เรบิญ่า/ดาราวลี/สิปาหนันต์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13/3 น้ำพริกถ้วยเก่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 13/3 น้ำพริกถ้วยเก่า

คำค้น : บัวบงกช,ชยากร,วิวาห์เร่รัก,ผู้หญิงหิวเงิน,เอาตัวเร่ขาย,ปากร้าย,เอาแต่ใจ,ไม่ยอมคน,

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ย. 2562 18:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13/3 น้ำพริกถ้วยเก่า
แบบอักษร

เมื่อมีอีกภารกิจที่ต้องทำและมันก็สำคัญกับเธอมากเช่นกัน จึงรีบขับรถออกจากร้านและตรงไปที่คอนโดสุดหรูติดแม่น้ำเจ้าพระยาของวิศรุตทันที ไม่นานเธอก็เดินทางมาถึงและไม่ลืมที่จะสวมแว่นสีดำทรงโต อำพรางใบหน้าไม่ให้เป็นที่สังเกตได้ ก่อนจะมาหยุดที่หน้าห้องของคู่ขาเก่าและกดกริ่งด้วยความรีบร้อน ไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะของเจ้าของห้องที่ดูจะถูกใจคนที่มาเยือนเหลือเกิน 

“เร็วยิ่งกว่าจรวดเสียอีกนะครับคุณนางเอก”  พอเห็นหน้านางเอกคนสวยคนพูดดูจะถูกใจไม่น้อย 

“คุณก็น่าจะรู้จักฉันดีนี่คะ” 

มีนตราปรายตามองชายหนุ่มด้วยสายตาติดรำคาญ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องอย่างคุ้นเคย นานมาแล้วที่เธอไม่ได้ย่างกรายมาที่นี่ เพราะเธอกับเขาไม่ได้มีอะไรต่อกันแล้วแต่ทว่าครั้งนี้มันจำเป็นจึงต้องมา 

วิศรุตหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ใจร้อนเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนเลยนะมีนตรา” 

“ฉันยอมลงทุนมาหาคุณถึงคอนโดขนาดนี้แล้ว คุณอย่าลีลาท่ามากได้ไหม…ฉันไม่ชอบรออะไรนาน ๆ” พอเห็นอีกฝ่ายเล่นตัวเธอจึงพยายามหว่านล้อม “เราลงเรือลำเดียวกันแล้วก็ควรที่จะร่วมมือกันไม่ใช่หรือคะ ฉันก็จะได้ชยากรคืนส่วนคุณก็จะได้บัวบงกช” 

“ใจเย็น ๆ สิครับ จะรีบร้อนทำไมกัน หาอะไรดื่มก่อนไหมจะได้คล่องคอ” เขาไม่พูดเปล่าของยังเดินไปหยิบไวน์และรินใส่แก้วให้เธออย่างเอาใจ  

หญิงสาวยกไวน์ขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ภายในใจร้อนรุมราวกับไฟสุมจนตัดสินใจมาพบวิศรุตถึงคอนโด แม้จะรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่ชายหนุ่มจะยอมร่วมมือจึงต้องใช้ไม่อ่อนกับเขาจนกว่าจะใจอ่อนและยอมร่วมมือไปกับเธอ 

“คุณกลายเป็นคนขี้ใจร้อนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…ฮือ”  

ชายหนุ่มกระซิบข้างหูของหญิงสาวก่อนจะโอบกอดเอวบางและจูบไซร้ไปที่ซอกคอเบา ๆ แม้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะร้างลามานานแต่ก็ไม่เคยลืมรสชาติเก่า ๆ ตามประสาวัวเคยค้าม้าเคยขี่ที่เมื่อครั้งเคยเป็นของกันและกัน พลันทำให้เลือดในกายวิ่งพล่านจนอยากจะปลดปล่อยและทำท่าจะรุกอย่างรวดเร็ว 

มีนตรากลับไม่ค่อยพอใจกับการถูกบุกรุกของอีกฝ่าย เพราะความสัมพันธ์มันจบสิ้นตั้งแต่ที่เธอเลือกชยากรแล้วแต่พักหลังเขาพยายามตีตัวออกห่างจนหัวใจของเธอขาดน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ และสุดท้ายก็ต้านทานไม่ไหวกับสิ่งเร้าก่อนจะตอบสนองอย่างหิวกระหายราวกับขาดหายมานาน แม้จะเป็นของหวานถ้วยเก่าแต่พอได้ลิ้มลองรสชาติก็ยังเมามันเหมือนเคยและดูจะรสชาติดีกว่าเดิมด้วยซ้ำไปเมื่อต่างฝ่ายต่างก็ช่ำชองกันทั้งคู่จึงเข้ากันได้เป็นอย่างดี 

“คุณไม่เคยทำให้ผมผิดหวังเลยนะ…มีนตรา” 

หลังจากสงครามสวาทจบลงซึ่งทั้งสองต่างก็ใช้พลังงานไม่น้อยทีเดียว ที่เติมเต็มความสุขให้กันและกันจนสุขล้น แม้จะห่างหายมานาน แต่พอได้ปลดเปลืองความสุขทางอารมณ์ก็เหมือนได้ปลดปล่อยทุกอย่าง จากที่นั่งคุยกันก่อนหน้าจึงเปลี่ยนเป็นนอนคุยกัน ภายใจเรือนร่างที่เปล่าเปลือยทั้งคู่ ที่มีเพียงผ้าห่มเท่านั้นคลุมร่างไว้ 

“ทีนี้คุณบอกฉันได้หรือยัง ว่าวันนั้นคุณไปทานข้าวกับนังบัวบงกชทำไม” 

คราวนี้วิศรุตหัวเราะขึ้น “สรุปว่าคุณจะต้องรู้ให้ได้ใช่ไหม ว่าวันนั้นผมคุยอะไรกับบัวบ้าง” 

“ที่ฉันมาหาคุณก็เพราะเรื่องนี้ คุณก็รู้ว่าฉันต้องการชยากรคืน อีกอย่างสองคนนั่นแต่งงานกันก็เพราะเงื่อนไขบางอย่าง” พูดถึงเรื่องนี้ทีไรก็ทำให้เธอขุ่นเคืองใจไม่น้อยทั้งที่เธอมาก่อน 

“เงื่อนไขบางอย่างงั้นหรือ” ชายหนุ่มทวนคำอย่างแปลกใจ “หมายความว่ายังไง” 

“การแต่งงานมันเป็นเพียงฉากบังหน้าเท่านั้น สองคนนั้นไม่ได้รักกันมาก่อน ฉันรู้แค่นี้ส่วนเงื่อนไขอะไรนั้นเป็นเรื่องที่คุณควรจะสืบด้วยตัวเอง” เธอพูดออกมาอย่างขมขื่น “คุณไม่เอะใจบ้างเหรอที่แต่งงานปุ๊บปับแบบนั้น” 

“นั่นสินะ ทำไมผมถึงไม่เอะใจเรื่องนี้เลย”  

แวบนั้นทำให้เขาพอจะปะติดปะต่ออะไรขึ้นมาได้บ้าง ก่อนที่บัวบงกชจะแต่งงานเธอบอกมีเรื่องจะคุยกับเขาแต่แล้วก็ไม่พูดและมาบอกอีกทีว่าจะแต่งงานซึ่งมันรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ เห็นทีคงต้องไปสืบหาความจริงเสียแล้ว 

“แล้ววันนั้นคุณคุยอะไรกับมันเป็นนานสองนาน” 

“อย่าบอกนะว่าคุณแอบดูผม…” ชายหนุ่มหัวเราะอย่างขบขับก่อนสีหน้าจะเจื่อนลง “บัวจะมาขอลาออกหลังจากหยุดไปหลายวัน” 

“นึกอยู่แล้วเชียว นังนั่นมันมารยาสาไถ พอแต่งงานกับกรไม่ทันไรก็จะลาออก แล้วคุณจะปล่อยไปง่าย ๆ แบบนั้นหรือคะรุต…ไม่เสียดายหรือคะ” 

นังนั่นมันคงไปออเซาะบิดาของชยากรจนท่านเห็นดีเห็นงามไม่อย่างนั้นมันคงไม่กล้าที่จะมาขอลาออก เธอใจกว้างมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่เธอจะทวงทุกอย่างกลับคืน 

“ผมยังไม่ได้เคลมเลย เรื่องอะไรจะปล่อยหลุดมือไปง่าย ๆ ถึงบัวบงกชจะลาออกจากงานแต่ผมก็จ้างเธอเป็นที่ปรึกษาให้กับบริษัท และผมก็เชื่อว่าเธอจะต้องตกลงแน่ ๆ เพราะค่าตอบแทนคุ้มค่า ยิ่งตอนนี้บัวบงกชกำลังเปิดร้านเสื้อผ้า ต้องใช้เงินทุน ยังไงเธอก็ต้องตกลงข้อเสนอของผมอยู่แล้ว” 

“นักธุรกิจอย่างคุณหว่านพืชก็ต้องหวังผลสินะ” 

เขายิ้มเยาะอย่างพอใจ คราวนี้หากได้บัวบงกชมาครอบครองแล้วละก็ ชยากรจะต้องอกแตกตายแน่ ๆ คนอย่างเขาแพ้ไม่เป็น…และจะไม่มีวันแพ้ 

“ว่าแต่ผู้หญิงที่คุณคุยด้วยวันนี้เป็นใครกัน ผมรู้สึกคุ้น ๆ หน้า” 

มีนตราแสยะปากก่อนจะเอ่ยขึ้น “น้องสาวนังบัวบงกช…สนใจหรือคะ ก็แค่เด็กคนหนึ่งที่อยากเข้าวงการจนตัวสั่น ฉันก็เลยอยากจะช่วยทำให้ถึงฝันแค่นั้นเอง” 

“ผมว่าคุณคงไม่ได้แค่จะทำให้เด็กมันถึงฝันแค่นั้นมั้ง บางทีอาจจะเป็นตัวช่วยชั้นดีให้คุณสมหวังได้ไอ้ชยากรกลับมาก็ได้ รู้สึกว่าจะมาถูกที่ถูกเวลาจริงนะ” 

 คราวนี้มีนตราแสยะยิ้มเบา ๆ “ฉันก็แค่จะสงเคราะห์ให้เด็กสมหวังก็แค่นั้นเอง แต่ถ้าคุณสนใจก็บอกได้นะคะ ฉันจะได้พามาแนะนำให้รู้จัก บางทีเด็กนั่นอาจจะชอบก็ได้ แค่คุณแจกโบนัสเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็คร้านแต่จะวิ่งเข้ามาหา” 

มีนตราเอ่ยขึ้นด้วยความเจ็บปวด ดีเหมือนกันจะได้จัดการทั้งพี่ทั้งน้องไปพร้อมกันทีเดียว อะไรก็ตามที่มันเป็นของเธอมันก็ต้องเป็นของเธออยู่วันยังค่ำ 

“รู้ใจผมจริง ๆ คนพี่ยังไม่ทันจะได้เคลม คุณจะส่งคนน้องมาแล้วหรือครับ ผมไม่ใช่พ่อพระยาเทครัวสักหน่อย” 

“ก็ถือว่าเป็นกำไรก็แล้วกันค่ะ” เธอเอ่ยอย่างหมั่นไส้ 

วิศรุตหัวเราะอย่างพอใจ ความคิดของมีนตรามันเข้าทางเขาเสียด้วย ทุกวันนี้รู้สึกเสียหน้าจะแย่อยู่แล้วที่ถูกชยากรชิงบัวบงกชไปต่อหน้าต่อตาทั้งที่เขาชิดใกล้มากกว่า แค่คืนวันแต่งงานก็ทำท่าว่าจะเยาะเย้ยจนต้องกลับออกมาเพราะทนเห็นภาพนั้นไม่ได้ ผู้หญิงอย่างบัวบงกชไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร มันคงไม่อยากนักหากเขาจะทำให้ชยากรอกแตกตาย 

เมื่อคิดจะทำอะไรแล้วไม่มีคำว่าถอยหลังแน่นอน แม้วิธีนี้จะไม่ได้ใจของบัวบงกชมาครองก็ตาม! 

++อัพให้อ่านกันต่อแล้วจ้าาาา ฝากติดตามด้วยนะคะ และดาวน์โหลดอีบุ๊คกันได้แล้วจ้าาาาาา โหลดแล้วอย่าลืมไปให้ดาวไรเตอร์ด้วยนะคะ....ขอบพระคุณสำหรับการติดตามค่ะ++  

ความคิดเห็น