winterandwhite

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 45

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 19:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

“เอ่อ คุณฝนมาถึงนี่ได้ยังไงคะ”

“คือคุณดลบอกว่า คุณเบธมาช่วยประชาชนจับคนร้าย ฝนเห็นว่าหายกันไปนาน ก็เลยขับรถมาวนๆ ดูค่ะ เผื่อว่า จะมีอะไรให้ฝนช่วยได้ แต่เท่าที่ดู...เอ่อ...” เท่าที่เธอยืนดูมาสักพัก ไม่เห็นว่าจะมีเหตุการณ์อะไรรุนแรงสักนิด เธอคิดแบบนั้น

“เอ่อ คนร้ายเราจัดการกันไปเรียบร้อยแล้วค่ะ เหลือแค่เยียวยาประชาชน ซึ่งก็ เรียบร้อยแล้วเหมือนกันค่ะ คุณฝนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ” หมวดนภดลเห็นเบธยืนอ้ำๆ อึ้งๆ ก็เลยช่วยชีวิตไว้

“น้องคนนั้น ก็คือ น้องที่ให้ต้นไม้คุณเบธ ใช่มั้ยคะ”

“ค่ะ”

“น้องเค้าบาดเจ็บ หรือเป็นอะไรหรือเปล่าคะ สีหน้าดูไม่ค่อยดี”

“น้องเค้าถูกคนร้ายตบที่หน้าน่ะค่ะคุณฝน เธอ เป็นเด็กสู้ชีวิต ไม่น่ามาเจออะไรแบบนี้ ดลเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้”

“คุณเบธ ไม่อยู่เป็นเพื่อนน้องเค้าสักหน่อยหรือคะ น้องเค้าน่าจะต้องการกำลังใจจากคุณนะคะ”

ฝนต้นเมษาพูดออกไปแบบนั้น เพราะสงสารแก้วตาขวัญจริงๆ ไม่ได้ประชดหรือน้อยใจแต่อย่างใด หากแต่เข้าอกเข้าใจถึงหัวใจของลูกผู้หญิงด้วยกัน เป็นเธอ ก็คงจะอยากให้คนที่เธอชอบ อยู่ข้างๆ เหมือนกัน

“คุณฝน” เบธพยายามไม่คิดอะไรเยอะ และหวนนึกถึงคำสอนของป้าแป้ว

“ค่ะ คุณเบธ”

“เรากลับบ้านกันนะ เดี๋ยวเบธนั่งรถกลับเป็นเพื่อน” เบธอมยิ้ม และไม่หลบสายตาฝนต้นเมษาอีก

แต่มันก็ไม่อาจทำให้ใจแข็งๆ อ่อนลงไป

“คุณเบธเป็นคนดี มีน้ำใจ และห่วงใยประชาชนทุกคน สมกับที่เป็นทหารของชาติ และนั่น ทำให้คุณไม่ควรตกเป็นของใครคนใดคนหนึ่ง ซึ่งอาจจะทำให้คุณเสียความเป็นตัวของตัวเองไป ฝนกลับบ้านคนเดียวได้ค่ะ เอ่อ ฝนไปก่อนนะคะ คุณเบธ คุณดล”

ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ เธอเหมือนจะสับสน จนเกือบจะเทใจมาให้เบธ แต่คราวนี้ เหมือนฝนต้นเมษาจะตัดสินใจตัดความสัมพันธ์กับเบธอย่างจริงจังแล้ว และเบธก็รู้สึกได้ ว่าเยื่อใยบางๆ ที่เคยเชื่อมทั้งสองคนเอาไว้ มันจะขาดง

ฝนต้นเมษายิ้มให้ทหารทั้งสอง แล้วก็หันหลังไป แต่เบธก็เรียกเอาไว้

“เดี๋ยวค่ะคุณฝน”

เบธเดินไปขวางหน้าคนที่กำลังจะเดินหนี

“คุณอยากให้เบธ อยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต แบบนั้นจริงๆ เหรอคะ คุณคิดว่ามันสมควรแล้ว ที่เบธต้องใช้ชีวิตคนเดียว จริงๆ ใช่มั้ย” เป็นการพูดที่จริงจังและดุดันที่สุดเท่าที่เบธเคยพูดกับเธอ

ฝนต้นเมษาเงียบ มีแต่เสียงลมหายใจเข้าออก ก่อนที่เธอจะพูดต่อ

“มันเป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัวของฝน ว่าถ้าเป็นฝน ฝนไม่อยากจะเก็บคุณไว้ที่ตัว ซึ่งผู้หญิงคนอื่นก็อาจจะไม่ได้คิดแบบฝน ส่วนที่เหลือก็แล้วแต่คุณ ว่าจะตัดสินใจอย่างไร และไม่จำเป็นที่คุณจะต้องเชื่อฝน”

“ผู้หญิงคนอื่นจะคิดยังไง เบธไม่สนใจ คุณฝน”

เบธขมวดคิ้ว น้ำเสียงเข้มขึ้น แล้วก็ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวมากขึ้น

“ก็แล้วแต่คุณค่ะ”

เบธถอนหายใจ เสยผม พยายามระงับอารมณ์ เพราะหลายๆ อย่างที่ผ่านมาทั้งหมด ที่เบธพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ไปอยู่ข้างๆ เธอ ท่าทีแข็งๆ ที่เธอปฏิบัติกับเบธ มันกำลังชัดขึ้นในโสตประสาท

แต่น้ำตา มันก็ยังไหลออกมาอยู่ดี

“เบธสนใจแค่ความคิดของคุณ แต่ถ้าคุณคิดแบบนั้น และตัดสินใจทำอย่างที่กำลังทำอยู่นี้ ถ้าหากคุณคิดว่า มันดีกว่า ถ้าไม่มีเบธอยู่ในครอบครองของคุณ เบธก็จะไม่เข้าไปในที่ที่คุณไม่ต้องการ”

เบธกัดฟัน พยายามจะเข้มแข็งให้ได้มากที่สุด แต่ยิ่งทำให้น้ำตามันไหลออกมามากขึ้น เบธใช้ทั้งฝ่ามือและหลังมือเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง แล้วตัดสินใจพูดบางอย่าง ที่เบธยังไม่เคยได้พูดออกไปให้ฝนต้นเมษาได้ยิน

“ที่ผ่านมา เบธชอบคุณมากๆ ไม่ว่าคุณจะทำยังไงกับเบธ เบธก็ยังชอบคุณเสมอมา และการที่คุณปฏิเสธด้วยเหตุผลแบบที่คุณพูด มันจะเปลี่ยนความชอบของเบธ ให้กลายเป็นความรัก รักแบบที่ยากต่อการเอามันออกจากหัวใจ คุณกรุณารับรู้มันไว้ด้วยนะ คุณฝน”

เบธพูดจบ ก็หันหลัง แล้วเดินจากไป โดยไม่ทันเห็นว่า ผู้หญิงใจแข็งที่ยืนนิ่งๆ มองน้ำตาของเบธ ก็กำลังร้องไห้ออกมาเหมือนกัน หมวดดลไม่รู้จะทำยังไง ก็เลยวิ่งมาหาฝนต้นเมษาก่อน

“เอ่อ คุณฝน กลับบ้านดีๆ นะคะ ดลไปก่อนนะคะ”

หมวดดลพูดสั้นๆ แล้วก็วิ่งตามเบธไป

 

พอหมวดดลกดกุญแจรถ เบธก็เข้าไปนั่งแล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“อะ ไอ้เบธ ใจเย็นๆ มึง ไม่ต้องร้อง เชี่ย กูทำตัวไม่ถูก ไม่เคยเห็นมึงร้องไห้อย่างเงี้ย”

เบธที่ก้มหน้าร้องไห้ ก็ยังคงร้องไห้

“ฮือออออ ฮือออออ”

หมวดดลจึงได้แต่สตาร์ทรถเปิดแอร์ไว้ แต่ยังไม่ขับออกไป เพราะเบธคงไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ ก็เลยนั่งรอ จนกระทั่งเบธสงบลง

“มะ มึง ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ กูพาไปง้อเค้าใหม่ เนอะ”

เบธเงยหน้า พิงเบาะรถ ทำหน้าหมดอาลัย

“เค้าพูดถึงขนาดนั้นแล้ว กูคงไม่ไปหาเค้าอีกแล้วว่ะ”

“สนใจอะไรวะ วันนี้กับพรุ่งนี้แม่งคนละวันกัน มึงเคยบอกกูเองนี่หว่า พรุ่งนี้มึงก็ทำไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็ไปหาเค้าเหมือนเดิม ไปเล่นตลกใส่เค้า แค่นี้ ทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม”

“ไม่กล้าแล้วว่ะ”

“ปกติมึงหน้ามึงหนากว่าถนนราดยางอีก ทีนี้มาไม่กล้า”

เบธสูดน้ำมูกหนึ่งที ก่อนจะทำตาขวางๆ ใส่หมวดดล

“ก็หรือว่าไม่จริง”

“กลับบ้านกันเถอะ อยากนอน”

“เอ้า ไหนบอกจะเลี้ยงขนมจีนแกงไก่ที่บ้านไง”

“กินไม่ลงแล้วว่ะ”

“แต่กูกินลง มึงนั่งเป็นเพื่อนกูก็แล้วกัน เขินป้ากับน้ามึง”

เบธมองแรงอีกที แล้วหมวดดลก็ซิ่งรถออกไป

 

จากเหตุการณ์วันนั้น ทำให้เบธหยุดการติดต่อกับสาวๆ ในสังกัดทั้งสองคนอย่างไม่มีกำหนด โดยการไม่ไปทั้งร้านขายต้นไม้และห้องสมุด แล้วทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดที่มีให้กับโปรเจ็คมิสเตอร์บี ที่ใกล้ถึงเวลาที่จะต้องรายงานความคืบหน้าแล้ว

“ไอ้ดล กูตัดสินใจให้แล้วนะ สารเคมีที่เราจะใช้คือ ไซยาไนด์ ส่วนความเข้มข้น เท่าที่อ่านรายงานการวิจัย ไซยาไนด์จะเป็นพิษกับสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม เมื่อมีความเข้มข้นอยู่ในช่วง 2-10 มิลลิกรัม ต่อกิโลกรัมของน้ำหนักตัว ทีนี้เราคงต้องทดลองกับหนู ใช้แค่ 3 ตัวพอ ทดสอบที่ 2, 5 แล้วก็ 10 ตั้งกล้องจับดูพฤติกรรมหนูไว้ ส่วนไซยาไนด์ มีหลายรูปแบบ อันนี้ไม่ซีเรียส แกไปหาแล้วกันว่าจะใช้แบบไหน แล้วก็ที่สำคัญ งานนี้อันตรายมากๆ แกต้องระมัดระวัง เตรียมของไว้ แล้วถ้าจะทดลองเมื่อไหร่ เรียกฉัน ห้ามทำคนเดียวเด็ดขาด”

“งู้ย อีเบธ ทำไมมึงน่ารักแบบนี้” หมวดดลเดินเข้ามานั่งตักเบธ แล้วเอามือลูบไล้ ทำหน้าเซ็กซี่แกล้งเบธ

“มึงฟังกูปะเนี่ย ว่า มันอันตราย มึงช่วยกลัวหน่อยได้มั้ย” เบธขมวดคิ้วจริงจัง

 

“ทำไรกันอยู่จ๊ะสองสา..... เอ้อออ ทำไมเฮียต้องเข้ามาเจอภาพอะไรแบบนี้บ่อยๆ ด้วย เพื่อนกันอย่ากินกันเองเลย เชื่อเฮีย เดี๋ยวมันจะเสียงาน”

หมวดคีรีเข้ามาเห็นสองทหารสาวอยู่ในบริบทชวนสยิว ก็เลยแซวพอกรุบกริบ

หมวดดลก็ยังคงนั่งอยู่บนตักหมวดเบธ แต่เปลี่ยนจากเอาหน้าเข้า เป็นกลับหน้าออกมา แล้วก็เอามือเบธมากอดเอวไว้

“เฮียคีขา เฮียรู้มั้ยว่า ภายในอาทิตย์นี้ น้องดลคนสวย จะได้สารเคมีที่พร้อมต่อการใช้งานแล้วนะคะ ว่าแต่ ตัวโดรน กระบอกบรรจุสาร กลไกการยิงของเฮียน่ะค่ะ ไปถึงไหนแล้วล่ะคะ”

“เพิ่งทดสอบอย่างจริงจังเมื่อสักครู่นี้ ก่อนจะเข้ามาเนี่ยแหละ แล้วผลการทดสอบนะ ไม่อยากจะคุย”

หมวดคีรีทำหน้าตามั่นใจมากๆ ทำให้เบธคนซึมๆ ถึงกับตื่นเต้น

“จริงเหรอเฮีย มันยิงได้แม่นยำแล้วใช่มั้ย”

“เล็งนกไปโดนหนู เล็งหนูไปโดนแมว ความแรงยังไม่พอ เข็มไม่ปักลงเป้าอีกต่างหาก เฮียถึงบอกว่า ไม่อยากจะคุย”

“เชรดดด! ไอ้เฮีย อีกไม่กี่วันต้องรายงานความคืบหน้าแล้วนะ”

“เบธ ช่วยเฮียหน่อยเถอะวะ”

“ไปดิเฮีย ปะ ไอ้ดล ไปกันหมดนี่แหละ ไปช่วยกันดูซิ”

“ฉันจบเคมี ไม่ได้จบวิศวะซะหน่อย” หมวดดลอิดออด

“ไปยืนเป็นเป้าให้ก็ยังดี ใช้คนเนี่ยแหละ จะได้สมจริง”

“เอ้อ แต่เคยเรียนฟิสิกส์อยู่ เดี๋ยวดูเรื่องวิถีกระสุนให้แล้วกันโน๊ะ” หมวดดลยิ้มแห้ง ๆ แล้วก็เดินตามสมาชิกทีม KBD ไป

 

ที่ห้องสมุด

‘รายชื่อผู้ที่ยืมหนังสือมากที่สุดประจำเดือน กรกฎาคม : คุณนฤเบธ’  

ฝนต้นเมษา บรรณารักษ์สาวที่มีหน้าที่ให้บริการยืมคืน จัดหาหนังสือที่น่าสนใจ รวมถึงสนับสนุนให้ประชาชนอ่านหนังสือมากขึ้น ยืนอยู่ที่หน้าบอร์ดประชาสัมพันธ์ มองชื่อ นฤเบธ ประชาชนที่มีการยืมหนังสือมากที่สุดประเดือน หรือจะเรียกว่า ประจำทุกเดือนก็ว่าได้ เพราะตั้งแต่ต้นปีจนกระทั่งจบเดือนที่เจ็ด ก็ยังคงเป็นชื่อนี้ ทำให้บรรณารักษ์ไม่ต้องเสียเวลาพิมพ์ชื่ออื่นมาเปลี่ยนเลย

จริงๆ หน้าชื่อนี้ ควรจะมียศ เรืออากาศตรีหญิง และควรมีนามสกุลต่อท้ายด้วย แต่เพราะคุณบรรณารักษ์ไม่อยากจะให้เจ้าตัวรู้ ว่าเป็นตัวเองก็เลยจะเก็บไว้แกล้ง แต่ยืนมองไปมองมา ก็ตัดสินใจกลับไปที่คอมพิวเตอร์ บรรจงพิมพ์ชื่อ ‘เรืออากาศตรีหญิงนฤเบธ วัฒนะโยธินนุกูล’ แล้วนำไปติดที่บอร์ด แม้ว่าอีกไม่กี่วันจะสิ้นสุดเดือนสิงหาคม และชื่อนี้จะต้องถูกเปลี่ยนออก เพราะเจ้าของชื่อไมได้มาที่ห้องสมุดหลายวันแล้ว

และอาจจะเป็นไปได้ว่า เค้าจะไม่มาที่นี่อีกเลย

“สวัสดีค่ะ น้องฝน ช่วงนี้มาทำงานเช้าทุกวันเลยนะคะ” บรรณารักษณ์รุ่นพี่ที่ทำงานอยู่ชั้นที่สองของห้องสมุดทักทาย หลังจากที่เดินกลับมานั่งประจำเคาน์เตอร์แล้ว

“ค่ะพี่ษา ช่วงนี้แม่ฝนดูแข็งแรงและอารมณ์ดี ก็เลยพากันตื่นนอนมาใส่บาตรทุกเช้า ฝนก็เลยตื่นเช้าไปด้วย เลยออกมาทำงานเร็วน่ะค่ะ”

“เอ้อ น้องฝนรู้เรื่องหรือยัง ว่าท่านผอ. จะตกแต่งชั้นที่สามให้เป็นพิพิธภัณฑ์ ไว้โชว์หนังสือเก่าที่มีคุณค่า มีประวัติห้องสมุดอะไรทำนองนี้ ท่านขอแรงให้มาช่วยกันทำความสะอาดในวันอาทิตย์ ฝนว่างมาหรือเปล่าจ๊ะ”

“ว่างค่ะ ฝนมาได้”

“พอดีพี่ต้องเลี้ยงลูก คงมาไม่ได้ รบกวนด้วยนะจ๊ะ”

“เอ่อ ค่ะ ได้ค่ะ ฝนไม่ได้ติดธุระอะไร”

“ทยอยๆ ทำไปทีละนิดก็ได้ ท่านไม่ได้รีบอะไร”

เพื่อนร่วมงานที่อวุโสกว่า และมีบุตรจะต้องดูแลเดินมาแจ้งธุระแล้วก็เดินขึ้นชั้นบนที่ประจำของเธอไป ฝนต้นเมษาถอนหายใจนิดหน่อย เพราะห้องบนชั้นสามไม่ใช่ว่าเล็กๆ ให้ทำสองคนยังไม่รู้ว่าจะเสร็จวันไหน แล้วนี่ต้องทำคนเดียว

ถ้ามีใครสักคนมาช่วยทำ ก็คงจะดีไม่น้อยเลย

 

ในที่สุด วันรายงานความคืบหน้าโปรเจ็คก็มาถึง

เบธ ที่ช่วงนี้หมกมุ่นอยู่กับงาน มาถึงที่ทำงานแต่เช้า ก็แวะมากินข้าวเช้าที่โรงอาหารเพิ่มพลัง แล้วก็ตั้งใจว่า จะนำอุปกรณ์ทุกอย่างไปจัดเตรียมที่ห้องประชุม ไม่ให้ขาดตกบกพร่องเหมือนคราวก่อนอีก แต่ระหว่างที่กำลังกินข้าว และทบทวนสิ่งที่จะนำเสนอผู้บังคับบัญชาก็ต้องเสียสมาธินิดหน่อย

“หมวดเบธคะ เดี๋ยวนี้งานยุ่งเหรอ ไม่เห็นเอาหนังสือนิยายมาให้ป้าผกาอ่านเลย”

“เอ่อ ค่ะ เบธไม่ได้แวะไปห้องสมุดมาสองอาทิตย์แล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าก็ถามดูแบบนั้น หมวดไม่ต้องทำหน้าเครียดนะคะ”

เบธที่ไม่รู้ตัวว่า ตัวเองกำลังทำหน้าเครียดแบบที่ป้าผกาบอกก็เลยยิ้มหวานๆ แทนคำอธิบาย ที่ก็ไม่รู้ว่าต้องอธิบายอย่างไร ป้าผกาถึงจะเข้าใจว่า ไม่เครียดเพราะป้าผกาหรอก

“หมวดเบธมาดูนี่แก้กลุ้มดีกว่าค่ะ ดูแล้วจะยิ้มแก้มปริ”

ป้าผกานั่งลงข้างๆ เบธแล้วหยิบสมาร์ทโฟนจอใหญ่ยักษ์ขึ้นมา เอานิ้วถูปื๊ดถูปื๊ด แป๊บเดียว ก็หันหน้าจอมือถือมาให้เบธดู

“นี่ค่ะหมวดเบธ ป้านะทั้งกดไลค์ กดแชร์ คอมเมนต์ให้หลายอันด้วยนะคะ”

“หืมมม”

เบธหยิบมือถือของป้าผกามาดูใกล้ๆ แล้วพบว่า ที่หน้าเพจ ‘ทหารอากาศคิวท์ๆ ’ มีรูปตัวเอง พร้อมหมายเลขปรากฏอยู่ พออ่านไปอ่านมาจึงรู้ว่า การประกวดขวัญใจทัพอากาศที่เบธลงประกวดนั้น มีการโหวต รางวัลขวัญใจมหาชนด้วย เป็นรางวัลพิเศษเพิ่มขึ้นมาต่างหาก

“เชรดดด ทำอะไรไม่บอกไม่กล่าว รูปสวยๆ กว่านี้ก็มี ทำไมไม่รู้จักมาขอกับเจ้าตัวฟระ”

เบธบ่นงึมๆ งำๆ แล้วก็เลื่อนดูจำนวนยอดไลค์นิดหน่อย

“เอ้อ คะแนนสูสี เอาให้ไม่แพ้เยอะก็พอละ” เบธยิ้มมุมปาก เพราะก็ไม่ได้หวังชนะอะไรอยู่แล้ว เพราะตัวแทนจากหน่วยอื่นๆ ก็เป็นผู้หญิงสวย ๆ ทั้งนั้น ยิ่งแพทย์ทหารอากาศอีก ตัวขาวจ๊วะ

“ไม่ได้นะคะหมวดเบธ ยังไงเราก็ต้องชนะ นี่ป้าแชร์ให้ญาติที่บ้านนอกช่วยกันกดไลค์ แล้วก็สั่งให้เจ้าราตรีไปบอกเพื่อนๆ ที่โรงเรียนให้ช่วยโหวตด้วย”

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ จริงจังกว่าเบธอีกนะเนี่ย ป้าผกา”

“ขนาดนั้นเลยค่ะหมวด เราจะน้อยหน้าหน่วยอื่นๆ ไม่ได้”

เบธยิ้มขำๆ ให้ป้าผกา คืนมือถือไป แล้วก็เตรียมตัวไปที่ห้องประชุม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น