j lolpo

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 เกลียดที่แปลว่ารัก

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 เกลียดที่แปลว่ารัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย Yuri

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2562 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 เกลียดที่แปลว่ารัก
แบบอักษร

 

 

ตอนที่ 10 เกลียดที่แปลว่ารัก

 

 

"เรามาจ้ำบ๊ะกันหน่อยมั้ย ฟุบ~~"

 

เดี๋ยวนะมันแปลกที่ฉันไม่ขัดเขินอะไรเขาเลยด้วยซ้ำ ฉันปล่อยให้เขาสัมผัสกับร่างกายอันเปลือยเปล่าของตัวเอง ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่กันแน่ ตลอดเวลา3ปีที่ผ่านมาที่ฉันไม่ยอมมีอะไรกับใครเพียงแค่ฉันรอให้เขาสัมผัสร่างกายฉันคนเดียวหรอ ร่างกายของฉันเบาหวิวเมื่อปากบางของคนด้านบนที่คล่อมฉันอยู่มาสัมผัสกับยอดอกของฉันอย่างแผ่วเบา

 

ฉันเพียงแค่หลับตาครั้งนี้คงเป็นครั้งแรกที่ฉันยอมเขาดีๆ ฉันไม่อยากจะเจ็บตัวแบบคราวนั้นครั้งนั้นมันทำให้ฉันช้ำไปทั้งตัวและหัวใจ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันยังรักเขาอยู่ไหมแต่คนที่ฉันรักก็ยังคงเป็นพี่พอลสามปีที่ผ่านมาเขาพยายามพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเขาดูแลฉันได้ใครมาทำดีแบบนี้มันก็ต้องมีหวั่นไหวกันบ้างแหละ

 

"ไอติมยอมง่ายจังอ่ะ ไม่สนุกเลยโว๊ะ"

 

ฉันงงในงงมากว่าทำไมเขาพูดแบบนี้ ฉันยอมง่ายแบบนี้มันควรจะดีสิ เขานี่มันโรคจิตชะมัด

 

"นี่พอฉันยอมง่ายก็มาหาว่าฉันง่ายพอฉันขัดขืนเธอก็ทำร้ายร่างกายฉัน สรุปเธอจะเอายังไงไม่มีก็ไม่ต้องมี เปลืองตัว!!!"

 

ฉันหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่กับพื้นมาใส่ขึ้นเหมือนเดิมก่อนที่จะนอนหันหลังใส่เขา อิแพร่นี่มันก็แข็งเหลือเกิน กระท่อมก็กระท่อมจริงๆไม่มีอะไรที่ไม่เหมือนเลย ถ้าคุณรู้จักกระท่อมที่มันมีแพร่คงจะเข้าใจนะว่ามันเป็นยังไง แบบที่ฉันนอนก็คือแบบนั้นเป๊ะ ฉันไม่คิดว่าลูกคุณหนูแบบโมจิจะนอนได้ด้วยซ้ำ ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกับอยู่ในหนังที่นางเอกโดนลักพาตัวโดยอิพระเอกป่าเถื่อน ชีวิตฉันมันไม่ต่างจากละครเลยจริงๆ 😑

 

"ถามไรหน่อยได้มั้ยโย่ง แกนอนไปได้ไงแข็งจะตายห่าอยู่แล้ว"

 

ฉันเอ่ยถามเป็นเชิงหงุดหงิด เล็กก็เล็กแถมยังนอนกันสองคนอีกฉันต้องรู้สึกยังไง

 

"เดี๋ยวอีกหน่อยเธอก็ชินแรกๆฉันก็แบบเธอน่ะแหละ ที่ฉันพาเธอมาอยู่ที่นี่เพียงเพราะฉันเคยคิดว่าถ้าเราเป็นแฟนกันฉันจะพาเธอมาสัมผัสที่แบบนี้เพราะมันเย็นสบายแล้วก็สบายตาด้วย แต่ก็นะเธอไม่ได้เป็นแฟนฉันแต่ที่ฉันพาเธอมาก็ในนามลักพาตัวเมียคนอื่นก็เท่านั้น "

 

เขาว่าพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่เอาจริงฉันก็รู้สึกผิดหน่อยๆเหมือนกันนะ ที่ฉันไม่ยอมเป็นแฟนกับเขาในวันนั้นก็เพราะว่าฉันยังไม่มั่นใจเขาต่างหาก แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ฉันไม่ได้เป็นแฟนกับคนโรคจิตแบบเขา และเพียงไม่นานหนังตาฉันมันก็เริ่มตก ความง่วงเข้ามาครอบงำจนไม่รู้ว่าตนเองนั้นหลับไปตอนไหน

 

 

6:00

 

เอ้กอี้เอ้กเอ้กกก🐓

 

เสียงไก่ขันในตอนเช้าตู่ฉันตื่นมาพร้อมกับเสียงนี้ก่อนจะหันไปมองหน้าคนที่นอนอยู่ข้างๆ ไอ้ฉันก็คิดว่าอยู่ที่นี่แล้วยัยนี่จะตื่นเช้านิสัยไม่เปลี่ยนเลยนะจิมึงเปลี่ยนแต่สันดานจริงๆ

 

"โมจิ ตื่นๆๆๆๆๆ"

 

ฉันเขย่าคนร่างบางต่อเนื่อง และแล้วมันก็ได้ผลเขาตื่นขึ้นมาจริงๆแต่ตบเข้าที่หัวฉันเต็มๆเหมือนกัน ทำไมต้องใช้ความรุนแรงกับฉันแบบนี้ตลอดด้วย

 

"ปลุกทำไมวะคนกำลังฝันหวาน"

 

พอเขาพูดแบบนั้นกับฉันหัวฉันมันก็คิดอยู่เรื่องเดียวเช่นกันเพราะเวลามันพูดว่าฝันหวานทีไรก็มีแต่อิแยมมี่นั่นตลอด

 

"ฝันเห็นน้องแยมมี่รึไงอิห่า เมื่อไหร่มึงจะเลิกฝันถึงมันซะทีวะ😾"

 

"หึงหรอเตี้ย หื้มม"

 

เขาพูดแล้วเอามือยีหัวฉันทันที แล้วทำไมฉันต้องชอบให้เขาทำแบบนี้ด้วยล่ะ

 

"เปล่า หลงตัวเองเก่งอิบ้า "

 

ฉันเองก็พูดกลบเขินไปงั้นแหละ ไม่ว่าจะกี่ครั้งฉันก็ชอบเขินยัยนี่ทุกที จะบอกว่าไม่รู้สึกอะไรกับยัยนี่แล้วก็คงจะไม่ใช่แบบนั้น แค่อาจจะไม่ได้รักแล้ว มั้ง

 

"ไม่ใช่ฉันอยากหลงแค่ตัวเองนะ แต่ฉันก็อยากให้แกหลงฉันเหมือนกันแหละ คิกๆๆ"

 

ดูมัน คำพูดคำจากวนชะมัด แล้วฉันไม่รู้ว่าจะหวั่นไหวไปเพื่ออะไรในเมื่อฉันไม่ชอบอะไรที่มันเลี่ยนแบบนี้เลย หรือว่าแค่เป็นเขาฉันก็ชอบทุกอย่าง

 

ฉันไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่หลบหน้าหงุดและรีบเดินไปหาห้องน้ำ ตั้งแต่มาที่นี่ฉันก็ยังไม่ได้เข้าห้องน้ำเลย แล้วก็ไม่รู้ว่ามันเป็นแบบไหนด้วย ฉันหวังว่ามันคงดีกว่ากระท่อมนะ

 

"นี่จิ ห้องน้ำอยู่ไหนอ่ะ ฉันเดินหาซะทั่วก็ไม่เจอ"

 

ฉันถามออกไปด้วยความหงุดหงิดเต็มประดาไม่คิดเลยว่าที่นี่มันจะกันดารอะไรขนาดนี้

 

"ก็อยู่ข้างกระท่อมไง แกเดินไปมาอ้อมห้องน้ำนี่อย่าบอกนะว่าหาไม่เจอ "

 

เดี๋ยวนะที่บอกแบบนั้นคือไม่จริงใช่มั้ย แบบนั้นหรอที่เขาเรียกว่าห้องน้ำ

 

"นี่หรอห้องน้ำ แกบ้ารึไงห้องน้ำบ้าไรมีที่กั้นแค่นิดเดียว"

 

"เอ้าก็มันมีแค่แบบนี้แกจะเอาอะไรมากอ่ะ มีให้ใช้ก็บุญแล้วป่ะ ถ้ากลัวว่าจะมีคนมาแอบดูแกคิดมากแล้วล่ะ ถ้านอกจากแกกับฉันก็ไม่มีใครอยู่แล้ว "

 

"แกเอาอะไรมามั่นใจฮะจิ ถ้าเผื่อมีคนผ่านมาแถวนี้ล่ะฉันจะทำยังไง "

 

"จะอะไรก็ช่างเถอะ จะไม่เข้าก็เรื่องของเธอนะติม ฉันนอนต่อละ"

 

"เดี๋ยวสิ ไปเฝ้าฉันอาบน้ำหน่อยได้มั้ย นะ น้าา"

 

มันไม่ใช่ประโยคขอร้องแต่มันเป็นความจำเป็นที่ต้องทำเสียงแบบนั้น ให้ตายสิ!!

 

"ไม่เอาฉันจะนอน อย่ามากวนฉันให้มากนะเตี้ยแล้วอีกอย่างก็รีบอาบน้ำซะฉันจะพาเธอไปทำงานที่ไร่สวนของฉัน ผ้าถุงอยู่นั่นนะหยิบเอา "

 

 

"จะบ้าหรอฉันใส่ไม่เป็นหรอกนะ ทำไมต้องใส่ด้วย "

 

"เอ้าก็ถ้าไม่ใส่ก็เชิญเปลือยอาบน้ำไปเลยไป ฉันขี้เกียจจะมาเถียงกับเธอแล้ว โว๊ะ"

 

"ชิ อาบแบบนี้ก็ได้วะ"

 

ฉันเลือกที่จะถอดเปลือยออก ก็ฉันใส่ไม่เป็นหนิ เคยใส่ที่ไหนกันล่ะ ฉันล่ะเกลียดยัยนี่ชะมัด

 

"แล้วเธอจะมาแก้ผ้าต่อหน้าฉันทำไม เดี๋ยวก็จับกดหรอก "

 

"ในสมองแกมันมีแต่เรื่องเดียวสินะ ว้ายยย"

 

จู่ๆไม่รู้ว่าตอนไหนที่ฉันตัวลอยขึ้นจากแรงยกของคนร่างสูง

 

"อ่อยนักใช่มั้ย ผัวจะจัดให้นะเมียจ๋า จุ๊บบ "

 

และมันก็เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่ขัดขืนอะไร บางครั้งฉันก็สงสัยว่าทำไมต้องยอมตลอด แถมตอนนี้ใจฉันมันก็เต้นแรงมากจนจะทะลักอยู่แล้ว

 

"โมจิ ครั้งนี้ฉันยอมแกนะ แต่ครั้งต่อไปฉันขอทำแกบ้างได้มั้ย😏"

 

ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าที่ชอบทำแบบนี้กับฉันมันดีตรงไหน ทั้งที่เป็นฝ่ายกระทำฉันไม่รู้ว่ามันมีส่วนได้กับยัยนี่ด้วยหรอ ไอ้ฉันมันก็เสียวอยู่คนเดียวไง แถมยังเสียเปรียบด้วยคิดแล้วก็หงุดหงิด

 

"หน้าอย่างมึงหรอเตี้ย มึงทำเป็นรึไง ไม่เอาอ่ะกูเป็นฝ่ายทำพอ "

 

"เอ้างั้นฉันก็เสียเปรียบแกน่ะสิ ฉันเสียตัวอยู่ฝ่ายเดียวนะ ไอ้คนไม่ยุติธรรม ชิ"

 

"แล้วไงฉันจำเป็นต้องแคร์มั้ยเตี้ย หื้มมม ฟอดด ขนาดไม่อาบน้ำยังตัวหอมเลย งี้ก็ไม่ต้องอาบหรอก ป่ะไปทำงานกัน "

 

"ไม่เอาไม่ไป ฉันไม่ไป!!!!"

 

"อย่าดื้อได้มั้ยเตี้ย ช่วยทำตัวดีๆจะตายมั้ยฮะ ทำไมฉันต้องมาปากเปียกปากแฉะกับแกทุกวินาทีด้วยวะ "

 

"ก็ถ้าไม่อยากปากเปียกปากแฉะก็ปล่อยฉันไปจากที่นี่สิ แกคิดว่าฉันอยากจะมาอยู่รึไง "

 

"อย่าให้ฉันต้องเถื่อนดิบกับแกอีกนะติม ถ้าฉันหมดความอดทนเมื่อไหร่เธอจะโดน "

 

"กลัวตายอ่ะ ปล่อยได้แล้วฉันจะไปอาบน้ำ "

 

ฉันทุบไหล่คนที่อุ้มฉันตัวลอยเบาๆ ถ้าเกิดฉันทุบแรงเดี๋ยวก็โดนทุ่มกับเตียงแพร่อีกอ่ะ หลังฉันได้หักพอดี

 

"งั้นอาบพร้อมกันเลยดีกว่าเสียเวลา "

 

"ไม่เอาฉันจะอาบก่อน ปล่อย!!!"

 

"ไม่ อย่าดื้อ ฉันจะจับกดจริงๆนะถ้าขัดขืนฉันอีก "

 

คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายเงียบไปเอง ฉันต้องเงียบเข้าไว้ เอะอะอะไรก็ชอบจับกดทุกที อินี่มันป่าเถื่อนแบบนี้ฉันไม่ชอบเลย เฮ้อหมดคำจะพูด

 

"เอาล่ะพร้อมแล้วนะ งั้นไปกันเลยจะได้ไม่เสียเวลา "

 

ฉันพยักหน้าเป็นการตอบรับอีกตามเคย สุดท้ายแล้วก็ต้องการเป็นคนแพ้เองทุกครั้งฉันไม่เคยชนะยัยนี่ซักครั้งเดียว ถ้าเกิดจะฟังอะไรที่ฉันพูดก็มีเรื่องเดียวเท่านั้นแหละ

 

[PART MOJI]

 

บ่อยนี้ชักจะไม่ฟังที่ฉันพูดเลย กล้าขัดฉันอยู่ทุกครั้งไป บางทีฉันก็คิดนะว่าเอามาทำไมวะหรือฉันควรจะเอากลับไปคืนที่เดิมดี อยู่ไปก็คอยขัดฉันอยู่เรื่อย

 

"นี่ไอติม ถ้าฉันจะส่งเธอกลับที่เดิม เธอไม่บอกใครได้มั้ยว่าฉันเป็นคนลักพาตัวเธอ 😑"

 

นี่ฉันจริงจังนะ เริ่มรำคาญคนเรื่องมากแบบอิเตี้ยเต็มทน

 

"เดี๋ยวนะ นี่แกจะเอาฉันมาแค่นี้ไม่ได้นะโว้ย หอบมาถึงนี่ต้องรับผิดชอบสิ แกอย่ามาทำตัวไร้ความรับผิดชอบเลยนะ "

 

ถึงยังไงฉันก็งงที่คนร่างเล็กพูดแบบนี้ มันไม่ดีรึไงที่ฉันจะปล่อยไป ยังจะโวยวายใส่ฉันอีก เมื่อกี้ยังบอกให้ปล่อยอยู่เลย

 

"มันดีแล้วไม่ใช่หรอที่ฉันปล่อยแกอ่ะ ทำไมแกต้องโวยวายด้วย แถมแกก็เป็นคนบอกเองว่าไม่ได้อยากอยู่ 😕 "

 

"อ..เอ่ออ คือฉันแค่ "

 

"หืมมม😏 อย่าบอกนะว่าแกอยากอยู่ที่นี่กับฉัน แหม่รักฉันล่ะสิ อยากอยู่ด้วยก็บอกดีไม่ต้องปากแข็งหรอกนะ ฮ่าๆๆ"

 

ฉันเอียงหน้าเข้าใกล้ร่างเล็กพร้อมกับทำสีหน้าเย้าแหย่เป็นนัย

 

"ไม่!!! "

 

"งั้นก็กลับมั้ย ฉันขี้เกียจจะเถียงกับแกทุกวันแบบนี้ เบื่อก็เบื่อ ฉันไม่น่าเอาแกมาเล้ยย เฮ้อ"

 

"ก็ได้งั้นฉันจะฟังที่แกพูด ถ้าแกเอาฉันกลับตอนนี้ ฉันก็ต้องแต่งงานน่ะสิ แกยอมหรอ "

 

"ก็นะ งั้นอยู่นี่แหละ บางครั้งแกควรทำให้ปากของแกตรงกับใจซะบ้างนะ อยากอยู่ก็บอกว่าอยากอยู่ ไม่จำเป็นต้องอ้างนั่นนี่ไปเรื่อย 😕"

 

"ฉันก็แค่ยังไม่อยากแต่งงานเท่านั้นแหละ ไม่ได้อยากอยู่กับแกซะหน่อย ชิ "

 

"งั้นก็ไม่ต้องอาบมันละน้ำไปทำงานเลยดีกว่าป่ะ "

 

"ไม่ไปไม่ได้หรอจิ ไว้เป็นวันพรุ่งนี้ได้มั้ย นะ😶"

 

"แล้วทำไมแกต้องไม่อยากไปด้วย อยู่ที่นี่น่าเบื่อจะตายอยากอยู่รึไง "

 

"อื้อ ฉันขออยู่ที่นี่ดีกว่าถ้าต้องไปทำงานกับแก"

 

"😑 แต่พรุ่งนี้แกต้องไปนะห้ามขัด "

 

ฉันว่าพร้อมกับวางคนร่างเล็กลงจากอ้อมอกก่อนที่จะเปลี่ยนมาเล่นกับน้องหมาแทน

 

"โย่งแกมีเสื้อผ้าอื่นให้ฉันใส่มั้ยอ่ะ "

 

"มี อยู่ตรงนั้นไปหยิบเอา"

 

หึเสื้อผ้าที่ยัยนี่ต้องใส่ รับรองว่ายัยนี่ต้องช็อคแน่ เกิดมาเคยใส่บ้างรึเปล่าก็ไม่รู้ คิดแล้วก็ขำ

 

"นี่อิยักษ์ใจแกทำด้วยอะไร เสื้อผ้าแบบนี้ฉันใส่ไม่เป็นหรอกนะ เหมือนกับเสื้อยายซะขนาดนี้นี่แกเห็นฉันเป็นคนแก่รึไงฮะ!😡"

 

"ฮ่าๆๆๆ ใส่ไปเถอะน่าก็มันมีแค่นั้น ฉันเตรียมให้แกโดยเฉพาะเลยนะติม 🤣"

 

"ฉันเกลียดแกอิบ้า กรี้ดดด😤"

 

ฉันรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่สามารถกวนประสาทคนตรงหน้าได้สำเร็จ ฉันยิ้มในขณะที่ร่างเล็กกำลังกรี้ดปรี๊ดแตกอยู่ก่อนจะใช้มือคว้าให้คนร่างเล็กมาอยู่ในอ้อมกอด

 

"ฟอดด แกยังรักฉันอยู่แน่เลย เกลียดของแกมันแปลว่ารักสินะ จุ๊บ "

 

"อี๋แกเอาอะไรมาพูด เกลียดก็คือเกลียดรักก็คือรัก อย่าโชว์โง่ 😡"

 

ฉันไม่สนคำพูดของคนร่างเล็กแม้แต่น้อย ฉันใช้มือเรียวบางสอดเข้าสาบเสื้อที่คนร่างเล็กใส่ทันที พอมาใส่เสื้อแบบนี้ก็น่ารักอีกแบบดีหนิ

 

"อ๊ะ ปล่อย อืออโมจิ อย่านะ "

 

ฉันซุกไซ้คอระหงของร่างเล็กพร้อมกับใช้นิ้วมือเขี่ยยอดอกไปมาแบบชำนาญ ก่อนจะใช้มืออีกข้างล้วงเข้าไปที่กางเกง

 

"ว้าวเปียกอย่างงี้ มีอารมณ์แล้วหรอจ๊ะเมียจ๋า ฟอดด ตัวหอมจังน้าา "

 

"โมจิก่อนที่แกจะทำอะไรฉัน ฉันขออย่างเดียวเลยได้มั้ย แกเปลี่ยนเตียงเหอะแลกกับตัวฉันเนี่ย ได้มั้ย😡"

 

ฉันแทบจะหลุดขำเมื่อคนร่างเล็กเอ่ยขอแบบนั้น เปลี่ยนเตียงแลกตัว ฮ่าๆๆๆ

 

"อ่าาได้สิ แต่แกต้องยอมฉันทุกวันนะถ้าเปลี่ยนแล้วสัญญาว่าจะเป็นเด็กดีของฉัน ได้มั้ย😏"

 

คราวนี้ฉันก็ยื่นขอเสนอเช่นกัน คิดว่าฉันจะทำให้ฟรีไม่มีข้อแลกเปลี่ยนรึไง ไม่มีทางซะหรอก

 

"เออ!!! พรุ่งนี้อย่าลืมไปซื้อด้วยเอาแบบนุ่มนะถ้ายังแข็งเหมือนเดิมแกตาย!!"

 

"จ่ะเมีย😆😆"

 

 

 

 

 

 

 

ปากไม่ตรงกับใจพอกันเลยสองคนนี้ ตอนหน้ามีNC+ อย่าลืมติดตามด้วยน้าาา รักทุกคนที่เข้ามาอ่าน จุ๊บ😘😘

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น