กรกากี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

chapter 31 ล็อกเก็ตหัวใจ

ชื่อตอน : chapter 31 ล็อกเก็ตหัวใจ

คำค้น : โรมานซ์

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 85

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ย. 2562 18:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 31 ล็อกเก็ตหัวใจ
แบบอักษร

31...       ล็อกเก็ตหัวใจ     

           คล้อยหลังนายอำเภอไม่นาน ขณะที่คุณนายเลวิสกำลังเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้บนราวตากผ้านอกบ้านทั้งหมดลงตะกร้า

         จอห์นก็ขับรถโตโยต้าฟอร์จูนเนอร์สีดำ เลี้ยวเข้าประตูรั้วมาจอดบนลานหน้าบ้าน

        นักสืบหนุ่มลอกคราบชายชรากลับมาเป็นหนุ่มรูปหล่อตามเดิมแล้ว เขาหิ้วของลงจากรถ แล้วเดินยิ้มเข้าไปหาคุณยาย

    “ ไปเช่ารถคันใหม่ แล้วช็อปปิ้งมาเหรอจ๊ะไมเคิ้ล หิ้วของมาพะรุงพะรังเลย ” หญิงชราส่งเสียงทักทาย

    “ ครับคุณยาย ” จอห์น ในคราบไมเคิ้ลตอบยิ้มๆ แล้วย้อนถามเบาๆ

     “ เมื่อกี้ผมเห็นรถนายอำเภอเพิ่งสวนทางออกไป มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าครับ ? ”

                            คุณยายสั่นศีรษะ

      “ อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก นายอำเภอเขามาเตือนให้ระวังไอ้โจรกระจอก ที่บุกเข้ามาอาละวาดก่อคดีลักเล็กขโมยน้อยอยู่แถวๆนี้ ”

       “ โจรกระจอก ? ” ชายหนุ่มทวนคำแล้วครุ่นคิด

                คุณยาย เห็นลูกค้าคนโปรดมีท่าทีวิตกกังวล ก็นึกเคืองไอ้โจรห้าร้อย

       “ ใช่..กระจอกสุดๆเลยด้วย ขนาดเสื้อผ้าร้องเท้าเก่าๆเน่าๆมันยังขโมยเลย ไม่รู้มันตายอดตายอยากมาจากนรกขุมไหน นรกส่งมาเกิดจริงๆ ” แกขมวดคิ้วนิ่วหน้าด่าทอโจรเป็นชุด

            จอห์นทำคอย่นหลับตาปี๋ เพราะไอ้โจรกระจอกที่คุณยายกำลังด่าก็คือเขานั่นเอง ของกลางที่คุณยายกล่าวถึงทุกชิ้น ยังคงกองทิ้งอยู่ท้ายรถที่เขาขับมา

             ความจริงเขาไม่ได้คิดจะขโมย แค่หยิบฉวยมาใช้ในการปลอมตัวชั่วครั้งชั่วคราว เสร็จแล้วก็จะเอาไปคืน ไม่คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องขึ้นมา

    “ แปลกประหลาดมาก สงสัยมันคงจะสะสมของเก่า ” จอห์นสรุปไปข้างๆคูๆ แล้วรีบเปลี่ยนประเด็นการสนทนา

  “ เอ้อ..แล้วตอนนี้ซาร่าแฟนผม อยู่ไหนครับคุณยาย ? ”

  “ เมื่อกี้แม่หนูซาร่าลงมานั่งฟังเพลงกับฉันข้างล่าง พอดีนายอำเภอมาขัดจังหวะ ป่านนี้คงขึ้นไปอยู่บนห้องแล้วละจ้ะ ” คุณยายตอบตามจริง

                  จอห์นขยับปากจะถามว่านายอำเภอเห็นหล่อนรึเปล่า แต่กลัวคุณยายสงสัยเลยยั้งปากไว้ เขารีบขอตัวเข้าบ้านแล้วขึ้นไปหาวิชุดาที่ห้องทันที

                                  *****

           หน้าประตูห้องพัก บนชั้นสองบ้านคุณนายเลวิส.. 

“ วีนัส นี่ผมเอง เปิดประตูหน่อยครับ ” จอห์นเคาะประตูห้องพลางร้องเรียก

                วิชุดานั่งผวาอยู่บนเตียงนอน พอได้ยินเสียงจอห์นก็ดีใจ รีบกระวีกระวาดลุกขึ้นไปเปิดประตูให้

      “ จอห์นนี่ เมื่อกี้นายอำเภอมาที่นี่ เขากลับไปแล้วเหรอ ? ” หล่อนละล่ำละลัก

      “ กลับไปแล้วครับ เขาเห็นคุณรึเปล่า ? ” จอห์นหอบถุงข้าวของที่หิ้วมาไปวางบนโต๊ะ แล้วนั่งลงบนโซฟายาว   

     “ ไม่ค่ะ ” วิชุดาล็อกประตู แล้วตามไปนั่งลงข้างๆ

     “ เขามาทำไม เขาเจอกับคุณรึเปล่า ? ” น้ำเสียงหล่อนยังไม่คลายกังวล

     “ ไม่ครับ คุณไม่ต้องกังวล เขามาเรื่องอื่น ไม่ได้มาตามจับคุณ ” จอห์นรีบตอบคำถาม ไม่อยากให้หญิงสาวไม่สบายใจ

                        วิชุดายิ้มออกมาได้ เธอมองถุงของบนโต๊ะ แล้วมองหน้าจอห์น

      “ ถุงอะไรคะ จอห์นนี่ ? ”

       “ ส่วนใหญ่ เป็นเครื่องไม้เครื่องมือในการทำงานของผมครับ ” จอห์นบอกตามตรง

        “ ส่วนสามถุงนี้ผมเอามาฝากคุณ ” เขาส่งสามถุงที่กล่าวให้วิชุดา

                   วิชุดารับถุงมาเปิดดู พอเห็นเสื้อผ้ารองเท้ากับชุดชั้นในสตรีสวยๆข้างใน เธอก็กระดี๊กระด๊าด้วยความดีใจ

                หญิงสาวหยิบเดรสสั้นสีเบจใหม่เอี่ยมออกมาทาบวัดขนาดกับเรือนร่างตัวเอง แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างถูกอกถูกใจ

      “ จอห์นนี่คุณน่ารักที่สุดในโลก สวยถูกใจฉันทุกชุดเลย โดยเฉพาะชุดเดรสสีเบจแบบนี้ ฉันอยากได้มาตั้งนานแล้วค่ะ ” วิชุดารู้สึกขอบคุณในน้ำใจที่จอห์นมีให้

                       จอห์นยิ้มกรุ้มกริ่ม

   “ ผมดีใจที่คุณชอบ ไซด์ไม่รู้จะพอดีรึเปล่า ลองใส่ดูซิครับ ”

    “ ค่ะ ” สาวสวยเห็นด้วย หอบถุงเสื้อผ้าลุกขึ้นจะไปลองใส่ในห้องน้ำ

                      แต่เจ้าหนุ่มแสนกลคว้าข้อมือรั้งเธอไว้

  “ จะไปไหนครับ ลองตรงนี้แหละ ผมจะได้ช่วยดูให้ว่าเป็นไง ”

                    วิชุดาทำตาโตเท่าไข่ห่าน

 “ จะบ้าเหรอ ลองตรงนี้คุณก็เห็นหมดสิ ”

                   จอห์นเอียงคออมยิ้ม

 “ เห็นแล้วทำไม ผมเคยเห็นมาแล้ว เห็นอีกจะเป็นไรไป ”

                     วิชุดาค้อนขวับ ทำตาปะหลับปะเหลือก

 “ พูดเอาแต่ได้ จ้องจะเอาเปรียบฉันตลอดเลยนะ ”

 “ เอาเปรียบอะไร ที่ให้คุณลองที่นี่ เพราะผมจะได้ช่วยคุณรูดซิบติดตาขอต่างหาก ไม่ได้คิดเอาเปรียบคุณสักหน่อย ” จอห์นแก้ตัวให้ดูดี

                วิชุดานิ่วหน้าอย่างรู้ทัน แต่ขี้เกียจจะเถียงด้วย  

               หญิงสาวตัดสินใจหันหลังให้ แล้วเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ใส่ทีละเม็ด

            กระดุมทุกๆเม็ดที่หลุดออก ทำเอาจอห์นที่ลุ้นตาถลนอยู่ข้างหลังหัวใจแทบวาย

            นายหื่นถึงกับลืมหายใจ เมื่อสาวงามตรงหน้าเปลื้องเสื้อที่ใส่ออกจากร่าง ปล่อยร่างบางท่อนบนเปลือยเปล่า อวดผิวพรรณเปล่งปลั่งขาวโพลนท่ามกลางแสงไฟในห้อง

           ถันมหึมาทั้งสองเต้ากระเด้งดึ้งออกมาสั่นกระเพื่อม แม้มองจากด้านหลังก็ยังล้นหลามออกมาด้านข้างชัดเจน เพราะมันใหญ่โตมโหฬารเกินแผ่นหลังบางจะปิดบังได้

              จอห์นจ้องตาไม่กระพริบ ถึงจะเคยเห็นมาแล้วตอนอยู่ในตู้ แต่ขนาดหน้าอกอันอลังการเกินตัวของสาวลูกครึ่ง สร้างความตื่นตาตื่นใจให้เขาได้ตลอดเวลา

         วิชุดาไม่อยากสนใจสายตาหื่นๆของจอห์น เธอหยิบบราลายลูกไม้สีชมพูอ่อนในถุงออกมาลองใส่ แล้วร้องเรียกเขา

       “ จอห์นนี่ ช่วยติดตาขอยกทรงให้ฉันหน่อย ”

                   นายหื่นหูผึ่ง รีบกระวีกระวาดทำตามคำสั่งอย่างเร็ว

     “ ไหนเป็นไงบ้าง พอดีมั้ย ? ให้ผมดูหน่อยซิ ” เขาไม่พูดเปล่า ถือวิสาสะจับร่างบางหมุนตัวหันหน้ากลับมาดื้อๆ    

                   สาวน้อยหันตามมือเขา แต่สองมือปิดเต้าที่ปิดไม่มิดไว้

     “ เอามือออกสิครับ ผมจะดูให้ จะได้รู้ว่า Size พอดีรึเปล่า ” จอห์นแกล้งดุ พลางแกะมือหญิงสาวออก

                    วิชุดาขี้เกียจรำคาญ ก็เลยยอมตามใจเขา

                     จอห์นตาค้างเป็นใบ้ไปชั่วขณะ เมื่อเห็นภูเขาไฟสองลูกบนอกหล่อนเต็มๆตา

               วิชุดาก้มมองอกโตอะลึ่งฉึ่งของตัวเอง ที่ถูกยกทรงรัดแน่นเปรียะจนปลิ้นทะลักออกมาตั้งครึ่งค่อนเต้า แล้วส่ายหน้า

        “ คัพเล็กไปหน่อย แต่ขนาดรอบตัวพอได้ค่ะ ” เธอบอกตามที่รู้สึก และพยายามจะยัดโนมเนื้อส่วนเกินที่ล้นออกมากลับเข้าไปในยกทรงให้ได้ แต่ไม่สำเร็จ

    “ น่าเกลียดมั้ยคะ มันปลิ้นๆยังไงไม่รู้เนอะ ? ” วิชุดาเอ่ยปากถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

                      จอห์นส่ายหน้าเร็วยิก

    “ ไม่หรอก..รัดๆล้นๆแบบนี้แหละเซ็กซี่ดี ผมชอบ ” เขาสรุปแบบหื่นๆ แล้วหยิบกางเกงชั้นในสตรีสีเดียวกับยกทรงในถุงออกมา

    “ ลองกางเกงด้วยนะครับ ผมอยากเห็น มาผมจะถอดกางเกงที่ใส่ให้ ” เขากล่าวเสียงทุ้มต่ำ แล้วไม่รอคำตอบใดๆ ลงมือทำตามที่พูดทันที

                         วิชุดาใจหายรีบเบี่ยงสะโพกหันด้านข้างให้ ระหว่างที่เขาดึงกางเกงในเธอจนหลุดจากปลายเท้าไปกองอยู่บนพื้น

                            ถึงอาชีพเก่าเธอจะต้องเปลือยกายโชว์เรือนร่างแลกกับเงิน แต่ไม่เคยจะมีสายตาหื่นกระหายของใครคนไหน ทำให้เธอรู้สึกเขินอายสุดๆได้ เหมือนสายตาของผู้ชายตรงหน้าเธอคนนี้เลย

          จอห์นเหม่อมองสรีระช่วงล่างอันเปลือยเปล่าของสาวลูกครึ่งอย่างตะลึงลาน ทุกๆส่วนสวยสมส่วนราวรูปปั้นแกะสลัก เอวคอดกิ่ว สันสะโพกผายกลมกลึง แก้มก้นอวบอัดงอนโด่ง ช่วงขาเรียวงามได้รูป เนินหน้าขาถึงจะเห็นเพียงด้านข้าง ก็ดูรู้ว่าโหนกนูนอวบใหญ่ไม่ธรรมดา

                  เมื่อเห็นจอห์นมัวแต่จ้องเอาจ้องเอาไม่ส่งกางเกงในตัวใหม่ให้เธอซะที วิชุดาก็ถือวิสาสะหยิบมันมาจากมือเขาแล้วรีบใส่อย่างเร็ว เพื่อปิดจุดสงวนที่ถูกลวนลามด้วยสายตาอยู่เนิ่นนาน

         วิชุดารู้ว่าจอห์นคิดไม่ดีกับเธอ แต่เธอก็ไม่อยากหักหาญน้ำใจเขา ถึงจะถูกเขาจาบจ้วงลวนลามสารพัด เธอก็ไม่เคยถือโทษโกรธเคือง

                วิชุดาหยิบเดรสตัวโปรดกับรองเท้าส้นสูงมาใส่ แล้วลองเดินไปมารอบห้อง

          “ รองเท้า Size พอดีเป๊ะเลยคะ คุณกะได้เก่งจริงๆ ” เธอยิ้มไม่หุบด้วยความเห่อของใหม่

                    จอห์นยืดอกภาคภูมิ   

     “ สายตาผมไม่เคยพลาดอยู่แล้ว ”

                    วิชุดาหมุนตัวให้เขาดู

     “ เป็นไงคะ ช่วยวิจารณ์หน่อย ” เธอหยั่งเสียง

                      จอห์นตะลึงมองอย่างหลงใหล

      “ สวยครับ สวยจนใจละลายเลย ” เสียงเขาเหมือนคนละเมอ

      “ ปากหวานอีกแล้ว คุณนี่เจ้าชู้ไม่เลิกจริงๆ ” วิชุดาส่ายหน้าเหลือระอา

                  จอห์นหัวเราะชอบใจ แล้วล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆสีน้ำเงินออกมา

   “ วีนัส..ผมยังมีเซอร์ไพรส์ให้คุณอีกอย่าง คุณต้องชอบมันแน่ๆ ” เขาเปิดกล่องหยิบเซอร์ไพรส์ออกมาโชว์

              มันคือ สร้อยคอกับล็อกเก๊ตรูปหัวใจ เป็นทองคำขาวทั้งชุด สีเงินวาววับสะท้อนแสงเป็นประกายสวยงามมาก

             วิชุดาปลื้มสุดๆจนพูดไม่ออก ได้แต่เหม่อมองหน้าเขาอย่างซาบซึ้งระคนลำบากใจ

                            จอห์น ชูหัวใจบนสร้อยให้หญิงสาวดู

         “ วีนัส คุณเห็นหัวใจดวงน้อยๆนี่มั้ย นี่แหละหัวใจผม ” เขาวรรคทำตาซึ้งใส่วิชุดาแป๊บนึง แล้วกล่าวจากส่วนลึกของหัวใจ

        “ และผม..ขอมอบมันให้กับคุณ ” น้ำเสียงเขาไม่ได้ล้อเล่น

         คำพูดและการกระทำของจอห์น สร้างความสั่นคลอนให้หัวใจวิชุดาไม่ใช่น้อย เธอชักไม่ไว้ใจตัวเอง จึงตัดสินใจตัดไฟเสียแต่ต้นลม     

      “ ฉันรับไม่ได้หรอกจอห์นนี่ ฉันบอกคุณแล้ว ระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้ ” หญิงสาวจำต้องปฏิเสธ เพื่อไม่ให้เขากับเธอเผลอใจถลำลึกไปกว่านี้

                        จอห์นหน้าเสีย แต่ยิ้มสู้

        “ รับไว้เถอะครับ ไม่ว่าในฐานะอะไร ผมก็เต็มใจให้คุณ อย่าให้ผมเสียความตั้งใจเลย ” เขาออดอ้อนออเซาะ ทำตาละห้อยน่าสงสาร

       “ คือ..ฉัน...” วิชุดาอึกอักลังเล

       “ หันหลังมาสิครับ ผมจะใส่มันให้คุณ ด้วยมือผมเอง ” จอห์นได้ทีรีบมัดมือชกดื้อๆ

              สาวน้อยลูกครึ่งไม่คาดคิดว่าคนเลือดร้อนมุทะลุดุดัน จะเป็นคนโรแมนติกได้ขนาดนี้ เธอไม่อยากให้เขาเสียใจ จึงยอมหันหลังให้เขาใส่สร้อยให้โดยดี

              จอห์นจับร่างบางหันกลับมาดูผลงาน แล้วยิ้มด้วยความพอใจ

      “ สวยมาก เหมาะกับคุณจริงๆ คุณสัญญากับผมได้มั้ย ว่าคุณจะเก็บรักษามันไว้อย่างดี และจะไม่ถอดมันออกจากคอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ”

                วิชุดาก้มมองสร้อยบนคอแล้วแอบตื้นตัน จึงพลั้งปากรับคำไปโดยไม่รู้ตัว

      “ ค่ะฉันสัญญา ”

                                ******

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น