JEH​ PUK

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่31

คำค้น : ผัวเก่า, ทวงคืน, รีเทิร์น

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 390

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 16:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่31
แบบอักษร

"ฉลองได้​ แต่เธอ... ห้ามนะจ่ะที่รัก" โจ้รีบพูด​ดักดาญ่า 

"ไม่" ดาญ่าเอ่ยเสียงเรียบจนโจ้หน้าเสีย 

"แล้วใครว่าฉันจะดื่มแอลกอฮอล​์ล่ะ​ ฉันกินนี่ต่างหาก" ดาญ่าชูแก้วน้ำส้มคั้นให้โจ้ดู 

"ไม่ต้องสายตาหวานเยิ้มใส่กันแบบนั้นก็ได้​ เกรงใจคนไม่มีลูกไม่มีเมียแบบกูบ้าง"ฟินิกซ์​พูดติดตลก 

" อย่าบอกนะว่าเสืออย่างมึงจะถอดเขี้ยวเล็บ​แล้ว​ ทำไมว่ะเจอสาวถูกใจหรอ"ดอมพูดขึ้นพร้อมจับสังเกตเพื่อน 

"หึ" ฟินิกซ์​หัวเราะกับคำพูดของดอม 

บ่ายๆแบบนี้ไม่มีผับไหน​เปิดหรอกแต่เพราะวันนี้เป็นวันดีมันจึงเปิดสำหรับพวกเขา​ เสียงเพลงคลอเบาๆบวกกับเสียงพวกเขาที่พูดคุยกันอย่างสนุกสนานตามประสา​คนเป็นเพื่อนที่ไม่ค่อยได้เจอกัน​ ทำให้บรรยากาศ​อบอวล​ไปด้วยความสุข 

" เพี้ยง!! ฉลองเว้ยยย"เสียงกระทบกันของแก้ว​ตามด้วยทุกคนที่ตะโกนพร้อมกันด้วยความสุข 

จวบจนกระทั่ง​ผับใกล้เปิดเต็มทีพวกเราจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน​ พวกเราไม่ได้เมากันมากส่วนมากจะคุยมากกว่าดื่มถามสารทุกข์สุกดิบ​กันมากกว่า 

 

รถแล่นไปเรื่อยๆตามความเร็วที่เจ้าของรถต้องการ​ บรรยากาศ​เต็มไปด้วยแสงสีมากมายถึงแม้จะไม่ได้ดึกมาก​ เมืองทั้งเมืองสว่างไสว​สวยงาม​เพราะเต็มไปด้วยหลอดไฟ​ ไฟจากบ้านเรือน​ ร้านค้าต่างๆ 

" ใกล้ถึงบ้านแล้ว​นะ"ขับรถมาเกือบถึงบ้าน​ โจ้จึงพูดขึ้นเพื่อเปิดบทสนทนาเมื่อเห็นดาญ่าเงียบไปพักใหญ่​ 

" ดาญ่า... "โจ้เรียกดาญ่าซ้ำไปมาหลายครั้ง​ แต่ไร้เสียงตอบรับ 

" หลับแล้วหรอ"โจ้ผ่อนเครื่องลงหันไปมองดาญ่าปรากฏ​ว่าเธอหลับแล้ว​ ทำให้เขาอดยิ้มกับใบหน้าจิ้มลิ้ม​ยามหลับไหล​ไม่ได้​ เธอชั่งน่ารัก​ น่าทะนุถนอม​ซะเหลือเกิน 

 

08.00 ณ​ ห้องอาหาร​ บรรยากาศ​ถูกจัดขึ้นมาให้พิเศษกว่าปกติเพราะมันถึงเวลาแล้วที่พวกเขาต้องบอกข่าวดีให้ป๊ากับม๊าไ​ด้​รู้ 

"ห๊าาา!! อะไรนะ" หลังจากที่โจ้พูดจบคนที่อยู่ในห้องโถงก็ตกใจกันใหญ่ 

"ท้อง​ กรี๊ด​ดดด!! ม๋าดีใจที่สุดเลยลูก​ อ่าาา​ ในที่สุดฉันก็จะได้เป็นย่าแล้วรึนี่" ม๊าดีใจจนเนื้อเต้นเมื่อได้ยินที่ลูกเขยพูด​ เธอจับมือผู้เป็นสามีเขย่าไปมาพร้อมใบหน้าที่เปื้อน​ยิ้ม 

"จริงหรอลูก​ หนูไม่ได้หลอกให้คนแก่สองคนดีใจเล่นใช่ไหม" ป๊าถามลูกของเขาไม่เห็นจะเคยพูดเรื่องลูก​ แต่ในฐานะคนเป็นพ่อก็ย่อมดีใจเมื่อเห็นลูกมีครอบครัวที่สมบูรณ์ซักที 

"..." ดาญ่าไม่แม้แต่จะพูดอะไรซักคำ​ เธอไม่รู้จะพูดอะไร​ แล้วนี่ก็เช้ามากเวลานี้เธออยากจะอยู่ที่ห้องนอนมากกว่า 

"จริงครับ" โจ้ตอบแทนดาญ่าพร้อมยิ้มให้ป๊า​ม๊า 

"แพ้ท้อง​หนักมั้ยลูก​ ไหวรึเปล่า" ม๊าหันไปถามโจ้แทน​ นี่คงเช้าไปมั้ง​ เธอรู้ว่าลูกเธอเกลียดการตื่น​เช้า​ตอนนี้เธอคงอารมณ์​ไม่ดี​ จึงเลี่ยงที่จะถามคำถามนี้กับดาญ่า 

"ไม่หรอกครับ เธอไม่แพ้เลย" โจ้ตอบกลับม๊า 

"อ้าว... หรอ" ม๊ามีท่าทางแปลกใจ 

"หมอบอกว่าบางคนอาจไม่แพ้หรืออาจจะแพ้ช้าน่ะครับ​ ไม่ต้องห่วงน่ะครับ​ หมอบอกว่ามันไม่ได้อันตรายอะไร" โจ้อธิบายให้ม๊าฟังเพราะกลัวว่าเธอจะกังวล​ 

"แล้วพ่อแม่เธอรู้รึยัง​ที่ลูกสาวฉันท้อง"ป๊าเปิดประเด็นทันที​ เขายังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพ่อแม่ของโจ้เลย​ พอถามฝ่ายนั้นก็ไม่ยอมตอบซะอย่างงั้น 

" ผมจะพูดก็ได้ครับ​ พ่อแม่ของผมเสียตั้งแต่ผมเองอายุได้แค่9ขวบ"โจ้พูดแววตาแสดงความเจ็บปวด​อย่างชัดเจน 

"คงเกิดเรื่องไม่ดีสินะ... งั้นไม่ต้องพูดก็ได้"เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาเจ็บปวดของโจ้ก็ทำเอาเขาไม่อยากรู้แล้ว 

"ไม่เป็นไรนะอย่างน้อยนายก็มีพวกเราทุกคนอยู่" ดาญ่ากุมมือโจ้ไว้ยิ้มให้เขาเผื่อว่าเขาจะรู้​สึกดีขึ้น​มาบ้าง 

" เธอยังมีพวกเรา​ พวกเราไม่ทิ้งเธอหรอกจ่ะ​"ม๊าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมันทำให้โจ้คิดถึงแม่ตัวเองอยู่ไม่น้อย 

" ฉันไปนอนนะ"ดาญ่าพูดแล้วเดินออกไปทันที​ เธอง่วงจวนจะ​ไม่ไหวอยู่แล้ว 

 

ร่างสูงถือน้ำส้มคั้นอยู่ในมืออีกมือข้างหนึ่งก็บรรจงเปิดประตูเบาๆเพราะเกรงว่าจะรบกวนคนข้างใน​ แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็ทำให้อดยิ้มไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายนอนหลับไปแล้วทั้งๆที่พึ่งเข้ามา 

ร่างสูงวางน้ำส้มคั้นลงบนโต๊ะขนาดเล็ก​ที่อยู่ข้างเตียง​ มือเรียวสวยถูกนำไปวางที่ศีรษะ​ทุย​ก่อนจะลูบเบาๆอย่างอ่อนโยน​ 

ร่างสูงของโจ้เอาตัวเข้าไปภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับดาญ่า​ มองหน้าคนรักอยู่อย่างนั้นก่อนจะหลับไปด้วยกันในที่สุด...  

ความคิดเห็น