BBackground

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หนี้แค้น หนี้รักตอนที่4

ชื่อตอน : หนี้แค้น หนี้รักตอนที่4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 259

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนี้แค้น หนี้รักตอนที่4
แบบอักษร

ผมอึ้งกับสิ่งที่เขาพูดออกมา แต่ก็สมควรแล้วกับสิ่งที่ผมจะได้รับ ผมไม่ทันได้คิดอะไรเขาก็ดึงผมให้เดินตามขึ้นไปบนห้อง

ปัง

"อื้อ"ทันทีที่ประห้องปิดลง ร่างสูงก็ประกบปากลงมาทัน ริมฝีปากร้อนขบเม้นริมปากผมด้วยความรุนแรง ไม่มีความอ่อนโยนเลยจนผมรู้สึกถึง รสฝาดของเลือด

"อื้อ อืมม"นักรบจูบเฟียตจนพอใจแล้วผละออกมา มองดูดริมฝีปากเล็กที่บวมและมีเลือดซิบนิดหนึ่งจากจูบเมื่อครู่

ผมมองไปที่ร่างสูงตรงหน้า สายตาเราสองคนสบเข้ากันพอดี คิดถึง นี่คือสิ่งเดียวที่ผมนึกได้ในตอนนี้ ซึ่งคนตรงหน้าก็รู้สึกไม่ต่างกัน 

ผมเคลื่อนหน้าเข้าไปจูบปากนักรบ และเขาก็จูบตอบ มันไม่ได้รุนแรงเหมือนตอนแรก มันมีความรู้สึกคิดถึงและโหยหา

ผมยกขึ้นมากอดคอร่างสูง ลิ้นเล็กเกี่นวพันลิ้นจนเกิดเสียงดัง "อื้อ อื้ม" อ่า ผมรู้สึกว่ามันยังไม่พอ นักรบผละออกมา แล้วก้มลงมาเลียที่มุมที่มีน้ำลายผมเลอะอยู่ และลากลิ้นเลียลงมาที่คอ ฟันคมกัดลงและดูดเม้นจนเกิดรอยไปทั่วคอ

ฟึบ

นักรบผลักเฟียตลงที่โซฟา มือหนาปลดกระดุมเสื้อตัวเองจนหมด แล้วขึ้นมาคร่อมร่างเล็กเอาไว้ และถอดเสื้อเฟียตออกจนหมด ร่างสูงจูบพรมไปทั่วตัวของร่างเล็ก ริมฝีปากเลื่อนมาหยุดที่หน้าอกไม่รอช้า ลิ้นก้มดูดชิมความหวานจากอกหวาน สร้างความกระสันให้คนใต้ร่างไม่น้อย

ติ๊ด 

"อ๊ะ อ๊า รบ อื้อ"ตัวเฟียตบิดไปมาด้วยความเสียว แต่ก็ต้องผลักร่างสูงออกเพราะได้เสียงของโทรศัพท์ดังขึ้น 

"อืม รับสิ"นักรบไม่ยอมผละออกจากอกของเฟียต และบอกให้เฟียตรับโทรศัพท์

"ฮะ ฮัลโหลครับ"เฟียตรับโทรศัพท์และพยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น

"พี่รบฮะ อยู่ไหนเนี่ยกลับบ้านได้แล้ว"เสียงปลายสายทำให้เฟียตนิ่งไปนิดคนสำคัญ เพราะเป็นเสียงของเด็กผู้ชาย เฟียตไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กลับยื่นโทรศัพท์ไปให้นักรบแทนเพราะนักรบผละออกจากเฟียตแล้ว 

นักรบรับโทรศัพท์ไปและมองหน้าจอก็ยิ้มออกมาซึ่งการกระทำนั้นอยู่ในสายตาของเฟียตตลอด เฟียตนั่งมองนักรบที่เดินเข้าห้องไปด้วยสายตาหม่น

"เขาคงจะสำคัญมากสินะ"เฟียตพูดขึ้นมาเมื่อนักรบเข้าห้องไปแล้ว เป็นบ้าอะไรของเรากัน เราไม่มีสิทธิที่จะมาน้อยใจอะไรแบบนี้เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะเพราะสถานะนั้นตอนนี้มันคงไม่ใช่เขาแล้ว

สักพักนักรบก็เดินออกมาจากห้องนอน และเดินมาหาเฟียตที่นั่งเหม่ออยู่โซฟา ไม่ได้รับรู้ถึงการมาของอีกคนเลยสักนิด นักรบนั่งลงข้างๆ แรงยวบจากการนั้งเรียกสติให้เฟียตหันมามองนักรบ

"กูจะกลับบ้าน มึงก็ไปเก็บเสื้อผ้ามาไว้ที่นี่สะ"

"ทำไม"เฟียตถามออกไป เพราะนักรบก็มีคนรักใหม่แล้ว จะให้เขามาอยู่ที่เพื่ออะไร

"หน้าที่ของมึงแล้วหรอ"นักรบตอบกลับมา

"แล้ว..."เฟียตไม่กล้าพูดออกไป แต่นักรบก็เข้าใจในความหมายของเฟียต

"กูจะไปข้าวที่บ้านเขาได้กลับบ้านใหญ่ คืนนี้มึงก็นอนนี่ไปแล้วกันพรุ่งนี้ค่อยไปเอาเสื้อ"พูดจบนักรบก็เดินออกไป เฟียตยังนั่งอยู่ที่โซฟาไม่ได้ไปไหน นั่นสินะ เมียหลวงก็ต้องอยู๋บ้าน ส่วนนางบำเรออย่างเขาก็คงต้องอยู่แบบนี้แหละ

"รบจะรู้บ้างไหม ที่ผ่านมาเฟียตก็เจ็บไม่ต่างจากรบเลย แค่รบบอกว่าไม่รักเราแล้วเราก็เหมือนตายทั้งเป็นแล้วรู้ไหม"เฟียตนั่งร้องไห้อยู่โซฟา จนเผลอหลับไป

นักรบ 

นักรบขับเข้ามาจอดหน้าบ้านแห่งหนึ่ง บ้านหลังนี้เขาซื้อไว้มานานแล้วเขาตั้งใจจะใช้เป็นที่ที่เริ่มใหม่กับคนที่เขารักมากแต่สุดท้ายทุกอย่างมันก็ได้เป็นอย่างที่หวัง แล้ววันหนึ่งผมก็ได้รู้ความที่ว่ามันทิ้งผมเพราะรู้ว่าผมถูกตัดออกจากองมรดก ตอนแรกผมคิดว่ามันรักผม ผมคิดผิดมันก็ต่างจากพวกหน้าเงินเห็นแก่ได้คนหนึ่ง

"พี่รบมาแล้ว"ร่างเล็กที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูเดินเข้ามาผมเมื่อผมเดินเข้ามาในบ้าน เขาคือคนที่ผมเลือกจะใช้ชีวิตผมยอรับตอนแรกที่เหฌนข้าวผมตกใจมากเพราะข้าวเหมือนมันทุกอย่าง มีอย่างเดียวที่ไม่ไม่เหมือนก็คงเป็นนิสัย เพราะข้าวไม่คบผมเพราะเงิน "นี่ครับ ผมทำกับข้าวไว้หลายอย่างเลย"

ผมเดินตามแรงจูงของร่างเล็กมาที่โต๊ะที่มีอาหารหลายอย่างจัดวางอยู่ ผมนั่งทานข้าวจนอิ่มก็ขึ้นมาบนห้อง ผมนั่งลงปลายเตียงและคิดอะไรไปเรื่อย อยู่ใบหน้าของใครอีกคนก็ลอยเข้ามา

"ทำไมมึงต้องทิ้งกูไปด้วย"ถ้าไม่เกิดเรื่องแบบนั้นปานนี้เขาคงจะมีความสุขมาก เขายอมตรงๆที่ยอมคบกับข้าวก็เพราะเขาเห็นข้าวเป็นตัวแทนของเฟียต แต่เขาต้องตัดเฟียตออกไปเพราะคนที่อยู่ข้างเขามาตลอดก็คือข้าว

ข้าวมองนักรบที่นั่งอยู่ปลายเตียง นักรบไม่ได้รับรู้ถึงการมาของข้าวเลยทุกย่างที่นักรบพูดข้าวได้ยินหมดทุกอย่าง ข้าวเดินออกมาจากห้องแล้วเดินมาที่ห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าหงุดหงิด "เมื่อไหร่พี่รบจะแกสักที กว่าฉันจะมีวันนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

              ++++++++++++++++++++++ 

ความคิดเห็น