หอหมื่นอักษร
facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

คำก็สวะ สองคำก็สวะ เช่นนั้นนางจะสั่งสอนให้เองว่าสวะผู้นี้จะทำให้พวกเขาเจ็บแสบได้สักเพียงใด!

ตอนที่ 25 อวิ๋นลั่วเฟิงโดนกด

ชื่อตอน : ตอนที่ 25 อวิ๋นลั่วเฟิงโดนกด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2562 12:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 25 อวิ๋นลั่วเฟิงโดนกด
แบบอักษร

“นายท่าน มีคนตามเรามา” 

อวิ๋นลั่วเฟิงกำลังมุ่งหน้าไปตามท้องถนนสู่ทิศทางกลับจวนแม่ทัพพลันเสียงแผ่วเบาก็แว่วดังมาจากวิญญาณและค่อยๆ แผ่ซ่านเข้าสู่จิตใจ... 

“เป็นผู้ติดตามของแม่นางคนนั้นมู่อู่ซวงขอรับ” 

เสี่ยวโม่อธิบายสำทับ 

อวิ๋นลั่วเฟิงนิ่วหน้าลงเล็กน้อยแล้วร่างเพรียวลมก็ดอดเข้าข้างทางเงียบเชียบ ทันใดนั้นเองนางก็มองเห็นเงาคนโผเข้ามายังจุดที่นางเคยยืนอยู่เมื่อครู่ 

ขณะย่ำไปตามท้องถนนผู้คนเหล่านั้นก็มองหาอะไรบางอย่างท่ามกลางฝูงชน 

“เห็นทีข้าคงรอช้าไม่ได้แล้ว จะต้องรีบเร่งฝึกฝนพลังให้แข็งแกร่ง” 

อวิ๋นลั่วเฟิงย่นคิ้วเล็กน้อย สองตาฉายแววเด็ดเดี่ยว 

บนผืนแผ่นดินนี้มีเพียงกำปั้นเท่านั้นที่เป็นพลังอำนาจที่แท้จริง หากหมัดผู้ใดแข็งแกร่งแม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังมิพ้นต้องทรงน้อมรับคำบัญชา! 

“เอาล่ะพวกเขาไปแล้ว ข้าจะได้ออกไปเสียที” 

ครั้นเห็นเงาดำเหล่านั้นลับตาไปจากท้องถนนอวิ๋นลั่วเฟิงก็ปรบมือแล้วเดินออกไป ทว่าทันใดที่นางจะเดินออกไปยังถนน เงาดำก็โจนทะยานลงจากกำแพง อวิ๋นลั่วเฟิงไม่ทันตั้งตัวเงาดำนั่นจึงหล่นตุ้บลงใส่ร่างนาง 

บังเอิญว่าเมื่อเงาดำกระโดดลงมาใบหน้าของชายหนุ่มก็มาจ่ออยู่ตรงหน้าอวิ๋นลั่วเฟิงเสียแล้ว จากนั้นริมฝีปากชายผู้นั้นก็ประทับแนบลงบนริมฝีปากของเด็กสาวอย่างพอดิบพอดี 

ร่างกายเองก็เช่นกัน ต่างคนต่างแนบชิดกันจนติดพื้นถนน ท่าทางเช่นนี้ใครเห็นก็มิพ้นต้องคิดเตลิดไปไกล 

อวิ๋นลั่วเฟิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ประกายอำมหิตส่งออกมาจากสองตา 

“ไปให้พ้น!” 

บุรุษปริศนาไม่ได้แสดงปฏิกิริยาตอบโต้แต่อย่างใด ยังคงกดร่างอวิ๋นลั่วเฟิงไว้กับพื้นถนนเช่นเดิม ตอนนั้นเองเด็กสาวก็รับรู้ถึงลมหายใจอ่อนจางของอีกฝ่าย 

พลั่ก! 

เห็นร่างบุรุษยังคงดื้อดึงกดนางไว้อยู่เช่นนั้นอวิ๋นลั่วเฟิงก็ส่งสายตามาดร้ายเข้มข้นยิ่งขึ้นไป นางยกมือรวบรวมพลังผลักกายเขาออกจากร่าง ด้วยกำลังดังกล่าวชายหนุ่มจึงไม่อาจต้านทาน ตัวกระเด็นศีรษะฟาดผนังจนร้องออกมาเสียงเบา 

ทันใดนั้นหน้ากากของชายหนุ่มปริศนาก็ร่วงหล่นลง... 

แม้อวิ๋นลั่วเฟิงจะได้พบเห็นคนรูปร่างหน้าตางดงามมานักต่อนักนางก็ยังต้องตกตะลึงกับใบหน้าชายหนุ่ม เขาหาได้หล่อเหลาเช่นเกาหลิงหรือสง่างามเช่นอวิ๋นชิงหย่าไม่ จะว่าอบอุ่นประหนึ่งหยกเช่นเกาเฉ่าเซินก็มิใช่เช่นกัน 

อย่างไรก็ดีชายหนุ่มผู้นี้ช่างไร้ที่ติ หากปรากฏกายท่ามกลางฝูงชนบรรดาหญิงสาวในเมืองคงได้กรีดร้องระงมตามหลังเป็นแน่ 

คิ้วคมเข้ม เครื่องหน้าแบบวีรบุรุษคมสันปานแกะสลักขึ้นอย่างละเอียดลออยิ่ง ส่วนร่างกายนั้นเล่าเมื่อมองไปเห็นเสื้อคลุมสีดำเปิดออกจึงเผยกล้ามเนื้อท้องเป็นมัดๆ สตรีใดได้เห็นคงไม่พ้นเป็นต้องร้อนรุ่มอยู่ในทรวง 

ริมฝีปากชายหนุ่มมีสีชาดแลดูอ่อนนุ่ม เขาเม้มปากแน่นบ่งบอกว่าร่างกายกำลังทรมานแสนสาหัส 

“นายท่าน ร่างกายชายผู้นี้เป็นแหล่งพลังฌาน!” 

เสี่ยวโม่ตื่นเต้นใหญ่อยู่ในโลกคัมภีร์เซียนโอสถ หลงลืมไปสิ้นว่านายเพิ่งถูกชายผู้นี้ลวนลาม 

“ท่านจงนำคนผู้นี้กลับไปด้วย แล้วเขาจะมีประโยชน์ต่อท่านยิ่งนัก” 

“แหล่งพลังฌานงั้นรึ” อวิ๋นลั่วเฟิงนิ่วหน้าดวงตาชำเลืองมองชายผู้นอนไม่ได้สติอยู่ข้างๆ “มันเป็นอย่างไรหรือ” 

“นายท่าน ข้ามิได้บอกท่านหรอกหรือว่าร่างกายท่านคือกายแห่งวิญญาณที่ว่างเปล่า เช่นนั้นท่านจึงได้อ่อนแอนัก รวบรวมพลังฌานเมื่อใดจึงได้เลือดไหลไม่หยุด! ด้วยวิธีพิเศษของข้าเท่านั้นท่านจึงจะช่วยให้ท่านรวบรวมพลังฌานได้! ชายผู้นี้และกายท่านก็คล้ายคลึงกัน เพียงแต่กายของเขามิอาจรวบรวมพลังฌานได้ก่อนอายุสิบปี เมื่อพ้นวัยนี้ไปแล้วพลังของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว” 

โดยปกติบนแผ่นดินหลงเซี่ยวนี้ ยอดฝีมือจะเริ่มต้นฝึกฝนวิชากันตั้งแต่ยังเยาว์ อย่างไรก็ดีบุรุษผู้นี้ต่างออกไป เขามิอาจรวบรวมพลังฌานได้ก่อนถึงวัยสิบปี 

ครั้นสิบปีผ่านไปแล้ว เขาจะรวบรวมพลังฌานได้อย่างรวดเร็วจนน่าตกตะลึงทีเดียว 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น