คณานางค์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14: เลื่อยขาเก้าอี้ [5]

ชื่อตอน : บทที่ 14: เลื่อยขาเก้าอี้ [5]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ย. 2562 08:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14: เลื่อยขาเก้าอี้ [5]
แบบอักษร

 

 

 

ช่วงหัวค่ำในบ้านหลังใหญ่ เตียงนุ้มนุ่ม รณภพนอนเล่นโทรศัพท์รอเมียพักใหญ่ถึงได้ยินเสียงร้องเพลงอารมณ์ดีเข้ามา มีสะดุดนิดๆ เพราะตกใจที่เจอเขา 

“วันเกิดทำไมไม่บอก กี่ขวบแล้ว” 

ในมือหล่อนมีกล่องของขวัญ  แอบเห็นว่าคนให้คือพ่อกับแม่ เขาไม่ได้เข้าไปใกล้เพราะเดี๋ยวพวกท่านจะแอบเหน็บแขวะว่าเขาไม่มีอะไรให้ เรื่องของเราแทบไม่มีอะไรต้องปิดบัง แม่รู้ก็ดีแล้วจะได้ฝากพาหลานไปนอนด้วย ส่วนเขาก็สบายหน่อยไม่ต้องออกไปหาความสุขนอกบ้าน คอยวนหาอยู่แถวในบ้านแล้วก็ในห้องนอนนี้ 

“ยี่สิบหกขวบ” หล่อนแอบเขิน 

“เฮ้ย ห่างกันหลายปีนี่นา มานั่งนี่มา เอามาดูหน่อยซิ” 

ตบลงที่ว่างข้างๆ หล่อนก็ยอมทำตามเขาลองแกะดูข้างใน เป็นสร้อยเพชรน่ารักกับแหวน จำได้ว่าน่าจะเป็นของชิ้นสุดท้ายที่ท่านซื้อมาจากร้านของครอบครัวนาตาลีเพราะเขาสั่งห้ามไปแล้ว ทุกวันนี้เจ้าหล่อนก็ลั้นลากับอาชีพนางแบบได้แฟนเป็นดาราจีนรุ่นใหญ่บินไปกลับจีนเป็นว่าเล่น ก็ดีใจกับเขาด้วย สร้อยเพชรดีไซน์น่ารักจี้เป็นรูปหยดน้ำ รณภพหยิบออกมาลองทาบก็เชื่อว่าหล่อนต้องใส่สวย 

“แม่เล่นซื้อให้ทั้งเซ็ตแบบนี้ ฉันจะซื้ออะไรให้ดี” 

เก็บกลับใส่กล่องส่งคืนเจ้าของ มองใบหน้าแสนสวย ไม่เข้าใจว่าทำไมยิ่งได้ หล่อนก็ยิ่งสวยขึ้น ดูอารมณ์ดี สดใส แล้วก็ดูแลตัวเองมากขึ้น กลิ่นตัวหอมทุกวัน ตื่นนอน ทำงาน เลิกงาน จนเข้านอนก็ยังหอม ความลับของผู้ชายเราจะแบๆ ให้รู้กันเลยคือการหลงกลิ่น ลองได้ติดกลิ่นใครมากๆ ไปเจอผู้หญิงอื่นแว็บแรกจะเกิดรู้สึกไม่ชิน 

“ไม่รู้ค่ะ อะไรก็ได้แล้วแต่คุณภพจะให้”  

“อะไรก็ได้นี่มันครอบโลกครอบจักรวาลเกินไป” 

“ที่จริงวันเกิดเฟื่องวันพฤหัส คุณแขบอกว่าท่านเตรียมไว้นานแล้วแต่ลืมก็เลยให้ย้อนหลัง” 

“งั้นฉันจะให้ของขวัญเธอย้อนหลังด้วยก็แล้วกัน แต่วันนี้เอาตัวฉันมัดจำไว้ก่อน ทำไม… จะขัดอะไรอีก” 

“เปล่า แค่อยากอาบน้ำก่อน นะ ไปทำอาหารมาหัวเหม็น” 

ไม่พูดเปล่าเอียงหัวให้ดมด้วยเขาถึงกับแกล้งทำหน้ารับไม่ได้ โต้ตอบกลับคืนด้วยการช้อนกายอรชรขึ้นยืนบนเตียงกระโดดลงพื้นพาเดินเข้าไปในห้องน้ำ ลอกคราบออกจนเปลือยช่วยอาบน้ำฟอกสบู่จัดคอร์สนวดกดจุดให้อย่างเต็มใจช่วยส่งหล่อนให้สบายตัวไปก่อนรอบแรก คาดโทษผ่านทางสายตาว่าคืนนี้ถูกจัดหนักแน่ 

ร่างกายขาวนวลถูกห่อผ้าเช็ดตัวอุ้มพาออกมาวางบนเตียง เขาช่วยเช็ดหยาดน้ำออกเล็กน้อยก่อนจะโถมกายกำยำมาคร่อมด้านบน วางอุ้งมือช่วยพยุงน้ำหนักไว้ก้มหน้าลงกัดหน้าอก 

“อื้อ ดะ เดี๋ยวก่อนสิ เฟื่องมีอะไรจะเล่าให้ฟัง” 

“ว่า?” ย้ายไปกัดยอดอกอีกข้าง ขบเม้มปลายลิ้นลงกระทั่งหล่อนเริ่มมีอารมณ์ร่วมหนักกว่าตอนอาบน้ำด้วยกัน 

“วะ วันนี้ คุณฐานัสมาชวนเฟื่องไปกินข้าว แล้ว… แล้วก็บอกว่าคุณภพมีปัญหาเรื่องงาน จริงหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น” 

“ไม่รู้” เขาปฏิเสธห้วนมากไม่ยอมมองหน้าด้วยซ้ำ กดน้ำหนักลงทาบกายอรชรทั้งตัว พลิกตลบหล่อนให้เปลี่ยนมานอนเกย วางมือตบบั้นท้ายตีหนึ่งทีให้ขยับขึ้นนั่งดีๆ เขาจะกินนม 

“อย่ามามุก จริงไหมคะ” หวิวไปทั้งตัวจะแย่แล้ว หญิงสาวเกือบเสียหลักวางมือไว้ข้างศีรษะเขาแอ่นหน้าอกป้อนลงบนปากร้อน เขาใช้ลิ้นเก่ง ส่วนท่อนล่างก็กำลังใช้ปลายนิ้วแหวกกลีบดอกไม้ออก กระตุกแรงๆ จนเอวหล่อนอ่อนไปหมดเกือบทรุด เขาไม่ได้รีบสอดใส่ แกล้งหล่อนอยู่ได้ตั้งนานทั้งที่เขาเองก็อยาก 

“ไม่รู้ เบื่อ คิดอะไรไม่ออก ขอสักสองยกก่อน” 

“ฮื้อ…” ครางประท้วง เขาไม่ฟังยกตัวหล่อนยกขึ้นเพื่อกดลงรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นตัวเขา หน้าสวยบิดเบ้ห่อปาก ใจเต้นตุบๆ หนึบไปทุกสัดส่วน เผลอนั่งแช่นานไปหน่อยเขาจึงตีก้นอีก โรคจิต! ปากจิ้มลิ้มเปล่งเสียงครางแสนหวาน ควบคุมจังหวะช้าเนิบๆ ยังทำไม่เก่ง เกร็งหน้าท้องรับเป็นบางเวลาที่เขาเด้งสะโพกขึ้นรับให้ลึกมากขึ้น 

ตัวหล่อนสั่นระริกหมดแรงฟุบลงบนอกแข็ง เขากอดไว้แล้วเป็นฝ่ายออกแรงเอง  เขาเสียดสีตัวตนเข้าไปในโพรงสวาท ครูดผิวแบบเนื้อแนบเนื้อ เขาไม่เคยใช้ถุงยางอนามัยเลย ชอบสด มีปล่อยนอกปล่อยในตามอารมณ์เพราะยังไงก็กินยาคุมกำเนิดอยู่แล้ว 

“บ้านเธออยู่ไหนนะ” 

“บ้านไหน” 

“ก็บ้านพ่อกับแม่ไง ไม่เห็นเคยพูดถึง” 

เขาผ่อนกำลังลง ไม่ได้รีบว่าจะต้องเสร็จในยี่สิบหรือสามสิบนาที แค่ได้อยู่ในตัวกันและกันขยับบ้างเป็นบางเวลาก็อิ่มเอมใจ 

“เงียบทำไม เธอแทบไม่เล่าเรื่องตัวเองให้ฉันฟัง อย่างมีเพื่อนฉันก็ต้องรู้ด้วยตัวเอง ปกติเห็นกลับบ้านตรงเวลาไม่ไปไหน” 

“น่าเบื่อไปใช่ไหม” 

“ไม่ได้พูด” 

“แล้วทำไมอยู่ๆ ถึงถาม” 

“จะว่าปกติฉันไม่สนใจ?” เลิกคิ้วขึ้น หล่อนพยักหน้า โธ่เอ๊ย จำเป็นต้องตอบตรงใจขนาดนี้ไหม 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น