{MASTER}

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 25

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 19:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

 

กรุงเทพมหานคร

ฮา....ด......ฮัดชิ้ว......ฮา....ด......ฮัดชิ้ว......ฮา....ด......ฮัดชิ้ว...

“ เป็นหวัดหรือจ๊ะลูก ” คุณธาราทิพย์เอ่ยถามถามบุตรสาวด้วยความเป็นห่วงพลางเดินไปรองน้ำอุ่นมาให้สาวสวยที่เอา

แต่จามไม่ยอมหยุด

“ เปล่าค่ะแม่ รินแค่รู้สึกคันจมูกนิดหน่อยค่ะ ”

“ เอ........จามอย่างนี้สงสัยว่าจะมีคนบ่นถึงนะนี่ ลูก”

คุณธาราทิพย์เย้าบุตรสาวเล่น

“ โธ่แม่คะใครเขา จะมาบ่นถึงริน ถ้าคิดถึงล่ะก็ไม่แน่ ” สาวสวยตอบน้ำเสียงทะเล้นพลางล้มตัวลงนอนหนุนตักผู้เป็น

มารดา

คุณธาราทิพย์ลูบผมยาวดำขลับสลวยของลูกสาวอย่างรักใคร่ ธิวารินกำพร้าพ่อตั้งแต่ยังเล็กนัก ใบหน้าและท่าทางของ

หญิงสาวแทบจะเรียกได้ว่าถอดแบบออกมาจาก นาวาตรี นาวิน พิชิตชัย ผู้เป็นบิดาไม่มีผิดใบหน้าคมหวานและดวงตาคู่

งาม ในแบบที่คนโบราณเรียกว่า ผิวพม่า-นัยน์ตาแขก ผิวสีขาวอมเหลืองเนื้อนวล นัยน์ตากลมโตขนตายาวงามงอนเรียง

กันเป็นแพหนา หน้าผากกลมมนดวงหน้าเรียวสวยหวานราวกับนางในวรรณคดี แม้หญิงสาวจะขาดบิดาไป แต่ผู้เป็นแม่ก็

พยายามเลี้ยงดูให้ความอบอุ่นเพื่อไม่ให้ลูกต้องรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองขาดความอบอุ่นแม้แต่น้อย การเป็นทั้งพ่อและแม่ใน

เวลาเดียวกันนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และยิ่งยากยิ่งเมื่อเธอต้องทำงานหนักสร้างฐานะไว้ให้มั่นคงเพื่อลูกสาวเพียงคนเดียวของ

เธอ ธิวารินเอื้อมมือไปกุมมือของมารดาไว้ เธอทราบดีว่าทุกครั้งที่มารดามองหน้าเธอ สบตาเข้าไปใน ดวงตาคู่งาม

ของเธอแม่จะเห็นพ่อ....ใช่เงาของพ่ออยู่ในทุกอณูของตัวเธอ สาวสวยจุมพิตเบาๆบนหลังมือของมารดาอย่างแสนรัก

คุณธาราทิพย์มองหน้าบุตรสาว...ไม่ต้องมีคำพูดใด...ก็เข้าใจ ทั้งสองสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก คนหนึ่งสูญเสียคู่ชีวิตที่

ร่วมทุกข์ร่วมสุข อีกคนสูญเสียบิดาผู้อ่อนโยน

“ ไหนเล่ามาต่อซิคะว่าวันนี้ไปเที่ยวที่สตูดิโอมาเป็นอย่างไรบ้าง จ๊ะ ”

คุณธาราทิพย์เอ่ยถามบุตรสาว ทำลายบรรยากาศเศร้าที่เริ่มมาคุไปทั่วริเวณห้อง

“ ก็สวยดีค่ะแม่ รินเพิ่งทราบว่าเพื่อนพี่นิ เขาเป็นศิลปินเอก เก่งไปซะทุกอย่างเลย ”

หญิงสาวเลี่ยงที่จะไม่เอ่ยนามของผู้ที่เป็นเจ้าของสตูดิโอนั้นด้วยเกรงว่าเลือดฝาดบนใบหน้าจะกำเริบแดงขึ้นมาอีกเดี๋ยว

มารดาเธอจะสงสัยแล้วมาซักไซร้ไล่เรียงเอา หากเป็นเช่นนั้นเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไรดีเหมือนกัน

“ งั้นหรือจ๊ะ เก่งยังไงล่ะ ”

“ อืม...ก็ปั้นรูปปั้นเก่ง วาดรูปก็เก่ง ตกแต่งบ้าน ตกแต่งสวนก็เก่ง แถมยังเล่นเปียนโนเก่งร้องเพลงก็เพราะนะคะ ”

คุณธาราทิพย์ อดขำในท่าทางการเล่าของหญิงสาวไม่ได้ดูเถอะพูดไปก็ทำตาโตไปสงสัยจะทึ่งเอามากๆทีเดียว

“ แล้วลูกรู้ได้ยังไงคะว่าเขาเก่งขนาดนั้น พบก็ยังไม่เคยได้พบกันเลยแล้วไปฟังเพลงเขาตอนไหนกัน”

“ แหม........แม่คะทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเพลงนี่ ริน เห็นมากับตาหมดแล้วนะคะไม่เห็นเกินจริงสักอย่างเลยค่ะออกจะ

มากกว่าที่คิดไว้ในตอนแรกเสียด้วยซ้ำ ”

ธิวารินกล่าวออกมาจากใจจริง ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเนตรทิวา ทำให้เธออดทึ่งในความสามารถอันล้นเหลือนั้นไม่ได้

เนตรทิวา ดวงตาพระอาทิตย์ผู้นี้ช่างสร้างความประหลาดใจให้เธอมากมายเสียเหลือเกิน ทั้งที่ยังไม่เคยได้พบกัน แต่

หญิงสาวกลับเหมือนค่อยๆรู้สึกคุ้นเคยกับคนๆนี้เหลือเกิน

“ ท่าทาง หนูเน คนนี้คงจะมีดีจริงๆล่ะ ลูกถึงได้ชมเปาะขนาดนี้ ปกติแม่ไม่เห็นลูกจะเอ่ยปากชมใครเท่าไหร่เลย ”

“ เปล๊า......นะคะรินก็แค่พูดไปตามความจริงเท่านั้นเอง ” หญิงสาวรีบปฏิเสธทันควันด้วยรู้สึกร้อนๆตัวยังไงพิกลอยู่

“ อ้าวแล้วตกลงเขา มีดี หรือป่าวล่ะนี่แม่ชักจะงงๆ แล้วนะนี่ ” มารดาอดหมั่นไส้ลูกสาวไม่ได้ที่ตกลงว่าจะเอายังไงกัน

แน่

“ เค้าก็...โอเคค่ะเก่งมากๆเกินกว่าที่รินคาดไว้ ” หญิงสาวตอบออกมาอย่างให้ดูปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้เธอต้องไม่ดู

ตื่นเต้นมากเกินไปนักไม่อย่างนั้นแม่เธอต้องจับสังเกตุได้อย่างแน่นอน หัวใจของธิวารินยามนี้เต้นแรงยิ่งนักแทบจะทะลุ

หน้าอกออกมาทีเดียวนี่ถ้า มารดาไม่ได้เปิดทีวีเสียงดังนะ ไม่แน่อาจจะได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นเป็นกลองรัวแน่ๆ หญิง

สาวยกมือบางขึ้นทาบไว้กับทรวงอก ตรงตำแหน่งที่เจ้าก้อนเนื้อที่ควบคุมไม่ได้เต้นอยู่แล้วกดเบาๆ คล้ายกับจะสั่งว่า

หยุดเต้นอย่างนี้เสียทีเถิด เพราะเธอเริ่มจะไม่เข้าใจตัวเองไปทุกที ทุกที แล้ว

“ เป็นอะไรจ๊ะลูก ! ปวดหัวใจหรือคะ ” คุณธาราทิพย์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นอากัปกิริยาของบุตรสาว

ธิวารินรีบลดมือทันทีพลางกล่าวกับมารดาว่า

“ ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ รินแค่รู้สึกยอกๆนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ ” หญิงสาวยิ้มหวานให้กับมารดาเพื่อเป็นการ

กลบเกลื่อน

“ งั้นหรือจ๊ะ ” คุณธาราทิพย์ตอบรับอย่างไม่ค่อยจะแน่ใจ

“ ค่ะแม่ไม่ต้องห่วงนะคะ ” สาวสวยพูดพลางฉีกยิ้มกว้างอย่างยืนยันคำตอบ

“ งั้นก็ดีแล้วจ้ะ ”

“ ริน อาทิตย์หน้านี้ว่าไหมจ๊ะ แม่จะวานให้เราไปทำธุระให้แม่หน่อย ”

คุณธาราทิพย์เอ่ยขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะคุยอะไรกับลูกสาว

หญิงสาวเดินไปหยิบสมุดโน๊ตขึ้นมาเปิดดูก่อนกล่าวตอบมารดาว่า

“ อาทิตย์หน้ารินว่างค่ะ ว่างถึงสิ้นเดือนเลยเพราะตอนนี้งานตกแต่งที่ คุ้มของเจ้าแก้วกาญ ก็ใกล้จะเสร็จแล้วเหลือรอของ

ตกแต่งอีกบางชิ้นที่ยังส่งมาไม่ถึงก็เรียบร้อยแล้วค่ะ ”

“ ดีเลยจ้ะงั้นรินขึ้นไปหลวงพระบางแทนแม่ทีนะลูก ช่วงนั้นแม่มีงานจัดสัมมนาที่รีสอร์ทของเราพอดี เพื่อนแม่เค้ามา

ขอให้จัดให้บริษัทเขาหน่อย ”

“ ได้สิคะ แล้วแม่จะให้รินไปทำอะไรที่หลวงพระบางล่ะคะ ” สาวสวยรีบตกลงรับคำมารดา เธออยากไปที่แห่งนี้มา

นานแล้วอยากไปเห็นว่าเมืองมรดกโลกนี้จะสวยสักเพียงไหน ที่สำคัญเธออยากไปน้ำตกกวางสี ( ชาวลาวเรียกว่าตาก

กวางสี ตากแปลว่าน้ำตก ) ที่เล่าลือกันนักหนาว่าสวยมากเธอจึงต้องการไปเห็นสักครั้ง เผื่อว่าจะได้ไอเดียใหม่ๆนำมา

ประยุกต์ใช้กับงานของเธอได้

“ แม่จะให้รินไปดูทำเลที่ดินว่าสวยไหม พอดีมีคนเขามาเสนอขายว่าสวยน่าทำรีสอร์ท แต่แม่ว่าจะไม่เอาหรอกไม่อยาก

ให้เงินทองรั่วไหลออกนอกประเทศ แต่เขาตื้อเหลือเกินว่าขอแค่ขึ้นไปดูสักหน่อยก่อนหนูก็ไปแทนแม่หน่อยนะจ๊ะ ”

“ ด้วยความยินดีค่ะ รินเองก็อยากไปเที่ยวอยู่พอดีเลย งั้นตกลงอาทิตย์หน้ารินจะไปหลวงพระบางแทนแม่เองค่ะ ”

หญิงสาวตอบรับดวงตาเป็นประกาย

“ ดีจ้ะ เออแล้วพรุ่งนี้จะไปไหนหรือเปล่าลูก แม่จะให้เอา แค็ปหมู กับน้ำพริกหนุ่มไปให้พี่นิเขาหน่อยวันนี้ลูกไปแม่ก็ลืม

หยิบให้ปากหนัก จะเรียกก็ไปไกลแล้ว ”

“ ว่างค่ะพอดีรินก็นัดกับพี่นิไว้เหมือนกัน วันนี้ยังเดินดูไม่ทั่วเลยค่ะพี่นิบอกว่าพรุ่งนี้จะพาไปดูภาพสีน้ำกับสีน้ำมัน ”

“ งั้นหรอจ๊ะสตูดิโอเขาคงใหญ่มากพอสมควรสินะเดินวันเดียวถึงยังไม่ทั่ว ” คุณธาราทิพย์รำพึง

“ ก็ไม่เล็ก แต่ก็ไม่ใหญ่ค่ะแม่แต่มีรายละเอียดมากเฉพาะการแต่งสวนด้านนอกอย่างเดียวนี่รับรองว่าถ้าแม่ได้เห็นแม่

จะต้องชอบค่ะ เขาปลูกพันธุ์ไม้ไทยๆไว้เยอะเชียว เป็นสวนป่ากลางเมืองค่ะ ”

“ เอาไว้วันหลังแม่ไปดูสิคะ ” หญิงสาวเอ่ยชวน

“ ถ้าว่างแม่จะไปดูแน่นอนจ้ะ แหมเล่นโฆษณากันขนาดนี้ ต้องหาเวลาไปให้ได้ ”

สองแม่ลูกยิ้มให้กันสบตากันแล้วหัวเราะออกมา ช่างเป็นภาพแห่งความอบอุ่นเหลือเกิน

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

“ อ๊าว... ! แล้วกัน”

เสียงอุทานของสาวสวยที่เอ่ยขึ้นหลังจากได้รับโน๊ตใบเล็กๆจากเด็กดูแลความสะอาดที่สตูของเนตรทิวา นิสาได้เขียนฝาก

ไว้ให้หญิงสาว

“ ถึงน้องริน พี่ต้องขอโทษเป็นอย่างมากที่นัดรินไว้แล้วไม่อยู่พอดีพี่มีธุระด่วนต้องบินไปเชียงใหม่ หนึ่งสัปดาห์จ้ะ ถ้า

น้องรินไม่มีธุระที่ไหนก็เดินชมภาพได้ตามสบายนะจ๊ะพี่บอกเด็กที่ดูแลไว้แล้ว ขอโทษมากๆเลยนะคะไว้จะมาแก้ตัว

ใหม่คราวนี้ รับรองจะหามัคคุเทศก์ ที่รู้ลึกรู้จริงมาพาเดินชมทีเดียว แล้วพบกันค่ะ

พี่นิ ”

“ จะเอาไงดีนี่ กลับดีกว่าไว้รอพี่นิพาเดินดูดีกว่าเดี๋ยวเกิดข้าวของเขาเสียหาย ไปจะแย่ ”

หญิงสาวกล่าวกับตัวเองก่อนกล่าวลาคนดูแลสตูดิโอ

กลับบ้านไปเตรียมจัดกระเป๋าเสื้อผ้าดีกว่า ไม่ต้องรอให้ถึงอาทิตย์หน้าแล้วไปหลวงพระบางมันพรุ่งนี้เลยก็แล้วกันเรา

หญิงสาวนึกในใจ ไปก่อนจะได้มีเวลาเที่ยวได้หลายๆที่ไหนๆก็ไปแล้วนี่นา

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

คุณธาราทิพย์อดแปลกใจไม่ได้เมื่อเข้ามาพบกระเป๋าเดินทางใบโตของบุตรสาววางอยู่กลางห้อง

“ อะไรกันจ๊ะนี่ลูก จะไปไหนคะ ” คุณธาราทิพย์ถามแบบงง

“ หลวงพระบางค่ะแม่ รินจะไปพรุ่งนี้เลย ” หญิงสาวกล่าวพร้อมกับชูตั๋วเครื่องบิน และ หนังสือแนะนำสถานที่

ท่องเที่ยวในมือห้มารดาดู

“ ไหนๆก็ว่างแล้ว ไม่อยากรอให้ถึงอาทิตย์หน้านี่คะ จะได้ถือโอกาศเที่ยวพักผ่อนไปในตัวด้วย ”

“ แล้วรินก็เตรียมหาที่พักไว้เรียบร้อยแล้วด้วยค่ะ ” หญิงสาวพูดพลางเปิดหนังสือท่องเที่ยวกางหน้าที่มีเกสเฮาส์ และ

โรงแรม ในหลวงพระบาง

“ โรงแรมรามายณะ สวยดีนะคะแต่แพงมากค่ะคืนละตั้ง 150 เหรียญ รินไม่เอาเสียดายตังค์ ” หญิงสาวกล่าวพลางย่น

จมูกป็นเชิงบอกว่าแพงเกินไป

“ อ้าวแล้วหนูจะพักที่ไหนล่ะจ๊ะ ไหนว่าหาไว้แล้วไง ” คุณธาราทิพย์อดเป็นห่วงไม่ได้

“ ที่นี่ค่ะ สวยดี นะคะเป็นเกสเฮาส์เล็กๆน่ารักๆ อยู่ริมแม่น้ำโขงด้วย ที่สำคัญ ราคาไม่แพงมากค่ะ ”

นิ้วเรียวยาวจรดลงตรงรูปภาพของเกสต์เฮ้าส์ตรงกลางหน้าหนังสือ ห้องพักมีลักษณะเหมือนห้องใต้หลังคาทำด้วยไม้ให้

ความรู้สึกอบอุ่น มีระเบียงยื่นออกมาด้านหน้าไว้ให้นั่งดื่มจิบกาแฟยามเช้าพร้อมชื่นชมความงามของลำน้ำโขงยามเช้า

และที่สำคัญภายในห้องโถงของบ้านมีเปียนโนหลังใหญ่ พร้อมเก้าอี้สีขาวสะอาดตาตั้งอยู่ตรงกลางให้ความรู้สึกคลาสสิค

โรแมนติกสุดๆ ในความรู้สึกของหญิงสาว

“ รินจะพักที่นี่ค่ะแม่ รินโทรไปจองเขาแล้วด้วยเขาเหลือห้องสุดท้ายพอดี ” หญิงสาวยิ้มท่าทางมุ่งมั่นกระตือลือล้น

“ เอ๊า...งั้นก็ไปเตรียมตัวเข้านอนได้แล้วจ้ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า จะได้สดชื่นไงคะลูก ” คุณธาราทิพย์พูดพลางดันหลัง

บุตรสาวให้เข้าห้องไปนอน

“ งั้นราตรีสวัสดิ์นะคะแม่ ”

“ จ้า ”

“ ฝันดีนะคะ ”

“ จ้า ”

“ กู๊ดไนท์ค่ะ ”

“ จ้าไปนอนได้แล้วไป๊ ”

หญิงสาวหัวเราะร่าก่อนเข้าห้องนอนไป เฮ้อ......พรุ่งนี้เจอกันนะจ๊ะ สะ – บาย – ดี –หลวงพระบาง อิอิอิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น