Chiangmai
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 อดีตรักท่านประธาน 2

ชื่อตอน : บทที่ 2 อดีตรักท่านประธาน 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 199

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ย. 2562 00:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 อดีตรักท่านประธาน 2
แบบอักษร

“ไม่ค่ะหนิงยังเรียนไม่จบ หนิงยังไม่อยากมีพันธะผูกมัดตัวเองอะไรตอนนี้” หญิงสาวเอ่ยเสียงแข็ง 

 

“หนิงดื้อรั้นเกินไปแล้วนะ เรื่องนี้พี่ไม่คุยกับหนิงแล้วพี่จะไปคุยกับคุณพ่อของหนิง ท่านคงเข้าใจพี่” วรเมธส่ายหน้า 

 

“พี่เมธ! หนิงบอกพี่แล้วว่าหนิงไม่พร้อม การแต่งงานมันต้องยินยอมกันทั้งสองฝ่าย แล้วตอนนี้หนิงไม่แต่งใครจะบังคับหนิงได้” 

 

“หนิงไม่ยอม พี่ก็ไม่ยอมเหมือนกัน ยังไงเรื่องนี้พี่ก็จะคุยกับผู้ใหญ่เอง” 

 

“พี่หมายความว่าพี่จะไม่ยอมให้หนิงไปเรียนต่อใช่ไหมคะ” 

 

“ใช่ ถ้าหนิงอยากไปเรียนต่อหนิงต้องแต่งงานกับพี่ก่อนพี่ไม่ได้อยากบังคับหนิงแต่ว่าก็ต้องเห็นใจพี่เหมือนกัน พี่รอหนิงมานานแล้ว เราคบกันมา 6 ปีแล้วนะ อีกอย่างหนิงไปอยู่ไกลพี่ทั้งห่วงทั้งกลัวความห่างไกล อย่างน้อยถ้าเราเป็นสามีภรรยากันพี่จะได้วางใจและช่วยจัดการดูแลหนิงแทนคุณพ่อคุณแม่ของหนิงในหน้าที่สามีได้สะดวกกว่า” 

 

“หนิงบอกพี่แล้วว่าหนิงไม่แต่งงานหนิงยังอยากเรียนต่อแล้วใช้ชีวิตอย่างมีอิสระอยู่ หนิงยังไม่พร้อมจะสร้างครอบครัวกับใครในตอนนี้...เราเลิกกันเถอะ” 

 

“หนิง! รู้ตัวมั้ยว่าพูดอะไรออกมา!” วรเมธตบโต๊ะเสียงดัง 

 

“หนิงไม่ได้พูดเรื่องนี้ด้วยอารมณ์ แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องพูดจนได้ พี่เป็นคนดีดูแลหนิงมาอย่างดีเสมอจนแทบเรียกฟ้าเรียกฝนได้ แต่ความรักเรามันราบเรียบเกินไป พี่ไม่คิดหรอว่าความรักเรามันโคตรน่าเบื่อ จืดชืดจนหนิงมองภาพตัวเองแต่งงานแล้วกลายเป็นแม่บ้านโง่ๆ คอยสามีกลับบ้านไปวันๆ แบบนั้น” 

 

“พี่ไม่เคยบังคับให้หนิงเป็นแม่บ้าน ถ้าหนิงอยากเรียน พี่ก็ให้ อยากทำงานพี่ก็ไม่ว่า อยากทำอะไรพี่ก็ไม่เคยห้ามหนิง” 

 

“พี่ก็อะไรก็ได้อย่างนี้เสมอ นั่นแหละค่ะที่หนิงเบื่อ ความจริงความรักเรามันมาถึงทางตันได้สักพักแล้ว แต่หนิงไม่รู้ว่าจะคุยกับพี่ยังไง ใครจะไปคิดว่าผลสุดท้ายหนิงจะต้องมาพูดมันในวันที่พี่เลือกที่จะขอหนิงแต่งงานแบบนี้ เราเลิกกันเถอะค่ะ”  

 

รสรินทร์ถอนหายใจแล้วหยิบกระเป๋าเดินออกไป 

 

“หยุดนะหนิง! ถ้าหนิงก้าวออกไปพี่จะคิดว่าเราจะเลิกกันจริงๆ” วรเมธตะคอกไล่หลัง 

 

น่าเสียดายที่รสรินทร์ไม่แม้แต่จะหยุดหรือหันหลังกลับมามองอดีตคนรัก  

 

เธอยืดหลังตรงแล้วเดินอย่างมั่นคงจนกระทั่งลับสายตาไป 

 

วรเมธกวาดของทุกอย่างบนโต๊ะทิ้ง 

 

บรรยากาศเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดไม่เหลือมาดท่านประธานที่มักรักษาภาพลักษณ์เป็นหลัก  

 

โชคดีที่งานในวันนี้ค่อนข้างส่วนตัวทำให้ไม่มีใครเห็นความพังทลายของงานนี้ 

 

...ยกเว้นมาริลิน 

 

วันนั้นมาริลินกรอกเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร  

 

เหมือนตนเองยืนอยู่ผิดที่ผิดทาง ขยับก็ไม่ได้ไม่ขยับก็ไม่ได้ เป็นความเลิ่กลั่กที่น่าอึดอัดใจ  

 

ตอนนั้นแม้จะยืนตัวแข็งแต่สมองก็ทำงานอย่างหนักเพื่อให้หลุดพ้นจากสถานการณ์นั้น 

 

หลังจากนั้นท่านประธานก็ไม่พูดถึงเรื่องวันนั้น  

 

มาริลินเองก็มองผ่านเลยเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เหมือนการ skip เหตุการณ์นั้นไป  

 

ในเมื่อไม่ใช่เรื่องที่น่าจดจำก็ต้องพูดให้น้อยปล่อยเบลอให้มากดีที่สุด! 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

ความคิดเห็น