ปินานันท,นภมณี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 : แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ (50%)

ชื่อตอน : บทที่ 23 : แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ (50%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 323

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 23:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 : แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ (50%)
แบบอักษร

 

   ยี่สิบเอ็ดนาฬิกาสิบนาที หลังจากจัดงานวันเกิดอายุครบหกเดือนให้ลูกชายเสร็จเรียบร้อย คนเป็นพ่ออย่างปรมัทจึงอุ้มลูกชายเดินขึ้นไปบนห้องนอน ส่วนลลิมากับคุณลิดาและคุณปรัณนีย์ช่วยกันล้างจานและทำความสะอาดห้องครัวอยู่ชั้นล่าง ปรมัทเปิดประตูห้องนอนเข้ามาแล้วจึงพาน้องปั๊ปไปวางไว้บนเตียงนอนของเขา ซึ่งพอคุณพ่อปล่อยมือออกจากร่างน้อยเท่านั้นแหละ เจ้าเด็กอ้วนก็พยายามที่จะพยุงตัวนั่ง โดยไม่ลืมใช้ฝ่ามือน้อยๆทั้งสองข้างของตนเองวางแหมะกับที่นอนตรงด้านหน้า

 

   ปรมัทมองดูลูกชายด้วยความเอ็นดู รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา ความรู้สึกรักและเป็นห่วงลูกชายมีมากขึ้นทุกวัน ยอมรับว่าตอนแรกเขาก็กังวลเหมือนกันว่าจะดูแลเจ้าตัวน้อยได้ไม่ดี หากแต่พอได้ลองเลี้ยงดูแล้วนั้น อดที่จะพูดไม่ได้เลยจริงๆว่าเขาเห่อลูกมากขนาดไหน ความกลัวหายปลิดทิ้งไปหมด ว่าแล้วก็พาเจ้าหนูปั๊ปไปอาบน้ำดีกว่า จะได้เอ่เอ๋เข้านอนกัน

 

   “ไปอาบน้ำปะลูก” คุณพ่อส่งเสียงบอกลูกชายพร้อมกับยื่นแขนทั้งสองข้างไปหาร่างกลมหมายจะอุ้ม ครั้นพอเจ้าหนูปั๊ปสัมผัสได้ถึงมือของคนเป็นพ่อแล้วนั้น ร่างกลมป้อมก็ทำท่าจะขยับหนีราวกับว่าไม่อยากจะไปอาบน้ำ ปรมัทที่เห็นท่าทางของเจ้าลูกชายตัวแสบแล้วก็อดนึกหมั่นไส้ไม่ได้ พอเวลาที่แม่ของเจ้าหนูน้อยอุ้มพาไปไหนล่ะไม่เคยโวยวายสักนิด ออกจะกระดี๊กระด๊าด้วยซ้ำไป “ไปอาบน้ำลูก” ปรมัทพูดเสียงอ่อนอย่างใจเย็น หากแต่สีหน้าดูจริงจังมากขึ้น

 

   เจ้าหนูปั๊ปมองบิดาตาแป๋วก่อนจะค่อยๆพยายามจะเขยิบก้นไปหาปรมัท ราวกับรู้ว่าตอนนี้พ่อของเขาเข้าสู่โหมดจริงจังแล้ว ปรมัทยิ้มเมื่อเห็นว่าลูกไม่มีท่าทีอิดออดเหมือนเมื่อสักครู่แล้วนั้น จึงยื่นมือหนาไปจับตัวและอุ้มเด็กชายธาวินเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน ระหว่างที่อาบน้ำให้เจ้าหนูน้อยก็ยังไม่วายที่จะหยอกล้อเล่นกับลูก ลลิมาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง พอได้ยินเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจของสองพ่อลูกดังออกมาจากในห้องน้ำก็อดที่จะยิ้มแก้มปริตามไม่ได้ ช่างเข้ากันได้ดีเหลือเกินสองคนพ่อลูกคู่นี้ ร่างบางส่ายหัวช้าๆก่อนจะเดินลงไปปิดไฟที่ชั้นล่าง

 

   หลังจากอาบน้ำให้ลูกเสร็จแล้ว ปรมัทก็แต่งตัวให้เจ้าหนูปั๊ปด้วยเสื้อยืดแขนสั้นสีเหลืองอ่อนกับกางเกงขาสั้นสีเขียวใบไม้ แถมไม่ลืมที่จะปะแป้งไว้บนใบหน้าของลูกชาย ลลิมาที่เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องเป็นครั้งที่สองถึงกับตกใจปนหัวเราะไปด้วย ก็ดูปรมัททาแป้งให้ลูกสิ ขาววอกซะเหมือนกับว่าจะไปเล่นงิ้วอย่างไรอย่างนั้น

 

   ลลิมาเดินเข้าไปใกล้สองพ่อลูกแล้วหย่อนก้นลงนั่งก่อนจะเอ่ยถาม “ทำไมพี่ปั้นถึงทาแป้งให้ลูกขาวขนาดนั้นล่ะคะ”

 

   ปรมัทได้ยินคำถามแล้วจึงหันมายิ้มให้แม่ของลูก ปากหยักตอบโดยไม่ต้องคิด “กิ๊ฟไม่รู้เหรอว่าลูกชอบ”

 

   “ชอบทาหน้าขาวๆเนี่ยนะคะ”

 

   ปรมัทพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ช่ายครับ ใช่ไหมลูก” คนตัวโตหันไปถามลูกชาย ซึ่งเจ้าลูกชายก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจใหญ่ “ไปเล่นรถไฟเหาะกันดีกว่าเนอะ” ชายหนุ่มพูดจบก็พาร่างเล็กไปตรงที่นอนเด็กของลูกที่เขาปูเอาไว้ให้บนพื้น ร่างสูงล้มตัวลงนอนหงายบนที่นอนของเด็กชายธาวิน หลังจากนั้นจึงจัดท่าจัดทางเพื่อพาเจ้าเด็กอ้วนเล่นรถไฟเหาะตามที่คุยกันเอาไว้

 

   “เอิ๊กๆๆ คึๆ” น้องปั๊ปหัวเราะด้วยความชอบใจและสนุกสนาน ดูสิตอนนี้เขาสามารถนั่งรถไฟเหาะได้แล้ว รถไฟเหาะมีจริง คุณพ่อไม่ได้โกหกปั๊ป

 

   ปรมัทอดยิ้มและหัวเราะตามลูกชายไม่ได้ ปากหยักเอ่ยถามคนที่กำลังเล่นรถไฟเหาะ “สนุกไหมครับลูก” ดวงตาคู่คมมองดูเจ้าเด็กอ้วนด้วยความรักและเอ็นดู

 

   ส่วนเจ้าเด็กอ้วนที่กำลังสนุกสนานอยู่ในโลกของเขานั้น พลันสายตาก็เหลือบมองลงมาที่ใบหน้าของคุณพ่ออยู่สักครู่หนึ่ง หลังจากนั้นเด็กชายตัวน้อยจึงส่งยิ้มหวานให้คนเป็นบิดาก่อนจะหัวเราะออกมาเป็นคำตอบ “เอิ๊กๆ คึๆ”

 

   ปรมัทได้แต่ยิ้มแห้งอย่างเหนื่อยใจ จะไปคาดหวังคำตอบอะไรจากเด็กวัยแค่หกเดือน แม้รู้ว่าคำถามที่ถามลูกชายไปนั้น เจ้าหนูปั๊ปจะฟังไม่เข้าใจก็ตาม แต่เขาก็อยากจะใช้เวลาและสร้างความสัมพันธ์กับเจ้าเด็กอ้วนเนื้อจ้ำม่ำให้ได้มากที่สุด ร่างสูงใช้ความคิดอยู่สักพัก พลันอยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมา

 

   แม้ว่าเขากับลลิมาจะไม่ได้ตั้งใจทำให้เจ้าหนูปั๊ปเกิดมา แต่ในเมื่อเด็กชายธาวินเกิดมาแล้วนั้น เขาสัญญาว่าจะรักและดูแลเจ้าตัวน้อยให้ดีที่สุด จะใช้สองมือนี้โอบกอดและปกป้องชีวิตน้อยๆให้อยู่รอดปลอดภัยไปจนกว่าเขาจะสิ้นลมหายใจ ดวงตาคู่คมหันไปมองที่แม่ของลูก ซึ่งตอนนี้หล่อนกำลังนั่งพับเสื้อผ้าของลูกชายตัวน้อยอยู่บนเตียง ปรมัทแอบมองอิริยาบถของภรรยาในนามอย่างเงียบๆ เขาไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าทำไมถึงชอบนั่งมองลลิมาอยู่แบบนี้ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ทั้งๆที่เขาเองก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงสักหน่อย เอ.. หรือว่าจะมีอะไรผิดพลาดทางเทคนิค!

 

 

 

   TALKING: อ๊อย! เขียนไปอ่านไปก็เขินเอง 5555 ชื่อตอนสารภาพเลยว่าเมื่อกี้อยู่ดีๆก็นึกถึงเพลงคุกกี้เสี่ยงทายขึ้นมา ก็เลยเอามาตั้งเป็นชื่อตอนซะเลย อิอิ ไรท์กลับมาแล้วค่ะทุกคนนนน ขอโทษที่หายไปนานมากนะคะ สารภาพว่าตอนนี้ต้นฉบับยังไม่จบนะคะ มันค่อนข้างต้องใช้อารมณ์ในการเขียนมาก นิยายเรื่องนี้ไรท์ตั้งใจมากๆ อยากเก็บรายละเอียดให้ดีที่สุด แต่จะพยายามเขียนต้นฉบับให้เสร็จไม่เกินต้นปีหน้านะคะ 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น