสิ กูกระทืบแน่...”

 

“อ่าว แล้วถ้าไอโซ่เข้ามาละ..”

 

ทันทีที่ไนท์เอ่ยปากออกมา ซันก็เอ่ยปากถามแทนเพื่อนตัวเองทันที..โดยที่โซ่ไม่ต้องเอ่ยปากอะไร และนั่นเลยทำให้ไนท์หันไปมองโซ่ช้าๆ ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาพร้อมกับเสียงที่ออกตามไรฟันเบาๆ

 

“ไว้มันกล้าก่อน ตอนนั้นค่อยว่ากัน..”

 

“หึหึ..”

 

“แต่!!...ตอนนี้..มึง!!...ห้ามยุ่งกับน้องกู เข้าใจ๊?!”

 

และแน่นอนโซ่ก็ตอบกลับไปนิ่งๆพร้อมกับแววตาที่เหมือนกับคิดอะไรมากมายเช่นเดิม..

 

“ที่ผ่านมาเห็นว่ากูยุ่ง?”

 

“เออ...ให้มันเป็นแบบนี้ตลอดไปก็แล้วกัน”

 

“หึหึ...มันไม่มีอะไรที่ตลอดไปหรอกว่ะเพื่อน!”

 

คำพูดที่นิ่งและยิ้มมุมปากตลอดเวลาของโซ่ ทำให้ทุกคนไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าตอนนี้โซ่กำลังคิดอะไร แต่ที่พวกเขารู้แน่ๆก็คือ.. พี่ชายอย่างไนท์..ผู้ที่หวงน้องสาวเกินเหตุ โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย ก็ไม่ปล่อยไปเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นเพื่อนเขาก็ตาม

 

และในส่วนของเพื่อนคนนี้นั้น ถ้าวันไหนเอาจริงขึ้นมา อยากหวงก็หวงไปเถอะ เพราะไม่มีใครเอามันอยู่แน่นอน ถ้ามันอยากทำหรืออยากได้อะไรแล้วมันก็ต้องทำต้องเอาให้ได้..

 

“แค่นึกว่าเดย์จะขึ้นเกรดสิบ อีกไม่กี่เดือน แล้วมีหนุ่มๆมารุมจีบตอนนั้น กูก็สนุกละ ...กูว่านะ ตอนนั้น เพื่อนกูได้ดิ้นพล่านเหมือนหมาโดนน้ำร้อนลวกทั้งสองตัวแน่ๆ ฮ่าๆ”

 

“เออ ..กูไม่อยากจะนึกภาพไอไนท์แม่งเลยว่ะ..ปกติก็หวงน้องฉิบหายอยู่แล้ว..ส่วนมึงไอโซ่..ก็..คงไม่รู้สึกอะไร เพราะมึง..ไม่ได้สนใจเดย์นี่เนอะ! ..”

 

แป๊ะ!!

 

และเช่นเดิม ถ้าไม่มีประโยคกวนของซันและเคนตะ มันก็ไม่ใช่สองคนนี้ และนั่นเลยทำให้โซ่อดไม่ได้ที่จะหันไปพูดใส่เพื่อนเขาทั้งสองคน..

 

“นั่นมันก็เรื่องของกูนะครับ! ไอ้เหี้ยเพื่อนซัน ไอ้เหี้ยเพื่อนเคน!”

 

“แต่..กูว่าไม่ต้องรอเดย์เกรดสิบหรอก..”

 

แต่แล้วระหว่างที่ทุกคนกำลังมองหน้ากวนใส่กัน เคก็พูดแทรกเสียงเรียบตามมาติดๆ พร้อมกับเปรยตาส่งไปยังบุคคลคนนึง ที่ยืนอยู่ขอบสนาม และประโยคที่ว่าก็ทำให้สายตาทั้ง 5 หันไปมองพร้อมกันไม่ได้นัดหมาย 

 

และในทันทีที่มองเห็น พวกเขาก็เข้าใจสิ่งที่เคจะสื่อโดยทันที เพราะตอนนี้พวกเขาเห็นผู้ชายที่ส่งสายตาที่แสดงออกชัดเจนไปยังบุคคลที่ทำการแข่งในสนาม รวมถึงสิ่งของที่ถือในมือของชายคนนั้น ที่ทำให้ไนท์แค่นยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเรียบออกมา

 

“ถ้าคิดว่าผ่านกูได้ ก็ลองดู..หึหึ ”

 

ต่างจากอีกคน ที่ทำเพียงมองด้วยสายตาที่นิ่งเฉย..ไร้คำพูดใดๆออกมา พร้อมจดจำใบหน้าของชายผู้นั้นไว้เป็นที่เรียบร้อย ก่อนที่จะละสายตาและกลับไปดูคนในสนามแข่งต่อ..อย่างไม่วางตา..

 

“ย้ะ! ย้ะ!”

 

ปั่ก! 

 

ไม่นาน การแข่งขันที่ดูยั่งเชิงบ้าง พุ่งโจมตีบ้าง ก็เริ่มดุเดือดขึ้น นั่นทำให้เดย์เริ่มเครื่องติด สนุกกับมัน และไม่นานการแข่งขันนี้ก็จบลง ด้วยคะแนนอย่างเป็นเอกฉัน..ในเวลาอันรวดเร็ว

 

ปิ๊ด ปิ๊ด ปี๊ดดดด 

 

“เหยียน ดริพิยา ชนะ! สิบห้า ต่อ สอง!”

 

“เย้!! ชนะแล้ววววววว!!”

 

สิ้นเสียงกรรมการประกาศ ฝ่ายผู้ชนะก็ส่งเสียงออกมาด้วยความดีใจทันที พร้อมกับกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข สดใส ก่อนที่จะหันไปหากำลังใจของเธอทันที..กำลังใจของเธอที่นั่งอยู่ หนึ่งในห้าของเจ้าชาย เพื่อนพี่ชาย ที่เธอแอบรักมาตั้งแต่ยังเด็ก..

 

แต่ก็พบว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้นั่งอยู่ตรงที่เดิมแล้ว..

 

แต่แล้วในขณะเธอกำลังคิดว่าเหล่าพี่ชายของเธออยู่ไหน ก็มีเสียงทุ้มเอ่ยลอยเข้ามาในหู ทำให้เดย์ต้องหันไปตามเสียงนั้น.. ก่อนจะยิ้มสดใสไม่ได้คิดอะไรไปยังผู้มาใหม่แทน

 

“ยินดีด้วยนะครับ น้องเดย์”

 

“ขอบคุณค่ะพี่เปอร์ ^ ^”

 

“นี่ครับ ดอกไม้แสดงความยินดีสำหรับคนสวยและคนเก่งอย่างน้องเดย์”

 

ชายร่างสูงโปร่งหน้าตาดี รุ่นพี่ใหญ่สุด เกรด 12 ของโรงเรียนแห่งนี้ ยื่นดอกไม้ช่อโตที่ดูอลังการเกินการแข่งขันเล็กๆระดับโรงเรียนเช่นนี้มาให้ผู้ชนะการแข่งขันอย่างเดย์ จนทำให้เกิดเสียงซุบซิบที่เริ่มดังกระหึ่มไปรอบสถานที่แห่งนี้ บ้างก็อิจฉา บ้างก็สนับสนุน เพราะถ้าไม่ใช่เขาคนนี้ คนที่เหมาะสมก็คงเป็นสมาชิกของเจ้าชายแล้วละ

 

ถ้าไม่นับรวมกับกลุ่มเจ้าชาย ผู้ชายคนนี้ ก็นับว่านี่คือดีกรีหนุ่มหล่อป๊อบปูล่าอันดับต้นๆของโรงเรียนแห่งนี้เลยก็ว่าได้..

 

“ดอกไม้สวยจังเลย ขอบคุณนะคะ พี่เปอร์..”

 

ควับ!!

 

ยังไม่ทันที่มือของเดย์จะเอื้อมไปรับดอกไม้ช่อโตนั้นตามมารยาท ดอกไม้ตรงหน้าก็ถูกรวบคว้าผ่านมือของใครบางคนไปซะก่อน และคงไม่ใช่คนอื่นไกล...ถ้าไม่ใช่ฝีมือของ พี่ชายที่สุดแสนจะหวงน้องสาว อย่างไนท์..

 

“ขอบใจ สำหรับดอกไม้ให้น้องสาวกู..แต่เชิญมึงเอาคืนไป..หึ”

 

ไนท์เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะเอาดอกไม้นั่น ยื่นส่งคืนกลับไปให้..ด้วยสายตานิ่งเฉยราวกับปีศาจ และเป็นสายตาที่บ่งบอกชัดเจนว่า

 

..อย่ามายุ่งกับน้องกู..

 

และนั่นเลยทำให้อีกฝั่ง เริ่มประหม่าเล็กน้อย แม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าพ่อของเขาก็ใหญ่ไม่แพ้ใคร และดีกรีของเขาก็ไม่ด้อยไปกว่าใคร แต่ สายตาของผู้ชายตรงหน้าทั้ง 5 คนที่มองมาทางเขาพร้อมกัน มันก็ทำให้เขารู้สึกหนาวๆร้อนๆขึ้นมาทันที..

 

“เออ..แต่ผมตั้งใจเอามาให้เดย์..”

 

“สรุป..มึงจะไม่เอาคืน?”

 

คำตอบที่ไนท์ได้รับ ทำให้ไนท์ทำเพียงแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปรับเป็นสีหน้านิ่งเรียบแล้วเอ่ยถามไปอีกครั้ง แต่แล้วยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะตอบอะไร เดย์ก็เอ่ยพูดออกมาเสียก่อน

 

“เฮีย อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่สิ..มันก็แค่ดอกไม้เอง..แถมยังสวยด้วย ”

 

เดย์พูดขึ้นมา เพราะเธอเห็นว่า คนรอบข้างมองมาทางนี้กันหมด และเธอก็ไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาซักเท่าไร ส่วนเรื่องดอกไม้ก็ตามที่เธอเอ่ยปากออกมา มันก็แค่ดอกไม้ และมันก็สวยดี ถึงรุ่นพี่คนนี้จะตามจีบเธอมาได้ซักพัก แต่เธอก็ไม่เคยสนใจหรือเล่นด้วย เพราะเธอมีคนในใจอยู่แล้ว นั่นเลยทำให้เดย์ เอื้อมมือไปคว้าดอกไม้ในมือของไนท์ เพื่อให้เรื่องมันจบไป แต่แล้ว ก็เป็นอีกครั้งที่มีมือใครบางคนตัดหน้า คว้าเอาดอกไม้ช่อนั้นไปเสียก่อน ก่อนที่ช่อดอกไม้นั้น จะกระจัดกระจายลงบนพื้นอย่างไร้ความปราณี

 

ปั่ก! 

 

“กลับกันได้แล้ว เสียเวลา..”

 

โซ่เอ่ยปากออกมาเสียงนิ่ง พร้อมกับหันหน้าไปมองรุ่นพี่เจ้าของดอกไม้แต่แรกด้วยแววตาที่มันดุดัน.. ก่อนจะเบี่ยงสายตาไม่สบอารมณ์ไปหาทุกคนและหมุนตัวเดินออกจากที่ตรงนี้ทันที..เพื่อเป็นการบ่งบอกให้รู้ว่า เขา..อารมณ์ไม่ดี

 

และนั่นเลยทำให้ทุกคนเดินออกมาจากตรงนั้น รวมถึงเดย์ที่โดนไนท์จูงมือออกมา..ทิ้งไว้เพียงแค่รุ่นพี่ที่ดีกรีหนุ่มฮอตประจำโรงเรียนกับดอกไม้ที่กระจายตรงพื้นท่ามกลางสายตาคนที่มองมามากมาย..

 

 

 

หลังจากนี้เราจะพาย้อนความไปอดีตกันก่อนนะจ้าาาาทู๊กโคนนนน

ความคิดเห็น