จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นิรินกับเจม(nc)

ชื่อตอน : นิรินกับเจม(nc)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 100

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 19:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นิรินกับเจม(nc)
แบบอักษร

 

เรื่องเล่าจากมุมมองของนิริน

ในชีวิตของฉัน..ถามว่าเคยเสียใจและใจเสียมากที่สุดไหม..ก็อาจจะเคย..แต่มันก็ไม่เคยรู้สึกถึงขนาดนี้..

รู้สึกหมดอาลัยตายอยาก..

รู้สึกเหมือนชีวิตจบสิ้น..

รู้สึกเหมือนสิ้นหวัง..และเจ็บปวด..

ไม่เคยเจ็บปวดอะไรแบบนี้..

ความเจ็บปวดนั้นมีหลายอย่าง..แต่ครั้งนี้..ความเจ็บปวดคือฉันไม่สามารถช่วยอะไรคนที่ฉันรักได้เลย..

มิวกำลังจะตาย..และฉันก็ทำอะไรไม่ได้..

มีสิ..ต้องมีวิธี..

นำเธอไปโรงพยาบาล..เธอจะรอดไหม..

ร่างกายเธอแตกต่างจากร่างกายของคนทั่วไป..เพราะเธอเป็นเอเลี่ยนที่มีพลังมหาศาล..

แต่จะให้ฉันนั่งมองเธอตายตรงนี้..ฉันทำไม่ได้..

ถ้ามิวฟื้น..เธออาจจะไม่พอใจ..พี่สาวจอมดุของเธออาจจะหักคอฉันให้ตายคามือ..เพราะหากนำมิวไปส่งโรงพยาบาล..ความลับของไวโอเลต..ยอดมนุษย์หญิงที่ทั้งโลกจับตามอง..ต้องถูกเปิดเผย..

แต่มันก็ดีกว่าให้มิวตาย..

ฉันยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตเธอ..

ถึงจะต้องโดนเธอเกลียด..โดนพี่สาวเธอหักคอก็ตาม..

เอาวะ..ฉันคิด..

ฉันตัดสินใจจะนำเธอส่งโรงพยาบาล..ไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปก็ตาม..

เหมือนสำนวนนิยายจีนกำลังภายในที่ฉันชอบอ่านสินะ..ดื่มยาพิษแก้กระหาย..

ยาพิษก็ยาพิษวะ..

ฉันจะอุ้มเธอขึ้น..แต่เสียงติ๊ด ๆ ที่สมาร์ทวอชของเธอดังขึ้นเสียก่อน..

”..มีแมสเสจเข้า..”เสียงรายงาน..

ฉันรีบจับข้อมือเธอเพื่อดูแมสเสจหน้าจอสมาร์ทวอช..

“..ถ้าคิดไม่ผิด..เธอคงเป็นคนรักของมิว..และตามมิวมาด้วยแน่..ถ้าอยากให้มิวรอด..ทำตามที่ฉันบอก..มิวสูดแอลกอฮอลส์จำนวนมากเข้าไป..เป็นแอลกอฮอลส์ประเภทที่ร้ายแรงจนถึงแก่ชีวิต..วิธีแก้ที่ดีที่สุด..คือเอาแอลกอฮอลส์ที่รุนแรงน้อยที่สุดเข้าไปแทนที่..ดังนั้น..ต้องหาเหล้ากรอกปากเธอให้เร็วที่สุด..”

เหล้าหรือ..

“..เหล้าจะมีผลกระตุ้นอารมณ์ดิบ..ซึ่งมันก็ดีกว่าจะให้เธอตายเพราะแอลกอฮอลส์ประเภทอื่น..”

ฉันเริ่มมีหวัง..

“...รีบด่วนนะ..ถ้าไม่อยากให้มิวตาย..ฉันกำลังหาทางตามพวกเธออยู่..สมาร์ทวอชของมิวเสียหายหลายจุด..เช่นระบบจีพีเอสและการสื่อสารด้วยเสียง..เธอคงติดต่อมาทางฉันไม่ได้..และฉันคงต้องหาพวกเธอสักระยะหนึ่ง..แต่เวลานี้สิ่งสำคัญที่สุดคือช่วยมิวก่อน..”

ฉันอุ้มร่างมิวในสภาพไวโอเลต..เริ่มมีหวังแล้วสินะ..

......

เหล้าหรือ..ในเมืองไทยที่เหมือนตื่นตลอดทั้งคืน..เหล้าหาได้ไม่ยากนักหรอก..

ฉันได้มาจากร้านสะดวกซื้อริมทาง..หลังจากนำมิวไปหลบที่ดงไม้..

พอกรอกเหล้าเข้าไป..มิวก็อาเจียนออกมา..ฉันรู้สึกโล่งอกเพราะเหมือนอาเจียนนี้..ทำให้หลายอย่างที่น่าจะฆ่าเธอได้..ออกมาด้วย..

ไวโอเลตลืมตาขึ้น..แน่นอน..เธอไม่ตายแล้ว..

แต่สายตาและสีหน้าของเธอยังไม่ดี..

“..พี่ริน..”

ฉันลูบใบหน้าเธอ..ยิ้มออกมาได้..

“..ไม่ตายแล้วนะ..”

ฉันยิ้มก็จริง..แต่ก็น้ำตาไหลด้วย..

ยัยบ้า..รู้ไหมว่าห่วงแค่ไหน..

มิวมองฉันด้วยตาที่เยิ้มพิกล..

ฉันป้ายน้ำตา..พยายามจะสะกดอารมณ์ไว้..

“..หมดท่าเลย..”มิวบ่น..ร่างกายเปลี่ยนไป..จากชุดของอุลตร้าไวโอเลตสีม่วงกระทัดรัดนั้น..กลายเป็นชุดอยู่บ้านธรรมดา..นาโนสูทสำหรับการเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นไวโอเลต..น่าประหลาดใจเสมอสำหรับฉัน..

“...มิว..”

“..มิวคงอยู่ในสภาพไวโอเลตไม่ได้นะคะ..มิวไม่มีแรงเลย..”

ไม่มีแรงเลยหรือ..

เธอพูดว่า..

“..แย่ชะมัด..จะพาพี่รินกลับยังไงล่ะเนี่ย..เราต้องอยู่ที่นี่กันไปสักพักจนกว่าแรงจะกลับมา..”

มิวมีสีหน้าเหมือนทรมาณ..

“..มีเหล้าเหลือไหมคะ..”

ฉันยื่นขวดเหล้าให้..มิวซดราวกับเหล้าเป็นน้ำเปล่า..

เพื่อที่จะอาเจียนอีกครั้ง...

มิวอาเจียนจนตัวงอ..พอจะหาย..ก็กรอกเหล้าเข้าไปอีก..

เหมือนจะเอาไปล้างพิษในร่าง..

ครั้งนี้ซดเหล้าจนหมดกลม..

และอาเจียนอีกครั้ง..

ทุกครั้งที่อาเจียนออกมา..เหมือนมิวจะอาการดีขึ้น..

ฉันลูบหลัง..และยื่นน้ำเปล่าที่ซื้อมาด้วยกันให้มิวกิน..

“..เราคงต้องพักกันก่อนนะคะพี่ริน..”มิวพูดเสียงแผ่ว..หลังจากกินน้ำไปหลายอึก..แต่ก็สีหน้าสดใสขึ้น..

สายตามองไปที่ป้ายไฟที่ไกลลิบข้างหน้า..แต่มันยังมองเห็น..

“..นั่นโรงแรมหรือเปล่าคะ..”

“..อือ..แต่ว่า..มันเป็นโรงแรมม่านรูด..”ฉันรู้จากประสบการณ์ของฉัน..

“..เราไปพักกันที่นั่นก่อนนะคะพี่ริน..”

ฉันกระอักกระอ่วน..

แต่..จะพามิวเข้าม่านรูด..มันจะดีหรือ..

ก็คงไม่มีทางเลือก..และมิวเป็นแฟนฉันแล้วนี่..

มิวกินเหล้าเพื่อล้างพิษแอลกอฮอลส์ไปมากขนาดนี้..ผลมันจะเป็นอย่างไรนะ..

หน้าของมิวแดงเหมือนคนเมา..หายใจก็แรงด้วย..

ฉันไม่คิดว่ามิวจะเมาหรอก..เพราะอาการคนเมาไม่ใช่แบบนี้..

แต่เธอหื่น..ใช่..หื่นมากกว่าตอนที่กินไวน์แดงที่เพนท์เฮาส์ของฉันอีก..

.....

ฉันอุ้มมิวและวิ่งกึ่งเดินจนมาถึงโรงแรมม่านรูด..

พนักงานเห็นฉันอุ้มมิวเข้ามาก็ตาเหลือก..คงไม่มีใครที่จะเข้าม่านรูดด้วยวิธีนี้..

“..ชั่วคราวหรือค้างคืนครับ..”

“..ค้างคืน..”

“..พี่คนนั้นเค้า..”พนักงานคงกลัวว่าฉันไปฉุดสาวที่ไหนมาทำมิดีมิร้าย..

“.เค้าเมา..”ฉันคิดว่ากลิ่นเหล้าคงทำให้เขารู้สึกคล้อยตาม...

มิวพูดทั้งที่ง่อกแง่กตาปรือ..

“..รีบหน่อย..เมาแล้ว..หื่นแล้ว..”

ความจริงมันมีคำที่น่าจะตรงกว่าหื่น..แต่มิวไม่ใช่คนกระด้างแบบนั้น..ฉันว่ามิวใช้คำว่าหื่นนี่ก็ถือว่ามากเกินไปสำหรับเธอแล้ว...

พนักงานรู้ว่าควรจะทำอย่างไร..รีบเปิดห้องว่างให้..

ฉันเข้าไปในห้อง..วางร่างมิวลงบนเตียง..จ่ายเงินเป็นที่เรียบร้อย..ปิดประตูล็อคห้อง..

ไฟสว่างทำให้เห็นท่าทางของมิวชัดเจน..

“..พี่ริน..ช่วยมิวด้วยนะคะ..ช่วยมิวด้วย..มิวไม่ไหวแล้ว..”

เธอถอดเสื้อผ้า..

“..มิวอยากได้พี่..ช่วยมิวนะคะ..”

ฉันเองก็ต้องถอดเสื้อยืดตัวโคร่ง ๆ ที่ใส่มาจากเพนท์เฮาส์ออก..และเดินเข้ามาที่เตียง..

อีกฝ่ายแทบจะขย้ำฉันเหมือนเสือหิวโหย..

และเรากอดกลิ้งและนัวกันบนเตียง...

อารมณ์ดิบที่แผ่พุ่งขึ้นเพราะเหล้า..ทำให้มิวกลายเป็นคนละคนกับมิวที่ฉันรู้จัก..ซึ่งตรงนั้น..ฉันก็พอจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว..

......

เรื่องจากมุมมองบุคคลที่สาม

เจมกับลีน่ามาถึงระยอง..ร่างของเจมอยู่ในชุดเหมือนกับไวโอเลต..แต่เป็นสีแดง..และทั้งสองลอยตัวอยู่บนฟ้าเหนือเหตุไฟไหม้โรงงาน..ซึ่งเวลานี้..เพลิงเริ่มสงบลง..แต่ก็ยังมีไฟลุกอยู่ในบางจุด..

ลีน่าบินไม่ได้..ร่างเธอเหมือนยืนลอยอยู่แนบชิดกับร่างของเจม..เอามือโอบรอบคอคนรัก..

“..เราต้องตั้งต้นจากที่นี่..”เจมพูด..

“..น้องพี่ไม่เป็นไรแล้วนะ..”

“..คอมพิวเตอร์รายงานถึงสภาพร่างกาย..ความดัน..การหายใจ..ชีพจรเริ่มคงที่แล้ว..สวิงบ้างเล็กน้อยเพราะอิทธิพลของเหล้า..แต่ก็ดีกว่าเดิมมาก..”เจมเป่าปาก.. “..แฟนเค้าคงอยู่ด้วยอย่างที่เธอคาดไว้จริง ๆ ..”

ก่อนที่จะออกมาจากบ้านด้วยความร้อนใจ..ลีน่าคิดก่อนจะติงว่า..ท่าทาง..มิวไม่น่าจะอยู่คนเดียว..น่าจะอยู่กับแฟนแน่นอน..

“..ทำไมถึงคิดอย่างนั้น..”เจมถาม..สีหน้ายังกังวลอยู่..

“..ลำดับความและปะติดปะต่อจากความเป็นไปได้..”ลีน่าให้ความเห็น.. “..เพราะหากลีน่าเป็นแฟนของน้องพี่..ก็คงต้องออกมาด้วย..ดีไม่ดีออกมาก่อนแล้วค่อยเกิดเหตุที่โรงงานด้วยซ้ำ..”

“..แล้วจะยังไง..เราติดต่อไปที่สมาร์ทวอชของมิวไม่ได้..”

“..คอมพิวเตอร์บอกว่าทางเสียงนะคะ.เครื่องมือของพี่มันไม่มีระบบแมสเสจหรือไง..”

“..อือ..”เจมเริ่มใจชื้น..

“..ถ้าสมมติน้องพี่สลบไปตามที่คอมพิวเตอร์รายงาน..หากเค้าอยู่กับแฟนเค้าด้วย..ก็ต้องให้แฟนเค้าช่วย..เพราะถ้าเป็นลีน่า..แล้วพี่เจมมาโดนแบบนี้..ลีน่าก็ทำอะไรไม่ถูกนะคะ..ต้องชี้แนะให้แฟนเค้าช่วยให้ได้..”

ดังนั้น..เจมจึงคีย์ข้อความส่งเป็นแมสเสจไปที่สมาร์ทวอชของมิว..

พอเห็นปฏิกิริยาทางร่างกายของมิวดีขึ้น..ก็วางใจ..

สามารถออกเดินทางมาตามหามิวได้..

แต่ก่อนหน้าที่จะเดินทาง..เจมให้นาโนสูทแก่ลีน่าชุดหนึ่ง..มันเป็นแคปซูลและผสานเข้าไปกับร่างของลีน่าอย่างรวดเร็ว..เพื่อจะได้เดินทางด้วยความเร็วสูงได้อย่างไม่กลัวอะไร..

มันก็คือชุดเดียวกับชุดของมิวและเจมที่ใช้สวมตอนออกปฏิบัติการณ์นั่นแหละ..

ทั้งสองร่อนร่างลงต่ำเพื่อสืบหาร่องรอย..แต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้ฝูงชน..

การร่อนลงในระยะต่ำทำให้คนเริ่มเห็นความผิดปรกติ..

เจมขมวดคิ้ว..ก่อนจะปรับชุดของตัวเอง..

ลีน่าใจหาย..

“..พี่เจม..”

“..ไว้ใจเถอะ..นาโนสูทของพี่ปรับเป็นโหมดพรางตัวได้..”

“..แล้วมันจะพรางยังไงล่ะพี่..ลีน่าทำไม่เป็น..”

“..เสียใจด้วย..พี่ไม่ได้ใส่ระบบนี้ไปในชุดเธอ..”

“...อ้าว..”ลีน่าอุทาน.. “..แล้วยังไงล่ะนี่..”

“..ไหน ๆ คนคิดว่าเธอคือไวโอเลตแล้วนี่..ก็ให้เค้าคิดไปสิ..”

เหมือนลีน่าจะเข้าใจความคิดของคนรัก..

“..พี่ให้ฉันเนียนเป็นไวโอเลตเลยใช่ไหม..”

ชุดของลีน่าเป็นสีม่วงเหมือนชุดของมิวอยู่แล้ว..เพราะจริง ๆ นี่เป็นนาโนสูทสำรองของมิวนั่นเอง..

และการมาในครั้งนี้..ลีน่าก็ไม่ได้สวมหน้ากากเหมือนมิวหรือเจมด้วย..

ร่างของลีน่าลอยต่ำลง..และในสายตาของคนที่มองขึ้นมา..ลีน่ากำลังบินอยู่คนเดียว..

ไม่บ่อยนักที่ไวโอเลตจะบินต่ำขนาดนี้..และให้คนเห็นชัดขนาดนี้..

กล้องจากมือถือถ่ายทั้งภาพนิ่งและคลิป..เสียงคนตะโกนโห่ร้องอย่างยินดี..

ลีน่าก็ไม่รู้จะทำยังไง..ได้แต่โบกมือให้คนด้านล่าง..

ในขณะที่เจมเห็นร่องรอยของการเดินทางที่ทลายสิ่งกีดขวางไปเรื่อย ๆ ..

“..แฟนของมิวพามิวไปทางนี้แน่..”เจมอุทาน..

ร่างของลีน่าเหมือนลอยไปตามทางที่เจมหมายตาไว้..และบินขึ้นสูงหลังจากพิจารณาร่องรอยได้ครบถ้วนแล้ว..

แต่..นี่คงเป็นเรื่องใหญ่..เป็นข่าวใหญ่ทีเดียวล่ะ..

หลังจากที่อุลตร้าไวโอเลตมาช่วยชีวิตคนที่ติดในโรงงานทั้งยี่สิบสามคนจนปลอดภัย..ก็มาปรากฏตัวให้คนเห็นเป็นครั้งแรกในการปฏิบัติการณ์เลยทีเดียว..

และใช่..เธอคือลีน่าอย่างที่ในโซเชี่ยลและสังคมคาดการณ์กันอย่างแน่นอน..

......

ในขณะเดียวกัน..

อารมณ์หื่นกระหายร้อนระอุในกายของมิวก็เริ่มเบาลง..

ร่างสูงเพรียวสัดส่วนดีอย่างยอดเยี่ยม..กำลังตอบสนองความต้องการของมิวอย่างเต็มที่..

ร่างที่เล็กกว่าบิดเกร็งเขม็งเมื่อร่างสูงเน้นย้ำอาการโลมเล้าอย่างชำนาญ..

เสียงมิวร้องเรียกก็แต่พี่ริน..

เสียงครางอ้อนสูงแสดงถึงความสุขที่ค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปทีละน้อย..

และนิรินที่โชกโชนกับความรักมาตั้งแต่วัยรุ่น..ก็รู้วิธีทำให้อีกฝ่ายมีอาการเหมือนแทบจะตายให้ได้..

ริมฝีปากรุกเร้าจากซอกคอ..ทรวงอก..เลียโลมไปทั่วอัญมณีสีแดงบนยอดบัวตูม...ใช่..มันแดงมากจริง ๆ แดงราวอัญมณีล้ำค่า..

ไล่ลงที่หน้าท้องแน่นที่หากไม่เปลือยกายจะไม่ทราบเลยว่ามันเป็นแพคที่สวยประมาณไหน..

สะดือ..และใต้สะดือ..

แต่ก็ไล่ขึ้นอีก..ไม่ยอมไปถึงจุดที่อีกฝ่ายปรารถนาในครั้งแรก..

ไล่ขึ้นลงสองสามรอบ..ทรมาณจนสาแก่ใจ..

กลีบกุหลาบแสนสวยที่ไร้แม้แต่ยองใย..อิ่มล้นไปด้วยน้ำหวานชวนให้แมลงกระหายหิว..

ร่างกายทรงพลังของยอดมนุษย์สาวมีคุณสมบัติที่สืบเนื่องมาจากพลังอันมหัศจรรย์..นั่นคือ..ไม่มีเชื้อโรคใด ๆ ทานทนกับสภาพร่างกายที่เปี่ยมพลังนี้ได้..

แบคทีเรีย ไวรัส..เชื้อราใด ๆ ก็ไม่มี..

เรื่องนี้..มิวเคยเล่าให้นิรินฟังแล้ว..

ดังนั้น..ทุกซอกซอนทุกหลืบในร่างกายจึงสะอาดอ้านเป็นที่สุด..

จนแม้อดีตนางเสือที่เชี่ยวชาญเก๋าเกมก็รู้สึกวางใจเมื่อได้สัมผัสกับหลืบเร้นอันหอมหวานของอีกฝ่าย..

สิ่งที่เห็นตรงหน้านิรินเวลานี้..คือกุหลาบงามแสนสวยแดงใส..หวานหอมไปด้วยน้ำหวานซึ่งนิรินดื่มด่ำจนแห้งผาก..และมันก็หลั่งไหลออกมาเรื่อย ๆ ...

ผิวหนังของยอดมนุษย์หญิงคนนี้ทนทานจนการเสียดสีใด ๆ ไม่มีผล..สีแดงก็ยังแดงอยู่อย่างนั้น..ไม่คล้ำลงแต่อย่างใดไม่ว่าจะผ่านการเสียดสีมากมายเท่าใดก็ตาม..

ลิ้นนุ่มสากระคายจากปากของนิริน..ปาดและรัวไปกับตำแหน่งที่อีกฝ่ายกำลังต้องการให้มันกระทำ...

ก่อนจะงับเม้ม..กลืน..และไล่รัวอีก..

พลังพิเศษที่นิรินได้รับจากมิว..ทำให้มันรัวเร็วกว่าที่นิรินคิดมากนัก..

จนมิวบิดเขม็ง..อาการเหมือนเขื่อนร้าวแตกกระจายปลดปล่อยสิ่งที่กักเก็บให้รั่วทลายออกมา...

เป็นอาการที่มิวเองอิ่มเอมกับอาการเขื่อนแตกนี้นัก...

แม่น้ำสายนี้ไม่ใช่มีแค่เขื่อนเดียวสักหน่อย...

นิรินก็ถนัดในการวางระเบิดเขื่อนกั้นน้ำเหมือนเป็นนักก่อวินาศกรรมชั้นเซียนอยู่แล้ว..

ครั้งต่อไปจะทำลายเขื่อนแบบเดิมไม่ได้แล้ว..

ก่อนที่อะไรจะเป็นอะไร..ประตูห้องก็เปิดออก..

“..หยุดนะ..ทำอะไรกัน..”

ดีที่มิวระงับอารมณ์ที่เกิดขึ้นได้มากมายแล้ว..

“..พี่เจม..”

นิรินชะงัก..

ลีน่าขยับมาจากด้านหลังของเจม..กางมือขวางร่างเจมไว้..

ทั้งสองสวมชุดธรรมดาก่อนที่จะสวมนาโนสูทออกจากบ้าน..แน่นอน..ถ้าจะเดินเข้ามาในโรงแรมม่านรูดแบบนี้..จะแต่งนาโนสูทก็เกินไปหน่อย..

“.ใจเย็นสิพี่เจม..พี่ก็รู้ว่าเค้าต้องทำแบบนี้..”

เจมตาลุกวาว..แม้จะทำใจเกี่ยวกับการมีแฟนของน้อง..และคาดการณ์ได้ว่าคงมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกันแล้ว..แต่หากเห็นอะไรแบบนี้ตรงหน้า..ใครจะไปทนไหว...

มิวคว้าผ้าห่มปิดร่าง..ลีน่าเห็นเสื้อผ้าของนิรินอยู่ด้านข้าง..ก็หยิบให้..ทั้งที่เจ้าตัวยังคงหันหน้าไปทางมิว..หันหลังให้เจมกับลีน่า..ในสภาพเปลือยกาย..

ลีน่ายกมือกางแขน..

“..พี่เจมต้องเข้าใจนะคะ..ว่าน้องพี่เจอเหล้าแล้วจะเป็นอย่างไร..และมันต้องใช้เหล้าเพื่อช่วยชีวิต..”

เจมหัวเสีย..

“..ใส่เสื้อผ้า..”

“..บ้า..พี่เจม..”ลีน่าพูดแทนทั้งมิวทั้งนิรินตลอด.. “..น้องพี่เห็นเราเค้ายังไม่ว่าอะไรเลย..ดีใจไปกับเราด้วยซ้ำ..นี่พี่ไม่แฟร์กับเค้าเลยนะ..”

“..พี่โตแล้ว..มิวยังเด็ก..”

“.อ้าวแล้วลีน่าล่ะ..ลีน่าเด็กกว่าน้องพี่อีกนะ..”

คำพูดนี้ทำให้เจมอึ้งไปเหมือนกัน..

นิรินสวมเสื้อยืดตัวโคร่ง..หันมาทางเจม..

นี่ทำให้เจมชะงัก..

“..หือ..อะไรกัน..คนที่เป็นแฟนมิว..คือบอสของมิวเองหรือ..”

ลีน่าชะงัก..

“..หือ..คุณนิริน..นักเขียนคนนั้นน่ะหรือ..”

นิรินพูดขึ้นว่า..

“..คุณเจม..ฉันรักน้องคุณจริง ๆ ..และฉันรับปากว่าจะปกป้องมิวทุกเรื่อง..ที่สำคัญก็คือความลับที่เธอเป็นไวโอเลต..ฉันให้สัญญาหรือจะสาบานอย่างไรก็ได้..”

มิวพูดขึ้นว่า..

“..พี่เจม..ถ้าพี่รินไม่ช่วยมิว..ป่านนี้มิวคงตายไปแล้ว..และที่พี่เค้าทำ..เป็นเพราะมิวขอร้องพี่เขาเอง..พี่ก็น่าจะรู้ว่ามันเกิดจากอะไร..”

เจมเริ่มระงับอารมณ์หงุดหงิดเพราะเห็นน้องโดนคนอื่นกินคาตา..

“..เอาล่ะ..คุณริน..เราต้องคุยกัน...”

“..คุยกันตรงนี้น่ะหรือ..”

“..ไม่ใช่..คุณกล้าไปคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวสองคนไหม..”

“..ได้..ที่ไหนล่ะ..”

“..บนฟ้า..”

เสียงลีน่าโวยวาย..

“..พี่เจมอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ..ทำไมไม่ให้ลีน่าไปด้วย..”..ลีน่ารู้เจตนาของคนรักดีว่าทำไมถึงต้องไปคุยแบบนั้น..

“..ฉันไม่ทำอะไรคนที่น้องฉันรักหรอกน่า..”เจมมีสายตาที่อ่อนลง..ก่อนจะล้วงกระเป๋า..หยิบแคบซูลอันหนึ่งให้..

“..นี่เป็นนาโนสูทสำรองของฉัน..ใช้มันซะ..เพราะฉันไม่อยากจะให้เสื้อผ้าคุณขาดขณะที่บินด้วยความเร็วสูง..”

มิวร้องว่า..

“..พี่เจม..ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก..คุยกันตรงนี้ก็ได้..”

“..ไม่..เธออยู่กับลีน่าสักพักก็แล้วกัน..”

.......

มันบ้าดีไหมที่ต้องมาคุยกันบนฟ้ามืด ๆ แบบนี้..

ร่างชุดแดงสองร่างลอยบนฟ้า..และเจมก็ประคองร่างนิรินอยู่..

นิรินยังไม่รู้ว่าเจมจะมาไม้ไหน..

เจมพูดว่า..

“..มิวเคยพาคุณมาทำอะไรแบบนี้ไหม..”

“..ก็อาจจะมีบ้าง..แต่..ฉันคงไม่สนุกกับเรื่องพวกนี้นักหรอกนะ..”

“..ต่อให้คุณร่วงลงไปตอนนี้..ด้วยพลังของคุณ..ไม่มีทางทำให้คุณตายหรอกน่า..”เจมหัวเราะ..

“..ถ้าคุณไม่พอใจที่ฉันคบกับน้องคุณ..ฉันก็ต้องขอโทษ..แต่บอกไว้ก่อนนะ..มันไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปไหนได้อีกแล้วล่ะ..”

“..ฉันอาจจะไม่พอใจบ้างที่เห็นมิวเมคเลิฟกับคุณ..ใครจะไปทนเห็นน้องตัวเองโดนคนอื่นกินต่อหน้าต่อตาได้ล่ะ..แต่มาคิดดูอีกที..มันจะไปโกรธทำไมนะ..เพราะถ้าหากมิวเลือกคุณ..มันก็ต้องมีวันนี้อยู่ดี..แถมมันยังมีความจำเป็นอีกด้วยเพราะเราต้องใช้เหล้าล้างแอลกอฮอลส์ที่แรงกว่าและทำให้มิวตายได้..”

“..ขอบคุณนะคะที่พูดคำนี้ออกมา..คุณเข้าใจมันดี..แต่คุณไม่ยอมรับเท่านั้นเอง..”

“..ดังนั้น..เรื่องของคุณกับยัยมิว..ฉันคงไม่ว่าอะไรแล้วล่ะ..แต่ก็ขอร้องแค่เรื่องเดียวเท่านั้น..คือ.การปกป้องมิว..คุณรับปากแล้ว..ก็ต้องรับปากแบบไม่มีวันเปลี่ยนแปลงด้วย..”

“..ฉันให้สัญญา..”

“..คุณเป็นนักเขียน...และเป็นเจ้าของนิรินบุ๊คส์..ถือว่าเกียรติตรงนี้..ฉันควรจะเชื่อใจคุณได้..”

“..ขอบคุณมากค่ะ..”

“..แต่เรื่องนั้นมันก็เรื่องหนึ่งนะ..แต่อีกเรื่องที่ชวนคุณมาคุยบนนี้..เพราะอยากจะปรึกษาคุณ..”

“..หือ..”นิรินขมวดคิ้ว..

“..คุณทราบเรื่องที่ลีน่า..เอ่อ..แฟนฉัน..เค้าอาละวาดจนคนถ่ายคลิปลงโซเชี่ยล..และเข้าใจว่าเค้าเป็นไวโอเลตหรือเปล่าล่ะ..”

“..ค่ะ..เธอยังเด็ก..ใจร้อนและไม่ได้คิดหน้าคิดหลังก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก..”

“..ถ้าจะคิดพิเรณ ๆ แนวว่า..”เจมนิ่ง.. “..ให้มันเลยตามเลยไปล่ะ..”

นิรินอุทานออกมา..

“..นี่คุณกะจะให้ลีน่าเป็นไวโอเลตเลยใช่ไหม..เพื่ออะไรล่ะ..”

สติปัญญาของนิรินไม่ใช่โง่สามารถสรุปทุกอย่างได้ไม่ยาก..

แต่เจมก็พูดขึ้นว่า..

“..ถ้าคุณคิดตามสายตาคุณ..เป็นเพราะฉันต้องปกป้องมิว..ใช่ไหม..”

“..ก็ใช่..แต่ลีน่ารู้หรือยังว่าคุณคิดแบบนี้..บ้าชะมัดเลยรู้ไหม..คุณทำให้เค้ารู้สึกว่าคุณให้ความสำคัญกับเขาน้อยกว่าน้องคุณไม่ได้..”

“..เรื่องปกป้องมิวมันก็เรื่องหนึ่ง..แต่จะว่าไป..ฉันก็ปกป้องลีน่าด้วย..”

“..หือ..”

“..ฉันมาคิดดูแล้ว..ถ้าเรื่องมันขืนเป็นแบบนี้ต่อไป..จะแก้ปัญหาด้วยวิธีการหลบหนีก็คงไม่ได้..เราต้องมองมุมกลับ..ตอนนี้..คงมีหน่วยงานความมั่นคง..ทั้งของประเทศเราและชาติมหาอำนาจต้องการตัวไวโอเลตมากมาย..ต้องการศึกษาพลังเพื่อประโยชน์ในการค้นคว้าเทคโนโลยีทางทหาร..เพราะพลังของไวโอเลตนั้นควรจะเป็นอำนาจสำคัญแน่นอน..”

“..คุณเองคิดไปถึงขั้นนั้นเลยหรือ..”

“..ใช่..และหากเราจะแก้ปัญหาด้วยวิธีให้ลีน่าหนี..พวกเขาต้องตามตัวเจออยู่ดี..ลีน่าจะอยู่ไม่เป็นสุขเสียเปล่า..ยิ่งหนีก็ไม่เกิดประโยชน์..ยิ่งไล่ล่าก็ยิ่งขุดคุ้ย..จนท้ายสุด..อาจจะมาถึงมิวได้สักวันแน่นอน..”

“..คุณคิดจะทำอย่างไร..”

“..มีทางเดียวคือ..เราเปิดตัวไวโอเลตสู่สังคม..ให้สังคมและประชาชนรู้ในมุมกว้างเสียเลย..ให้สังคมและโลกปกป้องลีน่าจะดีกว่า..”

นิรินครางอือม์..

“..ตัดให้มันขาดตอนที่ลีน่าเลยใช่ไหมคะ..”

“..ใช่..และแผนของฉัน..ต้องพึ่งคุณ..ก่อนหน้าก็คิดถึงคุณก่อนแล้ว..เพราะคุณเป็นส่วนหนึ่งในแผนที่สำคัญ..แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าคุณคบกับมิว..มันก็เลยมีปัญหาอยู่บ้าง..แต่หากเป็นแบบนี้ไปแล้ว..มันก็ง่ายขึ้นล่ะ..”

“..คุณจะให้ฉันทำอะไร..”

“..คุณต้องเป็นคนสร้างเรื่องไวโอเลตขึ้นมาใหม่..ให้ลีน่ารับบทไวโอเลตตามที่สังคมสงสัย..และทำให้เธอดัง..มีสตอรี่และโปรไฟล์..คุณเป็นนักเขียน..จะสร้างสตอรี่เกี่ยวกับไวโอเลต..ก็ไม่ใช่เรื่องยากอยู่แล้วใช่ไหม..”

นิรินอุทานออกมา..นี่มันอะไรกัน...

“..สังคมจะรู้ว่าลีน่าเป็นไวโอเลต..แต่เธอก็เป็นคนธรรมดามาก่อนประวัติของเธอมันสืบได้ไม่ยาก..คุณจะคิดเรื่องราวให้เธอได้พลังมาอย่างไรก็ได้..และเราต้องคุยถึงความเป็นไปได้กัน..ประวัติว่าเธอเป็นไวโอเลตได้อย่างไร..และมีเป้าหมายอย่างไรในอนาคต..ทำให้เธอดังและเป็นที่รู้จัก..ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะปกป้องเธอจากการไล่ล่าจากหน่วยงานความมั่นคงทั้งของประเทศและมหาอำนาจ..”

เจมพูดจบก็พูดอีกว่า..

“..มิวเล่าให้ฟังว่าคุณทำเวบนักเขียน..ทำหนังสือ..แต่ก็มีเวบแมกกาซีนอย่างนิรินไลฟ์ด้วยนี่..คุณแค่ต้องคิดเรื่องของไวโอเลตขึ้นมาใหม่..และลีน่าจะเป็นคนพรีเซนต์มันออกมาเอง..ลีน่าจะปรากฏตัวในเวบนิรินไลฟ์..เป็นเวบเดียวที่จะนำเสนอเรื่องราวของไวโอเลตออกไปแบบออฟฟิเชี่ยล..ถ้าขายลิขสิทธิ์ออกไป..คุณก็คงรวยเละเทะเลยนะ..และหากต้องการทุน..ฉันจะจัดการให้..เพราะคุณคงไม่รู้ว่าฉันสามารถหาเงินที่ต้องการเท่าไหร่ก็ได้ให้กับคุณ..เห็นฉันทำขนมขายนี่เถอะ..แต่เอาเข้าจริง..ฉันรวยแบบที่คุณคงนึกไม่ถึงทีเดียว..”

นิรินทราบดีว่า..เจมนั้นสามารถสร้างเพชรจากถ่านได้..และเพราะเหตุนี้..เงินจึงไม่ใช่ปัญหาของเจม..

แต่เหนืออื่นใด..นิรินต้องมองพี่สาวของคนรักคนนี้ใหม่แล้ว..

ในสายตาของนิริน..พี่เจมเป็นคนดูจะหัวโบราณ..ใจร้อน..และออกแนวเผด็จการกับน้องสาวมากสักหน่อย..น่าจะใจแคบด้วยสิ..

แต่เอาเข้าจริง..เจมคือคนที่ฉลาดที่สุดคนหนึ่งเท่าที่นิรินเคยเจอมา..

และแผนปกป้องเชิงรุกแผนนี้..มันสุดยอดจนต้องถามว่าเจมคิดมันมาได้อย่างไรกัน..

......

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น